05-08-09

TMB-dag 10 (slotdag)

tmb_dag10

Op het schema: La Flégère - Ruine de Charlanon - Plan Praz - Col de Brévent - Le Brévent - Bellachat - Merlet - Statue du Christ Roi - Les Houches. Normale wandeltijd: 6u

Na een goede nachtrust - ik heb de indruk dat de meesten onder ons de steeds opnieuw vreemde bedden begonnen gewoon te worden - stonden we ‘s morgens op in een magnifiek decor: diepblauwe lucht waarmee de witte Mont-Blanc, omgeven door allerhande gletsjers, fel kontrasteerde.

tmb32

Ikzelf hinkte op twee gedachten: enerzijds was er de genoegdoening dat voor mij de fysieke inspanningen voorbij waren, anderzijds was er de spijt niet mee te kunnen naar Le Brévent.
Le Brévent beloofde ons immers het mooiste uitzicht te bieden van de ganse tocht, en volgens de rest van de groep werd die belofte ingelost.
Achteraf gezien had ik beter voor een tussenoplossing gekozen: mee omhoog de beklimming doen, maar afdalen met de kabelbaan. Maar wat voorbij is, is voorbij.
tmb33Ik stapte dus moederziel alleen van La Flégère over Chamonix naar Les Houches, toch ook een ferm tochtje. Eens gearriveerd in Les Houches kon ik me toch nog een beetje nuttig maken door de rest van het gezelschap met de auto - die we heelhuids terugvonden waar hij was achtergelaten - te gaan opwachten, daar waar ze uit het bos tevoorschijn kwamen. Op die manier kon ik hen een klein uurtje stappen besparen, van in het dal tot onze verblijfplaats, want die laatste kilometers zouden zeker niet de plezantste geweest zijn.
Onze laatste nacht brachten we door waar we onze eerste hadden doorgebracht, in Les Amis de La Nature, waar iedereen ‘s avonds werd getrakteerd op iets wat waarschijnlijk hun lokale specialiteit was.
Stilaan begon het tot ons door te dringen dat de tocht erop zat, en hoewel hij zeer zeker de moeite waard was geweest, was er toch een soort opluchting merkbaar. Alles was veilig verlopen, er was geen echte tegenslag geweest, en we konden ons lichaam nu laten rekupereren; zowel de vermoeidheid als de blaren (voor sommigen althans) hadden, figuurlijk dan toch, hun tol geëist

mont_blanc


Dertien juli 1997
Na een saaie terugreis (een terugreis is trouwens altijd saai) kwamen we aan in Wervik waar we door het thuisfront uitbundig werden ontvangen: onder een tot dan toe zeldzame Belgische zomerzon raakten we onze verhalen kwijt bij een aperitief a volonté, om nog maar te zwijgen van de koude schotel die op ons stond te wachten: perfekt.

10:30 Gepost door Geert in Vakantie | Permalink | Commentaren (8) | Tags: les houches, le brevent, la flegere, tmb, gtmb |  Facebook

30-07-09

TMB-dag 9

tmb-dag9

Op het schema: Col de Balme - Col de Posettes - Aiquille des Posettes - Tré-le-Champs - Chalet des Chescrys - La Flégère. Normale wandeltijd: 6u35.

col_de_balme_bisNa een ontbijt wat volledig in lijn lag met onze bevindingen van de avond voordien en van wat we 's nachts meemaakten (echt heel erg slechte bedden), gingen we weer op stap de volgende dag. Op weg naar La Flégère, een vrij groot ski gebied, voelde ik mij gelukkig goed gerekupereerd: de verzwakking van de dag voordien was eigenlijk te wijten aan een euvel dat mij al gans mijn leven overkomt en waar ik mij volgens de dokters geen zorgen hoef om te maken, zolang het maar eens om de zoveel maanden is: na een goed middagmaal krijg ik heel af en toe een soort appelflauwte, vergelijkbaar met suikertekort. Bergop ging weer als vanouds, maar nu was het de bergaf die begon te wegen: enkele dagen geleden had ik mijn voet omgeslagen, en die bleef precies los hangen, en sloeg bij de minste gelegenheid opnieuw om. Jammer genoeg moest ik daar reeds besluiten dat ik de volgende dag op mijn eentje een alternatieve route zou nemen. Zoniet werd het na een lange klim (geen probleem me tde voet) vijftienhonderd meter dalen (wel een probleem), en met mijn gezwollen voet was dit niet aan te raden. Nu heb ik er al veel spijt van dat ik niet wat harder op mijn tanden heb gebeten. ‘k Had misschien een voorbeeld moeten nemen aan het doorzettingsvermogen van Gery, die met immense blaren - schoot er eigenlijk nog wel iets over van zijn voet - de tocht wel volmaakte. Meer nog: tijdens die voorlaatste dag stormde hij als een jong veulen - of was het een dolle koe ? - naar beneden, de jeugd achterna en voorbij.

