05-08-09

TMB-dag 10 (slotdag)

tmb_dag10

Op het schema: La Flégère - Ruine de Charlanon - Plan Praz - Col de Brévent - Le Brévent - Bellachat - Merlet - Statue du Christ Roi - Les Houches. Normale wandeltijd: 6u

Na een goede nachtrust - ik heb de indruk dat de meesten onder ons de steeds opnieuw vreemde bedden begonnen gewoon te worden - stonden we ‘s morgens op in een magnifiek decor: diepblauwe lucht waarmee de witte Mont-Blanc, omgeven door allerhande gletsjers, fel kontrasteerde.

tmb32

Ikzelf hinkte op twee gedachten: enerzijds was er de genoegdoening dat voor mij de fysieke inspanningen voorbij waren, anderzijds was er de spijt niet mee te kunnen naar Le Brévent.
Le Brévent beloofde ons immers het mooiste uitzicht te bieden van de ganse tocht, en volgens de rest van de groep werd die belofte ingelost.
Achteraf gezien had ik beter voor een tussenoplossing gekozen: mee omhoog de beklimming doen, maar afdalen met de kabelbaan. Maar wat voorbij is, is voorbij.
tmb33Ik stapte dus moederziel alleen van La Flégère over Chamonix naar Les Houches, toch ook een ferm tochtje. Eens gearriveerd in Les Houches kon ik me toch nog een beetje nuttig maken door de rest van het gezelschap met de auto - die we heelhuids terugvonden waar hij was achtergelaten - te gaan opwachten, daar waar ze uit het bos tevoorschijn kwamen. Op die manier kon ik hen een klein uurtje stappen besparen, van in het dal tot onze verblijfplaats, want die laatste kilometers zouden zeker niet de plezantste geweest zijn.
Onze laatste nacht brachten we door waar we onze eerste hadden doorgebracht, in Les Amis de La Nature, waar iedereen ‘s avonds werd getrakteerd op iets wat waarschijnlijk hun lokale specialiteit was.
Stilaan begon het tot ons door te dringen dat de tocht erop zat, en hoewel hij zeer zeker de moeite waard was geweest, was er toch een soort opluchting merkbaar. Alles was veilig verlopen, er was geen echte tegenslag geweest, en we konden ons lichaam nu laten rekupereren; zowel de vermoeidheid als de blaren (voor sommigen althans) hadden, figuurlijk dan toch, hun tol geëist

mont_blanc


Dertien juli 1997
Na een saaie terugreis (een terugreis is trouwens altijd saai) kwamen we aan in Wervik waar we door het thuisfront uitbundig werden ontvangen: onder een tot dan toe zeldzame Belgische zomerzon raakten we onze verhalen kwijt bij een aperitief a volonté, om nog maar te zwijgen van de koude schotel die op ons stond te wachten: perfekt.

10:30 Gepost door Geert in Vakantie | Permalink | Commentaren (8) | Tags: les houches, le brevent, la flegere, tmb, gtmb |  Facebook

01-07-09

TMB-Dag 1

dag1

Op het schema: vertrek Les Houches - Col De Voza (1653) - Bellevue (1781) - Col du Tricot (2120) - Le Miage (1558) - Le Truc (1720) - Les Contamines (1167). Normale wandeltijd: 6u35'.
Nu begon het echte werk. Hoewel we goed getraind waren - behalve onze studenten Karel en Hendrik, maar die zijn nog jong en dus onervaren - viel nog af te wachten wat de realiteit zou brengen: tien opéénvolgende dagen ongeveer acht uren stappen met plusminus veertien kilogram op de rug was voor iedereen nieuw natuurlijk.
De waarheid gebiedt mij hier om onmiddellijk te vertellen dat uitgerekend Karel en Hendrik gemiddeld genomen de beste prestaties hebben geleverd. Het voordeel van de jaren zeker ?
En jawel, waar wekenlang voor gevreesd was, werd onmiddellijk bij aanvang van de eerste stapdag werkelijkheid: het was volledig overtrokken en het regende.
tricotDe TMB begon dus met .... de kabelbaan (de eerste en enige keer): van Les Houches naar Bellevue, een honderdtal meter hoger dan Col de Voza. Op die manier werd ons een kletsnat pak bespaard, alsook 750 m. klimmen door bossen over glibberige wegen. Men had ons gezegd dat er op het eerste stuk, door de bossen, toch niets te zien was. En zo konden we onszelf troosten. Naar verluidt zou er de komende dagen nog genoeg moeten geklommen worden.
Van Bellevue naar de top van de Col du Tricot (foto links), ongeveer 1u35 klimmen, leidde de weg ons langs mooie paadjes door lage bossen, over rotsen, langs bergriviertjes, en wat opviel: ‘t was veel steiler dan tijdens onze voorbereiding in de Ardennen. De vijftig minuten durende afdaling naar Chalet de Miage (foto rechts) was eveneens geen lachertje: glibberig door de regen en de modder, en ook zeer steil, wat voor knikkende knieën zorgde door de plotse en intensieve belasting van totaal andere spieren.
Chalet de Miage had twee pluspunten: we konden er genieten van ons lunchpakket bij een lekker glaasje wijn (waarom niet ?) en bij het buitenkomen was de regen weggetrokken.
Maar bovenal blijft ‘Miage’ in ons geheugen hangen als een negatieve herinnering: Dirk, de gids onder ons - geen echte gids, maar toch, misschien zelfs waardevollermiage dan een echte door zijn gedegen voorbereiding, zijn gedrevenheid, zijn kennis van kaartlezen, en last but not least, omdat hij de initiator was van de tocht, onze gids dus voelde zich fysisch niet in orde. Tijdens de Col du Tricot hadden we al wat gemerkt, maar wie maakt nooit eens een slecht ogenbik door. In de ‘Miage’ echter beseften we dat er iets school. ‘s Anderendaags zou hij ons ‘s morgens verlaten, en met de TGV naar Brugge terugkeren: getroffen door de bergziekte.
Na ons middagmaal volgde nog een korte beklimming van een vijfendertigtal minuten, en nadien een lange afdaling naar Les Contamines.
Onze dortoir aldaar bevond zich op een camping, en achteraf gezien was het daar helemaal niet slecht: ruim, veel frisse lucht, douches, vers brood bij het ontbijt - ‘t zou later soms anders zijn - en een heerlijk avondmaal in een restaurantje, eigenlijk het clubhouse van de sportterreinen rond de camping. De waardin verwelkomde ons met een gratis aperitief, zeer lekker, eigen geheim recept, en niet te koop: een tweede aperitief kon, maar dan wel iets anders: haar eigen kreatie gaf ze alleen gratis. Ze kende België vrij goed: ze had het vroeger wel eens bezocht, en sindsdien beseft ze dat er toch een wezenlijk verschil is tussen een simpel glas wijn en een heuse trappist.
‘s Anderendaags waren we dus nog met zes: toch wel een verrassing na amper één dag, maar Dirk had nog andere verrassingen in petto.

