08-04-09

Veldbloemen, of hoe het begon...

veldbloem2Gisteren zag ik langs, of zelfs bijna in de beek die mijn tuin scheidt van een veld waar nog échte koeien lopen (vanaf half april tot oktober) deze bloemetjes staan (aanklikbaar).
Het deed me denken aan vroeger. Naar verluidt kwam ik als klein jongetje dus bijna dagelijks thuis met een boeketje veldbloemen voor mijn moeder.
Toen ik een jaar of 4 was zijn wij dan een korte tijd in de stad gaan wonen, en wanneer we later in ons nieuw gebouwd huis introkken was ik een jaar of 8 en had ik andere prioriteiten dan veldbloemen. Er moest gevoetbald worden op straat - dat kón toen nog - en er moest in het bos gespeeld worden en er moest in bomen geklommen worden, ... De tijd die er buiten dat alles nog overbleef spendeerde ik aan het plagen van mijn jongste zus. Elke minuut werd dus nuttig besteed.

tuin fabiolalaan Maar toch, de liefde voor bloemen zat er in gebakken en is er later weer uitgekomen. Veel te laat weliswaar, want ons moeder hield van haar prachtige tuin (zie foto hierbij - aanklikbaar). Het was, ocharme dat mens, het enige wat haar wat vreugde schonk, samen met haar 5 kinderen natuurlijk.
Veel te laat zeg ik, en daarmee bedoel ik dat ik pas nu goed besef hoeveel plezier ik haar had kunnen doen met wat vaker te helpen in de tuin, of - als ik al eens hielp - met wat nauwkeuriger te werk te gaan. Ik was de vaste grasmaaier. Ooit, toen ik een jaar of 10 was, bleef ik maar aandringen om ook eens met de grasmachine te mogen rijden - dat leek me leuk - en na een aantal weken kreeg ik mijn zin.... De grasmachine is nadien door niemand anders meer aangeraakt, en dat was absoluut minder naar mijn zin. paardebloemJe hebt er geen gedacht van hoe snel gras groeit als je een jaar of 18 bent en daar geen tijd of goesting voor hebt. Maar zo ging dat bij ons.
Ik ben het gras blijven maaien tot moeders dood, ik was toen al 40 jaar. Vooral in mijn jongere jaren nam ik het niet te nauw als er wat bloemen aan de rand van de border over het gras hingen: ik reed daar gewoon over. Tot grote wanhoop, en soms tot immens verdriet van mijn moeder.
Nu weet ik wel beter, ik wou dat ik het kon herdoen. Maar misschien kijkt ze wel mee als ik nu dagdagelijks in de tuin bezig ben. En ze zal zien dat het goed is.

veld_zonder Maar eerst een terug naar de veldbloemen. Het viel me ook op hoe groen de weide aan de andere kant van de beek wel is: geen enkele paardebloem of ander kleurtje te bespeuren. Die hierboven staat aan mijn lkant van de beek. De boer zal weer kwistig geweest zijn met verdelgingsmiddelen. Echte veldbloemen worden zeldzaam, véél te zeldzaam. En we hebben er allemaal schuld aan.
Later is de interesse teruggekomen. Weliswaar niet altijd op het moment dat het nodig was, en dat mijn moeder het had gewild, maar er was vooruitgang: als ik tijd had hielp ik haar geregeld bij de opkuis van de tuin of bij het verplanten van struiken of bloemen. Als ik tenminste de gevels niet moest herschilderen, of de goot moest uitkuisen, of met haar auto naar de garage moest rijden, of .... Soms heb ik de indruk dat het allemaal alleen maar aan mij gevraagd werd, maar ik kan natuurlijk (een klein klein beetje) verkeerd zijn...

Het is pas nadat ik mijn eigen klein tuintje had dat ik zelf de éénjarigen begon te kweken: die voor mij, én die voor mijn moeder. En zo ben ik er langzaam aan weer ingerold.
jul08Na haar dood, ik had pas een andere en heel drukke job waardoor ik in de weekends liever wat rust opzocht, heb ik dan het geluk gehad om achter mijn tuin een tweede perceel te kunnen bijkopen. Een dubbel geluk: ik zou het nu nog voor geen geld van de wereld willen missen, maar als belegging voor later - als ik écht oud ben - kocht ik het op een ideaal moment.
Wellicht volgt ooit nog wel eens een relaas hoe dit stuk samen met wat ik reeds had van tuin, werd omgevormd tot wat er nu is (aanklikbaar).

12:05 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (11) | Tags: bloemen, veldbloemen, moeder |  Facebook

01-02-09

Uit de oude doos (1)

Meestal zal het hier wel gaan over de natuur, de tuin of alles wat daar rond hangt. Maar af en toe mag het al eens iets anders zijn. Hoewel.

In lang vervlogen tijden, toen ik nog piepklein was, kwam ik wekelijks, zoniet dagelijks thuis met een boeketje veldbloemen voor mijn moeder. Wellicht was ik toen al uitermate geboeid door alles wat groeit en bloeit in de natuur. Op een goede dag hebben mijn moeder en ik dan ook formeel afgesproken dat ik ooit haar tuinhobby zou verderzetten. Het moment waarop deze overeenkomst met een handdruk werd bezegeld werd op de foto hieronder vastgelegd. En ik heb woord gehouden.... jammer genoeg pas na haar dood zodat ze daarover nooit fier en trots is kunnen zijn. Het had haar nochtans zeker wat verlichting en geluk geschonken in haar overwegend veel te zwaar leven........

moe en ik