11-01-11

De arm der wet

Onlangs las ik bij Bientje een postje waarbij mijn gedachten snel terug gingen in de tijd.
En zó oud ben ik nu ook weer niet, toch lijkt het honderden jaren geleden als je het vergelijkt met de toestand nu..
Politie, Rijkswacht, Gemeentelijke Politie, fusies tussen Rijkswacht en Politie.... wij hadden daar geen boodschap aan. In onze gemeente was er een heuse veldwachter. En die verplaatste zich niet met een spiksplinternieuwe BMW, of een Volvo, of een Golf GTI... neen, de fiets, dat was zijn vervoermiddel.
Hij stond er ook gans alleen voor, maar dat was geen probleem, want hij werd geholpen i.p.v. tegengewerkt.

veldwachter.jpgTegenwoordig wordt iedereen die verondersteld wordt gezag uit te oefenen of gezag af te dwingen tegengewerkt. Om maar enkele voorbeelden te noemen: de leraar wordt tegengewerkt door de ouders, de politie wordt tegengewerkt door de advocaten.
Dan was de veldwachter er heel wat beter aan toe.
Reed kleine Geert zonder handen ? Een boze blik van de veldwachter, die alomtegenwoordig bleek te zijn, was voldoende om dat zeker een ganse week niet meer te durven.
Reed kleine Geert op het voetpad ? Idem dito.
Of reed kleine Geert zonder handen én op het voetpad (zowat het summum van overtredingen die je toen nog kon maken), dan stond de veldwachter tegen valavond aan de voordeur, en werd de hulp van vader en moeder ingeroepen. De veldwachter moest toen niet vrezen allerlei verwijten naar de kop geslingerd te krijgen, hij moest toen niet bang zijn voor een zinnetje dat pas veel later is uitgevonden ("hebt ge niets anders te doen?"), neen, hij werd binnengeroepen, dronk een druppel (of twee) en kon er zeker van zijn dat hij kleine Geert de komende maanden niet meer zou moeten berispen. Daar zorgden vader en moeder wel voor.

De wereld is veel veranderd. Verbeterd ? Waarschijnlijk wel, maar zeker niet in alle opzichten. 't Zou mooi zijn mocht de zwaarste criminaliteit weer iets zijn in de zin van een kind dat op het voetpad rijdt, of een volwassene die een kilo boter smokkelt van Nederland naar Belgie.
Nu moet je al voor de derde keer iets gestolen hebben in een winkel eer er een PV van opgemaakt wordt.

 

P.S. Wie wat tijd heeft moet eens het gratis webboek lezen op http://www.kromrecht.be/, of toch minstens de korte inhoud op http://www.kromrecht.be/page3.html

01-08-10

Een mens moet soms kiezen....

catalpajuli10.jpg
Ik had kunnen kiezen om een week onder deze - overigens zeer mooie, al zeg ik het zelf - Catalpa hierboven te gaan liggen en zalig niets te doen, maar ik opteer de komende dagen voor een minder luie bezigheid: een weekje gaan afzien in de bergen. Zoals vroeger, gans rechts op de foto hieronder: kleine Geert in de Zwitserse bergen.
bergenjuli10.jpg

03-03-10

Vuur

Een klein beetje plagiaat van bij Mamapippa.
Weinig tijd vandaag, maar haar blogje deed me aan vroeger denken.

Mijn broer speelde graag met vuur. Zo stak hij ooit in zijn slaapkamer een dweil, gedrenkt in wat benzine, in brand, maar veel herinner ik mij daar niet van, ik was nog te klein.
Hij was wel heel dikwijls met lucifers bezig. Tot......

