09-03-11

Nieuw in de tuin in 2011

Straks zijn de krokussen uitgebloeid en begint het echte groei- en bloeiseizoen.

nieuw2011_1.jpg

Tijdens mijn bewogen reisje naar Kent eind augustus deed ik nieuwe inspiratie op, en dit jaar zullen er toch een aantal vaste planten de plaats moeten ruimen voor iets nieuws.

Zoals deze Eryngium x Tripartitum. Die zag ik in de tuinen van The Great Dixter.
Dit doet er mij aan denken dat ik ABSOLUUT nog eens enkele blogpostjes moet maken over mijn in alle opzichten onvergetelijke trip naar Kent.
De eerste foto is dan wel niet zo goed gelukt (toch niet wat de kruisdistel op zich betreft), maar wat me vooral heel sterk aantrok bij deze distel zijn de blauwe twijgen, zoals je op de tweede foto kan zien. Echt heel heel speciaal. De bloemen zelf zijn eerder klein, en het leek mij een vrij stevige plant.
Ik ben benieuwd.

nieuw2011_2.jpg

nieuw2011_3.jpg

En dan viel mij op verschillende plaatsen een heel leuke bloeiende heester op: de Clerodendrum Bungei. In het Nederlands: de kansenboom. Leuke naam trouwens.
Die stond langsheen muren her en der, beschut voor de koude noorden- en oostenwind. Op de foto hieronder weinig opvallend links en rechts naast het poortje, maar de foto zelf geeft al een mooi beeld van wat The Great Dixter te bieden heeft.

nieuw2011_4.jpg

De Clerodendrum Bungei is een bladverliezende opgaande nieuw2011_5.jpghalfheester die via de wortels uitlopers vormt (dáár zou ik dus nog kunnen door gefopt worden...). Hij heeft een hartvormig, ruw, donkergroen en gezaagd blad. Eind van de zomer, begin van de herfst is hij getooid met koepelvormige trossen kleine, geurende, roodpurperen tot dieproze bloemen. De bloem doet mij wat aan bepaalde Viburnum's denken, maar het leuke aan deze kleine heester is dat hij zo laat op het jaar bloeit. Het blad verspreidt bij kneuzingen een min of meer onaangename geur. Verkiest een zonnige standplaats, met 's zomers lichte schaduw, en een humusrijke, goed doorlatende grond.
Ik kocht mijn exemplaar in de plantenkwekerij die bij The Great Dixter hoort.

nieuw2011_6.jpg

08-10-10

Herfstkleuren gekombineerd met vaste planten

Alle foto's in dit postje zijn aanklikbaar, omdat natuurpracht zich niet laat vangen in een kleine foto.
Elk jaar opnieuw ben ik redelijk tot zeer tevreden over mijn tuin in september en oktober. Soms duurt de kleurenpracht zelfs tot half november; of nog langer ook, afhankelijk van wanneer we de eerste nachtvorst van betekenis krijgen.

blog081010_4.jpg

blog081010_5.jpgEn het zijn niet alleen de typische herfstkleuren van het verkleurend blad die het hem doen, het is vooral de kombinatie van enkele laatbloeiende heesters, herfstkleuren aan bomen en struiken, en langbloeiende vaste planten. En dan kom ik weer bij de geraniums uit. Hiernaast andermaal de Geranium Anne Thomson: na een kleine, en dan nog relatieve rustpauze in augustus bloeit deze prachtgeranium tot de vrieskou er een eind aan maakt. Tot dan weet Anne Thomson van geen ophouden.

blog081010_2.jpg

Ook mijn rozen staan nog volop te bloeien. Een beetje hetzelfde verhaal als hierboven: ze weten van geen ophouden. Wie mijn blog volgt weet dat dit zowat de enige planten zijn in mijn tuin waarvan ik de naam niet ken: ik vond ooit een paar exemplaren op de composthoop van een tuincentrum, en elk jaar weer is er die wonderbaarlijke vermenigvuldiging. Hoe ? Dat kan je hier lezen..

