03-07-09

TMB-Dag 2

tmb_dag2

Op het schema: vertrek Les Contamines - Notre Dame de la Gorge - Nant-Borrant - La Balme - Col du Bonhomme - Croix du Bonhomme. Normale wandeltijd: 5u15'.

op_naar_nand_borrantDe tweede dag bestond voornamelijk uit klimmen. Het eerste deel verliep een beetje in een bedrukte stemming na de opgave van Dirk. Vanaf Notre Dame de la Gorge nemen we een heel bekende en oude route: via het pad dat Hannibal ooit voor ons heeft geëffend, weliswaar met wat hulp van zijn olifanten, bereikten we de hut ‘La Balme’. De tocht daarheen was best gemakkelijk. De omelet die ik daar boven voorgeschoteld kreeg werd later in de namiddag oorzaak van mijn eerste inzinking. Of kwam het door de wijn, of was het na twee dagen al een eerste teken van verzwakking ?
la_balmeWaarom weeral wijn midden in een bergtocht. Ten eerste: waarom niet, ‘t was toch ook vakantie, en ten tweede: we hadden in ‘La Balme’ wat te vieren. Hendrik, de jongste spruit uit ons gezelschap vernam via een simpel telefoontje vanop 1700 meter hoogte dat het resultaat van een eerste jaar studiewerk aan de universiteit best mag gezien worden: onderscheiding. Toeval ? Geluk ? Of brains ? De jaren nadien is gebleken dat het geen toeval was.
Na de omelet en de wijn - wat een kombinatie - volgde een klim van twee uren een een kwart, waarvan het laatste kwartier voor mij dus pijnlijk was. Daarenboven kwam op ‘t laatste een stortbui de pret volledig bederven. Gelukkig stond er boven op Col du Bonhomme een klein hutje, juist groot genoeg om met negen te schuilen: wij met zes, plus één of andere Fransman met twee vrouwen, die samen gewoon voor de sport af en toe Col du Bonhomme beklommen. Sommigen onder ons, vooral Anne-Mie, begonnen daar reeds te beseffen dat sneeuwwater overal binnendringt, zelfs in bergschoenen.
Jammer dat we omwille van de weersomstandigheden niet konden genieten van het uitzicht boven op die col. Ik zou hoegenaamd niet kunnen zeggen hoe het er ginds boven uitziet. Toch een foto ergens van internet geplukt. Dat uitzicht komt me wel nog bekend voor: zo'n uurtje voor we boven waren. Alleen de kleur van de lucht was totaal anders die dag.

col_du_bonhomme


Na nog een uurtje stappen, over rotsen, door sneeuwvelden en langs menige op natuurlijke wijze ontstane rotstuintjes - prachtig, die ontluikende bergbloempjes tussen de sneeuw - bereikten we plots het einddoel van de tweede etappe: een berghut boven op Croix du Bonhomme.
Plots zeg ik, en dat bedoel ik letterlijk, want door de dichte mist waren we er zelfs bijna voorbijgelopen.
Het uitzicht vanop Croix du Bonhomme ? Ik zou het echt niet weten, ook ‘s anderendaags viel er niets te zien.
Met blij gemoed trokken we naar binnen, in gedachten reeds onder een heerlijk warme, verkwikkende douche, want dat hadden we toch wel verdiend. De ontnuchtering kwam snel: alle energie ginds boven wordt opgewekt door zonnecellen, een vrij ongelukkige keuze in juli ’97.
Voor het eerst maakten we ook kennis met een echte dortoir: een hokje van ongeveer vier meter bij 2 meter, met daarin drie stapelbedden. De genoodzaakte opgave van gids Dirk bleek plots voor eventjes al minder erg, anders hadden ze daar tussen de stapelbedden nog een vouwbed geplaatst, en er was nu al bijna geen plaats voor onze rugzakken.
Gelukkig hadden ze in die refuge wel het verstand gehad om de houtkachel in de gelagzaal - meteen ook de enige zaal - goed te laten branden: zo konden we onze natte kledij en natte schoenen wat laten drogen. Hoewel, het valt niet mee om de kleren en de schoenen van een veertigtal randonneurs te drogen rond één klein kacheltje.
Tijdens het avondeten maakten we voor het eerst kennis met ‘semoule’ als hoofdschotel. Na een stevige soep kregen we inderdaad semoule met goulash voorgeschoteld. Maar ik verzeker je, na zo’n tocht eet je alles, vooral Karel.

refuge_croix_du_bonhomme

Refuge Croix du Bonhomme, ook van internet geplukt.

