11-01-11

De arm der wet

Onlangs las ik bij Bientje een postje waarbij mijn gedachten snel terug gingen in de tijd.
En zó oud ben ik nu ook weer niet, toch lijkt het honderden jaren geleden als je het vergelijkt met de toestand nu..
Politie, Rijkswacht, Gemeentelijke Politie, fusies tussen Rijkswacht en Politie.... wij hadden daar geen boodschap aan. In onze gemeente was er een heuse veldwachter. En die verplaatste zich niet met een spiksplinternieuwe BMW, of een Volvo, of een Golf GTI... neen, de fiets, dat was zijn vervoermiddel.
Hij stond er ook gans alleen voor, maar dat was geen probleem, want hij werd geholpen i.p.v. tegengewerkt.

veldwachter.jpgTegenwoordig wordt iedereen die verondersteld wordt gezag uit te oefenen of gezag af te dwingen tegengewerkt. Om maar enkele voorbeelden te noemen: de leraar wordt tegengewerkt door de ouders, de politie wordt tegengewerkt door de advocaten.
Dan was de veldwachter er heel wat beter aan toe.
Reed kleine Geert zonder handen ? Een boze blik van de veldwachter, die alomtegenwoordig bleek te zijn, was voldoende om dat zeker een ganse week niet meer te durven.
Reed kleine Geert op het voetpad ? Idem dito.
Of reed kleine Geert zonder handen én op het voetpad (zowat het summum van overtredingen die je toen nog kon maken), dan stond de veldwachter tegen valavond aan de voordeur, en werd de hulp van vader en moeder ingeroepen. De veldwachter moest toen niet vrezen allerlei verwijten naar de kop geslingerd te krijgen, hij moest toen niet bang zijn voor een zinnetje dat pas veel later is uitgevonden ("hebt ge niets anders te doen?"), neen, hij werd binnengeroepen, dronk een druppel (of twee) en kon er zeker van zijn dat hij kleine Geert de komende maanden niet meer zou moeten berispen. Daar zorgden vader en moeder wel voor.

De wereld is veel veranderd. Verbeterd ? Waarschijnlijk wel, maar zeker niet in alle opzichten. 't Zou mooi zijn mocht de zwaarste criminaliteit weer iets zijn in de zin van een kind dat op het voetpad rijdt, of een volwassene die een kilo boter smokkelt van Nederland naar Belgie.
Nu moet je al voor de derde keer iets gestolen hebben in een winkel eer er een PV van opgemaakt wordt.

 

P.S. Wie wat tijd heeft moet eens het gratis webboek lezen op http://www.kromrecht.be/, of toch minstens de korte inhoud op http://www.kromrecht.be/page3.html

01-08-10

Een mens moet soms kiezen....

catalpajuli10.jpg
Ik had kunnen kiezen om een week onder deze - overigens zeer mooie, al zeg ik het zelf - Catalpa hierboven te gaan liggen en zalig niets te doen, maar ik opteer de komende dagen voor een minder luie bezigheid: een weekje gaan afzien in de bergen. Zoals vroeger, gans rechts op de foto hieronder: kleine Geert in de Zwitserse bergen.
bergenjuli10.jpg

01-02-10

Sorry..... kan het niet helpen...

Ik durf wel eens mijn gedacht zeggen zonder er doekjes om te winden.
Voor iedereen die ik ofwel via mijn blog, of via een reaktie op hun blog, of via FB al eens onheus zou toegesproken hebben, er is wél een geldig excuus.

Eens een boer, altijd een boer.

koe

20:35 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (20) | Tags: koe, melken, kleine geert |  Facebook

15-09-09

Onze Tsjoep - voetbal met een kat

Een waar gebeurd verhaal.

tsjoep_1Ik moet ongeveer zo oud geweest zijn als hiernaast toen we een kat hadden die een beetje trok op die hieronder.
Haar naam: Tsjoep, en voor de vrienden: Tsjoepke.
Meer dan twee namen konden wij niet bedenken voor alle katten die we achtereenvolgens hadden, maar 't waren wel ijzersterke namen: afwisselend noemden onze steevast zwarte katten ofwel Tsjoep ofwel Flurk. Tsoepke en Flurkske.