blog081010_6.jpgNet zoals voor de Geranium Anne Thomson, geldt voor de Geranium Rozanne dat die bloeit tot de nachtvorst invalt, en dat hij zich doorheen andere afstervende planten slingert, in de hoogte en in de breedte, en daardoor een hoop "lelijke herfst" verbergt. Geraniums zijn wat dat betreft echt unieke planten. Ik kan er onmogelijk genoeg van krijgen.

blog081010_1.jpg

En dan enkele laatbloeiende heesters. Zoals op de foto hierboven aan de linker kant, de Abelia Grandiflora, hier reeds uitvoeriger besproken. En in het midden vooraan de Lespedeza Thunbergii, een overweldigende bloeier, die eigenlijk nogal veel plaats inneemt met zijn doorhangende twijgen. Die twijgen, vol bloemetjes die doen denken aan brem (maar dan een andere kleur) werden in het verleden gemakkelijk drie meter lang, maar sinds vorig jaar snij ik tot halfweg de zomer tamelijk wat weg, en het resultaat is veel beter nu. En de struik met de rode besjes, in het midden meer naar achter ? Da's een Viburnum. Welke ? Ik kan er niet opkomen en ben nu eventjes te lui om naar buiten te gaan kijken op het kaartje.

blog081010_7.jpgSeptember was nat, een kolfje naar de hand van de Geranium Salome. Net als de Geranium Anne Thomson is dit overduidelijk een kruising waar de Geranium Procurrens aan te pas kwam: steeds verder zoekende vertakkingen. Bij de Geranium Procurrens blijkt dat een echte last te zijn (woekeren), de Geranium Anne Thomson vormt nergens nieuwe wortels, de Geranium Salome maar op heel weinig plaatsen. Maar hij houdt wel van voldoende vocht en voelt zich absoluut niet goed na een droogteperiode. 't Is wel een prachtige bloem.

blog081010_3.jpg

En dan zijn er natuurlijk her en der de diverse asters, en de uitbundig en lang bloeiende Rudbeckia Fulgida Goldsturm.
Het is aangenaam toeven nu in mijn tuin.

23-08-10

Ik ben veranderd.

Terwijl het buiten de laatste week al geregeld eens herfst leek (slechte herfst dan nog wel) merk ik bij mijzelf op dat ik in 2010 gelukkig iets aan het afleren ben wat mij al jaren parten speelt.
Was het te warm, dan was ik niet gelukkig, want tuinplanten hebben dat niet zo graag, en laten hun bladeren hangen. En ik voelde mij daar niet goed bij.
Was het te droog: idem.
Was het te nat, dan liep ik ambetant rond omdat de hoge vaste planten door de zware regendruppels tegen de grond geslagen worden. En ik voelde mij daar niet goed bij.
Was er teveel wind, zoals nu: idem.

Maar kijk, dat alles hieronder, uit eigen tuin en allemaal aanklikbaar, is heel onlangs getrokken na een bij momenten veel te droge zomer, vlak na enkele dagen van abnormaal veel neerslag en rukwinden.

230810-1.jpg 230810-3.jpg 230810-4.jpg

En wat blijkt, het komt altijd weer in orde. Voorlopig toch, hoe het met de natuur bij ons binnen 10, 20 of 30 jaar zal zijn, da's weer iets anders. Maar daar probeer ik in elk geval dagdagelijks mijn steentje toe bij te dragen.