tmb30       

tmb31

Gedurende onze voorlaatste dag hadden we alle soorten weer: gewoon bewolkt, regen, wat mist, soms wat vochtige warmte. De tocht zelf was zonder meer mooi, zeker van Tré-le-Champ naar La Flégère. Hier en daar werden we verplicht om recht omhoog te klimmen; de weg liep langs kunstmatige konstrukties zoals klimladders, en we kregen zowaar nog de allures van echte bergbeklimmers. Al wel dat we dus niet dood zijn.
tmb28Op een bepaald ogenblik kwamen we zelfs oog in oog te staan met twee gemsen (moeder en dochter / zoon) die nog niet eens bang waren van ons.tmb27
In La Flégère wisten ze blijkbaar wel hoe het gezellig kan gemaakt worden: een zeer mooie en ruime dortoir onder het dak, een aparte bar waar de open haard was aangestoken, meer was er niet nodig om de stemming erin te krijgen. Een ideaal decor om voor de laatste maal ten overvloede te bewijzen hoe goed het ene duo (Hendrik / Geert) wel kon kaarten, en hoe flauw het andere duo (Gery / Karel) wel was.
tmb29Het avondeten was zeer lekker, zelfs van het beste dat we in een refuge al gekregen hadden. Vooral de overheerlijke flan als toetje smaak ik nu nog in mijn mond.

24-07-09

TMB-dag 8

tmb_dag8

Op het schema: relais d'Arpette - La Balme - Fenêtre d'Arpette - Prise d'eau du Bisse - Col de Balme. Normale wandeltijd: 9u.
Inklusief rustpauzes zou dit een tocht worden van om en bij de 12 uren.

Of het één met het ander iets te maken had weet ik niet (die Braziliaanse schoonheden, remember), maar de volgende morgen stond ikzelf niet honderd procent fris op: ik had wat last van duizeligheid. Hoewel dit euvel bijna verwaarloosbaar klein kon genoemd worden zou later op de dag blijken dat elk fysiek ongemak, hoe klein ook, tijdens een bergtocht ongenadig wordt afgestraft.
Zoals in het vorige verslagje reeds vermeld, hadden we besloten om de Fenêtre d'Arpette links te laten liggen: te gevaarlijk bij glibberig en nat weer.

relais_darpette_view_bis

De eerste paar honderd meters van de achtste dag leek het wel alsof we zweefden: zonder bagage stappen maakt echt waar een groot verschil uit. Eén enkele rugzak hadden we mee, voor zes personen. Elk op toer kwam aan de beurt om de last te dragen. En kijk: reeds acht dagen waren we op reis met een opperbeste onderlinge verstandhouding in onze beperkte groep, maar een mens blijft een mens, en als een beurtrol wordt uitgedokterd begint hij te wegen, te  meten en te vergelijken,  zodat op lange duur zelfs kleine irritaties zouden ontstaan.
Het kostte die morgen nogal wat moeite en discussies om de juiste weg te vinden, maar eens op het goede spoor kwamen we snel vooruit. Tegen de middag waren we in Triënt waar we onze bagage konden oppikken. Gedaan met het gemakkelijke stappen zonder die last op de rug.

col_de_balme

Na een heerlijk middagmaal ‘à la carte’ vertrokken we naar Col de Balme: ongeveer twee uur en een half klimmen. Het zou voor mij persoonlijk de zwartste trip worden van de tiendaagse.
Onmiddellijk na de start liep alles nog op wieltjes. Maar na een kwartiertje klimmen ging voor mij het licht uit: zelfs uitrusten was op dat moment lastig. Tot overmaat van ramp sloeg de hemel dicht en het had er alle schijn van dat we in een immens onweer zouden terechtkomen. Wonder boven wonder bleef ons dat bespaard, en gelukkig maar, want als we achterom keken in de valei, van waar we kwamen, zagen we dat het water waarschijnlijk met bakken uit de hemel viel. De regen trok strepen door de bijna pikzwarte lucht.
Ondertussen bleef elke stap even zwaar als enkele dagen geleden de beklimming van een ganse col: alle kracht was uit mijn lichaam verdwenen. Het was een magere troost te konstateren dat ook Rose-Mie in een zwart gat terecht gekomen was.
Eindelijk boven gekomen in Chalet de Balme werden we opgewacht door Dirk, die ons de tweede dag had moeten verlaten. Met hem was immers alles dik in orde, en aangezien zijn motivatie ondertussen zeker niet verminderd was, had hij er een reisje Brugge - Chamonix voor over gehad.

refuge_col_de_balme

Voor hen die dit verhaal lezen,  en niet bij ons aanwezig waren, maar wel overwegen om ooit dezelfde tocht te ondernemen, één goede raad: tracht koste wat kost Chalet de Balme over te slaan. Daar wordt gedemonstreerd dat het perfekt mogelijk is om een chalet - met intrinsiek misschien een van de mooiste liggingen (hoewel we dat niet echt konden zien vanwege regen en mist) -zodanig uit te baten dat hij in de herinnering blijft als met voorsprong de slechtste verblijfplaats. Ongezellig, duur (250 frank voor een douche, stel je voor, en we liepen er nog in ook), onvriendelijk, slordig, misschien zelfs onhygienisch, geen enkele voorziening, ‘t stonk er, en on top of that onvoorstelbaar slechte bedden.