Tot die ene keer. Een jaar of 15 moet hij geweest zijn, en zijn brommer - waarmee hij eigenlijk nog niet de straat op mocht - deed het alweer niet.
Vanalles had hij geprobeerd, en uiteindelijk bleef er volgens hem nog maar 1 mogelijkheid over: er was slechte benzine in de brommer. En hij zou zijn gelijk eens gaan bewijzen !
De benzine werd afgetapt, toch bijna een halve bidon vol. Hij goot de benzine in de riool - in die tijd stak dat nog niet zo nauw - en toen volgde de praktische proef.
Vanop enige afstand stak hij enkele lucifers in brand en gooide die in de riool. En.... er gebeurde inderdaad niets. Zijn gezicht straalde.
Enkele tellen later ging hij voorzichtig naar de riool, boog zich voorover om te kijken wat daar precies aan het gebeuren was, toen op dat moment een brandende lucifer, die wellicht in een spinneweb was blijven haperen, naar beneden viel,

Whaaaaaaammmmmm. En grote steekvlam. Kort maar krachtig.
Hij was niet verbrand, wonder boven wonder. Maar hij was volledig kaal. Al zijn haar was in één korte ruk afgebrand.

Hoe het met die brommer is afgelopen, dat weet ik niet meer.

11:14 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (11) | Tags: benzine, vuur, broer, brommer |  Facebook

01-02-10

Sorry..... kan het niet helpen...

Ik durf wel eens mijn gedacht zeggen zonder er doekjes om te winden.
Voor iedereen die ik ofwel via mijn blog, of via een reaktie op hun blog, of via FB al eens onheus zou toegesproken hebben, er is wél een geldig excuus.

Eens een boer, altijd een boer.

koe

20:35 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (20) | Tags: koe, melken, kleine geert |  Facebook

23-11-09

Stom, stommer, stomst

Mijn nieuwe garagepoort onlangs herinnerde er mij aan dat mijn oude poort, door een minder nauwkeurige plaatsing, er voor verantwoordelijk was dat de vloer in mijn garage lichtjes afhelt naar binnen i.p.v. naar buiten. Ooit brak mij dat zuur op, al was niet de poort of de vloer de hoofdschuldige, maar wel mijn ongeduld en eigen stommiteit.

Toen ik nog dag in dag uit met de auto naar Antwerpen reed - later ben ik overgeschakeld op de trein, wat ik veel eerder had moeten doen - was diesel een serieuze uitgavepost. 'k Heb toen op een bepaald moment besloten om mij een tank van 1200 liter aan te schaffen, op die manier kon ik, toen nog in Belgische franken, een frank of twee uitsparen per liter.
Maar zo'n tanktank kost ook geld, en als er dan nog een pomp bij moet gekocht worden, zou het veel te lang duren eer die investering terugverdiend was, laat staan eer ik daadwerkelijk zou beginnen besparen.
Dus.... geen pomp.
De tank stond in mijn garage op een verhoog, en door de wetten van de zwaartekracht volstond het dat ik de kraan open draaide, en de diesel stroomde in mijn autotank. Tamelijk traag, dat wel....
In 't begin bleef ik dan ook trouw wachten, maar na enige tijd had ik toch door dat het minstens een minuut of 7 duurde eer mijn tank was volgelopen. Ondertussen snel iets anders doen én het uurwerk in de gaten houden, dat moest kunnen. En dat lukte ook.

Tot ik op een keer van thuis uit aan het werken was.
Tegen 18u werd ik voor 't werk ergens in Genval verwacht, en rond 15u dacht ik er aan dat mijn autotank moest bijgevuld worden. Zo gezegd, zo gedaan.
In die 7 minuten zou ik nog snel een mail beantwoorden, waarom niet ? Terwijl de mail beantwoord werd kwam er een telefoontje binnen; van het ene telefoontje kwam een tweede mail, en nog een telefoontje en nog een hoop mails. Het werd 16u, tijd om een douche te nemen, want ik moest er proper uitzien in Genval.
Zodra ik de deur van mijn bureau opende rook ik terstond wat ik t o t a a l vergeten was, en de paniek sloeg toe. Snel naar de garage, alsof die 3 seconden het verschil zouden maken, en daar wachtte mij noch min noch meer een katastrofe. Gans de garagevloer vol met diesel. Aan de kant van de poort een kleine centimer, aan de overzijde minstens  2 centimeters. Achteraf heb ik het uitgerekend, en gemeten aan de tank: 300 à 400 liter diesel  moet er in de garage gestaan hebben.