230810-2.jpgIk kon vroeger al heel intens van mijn hobby genieten, maar altijd was er een soort onrust. Die raak ik nu langzaam kwijt. Ik kan nu relaxen op mijn terras, al dan niet met een drankje naast mij, en een boek in de hand. En zonder me schuldig te voelen dat ik niet aan 't werk ben in de tuin.
Ik kan nu genieten van wat ik zie, zonder gefocust te zijn op wat ik niet wil zien (verdorde of platgeregende planten). Ik geniet van de Rudbeckia Fulgida die zich openplooit (links), of van de Geranium Salome die de zon opvangt (rechts).
230810-5.jpgHet was mij al vaker gezegd en aangeraden: "relax eens wat meer, geniet van je tuin", maar het heeft geduurd tot ik twee mensen ontmoette met hetzelfde hart voor bloeiende planten, dezelfde passie voor tuinen. Hetzelfde hart, dezelfde passie, maar op een andere manier.
Een mens is nooit te oud om bij te leren.
Bedankt !
Tusen takk !

(maar 't mag nu wel stoppen met waaien !)

18-10-09

Verbena Bonariensis

Half juli was er een postje over de Verbena Hastata, vandaag is het zusje aan de beurt: de Verbena Bonariensis. Jawel, een zusje en geen broertje, want de Verbena Bonariensis is min of meer naar de roze kant (lila-paars).

verbena_bonariensis_171009_3


verbena_bonariensis_171009_2Verbena Bonariensis (syn. Verbena Patagonica) is een vaste plant die zich vaak gedraagt als verbena_bonariensis_171009_1een éénjarige, omdat ze vorstgevoelig is en dus geregeld verdwijnt, maar zich na één seizoen rijkelijk uitzaait en dus altijs terugkomt. De plant is ook in het eerste groei- en bloeijaar quasi onmiddellijk op de normale afmetingen. En de ijle plant kan tot 2 meter hoog worden.
De ruw en behaarde, min of meer vierkante en taaie stengels komen vanuit het niets, of vanuit een klein rozetje uit de grond; de bladeren zijn lancet- tot lijnvormig, ruw en gezaagd. De stengels hebben enkele tot meerdere zijvertakkingen.
verbena_bonariensis_171009_6De zeer kleine lila-paarse bloempjes, in langgesteelde schermvormige trossen bloeien van juni tot september, tot zelfs diep in oktober. De eerste nachtvorst is er meestal teveel aan. Vorst aan de grond wordt nog verdragen, vorst op 1m hoogte is meestal wel het einde van de bloei.
De plant is zeer fraai voor zowat overal in de border, voornamelijk door de losse en ijle groeiwijze, die ervoor zorgt dat de ze nooit opdringerig is.
Volle zon geniet absoluut de voorkeur, de verbena_bonariensis_171009_4grond mag tamelijk droog zijn. Wil men de plant zelf uitzaaien, dan is vroeg zaaien de boodschap om nog hetzelfde jaar bloei te hebben. Eens je deze plant in de tuin hebt, vraagt ze heel weinig onderhoud; alleen zal je in het voorjaar de zaailingen soms wat moeten uitdunnen, en is het niet onverstandig om de meeste uitgebloeide bloemtrossen ruim voor de winter weg te snijden, zoniet kan het uitzaaien lastig worden.


verbena_bonariensis_171009_5Alle foto's uit eigen tuin, en de meeste aanklikbaar. De smalle foto toont een zicht van de volledige plant: zeer ijl dus.

03-09-09

Ceratostigma Plumbagionides

Ceratostigma Plumbagionides behoort tot de Plumbaginaceae en is een niet-goenblijvende vaste plant die heel goed bruikbaar is als bodembedekker en die pas gaat bloeien als de meeste andere planten - zeker bodembedekkers - al zijn uitgebloeid.

ceratostigma_1_030909


ceratostigma_2_030909Eerst een negatief aspekt van de plant. In het vroege voorjaar komt deze bodembedekker pos heel laat tot leven, waardoor hij minder geschikt is om de eerste lichting onkruid te gaan onderdrukken. Loodkruid, want dat is de Nederlandstalige naam, wordt dan ook best geplaatst op gronden die al enkele jaren min of meer onkruidvrij zijn.
Maar eens tot volle ontwikkeling gekomen, vanaf half mei, worden ook bestaande onkruiden versmacht.

