22-01-10

Steun aan Haïti

De laatste paar dagen hoorde en las ik hier en daar dat sommige mensen haiti1 zich afvragen of het niet zinloos is om geld te storten voor Haïti, het komt immers toch in verkeerde handen terecht.
Natuurlijk is het nodig en nuttig jezelf af te vragen of het geld goed zal besteed worden. En zo het gepaste doel te kiezen.
Maar als het besluit is "ik stort niet, want het komt niet terecht", dan scheelt er toch iets. 
Zeg gewoon "ik doe niet mee", da's duidelijk, en eigenlijk niet eens een probleem. Baas in eigen portemonnee.


Maar zonder enig bewijs gaan veronderstellingen een eigen leven leiden, worden geruchten aangegrepen om niets te doen, omdat het hen eigenlijk misschien zo wel beter uitkomt.
Een paar van die argumenten:
  • het grootste deel van wat je geeft komt niet terecht waar het moet terechtkomen
  • AZG doet niet mee met de aktie 1212, dus die aktie vertrouw ik niet (wees dan konsekwent, en stort aan AZG)
  • de lonen van de medewerkers van hulporganisaties zijn veel te hoog
  • die bobo's steken alles in eigen zakken

Gelukkig hebben ook nog heel veel mensen, de overgrote meerderheid, het hart op de juiste plaats. En steunen permanent één of meerdere goede doelen. Of dat nu Haïti is of niet, speelt geen rol: een mens kan niet alles tegelijk doen, en in het leven moeten al eens keuzes gemaakt worden. Iemand die aktief een projekt steunt in pakweg Gambia hoeft niet zonodig op elke andere kar te springen. Beter één ding goed doen dan alles versnipperen.

Maar zichzelf verschuilen achter een paar dooddoeners, zoals "het grootste deel blijft elders plakken", vind haiti2ik een beetje flauw. Ik kan dan simpel antwoorden met een andere dooddoener. Met dat verschil, dat mijn dooddoener te bewijzen valt (jammer genoeg): als je niets geeft zal er zeker geen eurocent in Haïti geraken. Dat lijkt me vrij duidelijk, da's een wiskundige waarheid.
Al de rest is zoeken naar argumenten om niets te hoeven doen.

De lonen van (top)medewerkers van hulporganisaties zouden te hoog zijn.
Ik daag iedereen uit om zijn/haar job op te zeggen, en voor de helft van de huidige wedde te gaan werken bij het Rode Kruis of Artsen Zonder Grenzen.
Iemand kandidaat ?
Een goede organisatie heeft goede krachten nodig, en die mensen willen betaald worden voor hun werk. En alleen door behoorlijk te betalen trek je bekwaam volk aan, en dat is nog altijd dé garantie bij uitstek voor een effiënte werking.

En de reden waarom Artsen Zonder Grenzen niet meedoet met 1212 ? Die is vrij duidelijk, en kwam reeds in het nieuws naar aanleiding van de gebeurtenissen met de tsunami jaren geleden.
1212 zamelt geld in voor de wederopbouw van Haïti. Een zeer nobel doel, dat absoluut noodzakelijk is.
Artsen Zonder Grenzen is een "noodhulporganisatie". Eveneens een zeer nobel doel, maar totaal iets anders.
Zij zijn haiti3vaak als eersten ter plaatse; zodra zij merken en oordelen dat de reguliere hulp voldoende op gang gekomen is, willen zij vrij zijn om hun middellen ergens anders aan te wenden. Bijvoorbeeld in Afghanistan, of bijvoorbeeld in Soedan, Somalië. Gelden die specifiek voor Haïti worden geschonken mogen zelfs wettelijk niet elders gebruikt worden.
Tevens zijn zij van mening dat de schenker graag weet bij welke organisatie zijn geld terecht komt, zodat hij/zij kan opvolgen wat er mee gebeurt. Via de pers, via internet... Volgens Artsen Zonder Grenzen is dat bij de aktie 1212 niet mogelijk, omdat het een consortium is: het geld wordt vast en zeker goed aangewend, maar de schenker weet niet of het via Caritas International , via Dokters van de Wereld , via Handicap International , via Oxfam Solidariteit dan wel via Unicef België is. 