En dan begon het.....
Snel de garage in om de kraan toe te zetten. Resultaat: een eerste paar kousen doordrenkt met diesel.
Kousen uit in de garage, op blote voeten naar de badkamer enkele badhanddoeken halen om de voeten proper te maken.
De 4 meter tussen de garage en de badkamer onmiddellijk met detergent schuren en dweilen, want de diesel die nog aan mijn voeten hing de kans geven om in de vloer van de gang te dringen was geen optie.
Werkgever verwittigd "dat ik wat later zou kunnen zijn".
Dan moest de auto buitengereden worden. Hoe geraak je in een auto die rondom in een 2 centimeter hoge dieselplas staat, zonder één druppel diesel binnen te brengen, in de wetenschap dat het enige paar laarzen dat ik rijk was, plat op de grond lag in de verste hoek van de garage en dus ook onderlopen was ? Dát is gelukt, maar met als resultaat: 1 paar schoenen naar de bliksem, en een badhanddoek voor de vuilbak.
"Lege" garage overschouwen en merken dat er vanalles aan 't zwemmen is in de diesel: gereedschapskisten, werkschoenen, enkele dozen oud papier, een elektrische laspost, haagschaar, emmers, tapijt, .... tja, wat staat er al niet allemaal op de grond in een garage....

Werkgever verwittigen en proberen overtuigen dat ik niet naar Genval zou komen, wat me meteen een tweede schrobbeurt van de vloer van de gang tussen de garage en de bureau kostte.
Alle emmers die ik rijk was, en alles wat kon dienen om iets in te doen werd gevuld met diesel, opgeschept van de vloer met een vuilblik.
Zodra het niveau voldoende gezakt was dat het niet meer via de openstaande poort langs de oprit naar de straat zou kunnen lopen, ben ik in mijn auto gesprongen, naar de 
Makro om 20 zakken rijnzand, 1000 kg. Daarbij sneuvelde een volgende badhanddoek. 
Vooraleer ik het zand uitstrooide kreeg ik nog het verhelderend idee om op mijn blote voeten eerst nog wat diesel op te scheppen met het vuilblik. Op mijn blote voeten, natuurlijk, want ondertussen was een tweede paar schoenen ook al gesneuveld. En nu komt het. Diesel op een gladde vloer tovert die vloer om tot een glijbaan, zeker op blote voeten. Ik ben dan ook uitgegleden, en plat achterover gevallen, languit in de diesel...... En mijn garagepoort stond open, dus misschien heeft iemand dat wel gezien ???

Tegen middernacht was alle smurrie opgekuist, maar de spullen die ik nadien nog heb mogen afvoeren naar het containerpark zijn niet op 5 handen te tellen. Gans mijn huis heeft dagen, zelfs weken, onuitstaanbaar gestonken naar de diesel. De garage zelf heeft bijna een jaar nodig gehad om min of meer geurvrij te worden, aangezien de diesel op sommige plaatsen tot 40 cm hoog in de bakstenen muren was omhoog getrokken.

Toch ook vermelden dat er niet één druppel naar buiten is gevloeid, door alles beredeneerd aan te pakken, en dat niettegenstaande de lichte vorm van paniek. De smurrie werd op een legale manier afgevoerd via het containerpark.

Uw eigen dieseltank in de garage, ik kan het iedereen aanraden, het is een winstgevende bezigheid.

15-11-09

De magie van de Sint

Onze wereld is al oud, maar hoe alles de laatste 50 jaren veranderd is...

Neem nu de Sint.
Gisteren is de brave man toegekomen per stoomboot uit Spanje. Zonder kruis op zijn mijter, want dat hebben ze hem afgepakt.
sinterklaas2Niet echt verstandig. Want zo zal het geheim van de Sint niet lang overeind blijven. Immers, tegenwoordig heeft elk kind op zijn minst een te hoge IQ of ADHD. In het eerste geval zien ze op maandag in de krant dat de Sint de zaterdag aankwam in Antwerpen, én ergens in Nederland, telkens op hetzelfde uur. In het tweede geval is het nog duidelijker: dan holt de kleine aanhoudend van de TV in de living naar die in de keuken, en zo verder naar die op zijn slaapkamer, en ziet hem op twee minuten tijd aankomen zowel in Antwerpen, Nederland als Duitsland.
Geef toe, niet abnormaal dat daar vragen zullen over gesteld worden. Met het kruis op de mijter kon veel verklaard worden: de man was heilig, en dan kan zowat alles.