De Tsoep uit de beginjaren zestig was dol op voetballen, waarbij zij dan dienst deed als .... bal. Echt waar !!
In eerste instantie zal de lezer hier denken "wat een vreselijk manneke was dat, en wat lieten zijn ouders allemaal toe ?", maar echte kattenliefhebbers zullen beamen dat je met een kat echt waar in niets moet verschieten.
Het zat zo.
Wij hadden thuis een lange smalle gang, in één recht stuk, met op de vloer linoleum die elke week goed geboend werd, de maandag. tsjoep_2Als wij dan thuis kwamen van school dan was die vloer zo glad als een spiegel. Onze Tsjoep kon er niet op overeind blijven en krawietelde dan maar wat in het rond.
Op een keer passeerde ik in de gang, terwijl Tsjoepke alweer moeite had om tijdig uit de weg te gaan, en ik gaf haar met mijn voet een heel lichte tik. Echt een heel lichte, anders was het verhaal hier gestopt.
Tsjoep slierde een paar meter over de spiegelgladde vloer, en waar ze in 't begin nog moeite deed om overeind te komen, liet ze zich na een kleine meter gewoon de wetten van de fysica welgevallen.
Uiteindelijk kwam ze natuurlijk vanzelf tot stilstand, en ze had dat blijkbaar heel erg prettig gevonden, want zo snel als enigszins mogelijk kwam ze gewoon weer voor mijn voeten staan. Waarna de geschiedenis zich herhaalde. Een keer of vijf, of misschien een keer of tien zelfs.
Feit is dat ik vanaf toen bijna niet meer in de gang kon komen of Tsjoep wou erbij zijn, en liet zich telkens met een plof vallen, vlak voor mijn voeten. In de hoop dat ze weer een lichte trap zou krijgen om een 5-tal meter verder al slierend tot stilstand te komen.

Zo ging dat vroeger. Een gameboy of een playstation hadden wij niet, wij hadden iets veel plezanter:Tsjoepke.

26-05-09

De prijsvraag - maar dan zonder prijs :-)

De meesten hadden het juist: ik stond als tweede van rechts in de tweede rij.

zangkoor2En over de fysieke mishandelingen kan ik kort zijn: ik heb daar niets aan overgehouden, en ik weet zelfs niet eens of het echt allemaal zo verschrikkelijk was als we elkaar nu proberen wijsmaken. Het hoorde bij de tijd van toen.
Eergisteren haalde iemand op de blog van Veerle een oud spreekwoord van onder het stof: "wie niet horen wil moet voelen".
Ik voeg daar met alle graagte nog ééntje aan toe: "Boontje komt om zijn loontje". (*)
Als je vroeger iets mispeuterde dan droeg je de gevolgen, zo simpel was het. Nu kan je veel ongestraft doen, of toch bijna ongestraft.
In het Gentse mocht een bejaarde dame - kankerpatiente - onlangs van een groep snotneuzen niet eens gaan zitten op de tram op vrije stoelen: die waren voorbehouden voor hun boekentassen. Het ganse verhaal is nog veel erger, maar wat te lang om hier neer te schrijven. Het typeert wel de richting die de maatchappij uitgaat.
En waarschijnlijk - ik verzin zo maar wat - zal de school welke drie van de "stoute kinderen" wegstuurde, voor de rechtbank gedaagd worden door de ouders. Recht op vrije studiekeuze, inbreuk op de privacy, .... de advocaten zullen wel wat verzinnen.
Was zoiets vroeger met ons gebeurd, er zou wat gezwaaid hebben thuis.

(*) Is het "Boontje komt om zijn loontje" ? Of "Loontje komt om zijn boontje" ? Of "boontje komt om zijn loontje", zonder hoofdletter ? Wie het echt wil weten kan ofwel hier kijken, ofwel de blog van Talleke dagelijks bezoeken, daar staan ook geregeld taaltips.

11:42 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (9) | Tags: kleine geert |  Facebook

25-05-09

Rara, wie vindt mij ?