Eind van de zomer en in de hefst (2-de helft augustus tot in oktober) eindstandige trosjes met enkele, stralend gentiaanblauwe bloemetjes bovenop een roodbruin verkleurend blad. Nadien, tot aan de vorst, verkleurt het blad dieprood.
ceratostigma_3_030909Vermeerderen gebeurt het best door delen (scheuren) van de plant in de lente. Hoewel ze elk jaar ook spontaan verder uitbreidt via ondergrondse worteluitlopers. De plant woekert niet, en de eerste jaren na aanplant is ze vorstgevoelig. Al heb ik daar relatief weinig last van. Een zonnige plaats is aanbevolen, maar ook in de schaduw zal Ceratostigma het wel goed doen. Droogte wordt heel erg goed verdragen, natte voeten in de winter niet.

ceratostigma_4_030909Fel gelijkend, maar in heestervorm, zijn de Ceratostigma Willmottianum en de Ceratostigma Griffithii. Ik heb beide al een keer of twee aangeplant. Hoewel ze volop worden aangeboden in tuincentra: ze overleven onze winters nauwelijks of niet. Na een ietwat droge maar wat koudere winter zat er nog een klein beetje leven in, maar na een natte winter met af en toe matige vorst, bleef er niets van over. Het zijn nochtans prachtige heesters, die net als de bodembedekker laat op gang komen en laat bloeien.
Alle foto's bij deze log zijn van de Ceratostigma Plumbagionides, uit eigen tuin en aanklikbaar.

ceratostigma_5_030909

18-08-09

Rudbeckia Fulgida

Rudbeckia_Fulgida_1_180809Rudbeckia's (Zonnehoed) behoren tot de Asteraceae (Compositae) en omvatten éénjarige, tweejarige en overblijvende vaste planten, die allen zeer geschikt zijn als snijbloemen. Alle bijgevoegde foto's aanklikbaar en uit eigen tuin.
Rudbeckia_Fulgida_2_180809Rudbeckia's zijn volledig winterhard en gedijen in volle zon, halfschaduw of schaduw op een goed doorlatende vochthoudende grond.
Ze zijn gemakkelijk te delen in het najaar of het vroege voorjaar, en zaaien zich heel vaak ook gemakkelijk uit.
De Rudbeckia Fulfiga 'Goldsturm' - volledige naam  is Rudbeckia Fulgida var. sullivantii 'Goldsturm' - is niet gemakkelijk te onderscheiden van de Rudbeckia Fulgida  var. deamii.
Rudbeckia_Fulgida_3_180809Beide worden dan ook heel vaak verwisseld, zelfs in de gespecialiseerde handel. Ook in de literatuur vind ik tegenstrijdige beschrijvingen qua kleur van blad of qua kleur van het hart. Algemeen mag aangenomen worden dat de bladeren van de var. deamii lichter zijn van kleur.
Over de kleur van het hart van de bloem is er nog minder eensgezindheid: nu eens wordt Goldsturm omschreven als bloeiend met een zwart hart, dan weer met een bruin hart. Idem voor var. deamii.
Rudbeckia_Fulgida_4_180809Afgaande op de kleur van het blad vermoed ik dat ik in mijn tuin de Goldsturm staan heb. Beide worden 60 tot 80 cm hoog, bloeien in dezelfde periode, zijn geel tot donkergeel gekleurd en hebben lancetvormige bladeren. De bloeiperiode is van eind juli tot diep in de herfst.
De plant wordt best zo om de drie jaar uitgegraven en de buitense delen worden dan herplant. Verjongen heet dat.

Rudbeckia_Fulgida_5_180809P.S. De onduidelijkheid over het verschil in beide soorten is mij pas echt opgevallen bij de voorbereiding van dit artikeltje. Dit "probleem" staat nu bovenop mijn lijste om in de wintermaanden eens echt uit te pluizen. Ik kom erop terug.