Om nog maar te sinterklaas1zwijgen over volgend reëel tafereeltje. Volgende zaterdag wordt zoon- of dochterlief 's morgens naar de muziekschool gevoerd (per wagen, da's duidelijk) en onderweg zien we de Sint ergens uit een anoniem huisje naar buiten komen en in een 4x4 stappen, waar natuurlijk geen stoom uitkomt (wel veel CO2, maar da's een andere kwestie). Na de muziekschool snel even "den delhais" binnen, waar de Sint aanwezig is. Na de middag naar 't stad wat shoppen, waar we de Sint minstens drie keer tegenkomen. Op de terugweg nog snel eens de Carrefour binnen omdat we iets vergeten zijn, en ja hoor: de Sint. En vooraleer echt naar huis te gaan, nog eens oma gaan groeten in het RVT, waar de Sint net toekomt voor de koffietafel. Mét boterkoeken !
sinterklaas4Aangezien de Sint gisteren is aangekomen mag rederlijker wijs worden verondersteld dat hij tegen volgende zaterdag al is bekomen van zijn reis per stoomboot, maar het blijft een straffe truuk: overal opduiken waar je zelf opduikt, en onderweg nog telkens de tijd gevonden hebben om van kapsel, baard, kledij en bril te veranderen..


Neen, dan waren wij vroeger beter af. Dat was de échte magie van de Sint: wij kregen hem niet te zien.
Nooit !
We wisten dat hij was toegekomen per stoomboot, omdat het ons verteld werd. We wisten dat hij 's nachts over ons dak had gelopen, omdat er 's morgens (heel af en toe) iets in ons schoentje lag. Maar hem zien ? Hoooo maar !!
Neen, de man opereerde voornamelijk in het donker. Nooit zaten wij overdag zenuwachtig te hopen dat er plots ergens een deur zou open gaan, en dat er koekjes naar binnen zouden gesmeten worden. Nooit. Maar zodra het donker werd wisten we dat zoiets op elk moment kon gebeuren.
Dát was de magie van de Sint: hij was er, maar je zag hem nergens of nooit. De brave man was uitsluitend 's nachts aktief.
Behalve die ene keer, toen ik de slaap niet kon vatten en totaal onverwacht in de week vóór 6 december 's avonds rond een uur of tien in de living opdook, alwaar mijn vader een tweedehands elektrische trein zat bij te schilderen. Toen besefte ik het niet, nu wel: ik héb de Sint dus écht aan het werk gezien. Hoeveel kunnen er dát zeggen ?

12:28 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (19) | Tags: sinterklaas, de sint |  Facebook

01-11-09

Er komen andere tijden..

Bob Dylan zong het ons voor: The Times They Are A-Changin'
halloween1Toen wij klein waren was er wellicht geen mens hier te lande die wist dat Halloween bestond, laat staan dat er iemand was die wist wat het precies betekende.
Dat laatste leerde ik gisteren hier: de naam "Halloween" is afgeleid van Hallow-e'en, halloween2ofwel All Hallows Eve (Allerheiligenavond), de avond voor Allerheiligen, 1 november. In de Iers-Keltische kalender begon het jaar op 1 november, dus 31 oktober was oudejaarsavond. De oogst was binnen, het zaaigoed voor het volgende jaar lag klaar en dus was er even tijd voor een vrije dag. Maar dit volledig ter zijde.

halloween5In onze tijd dus werd een pompoen alleen uigehold om in de soep te doen; het meest essentiële stuk, het omhulsel, vloog op de komposthoop, of was voor de kippen.

halloween4Gisteren zag ik op twee blogjes, hier en hier, hoe de kinderen tegenwoordig inventief en kreatief zijn om zich om te toveren tot de meest schrikwekkende monsters en van deur tot deur gaan aanbellen om met manden vol snoep naar huis te komen. Getuige daarvan ook een aatal foto's hier die ik mocht overnemen.
Terzelfdertijd merkte ik hoe de lokale jeugdbeweging in het donker door onze straat trok, in groepjes van een stuk of 10, gewapend met fakkels, maskers en andere attributen.
Overgewaaid uit Amerika, en ik heb er niets op tegen. 