Ooit, heel lang geleden, had ik een zoetgevooisde stem. Ik was dan ook meezingend lid van het zangkoor in de lagere school.
Wijlen Meester Oeyen van het vijfde leerjaar zat aan de piano, en had ogen op zijn rug. Gelijk wie er vals zong, hij wist het. En - wat veel erger was voor mij - gelijk wie er stond te babbelen i.p.v. te zingen, hij haalde hem eruit.
Nu ja, dát was eigenlijk ook niet zo moeilijk, meestal was ik het wel. Een slag met de achterkant van zijn hand op mijn kaak was toen telkens mijn deel. Op de duur word je dat gewoon, en heb je dat er zelfs voor over.
Komt daar nog bij dat ik als klein manneke de eigenschap had: hoe harder ze mij sloegen, hoe harder ik lachtte. Vooral mijn moeder werd daar gek van: ze zat achter mij aan, rond de ronde tafel, dul van koleire omdat ze mij a) niet te pakken kreeg en b) ik al langs om harder begon te lachen naarmate het langer duurde.
Ik kon daar niet aan doen: iedereen die mij sloeg werd toegelachen :-))

Maar wie kan mij hier in dit allegaartje terugvinden ? Aan de hand van de kategorie "uit de oude doos" zou het moeten lukken. Vind ik toch.
De foto is ook aanklikbaar en dus groter zichtbaar.

Morgen maak ik het antwoord op deze prangende vraag bekend.

zangkoor

09:08 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (12) | Tags: kleine geert |  Facebook

12-05-09

Goede hersenen en prestatiedwang

Als kind was ik geen dommerik. Hoe het nu is, dat oordeel laat ik aan anderen over.
Zoiets had niet alleen voordelen: de verwachtingen waren altijd hooggespannen. Zonder er ook maar iets te moeten voor doen was ik telkens weer opnieuw de eerste van de klas. Het werd een vanzelfssprekendheid. En toen dat eens éénmalig niet zo was, stortte de wereld haast in. Ik was "maar" de tweede van de klas. Dat dit hoogst uitzonderlijk was, wordt bewezen door het feit dat er een foto van bestaat, en in het pre-digitaal tijdperk werd er niet lichtzinnig omgesprongen met het maken van foto's : 11-jarige Geert thuis aan de tafel zijn rapport aan het inkijken, terwijl de verwijten ongetwijfeld van alle kanten kwamen.

11jaar

Ik weet nog zo wat er op dat moment door mijn vader zal gezegd zijn. Zijn bijdrages tot de opvoeding van zijn kinderen bleven beperkt tot dergelijke momenten van topcrisis en hij zal ongetwijfeld volgende pedagogische uitspraak gedaan hebben: "Als ge zo voort doet dan zal er voor u maar één beroep weggelegd zijn: strontraper achter de trein." 
Zo ging dat vroeger.
Maar ook ons moeder had graag dat haar kinderen goede punten haalden. In die tijd moest je nog elke verbeterde toets laten aftekenen thuis. En dan mocht je nog 2 keer een 10 hebben, 3 keer een 9,5 en ook nog een 9, als er één 7 of zelfs "maar" een 8 tussen zat, dan werd er alleen over die ene toets gesproken.... de rest telde niet mee !

Later ben ik naar de universiteit gegaan: burgerlijk ingenieur. Want "onze Geert kan goed wiskunde, dat gaat een burgerlijk ingenieur worden". Jaren na elkaar had ik niets anders gehoord, en de keuze lag dan ook voor de hand. Niemand stond er bij stil dat ik eigenlijk wel heel goed was met mijn handen en beter iets meer praktijkgericht zou gedaan hebben. Ook ik niet. Het werd dan ook een grote katastrofe, dat jaar universiteit: ik had nooit leren studeren en was mentaal nog véél te jong en te speels. De uren van verplichte studie op mijn kamer vulde ik met het overtekenen van passende verhaaltjes uit de boekjes van Snoopy en Charlie Brown. Ik heb ze nog allemaal.
Zoals dit hieronder, ik hing ze dan uit in mijn kamer (zie het gaatje bovenaan voor de nagel), maar de boodschap werd nooit begrepen...... Of op z'n minst: er werd niets mee gedaan....

charlie

11:22 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (16) | Tags: kleine geert |  Facebook

29-04-09

13 jaar geleden... in memoriam

moe_01

My Mummy's Dead door John Lennon/Plastic Ono Band



My Mummy's dead - I can't get it through my head - Though it's been so many years - My mommy's dead - I can't explain - So much pain - I could never show it - My mummy's dead


