07-02-10

Een zwaar dilemma

Tussen twee foto's die het onomkeerbaar bewijs vormen dat de lente van 2010 in aantocht is, een wat zwaarwichtig verhaal. Als kontrast kan het tellen.

krokus_050210

Sinds vrijdagavond is ons vader van 85 jaar terug in het rusthuis, maar daarmee zijn de problemen niet van de baan. Integendeel, ze stellen zich scherper dan ooit te voren. En er zal binnenkort een moeilijke beslissing moeten genomen worden.


Even een korte schets van zijn situatie
  • In oktober 2009 bleek dat omwille van problemen met prostaat en verkalkte urinewegen een blaassonde moest geplaatst worden. En dat i.p.v. een operatie, die teveel risico's inhield.
  • Zijn toestand was toen al licht dementerend.
  • Al gauw bleek dat dit voor hem niet de ideale oplossing was: 9 op de 10 patienten aanvaarden dat, maar we zijn nu anderhalf jaar verder en dit "vreemd voorwerp" was bij hem aanhoudend het onderwerp van "experimenten", zoals uittrekken, doorsnijden, leeglaten, gewoon aan prutsen, weer doorsnijden, ... Met veelvuldige opnames in spoed tot gevolg. Gelukkig telkens kortstondige opnames van enkele uren.
  • Begin december tradt een blaasonsteking op, waarna ook MRSA (de ziekenhuisbacterie) werd opgemekrt in zijn urine
  • Gevolg, zolang die MSRA er is, absolute isolatie in het rusthuis. Hij mag zijn kamer niet meer uit, en verkommert in eenzaamheid. Het rusthuis deed een aanvraag om hem toch in de groep toe te laten, maar dit is geweigerd. Regels zijn regels, en de ziekenhuisbacterie is gevaarlijk voor oudere mensen.
  • We zijn twee maanden verder, en de blaasontsteking komt en gaat, met koortsopstoten en met een verstopte sonde (door de etter die stolt tijdens haar weg door de sonde). En dus met opnames in het hospitaal tot gevolg.
  • Tijdens koortsopstoten schakelt de dementie een versnelling hoger, zo had hij vorige woensdag al zijn kasten geleegd, en een aantal dingen van de muur gehaald: hij ging verhuizen, terug naar huis.
    En waar hij zich in "normale" toestand bij alles neerlegt, was overnachten in het hospitaal een zwaar probleem voor hem, want er stond zogezegd een familievergadering op het programma die avond, en al zijn broers en zussen zaten op hem te wachten. De kamer in het hospitaal was ook veel te klein om al zijn kinderen (bij mijn weten 5) te slapen te leggen.

Waar draait het nu om ?
  • Volgens de laatste briefing van de uroloog is de kans zeer klein de de blaasontstekingen nog zullen verdwijnen: eens die er zijn bij een patient met een sonde zorgt het vreemd voorwerp in de blaas ervoor dat ze zo goed als niet behandelbaar zijn.
    Dus: om de twee weken enkele dagen, in volledig verwarde toestand, in het hospitaal ?
  • Eveneens volgens de uroloog is meteen ook de kans zeer klein dat de MRSA besmetting nog zal verdwijnen.
    Dus: de rest van zijn dagen moederziel alleen op zijn kamer in het rusthuis, verstoken van elk kontakt met de andere bejaarden en aktiviteiten
  • "We moeten in de huidige situatie goed overwegen of een operatie, die een groot risico inhoudt, toch geen betere oplossing is", zo sprak de uroloog van wacht donderdag laatstleden. Als hij die operatie doorstaat, is hij van de sonde verlost, en zal de blaasontsteking en de MRSA besmetting wél kunnen overwonnen worden.

De komende weken zal ik dus allerlei adviezen inwinnen, bij de huisarts, bij zijn vaste uroloog (die nu nog een week op vakantie is), en bij het rusthuis. Het advies van het rusthuis ken ik ondertussen wel al: zij verkiezen absoluut een bejaarde die desnoods volledig incontinent is maar in de groep kan verblijven boven iemand die, waar hij ook komt, een spoor van met MSRA besmette urine achterlaat. Want overal, te pas en te onmpas, draait hij het kraantje van zijn sondezak open.
Eens alle informatie er is, is het aan ons, zijn kinderen, om te beslissen: een operatie die hij misschien niet overleeft, of nog enkele jaren (?) in eenzaamheid, op en af tussen het rusthuis en de kliniek, niet wetende wat hem overkomt.

Een serieus dilemma.
Gelukkig is er de lente die in aantocht is, en zo gaat het leven door.

sneeuwklokje_050210

25-11-09

Dokter komt zo

Wat hebben een file en een ziekenhuis gemeen ?
Als je er in geraakt weet je nooit op voorhand wanneer je er weer uit geraakt.

Iedereen maakt het al te vaak mee. Je belandt op een onverwachte plaats in een file die helemaal niet opschiet en niet de file is zo erg, maar het gebrek aan informatie. Tot je plots hoort "daar op die plaats, 8 km verder, is een ongeval gebeurd en er zijn maar 2 rijstroken vrij". Plots wordt die file draaglijker. Je hebt een referentiepunt.

Gisteren belandde ik met mijn vader in de spoedafdeling van een groot Spoedziekenhuis. Niets ernstigs, maar een onverwacht probleem met zijn sonde kan alleen in een operatiekwartier door een uroloog opgelost worden, ook al neemt het nog geen 5 minuten in beslag.
Dat de uroloog niet beschikbaar is als ik daar toekom vind ik bemoedigend. Stel je maar eens voor dat ze een uroloog op je afsturen die zit te wachten op werk....
Maar dat er niemand is die korrekte informatie, of zelfs informatie tout-court, kan geven, daar kan ik niet zo goed bij. "De dokter komt", zeggen ze telkens. Ja natuurlijk !!! Ze zouden eens moeten zeggen "de dokter zal niet komen".

Geloof het of niet, veel patienten zouden er alle begrip voor hebben mochten ze zeggen dat het vermoedelijk nog 3 uren kan duren, veel meer dan dat je niets weet. En na 2 uren wachten mogen ze voor mijn part zelfs nog laten weten dat het nog eens 2 uren zal duren i.p.v. 1 uur omdat er bijvoorbeeld een noodgeval is tussengekomen.
Maar informeer ons alsjeblief !!!



Wachten....
Wachten is iets eigenaardigs. De 20 minuten wachten in een station, omdat je te vroeg bent, zijn veel minder erg dan die 2 minuten die er nadien nog bijkomen omdat de trein te laat is. Want dan begint de onzekerheid weer een rol te spelen.