13-09-10

Zoveel te vertellen...

Ik heb nog zoveel te vertellen, van maanden terug eigenlijk al. Mijn reis naar Noorwegen moet vast en zeker nog verder aan bod komen, want ik ben blijvensteken bij deel 3, en had op z'n minst nog 2 verslagjes in mijn hoofd.
Ik ben ook naar Oostenrijk geweest, en buiten mijn stommiteiten met Ellen (de GPS), vertelde ik daar nog niets over. Komt dus zeker nog.
En niet te vergeten, ik was in het Zuid-Oosten van Engeland voor een paar dagen: Kent en East-Sussex, ronduit onvergetelijk !! Met wat ik daar zag zal ik jullie zeker en vast nog uitgebreid om de oren slaan.

Maar voorlopig kom ik niet verder dan wat foto's van de laatste stuiptrekkingen van de zomer. Ik heb dit jaar meer dan ooit van mijn tuin kunnen genieten, en 't zal de volgende jaren alleen maar in stijgende lijn gaan. De winter is nog lang niet aan de orde, dat zie je hieronder.

En gans onderaan ...... Jolan: nog geduld tot overmorgen, en hij loopt, rolt, speelt, slaapt, springt hier ook door mijn huis. En enkele weken later zal hij mij gezelschap houden terwijl ik in de tuin bezig ben. Of zal hij mij opwachten als ik thuiskom. Maar eerst moet hij door enkele moeilijke dagen: de scheiding van zijn moeder, da's voor woensdag dus.

130910_2.jpg 130910_1.jpg 130910_3.jpg 130910_4.jpg 130910_5.jpg

10:16 Gepost door Geert in Vakantie | Permalink | Commentaren (11) | Tags: noorwegen, oostenrijk, zomer, herfst, winter, jolan |  Facebook

07-08-10

Ellen

Ik was bij de eersten in Vlaanderen die over het internet surfte, maar een GSM hoefde voor mij niet. Overal bereikbaar zijn en op de meest onmogelijke momenten kunnen opgebeld worden, niets voor mij. Maar vroeg of laat ben ik toch op die kar gesprongen, al gebruik ik hem maar sporadisch en dan nog meestal voor een sms-je.

Zo ook met de GPS. Ik kon zélf wel kaarten en wegwijzers lezen, niemand hoefde mij te vertellen langs waar ik moet rijden. Maar met twee geplande reizen deze zomer schafte ik onlangs dan toch een toestel aan.
De grote test kwam er eerder deze week, op weg naar Oostenrijk, en op de terugweg.

Mijn vetrouwen in Ellen - want zo heet ze - was al niet bijster groot, want ze weet mij niet eens mijn eigen doodlopende straat in de juiste richting uit te loodsen. En onderweg naar Oostenrijk dacht ik dat ze helemaal de kluts kwijt was. Maar Ellen is slimmer dan ik dacht. Erger nog, Ellen is slimmer dan ikzelf, en da's een pijnlijke vaststelling. Lees maar...

We waren rustig aan het rijden met heel weinig verkeer toen Ellen plots fier verkondigde dat we over 1600 meter de afrit naar rechts moesten nemen. We keken elkaar aan en schoten in een lach: we hadden immers nog ruim 500 km autostrade voor de boeg. Een grandioze miskoop die GPS, dat was nu wel overduidelijk. Natuurlijk trokken we ons daar niets van aan, Ellen was volledig aan het flippen.
Maar ze gaf niet af. Tien km verder wou ze ons weer absoluut het niemandsland insturen, en ze zei er zelfs bij waarom: "druk verkeer vooruit". Helemáál om te lachen natuurlijk, we waren zo goed als alleen op dat stukje autostrade in Duitsland.
Twee km verder stonden we stil: wegwerkzaamheden. Het kostte ons meer dan een uur om 5 km af te leggen.
Ellen was plots in onze achting gestegen.