dag1b

28-06-09

TMB-De Start

MB_280609

Vooraf.

tmb1Juli 1997, nu 12 jaar geleden, blijft voor altijd in mijn geheugen gegrifd. Dat jaar deed ik de TMB (Tour du Mont-Blanc), een voettocht rond de hoogste top van Europa. Er zijn verschillende mogelijkheden, wij kozen voor de GTMB (Grand Tour du Mont-Blanc), wat je in 10 dagen rond het Mont-Blanc massief leidt. Van Frankrijk over Italie en Zwitserland opnieuw naar Frankrijk.tmb2
Klimmen en dalen met ALLES wat je zal nodig hebben gedurende de tocht in een 12 à 14 kg zware rugzak op de schouders.
Lastig ? Ja, zeker en vast.
Onvergetelijk ? Absoluut.
Je ziet de Mont-Blanc letterlijk van alle kanten; dagelijks is het klimmen en dalen geblazen. tmb3
Alles te voet, slapen in berghutten zonder komfort, terug naar de basis.
Ik kan het iedereen aanbevelen. Het was vast en zeker één van de meest memorabele vakanties die ik ooit meemaakte. Al moet je wel vooraf voldoende geoefend hebben in het stappen en er voor zorgen dat je voeten gewend zijn aan de bergschoenen.

tmb4
Vandaag de inleiding met een zicht op de deelnemers, de komende weken om de paar dagen telkens een etappe. De foto's zullen misschien af en toe van het internet geplukt zijn, want in 1997 was er nog niet echt sprake van de alomtegenwoordigheid van de digitale kamera.



Twee juli 1997

Op woensdag twee tmb5juli, ‘s morgens heel vroeg, vertrokken we. Zeven man sterk - waaronder twee vrouwen: Anne-Mie, Rose-Mie (ja, echt waar), Dirk, Geert, Gery, Hendrik en Karel. Elk met dezelfde wil en dezelfde overtuiging: de Tour du Mont-Blanc (TMB) afwerken in tien dagen.
Hoopvol, naar wat de TMB ons zou brengen, maar toch ook wel wat angstig omwille van het weer: juni ‘97 was bepaald triestig geweest, en juli beloofde niet veel beters.
tmb6
Sinds half juni volgde de ene depressie de andere op, er viel zelfs sneeuw in de buurt van Madrid, en niet zo’n klein beetje.
Doch - en menig vakantieganger zal dit bekend in de oren klinken - vanaf Lyon begon de hemel toch wat uit te klaren; jammer genoeg moesten wij niet verder zuidwaarts, maar linksaf, richting Geneve - Chamonix, naar de Franse Alpen.
tmb7
Omstreeks vijf uur in de namiddag bereikten we Les Houches, onze eigenlijke vertrekplaats. In onze verblijfplaats Refuge ‘Les Amis De La Nature’ konden we voor het eerst kennismaken met een dortoir, zij het wel één van de betere soort zoals achteraf mocht blijken: een kamer van vijf, en een kamer van twee; douches en toilet op de gang; als avondmaal steak-au-poivre met frietjes - jawel - en ‘s morgens een heus ontbijtbuffet.
Op de kamer van vijf lag al het mannenvolk, en hoewel er de ganse nacht door gesnurkt werd bleek ‘s morgens dat er niemand een oog had dichtgedaan (???).


GRTMB_280609

De wandelpaden die we zouden volgen maken deel uit van het GR netwerk (Grande Randonnée / Grote Routepaden) doorheen gans Europa. De foto hierboven (de enige die aanklikbaar is) geeft je een beeld van hoe er rond de Mont-Blanc gestapt wordt. De afbeelding komt van een site van deelnemers aan bergmarathons; het parcours wat wij aflegden is nagenoeg identiek, behalve dat wij de tocht deden op 10 dagen - het was tenslotte "vakantie" - terwijl ik hier op de kaart slechts 4 overnachtingen terugvindt.
Alles bij elkaar zullen wij op die 10 dagen een 175 km hebben afgelegd, waarbij in het totaal ongeveer 10.000 meter hoogteverschil werd overwonnen.

10:27 Gepost door Geert in Vakantie | Permalink | Commentaren (11) | Tags: tmb, gtmb, tour du mont-blanc, les houches |  Facebook