Nochtans, en dat hadden we onderling al meermaals opgemerkt: al die chalets hebben alles in zich om elke avond gezellig en onvergetelijk te maken, zeker bij regenweer. Het zou bijvoorbeeld volstaan dat de waard(in) midden op de grote stoof - die dan wel moet branden natuurlijk - voor de gasten wat pannekoeken bakt, al dan niet geflambeerd met een eventueel zelf gebrouwen drankje, om zo de gepaste stemming erin te brengen. Misschien zou het opstaan ‘s anderendaags dan wel wat minder aangenaam zijn.
Slechts één enkel puntje werd als positief ervaren: ‘s avonds kregen we frieten, en ze waren nog niet eens slecht ook. Over de rest dat daar werd bij opgediend zwijgen we stilletjes. ‘k Was al blij dat het grootste stuk vlees aan mijn neus voorbij ging. Bij het ontbijt stonden we ook voor een dilemma: niet eten of het waarlijk keiharde brood trachten door te spoelen met een soort sop dat ooit naast de koffiekan gestaan had.
En toch hadden we ook daar weer plezier. Ik kan het mij niet allemaal meer herinneren, maar er zal ook daar wel iemand de slappe lach gehad hebben. Wellicht Anne-Mie, die had altijd en overal de slappe lach.

De foto's welke hier vandaag te zien zijn werden van het internet geplukt.

20-07-09

TMB-dag 7

tmb_dag7

Op het schema: La Fouly - Araz de Fort - Issert - Champex - Relais d'Arpette. Normale wandeltijd: 4u25

Na een redelijke nacht en een verkwikkende ochtenddouche konden we opnieuw op pad. Onder ons hotelletje was een winkel, dus hadden we wat voorraad kunnen inslaan.
dag7_1Op papier kregen we die dag een overgangsetappe voorgeschoteld. Eerst langzaam dalen, nadien langzaam stijgen naar Relais d’Arpette. De geestelijke vader van onze tocht, Dirk, noemde het  in zijn beschrijvingen zelfs een rustdag. Het draaide wel eventjes anders uit. De moeilijkheidsgraad was, op de laatste klim na, niet erg hoog, maar er moesten zestien kilometers afgelegd worden. En hoe dan ook, na zes in de kleren kruipende dagen, en met twaalf tot veertien kilogram op de rug is dit geen makkie. Onze rustdag was dan ook geen dag voor echte mietjes.
Het grootste deel van de tocht liep door bossen en langs mooie kleine ongerepte Zwitserse dorpjes, waar er klaarblijkelijk nooit toeristen halt hielden.
Ergens langs een riviertje aten we: zeer lekker stokbrood met worst en kaas en een in de rivier gekoeld biertje.

dag7_2            

Een klein uurtje voor we het eindpunt van de zevende dag zouden bereiken passeerden we door Champex, waarvan ik me nu nog steeds afvraag wat al die toeristen daar komen zoeken: weliswaar zeer mooi gelegen langsheen een groot meer, maar veel te druk en vooral veel te mondain: het Knokke-Het Zoute van Wallis.
De tocht van Champex naar Relais d’Arpette was wel heel mooi: voortdurend vrij steil klimmen, maar relais_darpettede aanblik en het verfrissende geluid van het bergriviertje waarlangs ze ons stuurden deed je alle vermoeidheid vergeten.
Ondertussen hadden we ons voorgenomen om in Relais d’Arpette te informeren naar mogelijkheden om onze bagage ‘s anderendaags, tijdens de geprogrammeerde koninginnerit, via wegvervoer ter bestemming te laten brengen, zodat we de kilo’s op onze rug voor één dagje zouden kwijt zijn: de eerste tekenen dat we nu toch echt wel moe aan het worden waren.
Toen we aan de relais arriveerden leek het daar op het eerste gezicht heel druk; de meeste mensen die daar op het terras zaten waren echter dagjestoeristen, want toen de zon zich wegstak achter dreigende onweerswolken werd het plots heel wat kalmer.
relais_darpette_viewHet uitzicht vanuit de relais was weeral de moeite waard, en dat beloofde voor de koninginne-etappe van de dag daarop. Nadat we de vermoeidheid van ons konden laten afstromen onder de douche konden we ons moreel beginnen voorbereiden op die tocht.
Al snel bleek echter dat de koninginne-etappe zou worden ingeruild voor alweer een alternatieve tocht. ‘s Avonds brak er immers een onweer uit, met vooral veel regen, dat ons deed besluiten de ‘Fenêtre d’Arpette’ links te laten liggen. De Fenêtre was immers als zéér gevaarlijk en vooral zeer glad omschreven bij regenweer. Daarenboven bleek dat we onze bagage inderdaad konden laten afhalen, mits betaling uiteraard, maar dan waren we wel verplicht om over Triënt te gaan om ze weer op te pikken, en dit viel niet te kombineren met de Fenêtre d’Arpette.
Terwijl we ‘s avonds aan tafel zaten (overigens een lekker avondmaal) kwam ook het heugelijke ietwat bizarre, maar zeker verrassende nieuws dat Dirk terug zou komen om de laatste twee dagen nog mee te maken. In Chalet de Balme (eindpunt van de volgende dag) zou hij ons opwachten. Na de nodige onderzoeken in Brugge was immers gebleken dat alles in orde was.
Voor het eerst sinds ons vertrek was er ‘s avonds een evenwichtige bezetting van de bedden (m/vr) in onze dortoir: bij ons sliepen immers twee jeugdige Braziliaanse schoonheden, die de Europese Alpen kwamen verkennen.
Zo konden we eens een nachtje heerlijk dromen.....

