19-04-11

Zwaar werk !

Hier schreef ik nog dat ik in september het karweitje in de vijver zou afmaken.
Het is een beetje later geworden: gisteren dook ik weer de vijver in.

De reden ? Af en toe de neiging om iets uit te stellen, maar ook: ik had nog geen geschikt pak, én - bovenal: in het najaar zijn er nog veel te veel bladeren aan de lelies.
Ondertussen kocht ik mij  een wetsuit, een - hoe kan het anders - Engelse naam voor een surferspak, en ik ben daar heel erg tevreden over: ik zat gisteren 4 uren in water van amper 10 graden, en had het geen seconde koud.

opkuis_vijver_1.jpg

De volledige 'kluit' lelies van op de voorgrond (foto hierboven) is nu weg. Wat zo'n 12 à 13 jaar geleden begon met 5 potjes van elk 1 liter, resulteerde in deze hoop (foto hieronder), alles manueel onder water met een handzaag in stukken moeten zagen, want het was één dik worteltapijt.

opkuis_vijver_2.jpg

Vier scheuten heb ik weer opgepot, en die kunnen aan aan nieuw leven beginnen.
Maar 'k ga nu snel nog wat verder werken, er moet nog veel opgekuist worden rónd de vijver nu !

16-06-10

Gedwongen arbeid

Zondagmorgen was het eventjes schrikken geblazen. Ik stond op en merkte dat een groot deel van mijn waterlelies met wortel en al gewoon kwamen bovendrijven.

vijver160610_1

In de vrije natuur hechten de wortels zich in de grond, in een folievijver kan dat natuurlijk niet. Na 12 jaar, en nooit enig opschoonwerk, waren de wortelstokken dermate groot geworden dat de inwendige luchtkanalen de boel naar het oppervlak deden stijgen.

vijver160610-2

Maandag ben ik dus noodgedwongen moeten afdalen in de vijver, en koud dat het was. Een schrale noord-oosten wind, en weinig of geen zon, maar het moest gebeuren.
Met een snoeizaag werden grote stukken aaneengepakte wortels van elkaar los gezaagd, de boel werd op het droge getrokken, de lelies wat bijgeknipt, de vijver weer opgekuist, en klaar was kees.  Eén lelie, die 12 jaar geleden met wortel en al in mijn handplam paste, was nu drie volle kruiwagens waard.
Anderhalf uur bracht ik in het water door, ik zag blauw van de kou. Maar het resultaat mag er zijn.

vijver160610-3

Op de foto's zie je van boven naar onder de toestand zondagmorgen, de toestand nadat alles was losgezaagd en ronddreef, de lelie op het droge die dus letterlijk uit zijn bakje gegroeid was, en de vijver nadat alles klaar was.

vijver160610-4

In september volgt een echt grote kuis.

10:35 Gepost door Geert in Vijver | Permalink | Commentaren (9) | Tags: waterlelie, scheuren, vijveropkuis |  Facebook

05-04-10

Caltha Palustris

We zijn begin april, en de tuin ligt zo goed als klaar om het groei- en bloeiseizoen te laten beginnen. Momenteel wordt de aandacht rond de vijver getrokken door de dotterbloem. Op onderstaande foto links van de vijver al opvallend aanwezig, maar ook het einde van de vijver zal weldra geel kleuren.
Alle foto's hier zijn uit eigen tuin en aanklikbaar voor een groter formaat.

caltha_p_1

De dotterbloem of Caltha behoort tot de familie van de Ranunculaceae, en is een geslacht van bladverliezende, vaste oeverplanten.
De plant is volledig winterhard.
De meestvoorkomende variëteit, de Caltha Palustris, groeit het best in ondiep water, of op vochtige oevers waar de wortels makkelijk tot in het water kunnen reiken. De bladeren zijn hartvormig, afgerond, glanzend en donkergroen. Vooraleer ze opengaan zijn de bloemknoppen net gele kogeltjes, wat typisch is voor de meeste ranunculaceae.

caltha_p_2 caltha_p_3

De hoogte, kan in voedselrijke omstandigheiden tot ruim een halve meter worden; de breedte bedraagt een kleine halve meter. In mijn tuin wordt de plant gelukkig minder hoog: in de vijver moeten ze het stellen zonder grond, ze groeien daar in een substraat van lavastenen; aan de rand van de oever, in volle grond, hou ik ze jaarlijks binnen de perken.

