14-11-10

Aran en Jolan

Aran141110.jpg

Nu Jolan er is denk ik nog meer dan voorheen terug aan Aran.
Niet dat ik Aran vergeten was, ik zal Aran NOOIT vergeten. Maar Jolan konfronteert me met het feit hoe verschillend honden en katten zijn.

En ik vraag me af of ik Aran niet te streng aanpakte. Als zij eventjes te druk deed in huis (wat zelden voorviel), of als er bezoek kwam, dan was het van "Aran, in uw mand !" Eén keer, hooguit een tweede keer, nadrukkelijker dan: "A R A N ,  I N   U W   M A N D !!!" En Aran ging in haar mand. En bleef daar liggen, met of tegen haar zin.
Jolan doet precies waar hem het beste lijkt; als hij eventjes te druk doet, dan ben ik gedoemd om gewoon te wachten tot het over gaat....

In de tuin....
Aran mocht onder geen beding in de borders komen, en ocharme, zij deed dat perfekt. Jolan springt naar alles wat beweegt, en da's nogal wat met al die wind tegenwoordig. Jolan springt dus geregeld gewoon met volle gewicht (anderhalve kilo) pardoes midden op een plant. Aran zou nogal wat meegemaakt hebben.... Maar zij woog dan ook 32 kg.

Ik troost mij met de gedacht dat een hond die niet welopgevoed is een last is voor iedereen en dat een hond van nature uit vraagt om onder gezag te staan, en dat de meeste (Aran zeker), heel graag hun baas behagen (to please in 't Engels). Aran had hier een fantastisch leven met mij. En ik met haar.
Hoe graag ik Jolan ook zie, hij zal mij Aran nooit doen vergeten. Maar dat was ook nooit de bedoeling....

Jolan141110.jpg

19:05 Gepost door Geert in Dieren | Permalink | Commentaren (17) | Tags: aran, jolan, hond, kat, hovawart |  Facebook

04-02-09

Mijn allerbeste vriendin is dood.....

Op 16 juni vorig jaar, omsteeks 11u is Aran(neke) bij de veearts ingeslapen. Twaalf jaar, bijna een kwart van mijn leven, bepaalde zij voor een héél groot deel mijn doen en laten. Sinds die dag staat haar ren leeg.
Op enkele weken tijd ging ze fel achteruit, tenminste toch voor ik die haar zo goed kende. Buren en vrienden merkten daar veel minder van, en voor hen was de verrassing dan nog veel groter. De laatste week was ze nog maar alleen zichzelf als ze sliep; als ze wakker was zag ik dat haar hersenen de motoriek niet meer stuurden zoals het moest: met haar kop leek het af en toe wel alsof ze Parkinson had, geregeld trokken er spastische bewegingen door gans haar lijf, en ze viel soms bijna om. Zij en ik voelden dat er iets was, we wisten alleen niet wat.....
Op 14 juni heeft ze dan nog een zeer zware epilepsie-aanval gehad van ruim 15 minuten, zéér angstaanjagend. En de dag daarop heeft ze - voor de allereerste keer in haar leven - al haar eten overgegeven. Er zat dus vanalles mis.
Ik wist al van de veearts dat er op haar leeftijd eigenlijk geen beterschap meer inzat. Een hovawart wordt gemiddeld maar een jaar of 10, zij was 12.

Die dag heb ik dan de moeilijke beslissing genomen om haar geen pijn meer aan te doen.
De eerste foto hieronder werd de laatste avond getrokken, terwijl ze het enige deed wat ze nog goed kon: slapen. Altijd maar opnieuw uitgeput van een ganse dag ..... nietsdoen. 't Was dus geen leven meer.
Later op de avond geraakte ze zelfs maar met moeite tot in de wasplaats, waar ze 's nachts slaapt. Om mij 's morgens weer enthousiast en kwispelend te verwelkomen. Héél erg moeilijk moment (nu nog.....), maar ik wist dat nog ruim voor de middag haar pijp weer volledig zou uitgedoofd zijn.

Over Aran is er nooit, door niemand, op geen enkel moment, één slecht woord verteld.

aran2 aran3 aran4 aran5 aran6 aran7 aran8

18:12 Gepost door Geert in Hovawart | Permalink | Commentaren (7) | Tags: aran, hond, ziek, dood |  Facebook