24-07-09

TMB-dag 8

tmb_dag8

Op het schema: relais d'Arpette - La Balme - Fenêtre d'Arpette - Prise d'eau du Bisse - Col de Balme. Normale wandeltijd: 9u.
Inklusief rustpauzes zou dit een tocht worden van om en bij de 12 uren.

Of het één met het ander iets te maken had weet ik niet (die Braziliaanse schoonheden, remember), maar de volgende morgen stond ikzelf niet honderd procent fris op: ik had wat last van duizeligheid. Hoewel dit euvel bijna verwaarloosbaar klein kon genoemd worden zou later op de dag blijken dat elk fysiek ongemak, hoe klein ook, tijdens een bergtocht ongenadig wordt afgestraft.
Zoals in het vorige verslagje reeds vermeld, hadden we besloten om de Fenêtre d'Arpette links te laten liggen: te gevaarlijk bij glibberig en nat weer.

relais_darpette_view_bis

De eerste paar honderd meters van de achtste dag leek het wel alsof we zweefden: zonder bagage stappen maakt echt waar een groot verschil uit. Eén enkele rugzak hadden we mee, voor zes personen. Elk op toer kwam aan de beurt om de last te dragen. En kijk: reeds acht dagen waren we op reis met een opperbeste onderlinge verstandhouding in onze beperkte groep, maar een mens blijft een mens, en als een beurtrol wordt uitgedokterd begint hij te wegen, te  meten en te vergelijken,  zodat op lange duur zelfs kleine irritaties zouden ontstaan.
Het kostte die morgen nogal wat moeite en discussies om de juiste weg te vinden, maar eens op het goede spoor kwamen we snel vooruit. Tegen de middag waren we in Triënt waar we onze bagage konden oppikken. Gedaan met het gemakkelijke stappen zonder die last op de rug.

col_de_balme

Na een heerlijk middagmaal ‘à la carte’ vertrokken we naar Col de Balme: ongeveer twee uur en een half klimmen. Het zou voor mij persoonlijk de zwartste trip worden van de tiendaagse.
Onmiddellijk na de start liep alles nog op wieltjes. Maar na een kwartiertje klimmen ging voor mij het licht uit: zelfs uitrusten was op dat moment lastig. Tot overmaat van ramp sloeg de hemel dicht en het had er alle schijn van dat we in een immens onweer zouden terechtkomen. Wonder boven wonder bleef ons dat bespaard, en gelukkig maar, want als we achterom keken in de valei, van waar we kwamen, zagen we dat het water waarschijnlijk met bakken uit de hemel viel. De regen trok strepen door de bijna pikzwarte lucht.
Ondertussen bleef elke stap even zwaar als enkele dagen geleden de beklimming van een ganse col: alle kracht was uit mijn lichaam verdwenen. Het was een magere troost te konstateren dat ook Rose-Mie in een zwart gat terecht gekomen was.
Eindelijk boven gekomen in Chalet de Balme werden we opgewacht door Dirk, die ons de tweede dag had moeten verlaten. Met hem was immers alles dik in orde, en aangezien zijn motivatie ondertussen zeker niet verminderd was, had hij er een reisje Brugge - Chamonix voor over gehad.

refuge_col_de_balme

Voor hen die dit verhaal lezen,  en niet bij ons aanwezig waren, maar wel overwegen om ooit dezelfde tocht te ondernemen, één goede raad: tracht koste wat kost Chalet de Balme over te slaan. Daar wordt gedemonstreerd dat het perfekt mogelijk is om een chalet - met intrinsiek misschien een van de mooiste liggingen (hoewel we dat niet echt konden zien vanwege regen en mist) -zodanig uit te baten dat hij in de herinnering blijft als met voorsprong de slechtste verblijfplaats. Ongezellig, duur (250 frank voor een douche, stel je voor, en we liepen er nog in ook), onvriendelijk, slordig, misschien zelfs onhygienisch, geen enkele voorziening, ‘t stonk er, en on top of that onvoorstelbaar slechte bedden.

Nochtans, en dat hadden we onderling al meermaals opgemerkt: al die chalets hebben alles in zich om elke avond gezellig en onvergetelijk te maken, zeker bij regenweer. Het zou bijvoorbeeld volstaan dat de waard(in) midden op de grote stoof - die dan wel moet branden natuurlijk - voor de gasten wat pannekoeken bakt, al dan niet geflambeerd met een eventueel zelf gebrouwen drankje, om zo de gepaste stemming erin te brengen. Misschien zou het opstaan ‘s anderendaags dan wel wat minder aangenaam zijn.
Slechts één enkel puntje werd als positief ervaren: ‘s avonds kregen we frieten, en ze waren nog niet eens slecht ook. Over de rest dat daar werd bij opgediend zwijgen we stilletjes. ‘k Was al blij dat het grootste stuk vlees aan mijn neus voorbij ging. Bij het ontbijt stonden we ook voor een dilemma: niet eten of het waarlijk keiharde brood trachten door te spoelen met een soort sop dat ooit naast de koffiekan gestaan had.
En toch hadden we ook daar weer plezier. Ik kan het mij niet allemaal meer herinneren, maar er zal ook daar wel iemand de slappe lach gehad hebben. Wellicht Anne-Mie, die had altijd en overal de slappe lach.