caltha_p_5 caltha_p_4

Vroeg in de lente ontwikkelen de kogelvormige bloemknoppen zicht tot komvormige, helder goudgele bloemen, in trossen omheen een licht opschietende stengel.

caltha_p_6

De plant is heel gemakkelijk te vermeerderen: scheuren in het najaar of het voorjaar, of spontaan laten vermeerderen via zaad in de herfst of in het vroege voorjaar. Vermeerdering via zaad kan (moet) onder kontrole gehouden worden door de zaaddozen te verwijderen vooraleer ze gerijpt zijn. Anders kan het wel eens teveel van het goede worden.

03-11-09

Herfst en zuidenwind.

Zo'n dertien jaar geleden, toen ik mijn vijver inplantte en aanlegde, heb ik onvoldoende rekening gehouden met de klimaatverandering en vooral met wijzigingen die zich zouden voordoen in de situering van hoge en lage drukgebieden in onze kontreiën.
bladerentrisbisZo komt het dat ik ten zuid-zuid-oosten van mijn vijver een Catalpa staan heb, die nu meer dan volwassen is, en waar tot ongeveer eind oktober een tienduizend bladeren aanhangen. Grote bladeren. Hoe mijn vijver er vorige week uitzag zie je op de foto hier links, erop klikken geeft een betere aanblik.

 

En zo zag mijn vijver er zondagnamiddag omsteeks 16u uit.
bladeren

Ik kan je verzekeren, gisterenmorgen (de maandag dus) was het nog stukken erger. Nog nooit gebeurd eigenlijk. Want er zat dertien jaar terug wel degelijk een op dat moment ingenieuze redenering achter de plaats van de Catalpa t.o.v. de vijver. Iedereen die mijn blog volgt weet dat ik graag en veel ga lopen. Rond die periode had ik een vast traject van 10 km, dat pal naar west-noord-west gaat. In de herfst, ook in de winter, én in de lente, en zelfs in de zomer had ik in het doorgaans altijd de wind volledig op kop. In die tijd bestond er nog westenwind. Ik denk dat daar zelfs ooit een TV-reeks naar genoemd is.
De laatste jaren komt hij steevast meer en meer uit het zuid-westen, zodat ik aanzienlijk meer bladeren uit de vijver moet ruimen.
Nu zondag was een triest hoogtepunt in deze evolutie: een eerste echt winderige dag, waarbij de wind uit het zuid-zuid-oosten blies. Iets wat hij eigenlijk al ongeveer het ganse jaar doet.

bladerentristris

En gisteren was ik dus de pineut, want al die bladeren moesten verwijderd worden uit de vijver: na een tweetal dagen gaan ze zinken, en elke vijverliefhebber weet dat zoiets nefast is voor de kwaliteit van het water het jaar nadien. Ondoorzichtig groen wordt het dan. En dat wil ik niet.
Gisteren was ik zo ongeveer een uur of 5 bezig met bladeren opscheppen, vandaag heb ik een ontsteking aan mijn linker elleboog.
Waarom 5 uren ? Simpel: zoals je hieronder ziet, die bladeren liggen bovenop, onder en tussen de bladeren van de waterlelies, en die geven niet mee en kan je niet opscheppen met een net. Eén voor één, soms eens twee in één keer, werden al die bladeren met een lange stok, met een klein netje op het einde, opgeschept. Een monnikkenwerk.

bladerenbis

Waaom geen net over de vijver in het najaar, hoor ik u denken ? Bestaat er iets dat lelijker is dan een natuurlijke vijver met een net er over ? Neen, dus bij mij geen net over de vijver. Dan nog liever 5 uren bladeren scheppen én een ontsteking aan de elleboog.

12:04 Gepost door Geert in Vijver | Permalink | Commentaren (17) | Tags: bladeren, catalpa, zuidenwind |  Facebook

24-06-09

Racisme onder libellen ?

Racisme onder libellen ?

libelle_2_230609

Neen dus: de kleur speelt geen rol.
Of is het gewoon plat opportunisme ? Want als het dáár op aan komt, nemen wij het ook niet altijd zou nauw.