10:38 Gepost door Geert in Vakantie | Permalink | Commentaren (10) | Tags: la fouly, champex, tmb, gtmb, relais d arpette |  Facebook

17-07-09

TMB-dag 6

tmb_dag6

Op het schema: vertrek Lavachy - Arnuva hut - Grand Col Ferret - Ferret - La Fouly. Normale wandeltijd: 6u15'

tmb20

tmb23


's Anderendaags troffen we het alweer: voor de derde dag op rij mooi weer. En voor de derde dag op rij zouden we getrakteerd worden op grandioze uitzichten. Maar Gery heeft daar weinig oog voor en vraagt zich zelfs openlijk af of hij de tocht zal kunne verder zetten: de voetblaren spelen hem danig parten.
De dag was mooi evenredig verdeeld: ongeveer drie uren klimmen en ongeveer drie uren dalen. tmb22In de afzink van Grand Col Ferrethielden we onze tweede pick-nick in open lucht, ditmaal met een beter gewaardeerd lunchpakket uit La Vachey. Boven op de Grand Col Ferret, alwaar we twee echte Russen mochten ontmoeten, kwamen we in Zwitserland. Het mag eigenaardig klinken, maar dat zag je aan de natuur: de Alpen in Zwitserland zijn anders, liefelijker, minder robuust en groener.
En je kan natuurlijk ook niet in Zwitserland verblijven zonder je eens af en toe onder de lokale bevolking te mengen.

tmb26

tmb25In de vroege vooravond bereikten we het plaatsje ‘La Fouly’. Voor het eerst overnachten op Zwitsers grondgebied. Onze dortoir deelden we met een gezinnetje uit Wortegem-Petegem: vader, moeder en dochter. Met ons vergeleken waren het min of meer ‘tricheurs’ omdat ze de tocht deden zonder bagage, maar in ons binnenste beseften we wel dat ze te benijden waren. De bagage werd door een organisatie van de ene slaapplaats naar de andere gebracht, zo is't natuurlijk niet moeilijk.
Ofschoon de keuken dik in orde was kregen we toch ook hier weer semoule opgeschept, opnieuw met een schamel aantal stukjes stoofvlees, maar ‘t was tenminste lekker klaargemaakt. Er was ook een lekkere soep en dito voorgerecht aan vooraf gegaan, dus namen we de hoofdschotel er maar bij. Achteraf kregen we zelfs een degustiefje geserveerd.
 

13:03 Gepost door Geert in Vakantie | Permalink | Commentaren (9) | Tags: la fouly, tmb, gtmb, lavachy, grand col ferret |  Facebook

12-07-09

TMB-Dag 5

tmb_dag5

Op het schema: vertrek Refugio Giorge Bertone - Testa Bernarda - Col du Sapin - l'Alpe Secheron - Pas Entre-deux-Sants - Lavachy. Normale wandeltijd: 6u05'

's Morgens bij het opstaan zagen we het meteen: dit zou een zomerdag worden zoals 1997 ons er nog geen gebracht had. En om ons optimisme nog aan te wakkeren zorgde de natuur voor een uniek en groots uitzicht op de Italiaanse kant van het massief. Zie maar....(aanklikbaar)

tmb17


Geladen met een lunchpakket á la Bertone (wat hadden we ons in de zak laten zetten), en onder een stralende zon dus, begonnen we aan wat één van onze mooiste tochten zou worden.  Tijdens de aanvangsfase kregen we een steile klim te verwerken naar Testa Bernarda en Col de Sapin - waar we bijna wegwaaiden - maar de zon en de nabijheid van de prachtige Mont-Blanc deed ons deze klip moeiteloos verwerken. Op weg daar naartoe trokken we deze kiekjes (aanklikbaar).

tmb18

tmb19


Nadat we ook de Pas-Entre-Deux-Sauts verteerd hadden konden we voor het eerst sinds het begin van de tocht in de vrije natuur genieten van ons lunchpakket. Prijs-kwaliteitsverhouding was wel niet optimaal, maar het deed toch deugd, ook al was de wind spelbreker. Het was een verademing om eens buiten te kunnen eten, ondertussen genietend van de pracht van de omgeving.
De foto's vandaag spreken dan ook voor zich. De eerste is aanklikbaar.

tmb14

tmb15

Verder valt er eigenlijk niet echt veel te vertellen over deze tocht. En dat is wel typisch: als alles goed en voortreffelijk verloopt zijn er vaak minder verhalen aan iets verbonden. Geen lange verhalen in ons geheugen, wel prachtige beelden van een echt fantastische dag.

