21-02-10

100.000 en nog iets

Eergisteren, vrijdag, nam ik de kaap van 100.000 bezoekers. Aan al deze bezoekers, de trouwe en de sporadische, hartelijk dank.
Ik zal jullie nog een tijdje weetjes en informatie blijven geven over bloeiende planten. Korrekte informatie, gebaseerd op eigen ondervinding en altijd weer getoetst aan boekenkennis.
Van tijd tot tijd afgewisseld met mijn eigen kijk op bepaalde dingen.

Ik zal dáár maar meteen mee beginnen.
'k Heb mij lang kunnen inhouden (bijna een week), maar met wat ik nu weer hoorde lukt dat niet langer.

Het gaat over 210210_1de treinramp. Dus ik wik en weeg mijn woorden zorgvuldig.
Natuurlijk voel ik medeleven met alle passagiers die op de trein zaten, met de slachtoffers, en met de familie en vrienden van die slachtoffers.
Maar kunnen we a.u.b. terug een beetje normaal doen ?
Een kollektieve schreeuw voor meer veiligheid bij het spoorverkeer, de politiek die tracht munt te slaan uit de gebeurtenissen, een parlementaire onderzoekskommissie, een stille optocht in Bergen, lezers die de kranten bestoken met lezersbrieven over hoe erg het wel niet is, iedereen wil dat het veiliger wordt,....

Natuurlijk is het erg.
Maar gaan we niet opniéuw voorbij aan iets waarvoor we niet alleen maar naar een ander kunnen wijzen, maar ook zelf de hand in eigen boezem moeten steken ?
Mag ik dus voorstellen dat we voortaan bij elk 18-de slachtoffer in het autoverkeer ook eens met z'n allen stil staan bij dié verantwoordelijkheid ? 210210_2Niet alleen zullen we dan konstateren dat we, i.p.v. eens om de 20 jaar, zowat wekelijks wel aan 18 slachtoffers komen (ik overdrijf misschien - gelukkig !), ook zullen we moeten konstateren dat de verantwoordelijkheid daarvoor nu eens bijna uitsluitend bij onszelf ligt.
Hetgeen maandag laatstleden gebeurde, wil ik geenszins minimaliseren, maar mag ik aan iedereen vragen dat zij hun eigen verantwoordelijkheid in het verkeer, dag in dag uit, ook niet minimaliseren ? Of zelfs ontvluchten ?
Morgen maandag begint de school opnieuw, na de krokusvakantie. Meer dan waarschijnlijk zal ergens minstens één kind 's avonds niet in zijn eigen bedje slapen, maar in het ziekenhuis. Het zal de kranten niet halen, en misschien behoort de "schuldige " wel tot de groep die nu nog mee staat te schreeuwen voor meer veiligheid bij het spoor. Maar eens in de vertrouwde omgeving van ons eigen stuur gelden andere regels en overwegingen...
Maandag een onschuldig verkeersslachtoffer, dinsdag een onschuldig verkeersslachtoffer, woensdag een onschuldig verkeersslachtoffer, ..... maak zelf de som, we zullen snel aan 18 zitten.

Verontwaardigd over mijn visie op het treinongeval ? Dan heeft u mijn boodschap niet begrepen. Of wilt u ze niet begrijpen.