Er is dus dezer dagen veel kleur rond de vijver, ook de "Rode Brigade" is vertegenwoordigd.

libelle_1_230609

Maar de "Blauwe Brigade" is het talrijkst aanwezig. Da's omwille van de roep van 'meer blauw op 't straat".
libelle_3_230609

Veel kleur rond de vijver dus.
In de vijver daarentegen is het veel minder. De vissen zijn wel over het ergste heen, maar laten zich nu niet meer zien: vol stress zitten ze diep in het water, onder de planten.
't Komt allemaal in orde....

Alleen de eerste foto is aanklikbaar, die springt er wel wat boven uit.

09:25 Gepost door Geert in Vijver | Permalink | Commentaren (13) | Tags: libellen, vuile manieren |  Facebook

22-06-09

Vissen met problemen

vissen_1_220609Vandaag net een week geleden is het begonnen en de echte oorzaak ken ik eigenlijk nog niet met zekerheid. Van de ene dag op de andere blijkt er een acuut zuurstofprobleem te zijn in het vijverwater.
Ik heb in mijn vijver alleen windes zitten: goudwindes, zilverwindes en blauwwindes. Een bewuste keuze want ik wou een natuurlijke vijver en koi-vissen horen daar volgens mij niet in thuis: die woelen teveel in de bodem, naar verluidt, en eten van de planten. Met als gevolg dikwijls dat de plantengroei niet optimaal is en het vijverwater absoluut door een goede filterinstallatie moet gestuurd worden.
vissen_2_220609Bij mij niets van dit alles: een natuurlijke vijver, waar ik aanvankelijk zelfs geen vissen in wou, maar een aantal windes werd wel aangeraden omdat die de muggenpopulatie in toom zouden houden. Windes zijn schoolvissen, dus ééntje of twee is te weinig, het werden er tien. Eén jaar heb ik ze tijdens het voorjaar iets teveel gevoederd, zodat ze hun eigen jongen niet als prooi zagen, daardoor zijn nu met meer dan honderd. Dat overkomt me geen tweede keer.
De oudste windes zijn/waren ondertussen zeker 25 cm groot. Van alle vijverwissen zijn windes ook die welke het eerst te lijden hebben onder een tekort aan zuurstof.
vissen_3_220609Vorige week maandag was het plots zover: geen eetlust, en ze lagen allemaal in de ondiepe zones van de vijver, wellicht omdat het oppervlaktewater net iets meer zuurstof bevat dan de rest. Op de bovenste foto zie er al minstens 7: 4 goudwindes, 1 blauwwinde, naast de blauwwinde ook een zilverwinde (zwart bovenaan) en ook nog ergens de staart van een zilverwinde. Happen naar lucht en water aan honderd per uur. Beweeglijkheid bijna nihil.
De eerste tussenkomst was een fonteintje installeren om extra zuurstof in 't water te bregen, alsook een extra luchtpomp. De volgende dag was er geen verschil.
Dan maar mijn water laten onderzoeken in een gespcialiseerde zaak: alles volgens het boekje. Maar het probleem bleef, en is er nog steeds. Ondertussen zijn er extra zuurstofplanten bijgezet, maar het weer werkte niet echt mee: er moet zon komen om onder water volop fotosynthese te krijgen waarbij de zuurstofplanten zuurstof afscheiden.
vissen_4_220609De praktijk klopt volledig met de theorie, want op de betere dagen qua weer waren de vissen in de late namiddag iets aktiever. En ook, 's morgens zijn ze er telkens het slechtst aan toe: 's nachts verbruiken de onderwaterplanten zuurstof, dus over de nacht zakt het gehalte sowieso.
Ondertussen zijn er reeds 4 van de grootste windes gestorven, maar sinds donderdag stabiliseert de toestand.

Met een dure filterinstallatie, UV-lampen en andere technische hulpmiddelen was dit misschien niet gebeurd, maar zoals gezegd: ik wou een natuurlijke vijver. Geen gedoe met keien rondom: als je bij ons in de natuur een plas water tegenkomt is die ook niet afgeboord met keien, dus bij mij ook niet. Wat dat betreft illustreren de foto's (aanklikbaar) dat ik daar wel tamelijk goed in geslaagd ben.
Maar in het najaar of volgend voorjaar wacht mij onherroepelijk de taak om de volledige vijver toch eens drastisch schoon te maken. Volgens kenners zou na 10 jaar de lavasteenlaag in de moerraszone volledig verzadigd zijn met afbraakstoffen. Bij langdurige regen - zoals vorige week zondag - worden er daar teveel van in het vijverwater geloosd, waardoor de bacteriën die die stoffen aanpakken overuren moeten doen. En die bacteriën verbuiken.... zuurstof. Wellicht is dat de oorzaak.