Iedereen die zich alsnog geroepen voelt:
  • 000-0000012-12 (aktie 1212 - consortium)
  • 000-0000060-60 (Artsen Zonder Grenzen)
  • 000-0006566-67 (Rode Kruis)

23-07-09

Ben ik heroïneverslaafd ?

rkAfgaande op de foto hier zou je inderdaad zeggen dat ik zopas een shot zette.
Maar neen, vandaag gaf ik voor de 111-ste keer bloed. Aan een gemiddelde bloedgift van 0.47 liter komt dat neer op meer dan 52 liter.
Het is een manier die geen enkele inspanning kost, om de medemens te helpen, alleen vraagt het een beetje van uw tijd.
Bovendien is het eigenlijk ook een gratis, zij het wellicht zeer beperkt, gezondheidsonderzoek. De bloeddruk wordt gemeten, en het bloed wordt in het labo onderzocht op een aantal elementaire parameters.
Zo ben ik eigenlijk na de eerste bloedgave al te weten gekomen dat ik lijd (nou ja, wat heet lijden) aan het Syndroom van Gilbert. Bij het syndroom van Gilbert  is door een erfelijke afwijking het enzym glucuronosyltransferase  minder actief in de lever. Daardoor wordt de bilirubine niet helemaal onschadelijk gemaakt en verhoogt de dosis . Het Syndroom van Gilbert kun je overerven van zowel je vader of je moeder. Het symptoom komt iets vaker voor bij mannen dan bij vrouwen.

Ondertussen moeten er dus een hoop mensen zijn die rondlopen met een beetje van mijn bloed. Ik weet natuurlijk niet wie dat allemaal zijn, en maar best ook. Ruim 80% of zelfs 90% van mijn medemensen misgun ik mijn eigen bloed absoluut niet, maar af en toe zie ik toch iemand lopen, of lees ik al eens over iemand, waarvan ik eerder het idee zou hebben van "parels voor de zwijnen".

logo_rodekruisHoewel het Rode Kruis Vlaanderen in veel gemeentes driemaandelijkse bloedkollekties organiseert, ga ik al meer dan 15 jaar naar het bloedtransfusiecentrum in Gent. Daar zit het Syndroom van Gilbert voor iets tussen. Toen ik nog bij ons in de gemeente ging werden de traditionele vragen van de dokter vooraf, gesteld door een dokter-stagair. Er was ook geen enkele privacy, maar aangezien ik niets te verbergen heb, was dat niet echt een probleem.
Tot die stagair op mijn fiche van de vorige bloedafname de verhoogde waarden van bilirubine opmerkte, en de échte dokter erbij riep, die zich aan de andere kant van de zaal bevond. Hij riep die dokter met de woorden "dokter, kunt ge eens komen ? Meneer hier heeft AIDS."
Natuurlijk zag de dokter onmiddellijk dat het over het Syndroom van Gilbert ging.

Het is wel zo dat ook bij AIDS de bilirubinewaarden verstoord zijn, maar het één duidt niet op het ander. In die tijd zat AIDS nog volop in de taboesfeer, en ik was daar absoluut niet gelukkig mee, om het nog zacht uit te drukken. Hoezeer de hoofddokter zich ook uitsloofde om zich te excuseren, en hoewel ik nadien zelfs schriftelijke verontschuldigingen kreeg van het Rode Kruis, ik besloot om voortaan naar het hoofdtransfusiecentrum te gaan. En ik ben daar blijven gaan, vooral omdat het veel flexibeler is qua openingsuren.
Niettegenstaande het voorval heb ik nooit overwogen om te stoppen met mijn 3-maandelijkse goede daad voor de medemens.

Ik kan het iedereen warm aanbevelen, niet de AIDS, ook niet het Syndroom van Gilbert, wel het bloedgeven !!