Maar een man vergeet snel. Zeker als het een vrouw is die denkt het beter te weten.
Op de terugweg, onmiddellijk na een zondvloed die in Vorarlberg 24 uren had geduurd, hadden we de eerste 20 km op de Bregenzerwaldstrasse al alpenweiden die op de baan gespoeld waren moeten doorploeteren, hadden we al ettelijke keren de brandweer zich zien opmaken om ondergelopen wegen af te sluiten toen Ellen ons weer rechts deed afslaan, in een onooglijk klein en kronkelend weggetje dit keer. De verbijstering was zodanig groot dat ik het nog deed ook, maar 200 meter verder zijn we teruggekeerd. Wat dacht Ellen wel ? Was ze helemaal zot geworden ? We waren op amper 5 km van de autoweg die ons binnen de 5 minuten uit Oostenrijk zou brengen. Een stuk autoweg dat we op de heenweg niet hadden genomen (wegens geen vignet), en dat ons een uur stapvoets verkeer in Bregenz had gekost. Ellen lulde wellicht maar wat uit de nek, het kon niet anders.
Vijf km verder zorgde de politie er aan de oprit voor dat niemand de ondergelopen autoweg opkon. Terugkeren naar Ellen haar klein weggetje mocht ook niet: niemand mocht nog het Bregenzerwald in. De enige optie was de autoweg nemen in de verkeerde richting tot aan de eerste afrit: in plaats van alleen door Bregenz zouden we nu én door Lustenau én door Hard én door Bregenz moeten rijden. En vooral: we waren niet alleen. Drie uren later waren we in Duitsland. Nadien, op de kaart, bleek dat Ellen ons op 15 minuten naar Duitsland zou geloodsd hebben.

Vanaf nu luister ik blindelings naar elke stem waarvan de eigenares Ellen heet.

01-08-10

Een mens moet soms kiezen....

catalpajuli10.jpg
Ik had kunnen kiezen om een week onder deze - overigens zeer mooie, al zeg ik het zelf - Catalpa hierboven te gaan liggen en zalig niets te doen, maar ik opteer de komende dagen voor een minder luie bezigheid: een weekje gaan afzien in de bergen. Zoals vroeger, gans rechts op de foto hieronder: kleine Geert in de Zwitserse bergen.
bergenjuli10.jpg

19-06-10

Erop uit.... binnenkort

Mijn verslagje over de onvergetelijke trip naar Noorwegen is voorlopig blijven hangen bij aflevering 3, maar daar komt vast en zeker nog een vervolg op. Daarvoor was het te leuk, te goed en te ingrijpend.
Maar ik heb al plannen voor een aantal nieuwe uitstapjes dit jaar. Voorlopig drie, en da's genoeg.

Eéntje waar ik zelfs niet onderuit kom, omdat er een weddenschap aan verbonden is. Mijn favoriete nichtje Melina, waarvan ik peetje-lap ben, woont in Fuerteventura, en vraagt zich terecht af waar ik zo lang blijf. Ik was er vorig jaar begin maart, dat lees je hier, en ik heb beloofd dit jaar nog eens terug te gaan.
Fue
Ik heb dat zelfs stellig beloofd, want er is aan toegevoegd dat ik de vliegreis van haar en haar vriend betaal om mij te bezoeken, als ik er dit jaar niet meer zou geraken. Zo gierig ben ik nu nog net wel: ik zal wel zélf gaan, ergens in oktober/november; nu is het mij daar te warm.


Een tweede uitstap is gepland voor ergens deze zomer: een vijfdaagse in Mellau, Vorarlberg, Oostenrijk, waar ik met dezelfde wandelcompagnon van vorig jaar in de Vogezen (zie hier), van 's morgens tot 's avonds in de bergen zal te vinden zijn.
mellau
Eindelijk nog eens naar Oostenrijk, vroeger ging ik er wel vaker, maar nu was dat al veel te lang geleden. 'k Heb wel geen zo'n goede herinneringen aan Vorarlberg, want op de Silvretta Hochalpstrasse, foto hieronder, die Vorarlberg verbindt met het Paznauntal (Tirol), reed ik ooit de motor van mijn 2pk-tje volledig aan flarden.
silvretta
In Oostenrijk bestonden toen omzeggens geen Citroën garages, mijn vader is ons komen halen met een grote aanhangwagen, waarmee het 2pk-tje gerepatrieerd werd....

 


En dan is er nog een derde uitstap die ik nog ergens tussendoor wil proberen inlassen. Maar dat hou ik voorlopig nog voor mezelf. Een mens moet niet alles op het wereldwijde net zwieren.

De tweede helft van 2010 belooft heel plezant te worden. Het plannen kan beginnen, ik kijk er echt wel naar uit !!!