Alle andere en betere suggesties zijn welkom.

11:21 Gepost door Geert in Vijver | Permalink | Commentaren (8) | Tags: winde, blauwwinde, goudwinde, zilverwinde |  Facebook

23-05-09

Weinig inspiratie

Vandaag eventjes weinig inspiratie. Jullie zullen het moeten doen met wat bloeiende waterlelies, een aantal waterlelies in wording, en een pad die scheel kijkt.

lelie_1_220509lelie_2_220509lelie_3_220509pad_220509

11:55 Gepost door Geert in Vijver | Permalink | Commentaren (14) | Tags: pad, waterlelie |  Facebook

17-04-09

De windes zijn in grote form

Enige weken geleden waren de kikkers in grote form in de vijver. Nu is het aan de windes. Goudwindes, blauwe windes en zilverwindes. Allemaal door elkaar zijn ze zich de laatste dagen aan het uitleven.

windes_160409
Ze veroorzaken tamelijk wat deinig in het water van de vijver en springen af en toe minstens 10 cm boven het oppervlak.
Alleen: ik kan het zo moeilijk bewijzen met beelden, want zodra ze iemand merken wordt het feestje tijdelijk onderbroken. In tegenstelling tot kikkers en padden dulden ze geen pottenkijkers. En geef ze maar eens ongelijk. De foto hierboven kon ik nog net snel maken, verscholen achter potten en planten.

blauwe_reiger_1blauwe_reiger_2
Toch worden ze nauwlettend in de gaten gehouden. Van bovenuit. Maar de reiger maakt heel weinig kans, al zeker niet overdag. En zodra hij of zij mij opmerkte was't gedaan met likkebaarden.
Windes zijn schoolvissen. Als je 2 of 3 windes in de vijver uitzet zal je ze minder zien en blijven ze schichtig. Ik heb er véél te veel, misschien wel 150. Schoolvissen in grote groep zijn veel vrijpostiger: ze gaan er van uit dat er altijd wel ééntje zal zijn die het onraad ziet, en dan maken ze zich snel uit de voeten. Ik weet het, 150 is écht wel te veel. Een drietal jaren geleden heb ik ze teveel blijven voederen nadat de jongen uit het ei gekomen waren. Normaal jagen ze op hun eigen jongen en blijven er zo goed als geen kleine visjes over. Dat jaar waren ze te lui. En ik kan ze onmogelijk vangen.... dus blijft het maar zo. 't Is wel niet goed voor de vijver.

kikkervisjes_1_160409kikkervisjes_2_160409
Ook met veel overlevenden - tot nu toe toch - zijn de kikkervisjes, die hun schuilplaats beginnen te verlaten en naar mijn mening veel te onbedachtzaam misbruik maken van de paartijd van de windes. Ze wagen zich echt veel te ver uit hun moeraszone. Hier gaan zeker nog slachtoffers vallen. En veel zelfs.

Alle foto's aanklikbaar. 

12:30 Gepost door Geert in Vijver | Permalink | Commentaren (8) | Tags: blauwe reiger, winde, kikkervisje |  Facebook

14-04-09

In en rond de vijver half april

Opgedragen aan iemand die ziek werd midden in de paasvakantie, een kollega-blogster die ik sinds kort leerde appreciëren. Dat ze bij deze beelden de rust mag vinden die nodig is om weldra weer online te zijn. En vooral, om weer beschikbaar te zijn voor haar gezin.

 

windes130409De zon en de vijverplanten die nu volop voedingsstoffen uit het water halen hebben er op enkele weken tijd voor gezorgd dat het water weer mooi helder is.
De kikkervisjes zijn niet meer zo talrijk aanwezig: de meeste hebben gediend als prooi voor de windes, dat zijn echte jagers, zij die zich wisten te redden hebben zich hopelijk goed verstopt. Maar dat zal wel, want elk jaar word ik later in het voorjaar of de zomer geregeld opgeschrikt tijdens mijn werkzaamheden door wegspringende kikkertjes.
in_en_rond_1_120409De aandacht wordt nu vooral getrokken door de gele kleur van de dotterbloemen, het blauw van het Kaukasisch vergeet-mij-nietje, het roosachtig wit van het bloeiende waterdrieblad en de witte pracht van de Kaapse waterlelie. De bloemen van het waterdrieblad zijn hier nauwelijks te zien, op de vergrootte versie wel.
Alle foto's zijn aanklikbaar, en opnieuw uit eigen tuin.