Het deed me wel eventjes terugdenken aan vroeger, aan een (Vlaamse) traditie die, althans hier bij ons in de streek, aan het uitsterven is: Driekoningen. Wij liepen ook verkleed, wij trokken ook van deur tot deur, en i.p.v. een fakkel met een échte vlam hadden wij hooguit een lichtgevende ster bij ons. Al moest er al eerst veel licht op vallen eer je ze kon zien. 
halloween3De sneeuw (ja, ook dát bestond nog in Vlaanderen) en de vrieskou konden ons niet deren, aan elke deur lieten we de bewoners al zingend geloven dat we met drie waren, ook al waren we soms maar met twee, of soms zelfs met vier...  Of zelfs gans alleen, dat gebeurde ook, maar zo ver heb ik het nooit gedreven.
Maar we kwamen wel thuis met een buit spaarcentjes die een veelvoud was van ons zakgeld. Nu, bij ons in de familie was dat niet moeilijk, want ons zakgeld was eigenlijk die naam niet waardig: tot onze eerste kommunie nul frank, nadien een halve frank per leeftijdsjaar, vanaf ons twaalde een volle frank per leeftijdsjaar, en vanaf ons 16-de zelfs twintig frank. Dit alles dan nog elke week opnieuw.
halloween6Maar er was ook nog een andere traditie met Driekoningen, en ik heb de indruk dat die echt volledig vervaagd is. Op de avond voor Driekoningen zat er in de boekweitbrij die we voorgeschoteld kregen 1 (één) niet geweekte boon verscholen. Hij of zij die het geluk had die boon opgeschept te krijgen was 's anderendaags koning voor één dag, en mocht bijvoorbeeld bepalen wat er zou gegeten worden, hoefde niet mee te helpen met de afwas, hoefde geen boodschappen te doen, en mocht zelfs - met mate natuurlijk - één en ander kommanderen.
Al ben ik er nu wel van overtuigd dat die boodschappen gewoon een dag verschoven werden, want ik kan mij niet inbeelden dat er bij ons ooit iemand anders dan ik naar de winkel moest fietsen.

Zou dit nog bestaan ? Zoniet, misschien kan dit een tip zijnvoor wie dit leest om dit weer in ere te herstellen ? Aan het begrip koning kan vast en zeker een zeer kreatieve invulling gegeven worden. Eén beperking wil ik hier toch opleggen: zij die toevallig Albert heten mogen niét meedoen !

halloween7

11:06 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (18) | Tags: halloween, driekoningen |  Facebook

15-09-09

Onze Tsjoep - voetbal met een kat

Een waar gebeurd verhaal.

tsjoep_1Ik moet ongeveer zo oud geweest zijn als hiernaast toen we een kat hadden die een beetje trok op die hieronder.
Haar naam: Tsjoep, en voor de vrienden: Tsjoepke.
Meer dan twee namen konden wij niet bedenken voor alle katten die we achtereenvolgens hadden, maar 't waren wel ijzersterke namen: afwisselend noemden onze steevast zwarte katten ofwel Tsjoep ofwel Flurk. Tsoepke en Flurkske.

De Tsoep uit de beginjaren zestig was dol op voetballen, waarbij zij dan dienst deed als .... bal. Echt waar !!
In eerste instantie zal de lezer hier denken "wat een vreselijk manneke was dat, en wat lieten zijn ouders allemaal toe ?", maar echte kattenliefhebbers zullen beamen dat je met een kat echt waar in niets moet verschieten.
Het zat zo.
Wij hadden thuis een lange smalle gang, in één recht stuk, met op de vloer linoleum die elke week goed geboend werd, de maandag. tsjoep_2Als wij dan thuis kwamen van school dan was die vloer zo glad als een spiegel. Onze Tsjoep kon er niet op overeind blijven en krawietelde dan maar wat in het rond.
Op een keer passeerde ik in de gang, terwijl Tsjoepke alweer moeite had om tijdig uit de weg te gaan, en ik gaf haar met mijn voet een heel lichte tik. Echt een heel lichte, anders was het verhaal hier gestopt.
Tsjoep slierde een paar meter over de spiegelgladde vloer, en waar ze in 't begin nog moeite deed om overeind te komen, liet ze zich na een kleine meter gewoon de wetten van de fysica welgevallen.
Uiteindelijk kwam ze natuurlijk vanzelf tot stilstand, en ze had dat blijkbaar heel erg prettig gevonden, want zo snel als enigszins mogelijk kwam ze gewoon weer voor mijn voeten staan. Waarna de geschiedenis zich herhaalde. Een keer of vijf, of misschien een keer of tien zelfs.
Feit is dat ik vanaf toen bijna niet meer in de gang kon komen of Tsjoep wou erbij zijn, en liet zich telkens met een plof vallen, vlak voor mijn voeten. In de hoop dat ze weer een lichte trap zou krijgen om een 5-tal meter verder al slierend tot stilstand te komen.