01-08-09

Lobelia

Bij Lobelia's denkt wellicht iedereen aan de éénjarige kleine hang- of staanlobeliaatjes die de terraspotten of de open plekken vooraan in de border vullen.
Het geslacht Lobelia bevat echter ook een heleboel vaste planten die op het eerste zicht niets gemeen hebben met de éénjarigen, maar als je goed kijkt zie je dat de bloemetjes fel op elkaar gelijken.

Lobelia behoort tot de Campanulaceae. Ze zijn geschikt voor zon en vochtige maar goed doorlatende bodem en bloeien allemaal ten vroegste vanaf juli. 's Winters zouden ze niet bestand zijn tegen teveel vocht, maar ik kan dat tegenspreken voor  de drie soorten die ik hieronder nader bekijk: die staan geregeld met hun voeten in 't water voor één of enkele dagen.
Buiten de soorten hieronder zijn er nog zeker een tiental andere soorten. waaronder de Lobelia Cardinalis (scharlakenrood - 1 meter en meer) en
Lobelia Fulgens Queen Victoria, syn. Lobelai Splendens ~ ( helderrode bloemen). Lobelia's worden heel graag bezocht door insekten.
Hieronder achtereenvolgens de Lobelia Siphilitica, de Lobelia x Gerardii 'Verdrariensis' en de Lobelia Sessilifolia. Alle foto's uit eigen tuin en aanklikbaar.

lobelia_siphilitica_3_310709De Lobelia Siphilitica (eerste drie foto's) is een polvormende vaste plant, tot 1 meter hoog, waarvan de onderste bladrozetten in de winter groenblijvend zijn.  lobelia_siphilitica_1_310709Bloeit vanaf half juli tot in de herfst met trossen van min of meer lichtblauwe twee-lippige bloemen. De bladeren zijn ovaalvormig, lichtgroen en aan de smalle kant. De plant gedijt goed in vochtige bodems, en wordt zelfs gebruikt voor vijverranden. De Lobelia Siphilitica bloeit vanuit gestaag meegroeiende aren, die bij aanvang zeer kompakt zijn, naarmate de bloei vordert groeien de aren verder omhoog zoda de bloemen niet te dicht op elkaar staan.
lobelia_siphilitica_2_310709Er bestaat ook een Lobelia Siphilitica 'Alba', die witbloeiend is. Aangezien alle Lobelia's zich ook gemakkelijk verspreiden via zaad, is het niet echt een verrassing dat ik in mijn tuin een lichtpaarse variant ook aantref, of soms ook een heel bleekblauwe.

En dan de Lobelia x Gerardii 'Verdrariensis' (5 foto's).

lobelia_vedrariensis_1_310709

lobelia_vedrariensis_3_310709

lobelia_vedrariensis_2_310709De Lobelia x Gerardii 'Verdrariensis' is eveneens een polvormige vaste plant, maar wordt ruim hoger dan 1 meter in mijn tuin. De bloeiperiode loopt gelijk met die van de Lobelia Siphilitica. En ook hier blijven de bladrozetten aan de grond groen in de winter. De opgaande aren zijn fijner als bij de ~ Siphilitica, de twee-lippige bloemen zijn paars-wit van kleur. Zeer mooi - vind ik - in kombinatie met gele zomerbloeiers. Net als de vorige moet ook deze Lobelia ondersteund worden.
Een prachtige plant !!

lobelia_vedrariensis_4_310709lobelia_vedrariensis_5_310709



lobelia_sessilifolia_1_310709En dan is er ook nog de Lobelia Sessilifolia. Qua bloem gelijkt die fel op de Siphilitica, maar ze is fijner. De plant zelf ziet er wel gans anders uit.  De Sessilifolia komt maar in bloei nadat de volledige hoogte is bereikt. De bladeren zijn veel fijner, iets donkerder van kleur en glanzend, en de bloei begint pas echt in augustus - daarom is er nu ook maar één enkele foto van. De Lobelia Sessilifolia zal je niet snel aantreffen in de gewone handel, het is immers een vijverplant. Bij mij staat ze aan de rand van de vijver, waar de wortels de kans krijgen om tot in het water te groeien.