Die avond weidde Gery ons in in de geheimen van ‘beestje pakken’, één of ander, overigens volkomen onschuldig kaartspel dat in de meest afgelegen West-Vlaamse boeredorpjes nog ijverig gespeeld wordt. Het dient gezegd: met een glaasje wijn erbij volstaat dit ruimschoots voor hopen plezier. Ofschoon door grootvader Vanderheeren ooit ten stelligste afgeraden, werden er heel wat beestjes gepakt die avond, daar in Croix du Bonhomme.
De verwachtingen voor de volgende dag waren niet hoog gespannen: de meteo voorspelde al enkele dagen heel wat beterschap, maar elke dag opnieuw schoof het goede weer een dag naar achter.

01-07-09

TMB-Dag 1

dag1

Op het schema: vertrek Les Houches - Col De Voza (1653) - Bellevue (1781) - Col du Tricot (2120) - Le Miage (1558) - Le Truc (1720) - Les Contamines (1167). Normale wandeltijd: 6u35'.
Nu begon het echte werk. Hoewel we goed getraind waren - behalve onze studenten Karel en Hendrik, maar die zijn nog jong en dus onervaren - viel nog af te wachten wat de realiteit zou brengen: tien opéénvolgende dagen ongeveer acht uren stappen met plusminus veertien kilogram op de rug was voor iedereen nieuw natuurlijk.
De waarheid gebiedt mij hier om onmiddellijk te vertellen dat uitgerekend Karel en Hendrik gemiddeld genomen de beste prestaties hebben geleverd. Het voordeel van de jaren zeker ?
En jawel, waar wekenlang voor gevreesd was, werd onmiddellijk bij aanvang van de eerste stapdag werkelijkheid: het was volledig overtrokken en het regende.
tricotDe TMB begon dus met .... de kabelbaan (de eerste en enige keer): van Les Houches naar Bellevue, een honderdtal meter hoger dan Col de Voza. Op die manier werd ons een kletsnat pak bespaard, alsook 750 m. klimmen door bossen over glibberige wegen. Men had ons gezegd dat er op het eerste stuk, door de bossen, toch niets te zien was. En zo konden we onszelf troosten. Naar verluidt zou er de komende dagen nog genoeg moeten geklommen worden.
Van Bellevue naar de top van de Col du Tricot (foto links), ongeveer 1u35 klimmen, leidde de weg ons langs mooie paadjes door lage bossen, over rotsen, langs bergriviertjes, en wat opviel: ‘t was veel steiler dan tijdens onze voorbereiding in de Ardennen. De vijftig minuten durende afdaling naar Chalet de Miage (foto rechts) was eveneens geen lachertje: glibberig door de regen en de modder, en ook zeer steil, wat voor knikkende knieën zorgde door de plotse en intensieve belasting van totaal andere spieren.
Chalet de Miage had twee pluspunten: we konden er genieten van ons lunchpakket bij een lekker glaasje wijn (waarom niet ?) en bij het buitenkomen was de regen weggetrokken.
Maar bovenal blijft ‘Miage’ in ons geheugen hangen als een negatieve herinnering: Dirk, de gids onder ons - geen echte gids, maar toch, misschien zelfs waardevollermiage dan een echte door zijn gedegen voorbereiding, zijn gedrevenheid, zijn kennis van kaartlezen, en last but not least, omdat hij de initiator was van de tocht, onze gids dus voelde zich fysisch niet in orde. Tijdens de Col du Tricot hadden we al wat gemerkt, maar wie maakt nooit eens een slecht ogenbik door. In de ‘Miage’ echter beseften we dat er iets school. ‘s Anderendaags zou hij ons ‘s morgens verlaten, en met de TGV naar Brugge terugkeren: getroffen door de bergziekte.
Na ons middagmaal volgde nog een korte beklimming van een vijfendertigtal minuten, en nadien een lange afdaling naar Les Contamines.
Onze dortoir aldaar bevond zich op een camping, en achteraf gezien was het daar helemaal niet slecht: ruim, veel frisse lucht, douches, vers brood bij het ontbijt - ‘t zou later soms anders zijn - en een heerlijk avondmaal in een restaurantje, eigenlijk het clubhouse van de sportterreinen rond de camping. De waardin verwelkomde ons met een gratis aperitief, zeer lekker, eigen geheim recept, en niet te koop: een tweede aperitief kon, maar dan wel iets anders: haar eigen kreatie gaf ze alleen gratis. Ze kende België vrij goed: ze had het vroeger wel eens bezocht, en sindsdien beseft ze dat er toch een wezenlijk verschil is tussen een simpel glas wijn en een heuse trappist.
‘s Anderendaags waren we dus nog met zes: toch wel een verrassing na amper één dag, maar Dirk had nog andere verrassingen in petto.

dag1b