Zo ging dat vroeger. Een gameboy of een playstation hadden wij niet, wij hadden iets veel plezanter:Tsjoepke.

30-06-09

Groede

Ik heb iets met Nederlanders, voor de gemakkelijkheid zal ik ze hier verder gewoon Hollanders noemen.
Ik ben geboren met een afwijking aan mijn achillespezen (misschien nog andere afwijkingen ook, maar dat laat ik over aan ieders fantasie of opmerkingsvermogen). Die waren wat tekort en daardoor liep ik op mijn tenen. Het zeewater zou daar volgens de dokters goed aan doen, dus tikte mijn vader ergens een afbraak houten huisje op de kop en bouwde dit weer op ergens op een boerderij in Groede - Zeeland. Ons vakantiehuisje Pallieter was geboren.

groede_1

Dankzij de familie De Hulster, de eigenaars van de boerderij, maakte ik hoofdzakelijk kennis met het betere deel van de Hollanders. In hun boomgaard baatten zij een camping uit, maar die was voorbehouden voor kampeerders met een kampeerpaspoort. Een soort bewijs dat je kán kamperen en je aan een hoop regels houdt i.v.m. lawaai, netheid, respekt voor natuur, ... groede_3In ruil daarvoor kreeg je ook meer plaats toebedeeld, en het was daar nooit onaangenaam druk. Aangezien zo'n paspoort in Belgie niet bestond, zaten er uitsluitend Hollanders op de camping.
Elk jaar waren wij daar de ganse maand augustus; zon, regen of wind, ik denk niet dat ik mij daar ooit verveelde. Ook bij minder weer was op de boerderij altijd wel iets te beleven, meerijden met de boer op de pikdorser, het stro binnehalen, ... En ook: niet in het minst omdat je elk jaar wel ongeveer dezelfde mensen terugzag.

groede_2De eerste keer in mijn leven dat ik er door een Hollander werd opgelegd, was ook in Groede. En die Hollanders kunnen dat, op een manier dat je zelf denkt de zaak van je leven te doen. Ik had met de fuik in zee onder meer een tong gevangen, die te groot was voor de emmer. Floep, deed ze telkens, en ze spartelde zich eruit. Een Hollander zag dat en wou mij helpen en bood meteen een tientje voor de tong. Ik ging daar gretig op in, want voor een kwartje kon je al een klein zakje frieten kopen, reken maar uit.... Nu besef ik het: als een Hollander aan een 12-jarige zomaar een tientje betaalt voor een levende verse tong, dan moet die minstens het driedubbele waard geweest zijn. Het was dan ook een enorme kanjer. Die tong bedoel ik.

Ik kende de kust van Cadzand tot Breskens op mijn duimpje. Maar als ik daar nu langs fiets: het is daar niet meer te herkennen. Allemaal heel erg netjes en praktisch met mooie fietspaden op en beneden de dijk, maar ik mis daar Piet de redder, ik mis daar het frietkraam met de dikke vrouw, ik mis daar de duinen met braambessen, ik zie de bunkers niet meer waar we in speelden, ik mis ..... ik mis.... ik mis daar zowat alles. Zelfs het Hertenpark is nog maar een afkooksel van wat het was. Zou de gifspuwende kikker, die niemand ooit gezien heeft maar waar wij allemaal doodsbang voor waren, daar nog zitten ?En wat zou er van Saskia geworden zijn, het meisje uit Beek dat naast ons verbleef en waar ik rond mijn 8 jaar een paar zomers mee optrok ? En Karolien ? En Atse ?

