29-04-09

13 jaar geleden... in memoriam

moe_01

My Mummy's Dead door John Lennon/Plastic Ono Band



My Mummy's dead - I can't get it through my head - Though it's been so many years - My mommy's dead - I can't explain - So much pain - I could never show it - My mummy's dead


Negenentwintig april 1996.
Voor haar kwam de tweede hersenbloeding op 5 maanden tijd als een verlossing.
Ze was niet bang voor de dood.... maar was wel bang geworden voor het leven. Zeker het leven na de eerste hersenbloeding. Fit zijn, gezond zijn, bewegen, turnen: het hield haar al járen bezig. In gedachten en in daden.
Hoe vaak had ze het vroeger niet gezegd: "kinderkes, als ge mij ooit vindt, laat mij liggen, want ik wil niet afhankelijk en zorgbehoevend zijn."
In die tijd was één en ander nog niet geregeld zoals nu, en natuurlijk lieten we haar niet liggen toen we haar op een namiddag eind november vonden. Enkele dagen tussen leven en dood, en dan toch weer leven.... maar 't was geen leven meer.
Dikwijls zou ze nadien nog herhalen: "waarom hebt ge niet gedaan wat ik altijd gevraagd heb".
En dan kwam de 29-ste april: de verlossing in de vorm van een tweede hersenbloeding. Toen liep het niet meer mis, alles was geregeld, zoals ze gevraagd had.

trouwfoto

Ze heeft een leven gehad dat je niemand zou toewensen. Getrouwd, dat wel, maar altijd kwam ze op de tweede plaats. Gelovig als ze was, was scheiden geen optie in de jaren 60. En hoe zou dat ook gekund hebben, met vijf kinderen ? Vijf kinderen, dan is er wel altijd iets om je zorgen over te maken. Maar natuurlijk ook veel leuke momenten, zoals hier aan zee in het Zeeuws-Vlaamse Groede, waar we jaren een vaste klant waren in de maand augustus (toen nog geen naturistenstrand, voor alle duidelijkheid).

in het zand moe_03

Later, eens de kinderen zelfstandig waren, is ze zich beginnen toeleggen op wat ze het liefste deed en zo goed kon: haar tuin en de turnvereniging voor jonge en minder jonge moeders in onze gemeente - háár turnvereniging. Ze werd er op handen gedragen, en kon daarvan genieten. Zoals hierboven toen ze door talrijke vriendinnen gevierd werd voor haar 60-ste verjaardag. Toch heb ik altijd de indruk gehad dat al die vriendinnen niet konden voorkomen dat ze zich in zekere zin eenzaam voelde. Haar ongelukkig huwelijk woog haar zwaar, en veelal was ze dan ook ernstig of zelfs triest.

moe_02

72 jaar is ze geworden, absoluut niet oud. Maar ze was er klaar voor, voor haar kwam de dood niet te vroeg. Voor ons wel.

moe_04

Ik voel plaatsvervangende schaamte als ik nú zie hoe twee van haar beste vriendinnen kort na haar dood beginnen meeheulen zijn met de vrouw die haar leven kapot maakte.
Schaam u diep, Gaby !
Schaam u diep, Rozanne ! 
Het deed wel deugd onlangs te merken dat het grootste deel van de familie haar wél nog niet vergeten is. En ook apprecieert hoe de vijf kinderen hun vader bijstaan op zijn oude dag. Ondanks alles.... Dat plichtsbesef danken we aan de goede opvoeding die we meekregen van.... ons moeder.






Dit is mijn blog. En dus ook mijn mening. Die niet noodzakelijk woord voor woord gedeeld wordt door mijn 3 zussen en mijn broer. Al denk ik van wel.

07:45 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (16) | Tags: moeder, kleine geert |  Facebook

08-04-09

Veldbloemen, of hoe het begon...

veldbloem2Gisteren zag ik langs, of zelfs bijna in de beek die mijn tuin scheidt van een veld waar nog échte koeien lopen (vanaf half april tot oktober) deze bloemetjes staan (aanklikbaar).
Het deed me denken aan vroeger. Naar verluidt kwam ik als klein jongetje dus bijna dagelijks thuis met een boeketje veldbloemen voor mijn moeder.
Toen ik een jaar of 4 was zijn wij dan een korte tijd in de stad gaan wonen, en wanneer we later in ons nieuw gebouwd huis introkken was ik een jaar of 8 en had ik andere prioriteiten dan veldbloemen. Er moest gevoetbald worden op straat - dat kón toen nog - en er moest in het bos gespeeld worden en er moest in bomen geklommen worden, ... De tijd die er buiten dat alles nog overbleef spendeerde ik aan het plagen van mijn jongste zus. Elke minuut werd dus nuttig besteed.