De vaste plant Lobelia's zijn misschien wel te weinig gekend bij het brede publiek.

26-07-09

Achillea Millefolium

Achillea (duizendblad) behoort tot de Asteraceae (syn. Compositae) en is een geslacht van hoofdzakelijk opgaande vaste planten, waarvan sommige semigroenblijvend zijn.
achillea_millefolium_cerise_queen_1_260709Het gebladerte is varenachtig en de plant draagt voornamelijk 's zomers grote, meestal platte bloemhoofdjes. Deze zijn perfekt geschikt om te drogen.
achillea_millefolium_cerise_queen_2_260709De plant is volkomen winterhard en verdraagt de meeste grondsoorten, maar gedijt het best op een zonnige en goed gedraineerde standplaats.
Vermeerdering gebeurt door deling (najaar of vroege voorjaar) of door kruidachtige stekken in de vroege zomer. Maar de deling is zodanig simpel en de kans op sukses quasi 100% dat ik niet inzie waarom de partikuliere tuinier de moeite zou doen om stekken te nemen.

achillea_millefolium_lilac_beauty_1_260709Achillea Millefolium (gewoon duizendblad) is een must voor de vaste plantenborder omdat de uitgesproken schermvormige bloei een welkome afwisseling vormt met de lange aarvormige bloeiwijze van vele andere vaste planten. achillea_millefolium_lilac_beauty_2_260709Het gewoon duizendblad is een min of meer woekerende plant met worteluitlopers die zich ongeveer een goede centimeter diep verplaatsen en het daarbij niet schuwen om in het hart van andere planten naar boven te komen.
achillea_millefolium_lilac_beauty_3_260709Het vraagt dan ook wel elk jaar wat werk om de plant binnen de perken te houden. Op dat punt is de Achillea Ptarmica (wilde bertram) nog veel erger - maar over deze soort gaat het nu niet.
De Achillea Millefolium vermeerdert zichzelf ook door uitzaaien, waarbij - zoals  zo vaak - andere kleuren kunnen tevoorschijn komen. Ik had in mijn tuin oorspronkelijk de Achillea Millefolium 'Cerise Queen' (de twee bovenste foto's) en de Achillea Millefolium 'Lilac Beauty' (de 3 foto's daaronder). Ondertussen is daar ook een witte variant bijgekomen, waarover ik me dus niet durf uitspreken qua naam (de twee onderste kleine foto's).

achillea_millefolium_3_260709Een andere specfieke eigenschap van de Achillea Millefolium is dat de bloemen verkleuren (verbleken) naarmate achillea_millefolium_4_260709de bloei verder gaat, zodat men wisselende tinten krijgt in de border. Ook wisselende tinten in één en dezelfde plant, zoals op de bovenste foto te zien is, als nieuwe bloemen verschijnen naast oudere bloemen.


Een volledig zicht op plant en blad heb je hieronder. Deze foto is niet aanklikbaar, alle andere wel. Ook allemaal uit eigen tuin.

achillea_millefolium_2_260709

16-07-09

Verbena Hastata

Achillea-Millefolium_Lilac_Beauty_1_160709Achillea-Millefolium_Lilac_Beauty_2_160709Eerst de oplossing van mijn vorig postje. Achteraf zag ik dat de vraag eigenlijk niet echt eerlijk was, want de bloemetjes van de Achillea Millefolium Lilac Beauty (één van de vele soorten 'duizendblad') die ik toonde waren nog maar nauwelijks aan het openkomen. Klik op de fotootjes om ze wat duidelijker te zien.