Er volgde nog een lange afdaling naar onze zesde slaapplaats in La Vachey. En ook dat viel erg goed mee: twee kamers van drie personen, douches en bad op tmb16de gang én een voortreffelijk avondmaal: opnieuw pasta als voorgerecht - warm ditmaal - en vis met gebakken aardappelen en een heerlijk slaatje. Bij nader inzien bleek de vis wel gewoon een schnitzel te zijn, maar ‘t was er niet minder lekker om. Als toetje konden we kiezen uit kaas of gelati. La Vachey zal niet snel vergeten worden.
 

08-07-09

TMB-Dag 4

tmb_dag4

Op het schema: vertrek Refugio Elisabetta Soldini - korte afdaling naar Lac Combal - chalet de l'Alpe Superieure de 'l Arp Vieille - Mont Favre - Lac Chécroui - col de Chécroui - Courmayeur - refuge Giorge Bertone. Normale wandeltijd: 7u25'

En zie: ‘s anderendaags werden we wakker onder een staalblauwe hemel. De zon en het magnifieke uitzicht dat we nu plots te zien kregen mistten hun effekt niet.
Maar warm was het zeker en vast niet, dat zie je wel op de foto hieronder, met op de achtergrond nog de vallei tussen twee bergflanken, dezelfde bergflanken die ons gisteren van de volledige verdwaling en de vriesdood redden, omdat we wisten dat we ertussen moesten blijven.

tmb9


Wel werd besloten om enigszins af te wijken van de oorspronkelijke route: in plaats van via een beklimming over l’Alpe Supérieure naar Courmayeur te gaan besloten we een langzame afzink naar het Italiaanse stadje te nemen. We namen dit besluit unaniem omdat we nog vermoeid waren van de dag voordien, en omdat de beklimming naar de Mont Favre naar verluidt over een lastig en gevaarlijk parcours liep, en gisteren hadden we  - naar onze mening - genoeg gevaarlijke uurtjes beleefd.
Halfweg de afdaling was er zelfs de mogelijkheid om op de bus te stappen. Dat Rose- en Anne-Mie die kans te baat namen was volledig verstaanbaar en misschien zelfs normaal; dat echter de jongste, en naar eigen zeggen ook dapperste onder ons - Hendrik - zich eveneens geroepen voelde om de weg van de minste weerstand te kiezen, was een eerste teken aan de wand: eens een mietje, altijd een mietje.
Zodoende is bovenstaand schema niet geheel juist: misschien waren we wel allemaal mietjes ?
tmb13Terwijl de busgangers in Courmayeur onder een stralende zon nog verder konden bekomen van de vorige dag, liep Gery in zo’n sneltreinvaart naar beneden dat het vuur letterlijk en figuurlijk uit zijn schoenen kwam: blaren langs alle kanten werden voor de rest van de ganse tocht zijn deel. Vreemd hoe vooral de mannelijke individuen zich af en toe geroepen voelen om zich te manifesteren, zelfs tegen beter weten in.
Onder een zomers zonnetje, op een terrasje van een driesterrenrestaurant, lieten we ons de echte Italiaanse pasta smaken. Een moment van verpozing.

tmb10Nadien kwam de, voor mijn part, lastigste klim van onze tiendaagse. Hij werd eigenlijk door iedereen nog vlot en zonder inzinking verteerd. En toch: objectief gezien was dit niet van de poes. Vanuit Courmayeur, met tussen haakjes een prachtig zicht op de Mont-Blanc himself, moesten we achthonderd meter klimmen naar onze slaapplaats: Refugio Giorgio Bertone, van waaruit het uitzicht nog grandiozer was.
tmb12Boven bij Giorgio konden we, voor het eerst sinds enkele dagen, allemaal een verfrissende douche nemen. We sliepen op een ruime dortoir, bestemd voor een twintigtal personen, en hij lag vol. Het eten was wat minder aangenaam: in een nochtans intrinsiek gezellige ruimte, waar het naar onze normen ijskoud was, kregen we opnieuw semoule met goulash (inclusief wat chippollatta worstjes). Voor het eerst kregen we echter wel een voorgerecht: pasta. Jammer dat het nagenoeg koud was.
tmb11De kachel aansteken ‘s avonds om half acht vonden ze daar blijkbaar de moeite niet meer. We hebben nog eventjes gekaart, maar zijn dan vroeg onder de wol (??) gekropen. De twee Miekes vonden er dan niets beters op dan zich te verwarmen aan de slappe lach, op een dortoir waar toen al een man of acht lag te slapen. Gelukkig waren er nog de heerlijk ruikende dekens om het geluid in te smoren (man, man, man, wat stonken die dekens daar naar ... koeistront).

's Anderendaags zouden we een pracht van een dag en een pracht van een tocht meemaken, zeker één van de hoogtepunten.

06-07-09

TMB-Dag3

tmb_dag3       

Op het schema: vertek Croix du Bonhomme - Col des Fours - Chalet des Tufs - La Ville des Glaciers - Chalet des Mottets - Col de la Signe - Refuge Elisabetta Soldini. Normale wandeltijd: 6u10'.