Negenentwintig april 1996.
Voor haar kwam de tweede hersenbloeding op 5 maanden tijd als een verlossing.
Ze was niet bang voor de dood.... maar was wel bang geworden voor het leven. Zeker het leven na de eerste hersenbloeding. Fit zijn, gezond zijn, bewegen, turnen: het hield haar al járen bezig. In gedachten en in daden.
Hoe vaak had ze het vroeger niet gezegd: "kinderkes, als ge mij ooit vindt, laat mij liggen, want ik wil niet afhankelijk en zorgbehoevend zijn."
In die tijd was één en ander nog niet geregeld zoals nu, en natuurlijk lieten we haar niet liggen toen we haar op een namiddag eind november vonden. Enkele dagen tussen leven en dood, en dan toch weer leven.... maar 't was geen leven meer.
Dikwijls zou ze nadien nog herhalen: "waarom hebt ge niet gedaan wat ik altijd gevraagd heb".
En dan kwam de 29-ste april: de verlossing in de vorm van een tweede hersenbloeding. Toen liep het niet meer mis, alles was geregeld, zoals ze gevraagd had.

trouwfoto

Ze heeft een leven gehad dat je niemand zou toewensen. Getrouwd, dat wel, maar altijd kwam ze op de tweede plaats. Gelovig als ze was, was scheiden geen optie in de jaren 60. En hoe zou dat ook gekund hebben, met vijf kinderen ? Vijf kinderen, dan is er wel altijd iets om je zorgen over te maken. Maar natuurlijk ook veel leuke momenten, zoals hier aan zee in het Zeeuws-Vlaamse Groede, waar we jaren een vaste klant waren in de maand augustus (toen nog geen naturistenstrand, voor alle duidelijkheid).

in het zand moe_03

Later, eens de kinderen zelfstandig waren, is ze zich beginnen toeleggen op wat ze het liefste deed en zo goed kon: haar tuin en de turnvereniging voor jonge en minder jonge moeders in onze gemeente - háár turnvereniging. Ze werd er op handen gedragen, en kon daarvan genieten. Zoals hierboven toen ze door talrijke vriendinnen gevierd werd voor haar 60-ste verjaardag. Toch heb ik altijd de indruk gehad dat al die vriendinnen niet konden voorkomen dat ze zich in zekere zin eenzaam voelde. Haar ongelukkig huwelijk woog haar zwaar, en veelal was ze dan ook ernstig of zelfs triest.

moe_02

72 jaar is ze geworden, absoluut niet oud. Maar ze was er klaar voor, voor haar kwam de dood niet te vroeg. Voor ons wel.

moe_04

Ik voel plaatsvervangende schaamte als ik nú zie hoe twee van haar beste vriendinnen kort na haar dood beginnen meeheulen zijn met de vrouw die haar leven kapot maakte.
Schaam u diep, Gaby !
Schaam u diep, Rozanne ! 
Het deed wel deugd onlangs te merken dat het grootste deel van de familie haar wél nog niet vergeten is. En ook apprecieert hoe de vijf kinderen hun vader bijstaan op zijn oude dag. Ondanks alles.... Dat plichtsbesef danken we aan de goede opvoeding die we meekregen van.... ons moeder.






Dit is mijn blog. En dus ook mijn mening. Die niet noodzakelijk woord voor woord gedeeld wordt door mijn 3 zussen en mijn broer. Al denk ik van wel.

07:45 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (16) | Tags: moeder, kleine geert |  Facebook

16-04-09

De M-brigade

In 2009 is het precies 50 jaar geleden dat de Melkbrigade werd opgericht.

de M-brigade_1

de M-brigade_2Wij waren met ons gevijfen natuurlijk lid van dit selekt gezelschap. Temeer omdat ons vader in de zuivel werkte, wij móchten dus niet ontbreken.
En er is wat melk gedronken bij ons.... dat hou je niet voor mogelijk. Een jong gezin met vijf kinderen, met een relatief laag inkomen, maar waar - omwille van vaders job - melk gratis was. Moet ik er nog iets aan toevoegen ?
Misschien dit: had ons moeder konsekwent alles genoteerd wat je met gratis melk en afgeleide produkten kan doen, er was meer dan één kookboek verschenen met haar naam onder.

Op de foto is er ééntje die zich wat afzijdig houdt. Dat mag geen verbazing wekken, want ik weet zelfs niet eens wie het is. De melk leek haar ook niet echt te smaken. Het moet een stand-in geweest zijn voor mijn jongste zus, want die was toen nog te klein om aan tafel te zitten. Zelfs ik kwam met moeite boven de tafel, en moest dan ook op mijn knietjes zitten.
Ofwel was het toen al een poging om er een beetje bovenuit te toornen.

11:05 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (9) | Tags: kleine geert |  Facebook

27-03-09

Zoek het konijn

zoek_het_konijn

10:10 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (13) | Tags: kleine geert |  Facebook