tuin fabiolalaan Maar toch, de liefde voor bloemen zat er in gebakken en is er later weer uitgekomen. Veel te laat weliswaar, want ons moeder hield van haar prachtige tuin (zie foto hierbij - aanklikbaar). Het was, ocharme dat mens, het enige wat haar wat vreugde schonk, samen met haar 5 kinderen natuurlijk.
Veel te laat zeg ik, en daarmee bedoel ik dat ik pas nu goed besef hoeveel plezier ik haar had kunnen doen met wat vaker te helpen in de tuin, of - als ik al eens hielp - met wat nauwkeuriger te werk te gaan. Ik was de vaste grasmaaier. Ooit, toen ik een jaar of 10 was, bleef ik maar aandringen om ook eens met de grasmachine te mogen rijden - dat leek me leuk - en na een aantal weken kreeg ik mijn zin.... De grasmachine is nadien door niemand anders meer aangeraakt, en dat was absoluut minder naar mijn zin. paardebloemJe hebt er geen gedacht van hoe snel gras groeit als je een jaar of 18 bent en daar geen tijd of goesting voor hebt. Maar zo ging dat bij ons.
Ik ben het gras blijven maaien tot moeders dood, ik was toen al 40 jaar. Vooral in mijn jongere jaren nam ik het niet te nauw als er wat bloemen aan de rand van de border over het gras hingen: ik reed daar gewoon over. Tot grote wanhoop, en soms tot immens verdriet van mijn moeder.
Nu weet ik wel beter, ik wou dat ik het kon herdoen. Maar misschien kijkt ze wel mee als ik nu dagdagelijks in de tuin bezig ben. En ze zal zien dat het goed is.

veld_zonder Maar eerst een terug naar de veldbloemen. Het viel me ook op hoe groen de weide aan de andere kant van de beek wel is: geen enkele paardebloem of ander kleurtje te bespeuren. Die hierboven staat aan mijn lkant van de beek. De boer zal weer kwistig geweest zijn met verdelgingsmiddelen. Echte veldbloemen worden zeldzaam, véél te zeldzaam. En we hebben er allemaal schuld aan.
Later is de interesse teruggekomen. Weliswaar niet altijd op het moment dat het nodig was, en dat mijn moeder het had gewild, maar er was vooruitgang: als ik tijd had hielp ik haar geregeld bij de opkuis van de tuin of bij het verplanten van struiken of bloemen. Als ik tenminste de gevels niet moest herschilderen, of de goot moest uitkuisen, of met haar auto naar de garage moest rijden, of .... Soms heb ik de indruk dat het allemaal alleen maar aan mij gevraagd werd, maar ik kan natuurlijk (een klein klein beetje) verkeerd zijn...

Het is pas nadat ik mijn eigen klein tuintje had dat ik zelf de éénjarigen begon te kweken: die voor mij, én die voor mijn moeder. En zo ben ik er langzaam aan weer ingerold.
jul08Na haar dood, ik had pas een andere en heel drukke job waardoor ik in de weekends liever wat rust opzocht, heb ik dan het geluk gehad om achter mijn tuin een tweede perceel te kunnen bijkopen. Een dubbel geluk: ik zou het nu nog voor geen geld van de wereld willen missen, maar als belegging voor later - als ik écht oud ben - kocht ik het op een ideaal moment.
Wellicht volgt ooit nog wel eens een relaas hoe dit stuk samen met wat ik reeds had van tuin, werd omgevormd tot wat er nu is (aanklikbaar).

12:05 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (11) | Tags: bloemen, veldbloemen, moeder |  Facebook

28-03-09

Treurkrulwilg of krultreurwilg

Ik heb een bijzondere boom in mijn tuin, en wel om twee redenen.

Ten eerste: ik heb nog nergens anders een treurwilg gezien die ook krult, of - zo je wil - een krulwilg die ook treurt. En ook Google kent dat ongeveer niet, dat wil dus al iets zeggen !! Dat hij krult is duidelijk, dat hij treurt misschien wat minder. Maar hij moet toch alle jaren gesnoeid worden of ik kan er niet meer passeren. Dus... hij treurt.
Ten tweede: ik kreeg die boom van mijn moeder. Waar zij hem haalde weet ik niet. Wel weet ik dat ik lange tijd niet goed wist wat ik er moest mee aanvangen. Hij werd dan maar gewoon bewaard in de pot waarin hij stond, een plant weggooien doe ik nog niet te gauw. Hoelang ik hem zo bewaarde weet ik ook niet meer, feit is dat de plaats waar hij nu staat ten vroegste 6 maanden na haar dood mijn eigendom werd.

Het zou natuurlijk ook kunnen dat hij pas écht beginnen treuren is na haar overlijden....
Ik ben bij dat ik zo'n bijzondere boom heb.
(klik voor een groter beeld)

treurkrulwilg

11:51 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (4) | Tags: treurwilg, krulwilg, moeder |  Facebook

01-02-09

Uit de oude doos (1)

Meestal zal het hier wel gaan over de natuur, de tuin of alles wat daar rond hangt. Maar af en toe mag het al eens iets anders zijn. Hoewel.

In lang vervlogen tijden, toen ik nog piepklein was, kwam ik wekelijks, zoniet dagelijks thuis met een boeketje veldbloemen voor mijn moeder. Wellicht was ik toen al uitermate geboeid door alles wat groeit en bloeit in de natuur. Op een goede dag hebben mijn moeder en ik dan ook formeel afgesproken dat ik ooit haar tuinhobby zou verderzetten. Het moment waarop deze overeenkomst met een handdruk werd bezegeld werd op de foto hieronder vastgelegd. En ik heb woord gehouden.... jammer genoeg pas na haar dood zodat ze daarover nooit fier en trots is kunnen zijn. Het had haar nochtans zeker wat verlichting en geluk geschonken in haar overwegend veel te zwaar leven........

moe en ik