Steeds maar weer werd slecht weer voorspeld. Zo verbaasde het ons dan ook niet ‘s morgens, na een niet echt verkwikkende nacht, buiten een volledig ondergesneeuwd landschap te zien. En ‘t bleef sneeuwen.
Eerste en onmiddellijke konsekwentie: we zouden moeten afwijken van de geplande route; de Col des Fours (2665 m. hoog op het schemaatje) werd absoluut afgeraden bij slecht weer en/of slechte zichtbaarheid, en wij hadden beide. De op één na hoogste col van onze tocht ging aan onze neus voorbij, zodat het schemaatje dus niet volledig juist is.
We hadden zelfs al onze aandacht nodig om op de gemakkelijke alternatieve route overeind te blijven in de sneeuw.
Maar het bleef natuurlijk niet sneeuwen: naarmate we daalden ging de sneeuw over in regen.
chalet_des_mottetsVan top tot teen kletsnat kwamen we iets na de middag toe in Chalet des Mottets(geen eigen foto), waar we onze kleren konden laten drogen tijdens het middagmaal. De gezelligheid van de chalet kwam in al die ellende niet echt tot zijn recht.
Voor sommige randonneurs was Chalet des Mottets reeds het eindpunt van de dagtocht, maar wij waren geen mietjes, en zouden er nog een flink stukje aan toevoegen. Dat sommige officiele gidsen de wenkbrauwen fronsten toen wij om drie uur ‘s namiddags nog vertrokken voor een drie uur durende tocht over Col de La Seigne, in dat weer, deerde ons niet: wij zouden meer dan 2000 jaar na datum de uitspraak van Caesar nogmaals wat kracht bijzetten.
Toen we buiten kwamen regende het nog steeds.
Maar het bleef natuurlijk niet regenen: naarmate we klommen, ging de regen over in sneeuw.
Een klein uurtje verwijderd van de top - het landschap was dan al volledig wit -  kwamen we een groep ‘tegenliggers’ tegen, met vooraan en achteraan de groep een heuse berggids. Naarmate we verder klommen werd steeds duidelijker waarom daar een berggids bij was: nergens was nog enig merkteken van de route-aanduiding te zien. Er restte ons niets anders dan de voetsporen in de sneeuw nauwgezet te volgen.
Tijdens de beklimming hadden we normaal dit zicht moeten hebben; nu zagen we niets, zelfs onze eigen voetstappen niet.

col_de_la_seigne


Boven op de top van Col de La Seigne (uitzicht ???) belandden we in Italië, en waarschijnlijk omdat de wind op de top meer vrij spel kreeg en de sneeuw deed opwaaien, zagen we plots geen enkel voetspoor meer. col_de_la_seigne_bisWat nu gezongen ?
Na enkele minuutjes stappen in de richting die ons de beste leek - lees: we waren dus eigenlijk verdwaald - zagen we, op een moment dat de wolken eventjes optrokken, op een tweehonderdtal meters van ons vandaan een tiental andere wandelaars, weliswaar in een andere richting dan die die wij uitgingen. Zo snel als mogelijk namen we de kortste weg naar hen, gewoon rechtdoor dus, we zagen toch niet waar putten en rotsen lagen. Daarbij moesten we bij kleine glooiingen door sneeuw waden die tot boven ons middel reikte, eens zakte ik zelfs volledig weg. Al goed dat het niet in een rotsspleet was. We waren dus echt wel gevaarlijk bezig, maar konden niets anders.
Na enkele minuten waren we bij het andere groepje, en wat bleek ?? Zij waren blij van ons te zien, want ze waren ..... verdwaald. Zij dus ook al.
Gezamenlijk besloten we om recht naar beneden te stappen, in de richting die de natuurlijke glooiingen ons aangaven. Waar vroeger de Belgen de dappersten onder de Galliërs waren, toonden we ons nu zeker de slimste: wij bleven veilig achteraan lopen, zodoende het risiko vermijdend ergens in een door sneeuw verdoken spelonk te vallen of iets anders, onverwachts, tegen te komen.
Door de ligging van de bergflanken links en rechts (zie foto hierboven rechts - van internet geplukt, bij ons was alles gewoon grijs die dag) was de kans groot dat we de juiste tmb8keuze gemaakt hadden. En inderdaad, een half uurtje verder kwamen we onder de sneeuwgrens (regen dus) en zagen in de verte iets dat op een pad leek. We waren op goede weg naar onze vierde slaapplaats: Refugio Elisabetta Soldini. Onze dortoir was weer zoals de vorige op Croix de Bonhomme: ontiegelijk klein voor zes personen, en was Dirk er nog geweest, uitzonderlijk ontiegelijk klein voor zeven personen.
Ofschoon er daar wel douches waren hebben we er niet van geprofiteerd: het moreel was eventjes zoek. In tegenstelling met onze vorige slaapplaats konden we onze kleren en schoenen niet drogen: alles moest in de inkomplaats blijven, en juist daar was het een drukte van jewelst, en was vochtigheid troef. In welke toestand zouden we de volgende ochtend weer moeten vertrekken?  Al zeker met natte kleren. Uiteindelijk mochten we ‘s avonds, vlak voor het slapengaan, onze natte uitrusting in de keuken laten drogen, en het was daar heel goed warm dus dat zag er ietsje beter uit.
Het avondeten was middelmatig: soep, puree-aardappelen met cotteletten en een slaatje. Het was tijdens dat avondmaal dat aan Rose-Mie de de eerste vervolmakingsles in ‘hoe gedraag ik mij aan tafel in het bijzijn van Italiaans gezelschap’ werd gegeven. Het zou bij de ene les blijven: het klikte niet tussen leraar en leerling.
‘s Avonds kregen we het goede nieuws dat Dirk veilig en wel in Brugge geland was, en dat zijn onpasselijk gevoel van de eerste dag geen dieperliggende oorzaken had gehad. Doch dit bericht was niet voldoende om het moreel er volledig bovenop te krijgen. Slechts één iets kon de juiste spirit weer tevoorschijn laten komen: de zon.