Piet, de redder. Ach wat een mooi verhaal met een droevig eind. Piet was mijn grote vriend en vice versa. Zodra ik een jaar of 10 was mocht ik van Piet 's morgens vroeg de reddingsboot mee helpen het strand op duwen, ik stond er zelfs vroeger voor op om zeker op tijd te zijn. En ik bleef tot 's avonds om hem weer terug te duwen. Ik mocht 's morgens het zeil eraf halen. En ik mocht de benzinebus dragen. En nog wat later mocht ik 's morgens de motor starten, dat moest elke dag gebeuren om zeker te zijn dat hij het nog deed. Ik was telkens zo fier als een gieter. Niemand mocht in de buurt van die boot komen: het was mijn boot, en ook een beetje die van Piet.
Tot de vrouw van Piet stierf aan kanker. De zomer daarop zag Piet er niet meer zo goed uit: opgezwollen, afwezige blik, verwilderde haardos, soms ook al eens nors. En altijd met een flesje bier in de hand. 's Morgens mocht ik hem niet altijd meer helpen, 's avonds wel, want dan kón hij het niet meer alleen.
En nog een zomer later: waar was Piet ?
Piet was opgenomen in een ontwenningskliniek; zijn strandhuisje werd nu bevolkt door wat jonge snullen die dachten dat ze alles beter wisten. En ik zag hoe ze de boot niet verzorgden zoals Piet het deed, maar naar mijn raad werd natuurlijk niet geluisterd. In het weekend kwam Piet wel naar het strand. Samen keken we naar "ons strandhuisje", waar voor Piet - en al zeker voor mij - geen plaats meer was.
Het jaar daarop was Piet niet meer: hervallen en zich dood gedronken. De dood van zijn vrouw was meteen ook zijn einde.

Dit uitzicht is nog niét veranderd: het strand, de golfbrekers, een boot en in de verte Vlissingen.

strand_groede01

11:06 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (7) | Tags: groede |  Facebook

29-05-09

Kraanvogel

Wat een mooie foto zag ik eergisteren op de website van de volgens mij meest ordinaire krant van Belgie: Het Laatste Nieuws.

kraanvogel


Wat een mooie vogel. Met die gespreide vleugels, net alsof de rok van moeder vogel opwaait.


De foto roept ongewild ook een herinnering op. Hij doet me denken aan de tijd toen ik een jaar of 12 was. Dan gingen wij (wij = een aantal vriendjes en ikzelf) tijdens de verplichte zondagsmis van 11u altijd ergens gaan zitten in de buurt van die roosters waar de warme lucht krachtig uit de vloer werd geblazen. Boven die roosters zag je soms ook zulke tafereeltjes, hoewel er in de kerk géén kraanvogels liepen. Wél werden er in die tijd nog veel rokken gedragen :-)

Ach de kerk... voor 12-jarigen de ideale plaats om de zondag wat bij te kletsen. En of we dat deden !! Alsof tijdens de week in de klas nog niet alles gezegd was....
Er valt natuurlijk ook heel wat te vertellen als je jong bent, en zwijgen was o zo moeilijk.
Ik herinner het me nog als was het gisteren, die zondag dat de pastoor zijn preek (homilie) onderbrak omdat wij met ons getweeën teveel kabaal maakten. Hij wachtte tot wij zwegen en stopten met lachen. We hadden het zelfs nog niet eens door, zó geconcentreerd waren we aan het babbelen en zó leuk was het op dat moment. Tot we merkten dat het in de kerk écht muisstil werd. En dat iédereen naar ons zat te kijken.
Ik ben er nochtans zeker van: als er een God bestaat zal hij op dat moment glimlachend op ons hebben neergekeken. Met veel meer sympathie en begrip dan voor sommige kwezels in de kerk die ons toen verwijtend aankeken, verbolgen over zoveel heiligschennis.

Al die uren die ik vroeger al lachend doorbracht, dat kan niemand mij nog afpakken. En gelachen heb ik, wees daar maar zeker van. Het was mijn handelsmerk. Als er op de middelbare school in het leraarslokaal over mij werd gepraat dan was het "Geert O ?, dat is die welke altijd loopt te lachen..."

10:12 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (15) | Tags: kraanvogel |  Facebook