De foto's welke hier vandaag te zien zijn werden van het internet geplukt.

20-07-09

TMB-dag 7

tmb_dag7

Op het schema: La Fouly - Araz de Fort - Issert - Champex - Relais d'Arpette. Normale wandeltijd: 4u25

Na een redelijke nacht en een verkwikkende ochtenddouche konden we opnieuw op pad. Onder ons hotelletje was een winkel, dus hadden we wat voorraad kunnen inslaan.
dag7_1Op papier kregen we die dag een overgangsetappe voorgeschoteld. Eerst langzaam dalen, nadien langzaam stijgen naar Relais d’Arpette. De geestelijke vader van onze tocht, Dirk, noemde het  in zijn beschrijvingen zelfs een rustdag. Het draaide wel eventjes anders uit. De moeilijkheidsgraad was, op de laatste klim na, niet erg hoog, maar er moesten zestien kilometers afgelegd worden. En hoe dan ook, na zes in de kleren kruipende dagen, en met twaalf tot veertien kilogram op de rug is dit geen makkie. Onze rustdag was dan ook geen dag voor echte mietjes.
Het grootste deel van de tocht liep door bossen en langs mooie kleine ongerepte Zwitserse dorpjes, waar er klaarblijkelijk nooit toeristen halt hielden.
Ergens langs een riviertje aten we: zeer lekker stokbrood met worst en kaas en een in de rivier gekoeld biertje.

dag7_2            

Een klein uurtje voor we het eindpunt van de zevende dag zouden bereiken passeerden we door Champex, waarvan ik me nu nog steeds afvraag wat al die toeristen daar komen zoeken: weliswaar zeer mooi gelegen langsheen een groot meer, maar veel te druk en vooral veel te mondain: het Knokke-Het Zoute van Wallis.
De tocht van Champex naar Relais d’Arpette was wel heel mooi: voortdurend vrij steil klimmen, maar relais_darpettede aanblik en het verfrissende geluid van het bergriviertje waarlangs ze ons stuurden deed je alle vermoeidheid vergeten.
Ondertussen hadden we ons voorgenomen om in Relais d’Arpette te informeren naar mogelijkheden om onze bagage ‘s anderendaags, tijdens de geprogrammeerde koninginnerit, via wegvervoer ter bestemming te laten brengen, zodat we de kilo’s op onze rug voor één dagje zouden kwijt zijn: de eerste tekenen dat we nu toch echt wel moe aan het worden waren.
Toen we aan de relais arriveerden leek het daar op het eerste gezicht heel druk; de meeste mensen die daar op het terras zaten waren echter dagjestoeristen, want toen de zon zich wegstak achter dreigende onweerswolken werd het plots heel wat kalmer.
relais_darpette_viewHet uitzicht vanuit de relais was weeral de moeite waard, en dat beloofde voor de koninginne-etappe van de dag daarop. Nadat we de vermoeidheid van ons konden laten afstromen onder de douche konden we ons moreel beginnen voorbereiden op die tocht.
Al snel bleek echter dat de koninginne-etappe zou worden ingeruild voor alweer een alternatieve tocht. ‘s Avonds brak er immers een onweer uit, met vooral veel regen, dat ons deed besluiten de ‘Fenêtre d’Arpette’ links te laten liggen. De Fenêtre was immers als zéér gevaarlijk en vooral zeer glad omschreven bij regenweer. Daarenboven bleek dat we onze bagage inderdaad konden laten afhalen, mits betaling uiteraard, maar dan waren we wel verplicht om over Triënt te gaan om ze weer op te pikken, en dit viel niet te kombineren met de Fenêtre d’Arpette.
Terwijl we ‘s avonds aan tafel zaten (overigens een lekker avondmaal) kwam ook het heugelijke ietwat bizarre, maar zeker verrassende nieuws dat Dirk terug zou komen om de laatste twee dagen nog mee te maken. In Chalet de Balme (eindpunt van de volgende dag) zou hij ons opwachten. Na de nodige onderzoeken in Brugge was immers gebleken dat alles in orde was.
Voor het eerst sinds ons vertrek was er ‘s avonds een evenwichtige bezetting van de bedden (m/vr) in onze dortoir: bij ons sliepen immers twee jeugdige Braziliaanse schoonheden, die de Europese Alpen kwamen verkennen.
Zo konden we eens een nachtje heerlijk dromen.....

10:38 Gepost door Geert in Vakantie | Permalink | Commentaren (10) | Tags: la fouly, champex, tmb, gtmb, relais d arpette |  Facebook