En ze zou er 's anderendaags zijn, en niet meer weggaan. Behalve 's nachts natuurlijk. En dat leidde voor het eerst sinds ons vertek tot een foto waar sneeuw en blauwe lucht op te zien was: de lange foto links, wel eigen makelij.

03-07-09

TMB-Dag 2

tmb_dag2

Op het schema: vertrek Les Contamines - Notre Dame de la Gorge - Nant-Borrant - La Balme - Col du Bonhomme - Croix du Bonhomme. Normale wandeltijd: 5u15'.

op_naar_nand_borrantDe tweede dag bestond voornamelijk uit klimmen. Het eerste deel verliep een beetje in een bedrukte stemming na de opgave van Dirk. Vanaf Notre Dame de la Gorge nemen we een heel bekende en oude route: via het pad dat Hannibal ooit voor ons heeft geëffend, weliswaar met wat hulp van zijn olifanten, bereikten we de hut ‘La Balme’. De tocht daarheen was best gemakkelijk. De omelet die ik daar boven voorgeschoteld kreeg werd later in de namiddag oorzaak van mijn eerste inzinking. Of kwam het door de wijn, of was het na twee dagen al een eerste teken van verzwakking ?
la_balmeWaarom weeral wijn midden in een bergtocht. Ten eerste: waarom niet, ‘t was toch ook vakantie, en ten tweede: we hadden in ‘La Balme’ wat te vieren. Hendrik, de jongste spruit uit ons gezelschap vernam via een simpel telefoontje vanop 1700 meter hoogte dat het resultaat van een eerste jaar studiewerk aan de universiteit best mag gezien worden: onderscheiding. Toeval ? Geluk ? Of brains ? De jaren nadien is gebleken dat het geen toeval was.
Na de omelet en de wijn - wat een kombinatie - volgde een klim van twee uren een een kwart, waarvan het laatste kwartier voor mij dus pijnlijk was. Daarenboven kwam op ‘t laatste een stortbui de pret volledig bederven. Gelukkig stond er boven op Col du Bonhomme een klein hutje, juist groot genoeg om met negen te schuilen: wij met zes, plus één of andere Fransman met twee vrouwen, die samen gewoon voor de sport af en toe Col du Bonhomme beklommen. Sommigen onder ons, vooral Anne-Mie, begonnen daar reeds te beseffen dat sneeuwwater overal binnendringt, zelfs in bergschoenen.
Jammer dat we omwille van de weersomstandigheden niet konden genieten van het uitzicht boven op die col. Ik zou hoegenaamd niet kunnen zeggen hoe het er ginds boven uitziet. Toch een foto ergens van internet geplukt. Dat uitzicht komt me wel nog bekend voor: zo'n uurtje voor we boven waren. Alleen de kleur van de lucht was totaal anders die dag.

col_du_bonhomme


Na nog een uurtje stappen, over rotsen, door sneeuwvelden en langs menige op natuurlijke wijze ontstane rotstuintjes - prachtig, die ontluikende bergbloempjes tussen de sneeuw - bereikten we plots het einddoel van de tweede etappe: een berghut boven op Croix du Bonhomme.
Plots zeg ik, en dat bedoel ik letterlijk, want door de dichte mist waren we er zelfs bijna voorbijgelopen.
Het uitzicht vanop Croix du Bonhomme ? Ik zou het echt niet weten, ook ‘s anderendaags viel er niets te zien.
Met blij gemoed trokken we naar binnen, in gedachten reeds onder een heerlijk warme, verkwikkende douche, want dat hadden we toch wel verdiend. De ontnuchtering kwam snel: alle energie ginds boven wordt opgewekt door zonnecellen, een vrij ongelukkige keuze in juli ’97.
Voor het eerst maakten we ook kennis met een echte dortoir: een hokje van ongeveer vier meter bij 2 meter, met daarin drie stapelbedden. De genoodzaakte opgave van gids Dirk bleek plots voor eventjes al minder erg, anders hadden ze daar tussen de stapelbedden nog een vouwbed geplaatst, en er was nu al bijna geen plaats voor onze rugzakken.
Gelukkig hadden ze in die refuge wel het verstand gehad om de houtkachel in de gelagzaal - meteen ook de enige zaal - goed te laten branden: zo konden we onze natte kledij en natte schoenen wat laten drogen. Hoewel, het valt niet mee om de kleren en de schoenen van een veertigtal randonneurs te drogen rond één klein kacheltje.
Tijdens het avondeten maakten we voor het eerst kennis met ‘semoule’ als hoofdschotel. Na een stevige soep kregen we inderdaad semoule met goulash voorgeschoteld. Maar ik verzeker je, na zo’n tocht eet je alles, vooral Karel.

refuge_croix_du_bonhomme

Refuge Croix du Bonhomme, ook van internet geplukt.