En dan de Verbena.
Verbana (IJzerhard) is bij het brede publiek wellicht het best gekend als éénjarige perk- of potplant. Hangend, rechtopstaand of kruipend, maar allemaal laagblijvend.
Ook gekend is de Verbena Bonariensis, een vaste plant die gemakkelijk tot anderhalve meter hoog wordt maar door zijn ijle groeiwijze nooit opdringerig wordt.

Hetzelfde kan gezegd worden van de Verbena Hastata, maar die is veel minder gekend. Bij mij duikt die overal op in elke border. Achteraan, vooraan, links, rechts, ... en het stoort nergens (voor mij althans niet).
De vorm van de Verbena Hastata is uitermate geschikt om zomaar ergens tussen te staan: onderaan vertrekt de plant vanuit het niets uit de grond, geen bladeren die andere planten (zoals bodembedekkers) zouden gaan verdringen, hooguit fijne worteltjes die zich rondom enkele centimeters verspreiden en een drietal centimers diep gaan.
De bloemetjes staan in smalle opgaande aartjes. Ze bloeien eerst onderaan de korte aren en geleidelijk aan verplaatst de bloei zich naar boven. Naarmate de bloei naar boven vordert, worden de aren ook langer. Als ze uitgebloeid zijn misstaan ze niet in de border.


Verbena_Hastata_160709_1
Verbena_Hastata_160709_2
De Verbena Hastata wordt tot 1m20 à 1m40 hoog, waarbij de onderste 80 cm eigenlijk niet opvallen. De kleur is blauw, en de bloei loopt van juni tot oktober.

Verbena_Hastata_Alba_160709_2
Verbena_Hastata_Alba_160709_1
De Verbena Hastata 'Alba' heeft in princiepe dezelfde eigenschappen, maar ik merk dat die doorgaans iets kleiner blijft, hooguit 1m20. De kleur is wit en de bloeiperiode is korter: juli - augustus.

Verbena_Hastata_Rosea_160709_1

Verbena_Hastata_Rosea_160709_2
En tenslotte de Verbena Hastata 'Rosea' wordt even hoog als de gewone Verbena Hastata, bloeit lichtroze, en heeft dezelfde bloeiperiode als zijn wiite broertje: juli - augustus.

De vaste plant is kortlevend (enkele jaren), maar zaait zich wel uit, zodat je eigenlijk niet merkt dat ze kortlevend is. De enige nadelen daarbij zijn dat je nooit weet waar ze terechtkomt en welke kleur ze zal hebben. Maar ikzelf vind dat ook wel een leuk voordeel, het brengt iets extra natuurlijks in de tuin.
Verbena_Hastata_Rosea_160709_3Ik meldde enkele dagen geleden dat Verbena Hastata in geen enkele tuin mag ontbreken, en ik vind dat om wat ik in de vorige paragraaf schreef en ook wel omdat de Verbena Hastata één van de weinig vaste planten is die in een klassieke vaste planten border (van klein naar groot) wat accentverschuivingen kan brengen, zonder te storen. Hier en daar mag er gerust een Verbena Hastata tussen de lagere soorten staan - geïllustreerd op bijgaande aanklikbare foto. En natuurlijk schreef ik dat ook omdat be bloemetjes heel erg mooi zijn om van dicht te bekijken en bovendien ontzettend
veel bijen en hommels aantrekken: zie onze Vlaamse regering

14-07-09

Twee dagen vakantie

Dit is het enige wat je vandaag of morgen in blogland van mij zal vinden. En verder in de zomer zal dit nog wel af en toe eens gebeuren: één dagje, twee dagjes, of waarom niet, eens enkele dagjes er tussen uit.
In afwachting ben ik benieuwd wie weet van welke vaste plant deze foto gemaakt werd ?

watisdat1

09:30 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (11) | Tags: vaste planten |  Facebook