De Aponogeton Distachyos, of Kaapse waterlelie bloeit op momenten dat de andere waterlelies nog niet of niet meer bloeien: vroeg in het voorjaar, en laat in het najaar. Bij zachte winters kan het ook wel gebeuren dat ze in de winter bloeien.

in_4_120409in_5_120409



rond_1_120409Rond de vijver kombineert het blauw van het Kaukasisch vergeet-mij-nietje perfekt met het geel van de dotterbloem. Blauw en geel laten zich, wat mij betreft, in de tuin altijd perfekt kombineren.

De dotterbloemen (Caltha Palustris) staan nu op hun mooist, weldra zullen ze hun kroonblaadjes loslaten en zullen de stampers uitgroeien tot zaaddozen. Ik zal die zaaddozen dit jaar goed in de gaten moeten houden en ze op tijd trachten te verwijderen, want de plant zaait zich toch zo gemakkelijk uit en neemt te snel de bovenhand aan de rand van de vijver.

rond_5_120409rond_4_120409



in_6_120409In de moeraszone van de vijver breken voor het waterdrieblad (Menyanthes Trifoliata) de mooiste weken aan. Nu maar hopen dat de nachtvorst achterwege blijft, want dat zou de pret bederven. Al blijft het vlak boven water altijd wel iets warmer dan vlak boven de grond. Het waterdrieblad groeit zeer snel met uitlopers vlak onder het waterniveau en moet elk jaar drastisch worden ingeperkt. De uitlopers durven ook gemakkelijk over de vijverrand heen gaan en groeien dan weelderig voort in volle grond rond de vijver.

in_2_120409in_3_120409



rond_2_120409En rond de vijver doet het Kaukasisch vergeet-mij-nietje (Brunnera Macrophylla) zijn best om aandacht te trekken. En dat lukt prima !! Het is een prachtige plant met ruwe bladeren die aanvoelen als schuurpapier. In tegenstelling tot het gewone vergeet-mij-nietje is het een plant die elk jaar op dezelfde plaats terugkomt. Ze zaait zich uit, maar met mate, en is dus zeer goed onder kontrole te houden. Het liefst staat ze in een frisserond_3_120409 en humusrijke bodem. Bij volle zon durven de bladeren wel eens bruine randen vertonen na enkele weken, zeker in de zomer. De plant verdraagt slecht de droogte, maar is heel erg goed bestand tegen koude en wind. Ze komt niet voor niets uit de Kaukasus.
Bij mij staat de plant vooral in de schaduw van een heesterborder, waar ze vlotjes bloeit van april tot in juli. De kombinatie van de kleine frisse blauwe bloemetjes met het donkergroene blad is zeer mooi. Een vaste plant die veel te zelden wordt aangeplant.
Maar die zin zal je hier nog dikwijls lezen.

06-04-09

Zeer vreemd... nooit gezien...

Gisteren merkte ik dat op sommige plaatsen de kikkerdril in mijn vijver geen kikkervisjes meer bevat. Op zich niets abnormaals. Maar dat zoiets gebeurt van de ene dag op de andere, maakte ik de vorige jaren niet mee.
En wat nog eigenaardiger is, wat ik nog nooit zag en wat ik ook nergens terugvindt in artikels over kikkers en hun nageslacht: ze zwemmen niet gewoon ergens rond. Neen, ze hebben, een halve meter verwijderd van de lege kikkerdril, elkaars gezelschap opgezocht. En daar liggen ze nu, allemaal samen, door elkaar te kronkelen.

dril_zonder_kikkersdikkopjes

Links de kikkerdril zonder kikkers, rechts alle kikkervisjes samen op een hoopje. Voor een duidelijker beeld: klikken.

Leuk om zien, maar nu zijn ze meer dan waarschijnlijk een gemakkelijke prooi.

12:25 Gepost door Geert in Vijver | Permalink | Commentaren (17) | Tags: kikkers |  Facebook