26-12-10

De draad weer oppakken.

Ik pak de draad weer op, niet alleen met het bloggen, vooral met het lopen.
Al was ik amper 1 week in rust (?), ik voel me daar vervelend bij, en ik voel me niet fit.

Maar maak jullie geen zorgen, het is puur een mentale kwestie, het is een soort verslaving. Ik moet en ik zal om de twee dagen een uur lopen, of ........   ja of........  ?
Of wat ? Ik weet het niet. Maar het moet !!

We zijn nu zondag, de laatste keer was vorige zaterdag, en ik was er 's anderendaags niet goed van. Het parcours lag besneeuwd, maar ik wou niet plooien. 's Anderendaags dus tamelijk wat rugpijn: ik vermoed dat je op een gladde ondergrond onbewust en uit noodzaak anders gaat bewegen dan normaal. En de spieren zijn daar niet op voorzien.
Vandaag zal alles wel sneeuwvrij zijn, en ik verwacht veel volk rond de watersportbaan: het is zondag, het is de dag na kerstdag, en het is een beetje zonnig.

Ik ben weg !!!!  Yihaaaaaaaaaaaa !!!!!

10:47 Gepost door Geert in Sport | Permalink | Commentaren (8) | Tags: lopen, watersportbaan |  Facebook

09-04-10

Het kan verkeren...

Iets meer dan een jaar geleden was ik er hier echt van overtuigd dat lopen (hardlopen) definitief tot het verleden behoorde.
Bijna dag op dag een jaar later liep ik voor het eerst in jaren nog eens 10 km aan één stuk door.
Ondertussen zit ik al aan 20 km zonder onderbreking, en aan ruim 35 km per week. Alles gaat prima, perfekt zelfs. Maar toch begin ik mij vragen te stellen.
Waarom kan ik niet lopen met mate ?
Waarom wil ik elke week meer ?
Ben ik niet aan het overdrijven ?
Zal ik binnenkort niet weer die ene stap teveel zetten ?
Zou ik niet eens een afspraak maken met de orthopedist die mij al drie keer aan de meniscus opereerde en vragen of het dát wel was wat hij bedoelde toen hij mij verzekerde dat ik gegarandeerd weer mijn geliefkoosde sport zou kunnen beoefenen ?

Maar eerst ga ik vanavond lopen !
In dit dekor.

watersportbaan_herfst

De Watersportbaan van Gent, waarvan onlangs officieel werd vastgesteld dat 1 toertje geen 5000 meter is, maar slechts 4967 meter. Drieëndertig meter korter dan al eeuwen gedacht: de Gentenaars zijn er nog niet goed van.

10:04 Gepost door Geert in Hardlopen | Permalink | Commentaren (14) | Tags: watersportbaan, gent |  Facebook

13-02-10

Een kippevelmoment

Ruim 10 jaar geleden liep ik wekelijks 50 km, en om de 2 weken een toer van 20 km. Tot ik druppels in mijn ogen moest doen omwille van glaucoom, en die druppels bevatten betablokkers.
Ik vergeet het nooit. Van de ene dag op de andere was het gedaan. Lopen, alles wat je wil, maar ik moest geregeld een eindje stappen tussendoor, daar was niets aan te doen.

Anno 2010, drie stukjes meniscus armer, steunzolen rijker én de verlossing via een "second opinion" dat ik geen glaucoom heb en mijn druppels met betablokkers mag achterwege laten (daarover later meer).
Net als toen voelde ik het verschil quasi van de ene dag op de andere. Ik was altijd wel blijven lopen, maar het ging plots weer beter.

Gisteren was, onverwacht eigenlijk, een glorieuze dag. Voor een buitenstaander niets speciaals, voor mij heel erg leuk, zelfs belangrijk.
Na een drietal km opwarmen kwam ik aan de watersportbaan in Gent, waar Stefaan Engels sinds 1 januari elke dag een marathon afwerkt, met als ultiem doel een jaar lang, 365 dagen, elke dag een marathon te lopen. Dit is de link naar zijn website. Tot nu toe liep Stefaan nog geen kilometer alleen, altijd zijn er wel mensen die hem één of enkele rondjes vergezellen.
Het was koud, en de vrieswind waaide matig uit het oosten, maar de zon scheen uitbundig. En ik besloot de groep van een man of 8 tegemoet te lopen, en een rondje van 5 km samen met hen te doen. Het ging verbazend gemakkelijk, en nogal rap dacht ik "waarom geen twee rondjes?"

En het is gelukt, het is verrassend goed gelukt. Ik had zelfs meer gekund. Méér dan 10 jaar was het geleden, maar eindelijk liep ik nog eens 10 km zonder onderbreking.
Ik ben zo blij als een klein kind. Het klinkt banaal, en het is ook banaal, maar geluk zit soms waar je het niet verwacht. 
En ik begin al weer te dromen om tóch ooit een marathon tot een goed einde te brengen.