Die avond weidde Gery ons in in de geheimen van ‘beestje pakken’, één of ander, overigens volkomen onschuldig kaartspel dat in de meest afgelegen West-Vlaamse boeredorpjes nog ijverig gespeeld wordt. Het dient gezegd: met een glaasje wijn erbij volstaat dit ruimschoots voor hopen plezier. Ofschoon door grootvader Vanderheeren ooit ten stelligste afgeraden, werden er heel wat beestjes gepakt die avond, daar in Croix du Bonhomme.
De verwachtingen voor de volgende dag waren niet hoog gespannen: de meteo voorspelde al enkele dagen heel wat beterschap, maar elke dag opnieuw schoof het goede weer een dag naar achter.

01-07-09

TMB-Dag 1

dag1

Op het schema: vertrek Les Houches - Col De Voza (1653) - Bellevue (1781) - Col du Tricot (2120) - Le Miage (1558) - Le Truc (1720) - Les Contamines (1167). Normale wandeltijd: 6u35'.
Nu begon het echte werk. Hoewel we goed getraind waren - behalve onze studenten Karel en Hendrik, maar die zijn nog jong en dus onervaren - viel nog af te wachten wat de realiteit zou brengen: tien opéénvolgende dagen ongeveer acht uren stappen met plusminus veertien kilogram op de rug was voor iedereen nieuw natuurlijk.
De waarheid gebiedt mij hier om onmiddellijk te vertellen dat uitgerekend Karel en Hendrik gemiddeld genomen de beste prestaties hebben geleverd. Het voordeel van de jaren zeker ?
En jawel, waar wekenlang voor gevreesd was, werd onmiddellijk bij aanvang van de eerste stapdag werkelijkheid: het was volledig overtrokken en het regende.
tricotDe TMB begon dus met .... de kabelbaan (de eerste en enige keer): van Les Houches naar Bellevue, een honderdtal meter hoger dan Col de Voza. Op die manier werd ons een kletsnat pak bespaard, alsook 750 m. klimmen door bossen over glibberige wegen. Men had ons gezegd dat er op het eerste stuk, door de bossen, toch niets te zien was. En zo konden we onszelf troosten. Naar verluidt zou er de komende dagen nog genoeg moeten geklommen worden.
Van Bellevue naar de top van de Col du Tricot (foto links), ongeveer 1u35 klimmen, leidde de weg ons langs mooie paadjes door lage bossen, over rotsen, langs bergriviertjes, en wat opviel: ‘t was veel steiler dan tijdens onze voorbereiding in de Ardennen. De vijftig minuten durende afdaling naar Chalet de Miage (foto rechts) was eveneens geen lachertje: glibberig door de regen en de modder, en ook zeer steil, wat voor knikkende knieën zorgde door de plotse en intensieve belasting van totaal andere spieren.
Chalet de Miage had twee pluspunten: we konden er genieten van ons lunchpakket bij een lekker glaasje wijn (waarom niet ?) en bij het buitenkomen was de regen weggetrokken.
Maar bovenal blijft ‘Miage’ in ons geheugen hangen als een negatieve herinnering: Dirk, de gids onder ons - geen echte gids, maar toch, misschien zelfs waardevollermiage dan een echte door zijn gedegen voorbereiding, zijn gedrevenheid, zijn kennis van kaartlezen, en last but not least, omdat hij de initiator was van de tocht, onze gids dus voelde zich fysisch niet in orde. Tijdens de Col du Tricot hadden we al wat gemerkt, maar wie maakt nooit eens een slecht ogenbik door. In de ‘Miage’ echter beseften we dat er iets school. ‘s Anderendaags zou hij ons ‘s morgens verlaten, en met de TGV naar Brugge terugkeren: getroffen door de bergziekte.
Na ons middagmaal volgde nog een korte beklimming van een vijfendertigtal minuten, en nadien een lange afdaling naar Les Contamines.
Onze dortoir aldaar bevond zich op een camping, en achteraf gezien was het daar helemaal niet slecht: ruim, veel frisse lucht, douches, vers brood bij het ontbijt - ‘t zou later soms anders zijn - en een heerlijk avondmaal in een restaurantje, eigenlijk het clubhouse van de sportterreinen rond de camping. De waardin verwelkomde ons met een gratis aperitief, zeer lekker, eigen geheim recept, en niet te koop: een tweede aperitief kon, maar dan wel iets anders: haar eigen kreatie gaf ze alleen gratis. Ze kende België vrij goed: ze had het vroeger wel eens bezocht, en sindsdien beseft ze dat er toch een wezenlijk verschil is tussen een simpel glas wijn en een heuse trappist.
‘s Anderendaags waren we dus nog met zes: toch wel een verrassing na amper één dag, maar Dirk had nog andere verrassingen in petto.

dag1b