09-03-11

Nieuw in de tuin in 2011

Straks zijn de krokussen uitgebloeid en begint het echte groei- en bloeiseizoen.

nieuw2011_1.jpg

Tijdens mijn bewogen reisje naar Kent eind augustus deed ik nieuwe inspiratie op, en dit jaar zullen er toch een aantal vaste planten de plaats moeten ruimen voor iets nieuws.

Zoals deze Eryngium x Tripartitum. Die zag ik in de tuinen van The Great Dixter.
Dit doet er mij aan denken dat ik ABSOLUUT nog eens enkele blogpostjes moet maken over mijn in alle opzichten onvergetelijke trip naar Kent.
De eerste foto is dan wel niet zo goed gelukt (toch niet wat de kruisdistel op zich betreft), maar wat me vooral heel sterk aantrok bij deze distel zijn de blauwe twijgen, zoals je op de tweede foto kan zien. Echt heel heel speciaal. De bloemen zelf zijn eerder klein, en het leek mij een vrij stevige plant.
Ik ben benieuwd.

nieuw2011_2.jpg

nieuw2011_3.jpg

En dan viel mij op verschillende plaatsen een heel leuke bloeiende heester op: de Clerodendrum Bungei. In het Nederlands: de kansenboom. Leuke naam trouwens.
Die stond langsheen muren her en der, beschut voor de koude noorden- en oostenwind. Op de foto hieronder weinig opvallend links en rechts naast het poortje, maar de foto zelf geeft al een mooi beeld van wat The Great Dixter te bieden heeft.

nieuw2011_4.jpg

De Clerodendrum Bungei is een bladverliezende opgaande nieuw2011_5.jpghalfheester die via de wortels uitlopers vormt (dáár zou ik dus nog kunnen door gefopt worden...). Hij heeft een hartvormig, ruw, donkergroen en gezaagd blad. Eind van de zomer, begin van de herfst is hij getooid met koepelvormige trossen kleine, geurende, roodpurperen tot dieproze bloemen. De bloem doet mij wat aan bepaalde Viburnum's denken, maar het leuke aan deze kleine heester is dat hij zo laat op het jaar bloeit. Het blad verspreidt bij kneuzingen een min of meer onaangename geur. Verkiest een zonnige standplaats, met 's zomers lichte schaduw, en een humusrijke, goed doorlatende grond.
Ik kocht mijn exemplaar in de plantenkwekerij die bij The Great Dixter hoort.

nieuw2011_6.jpg

08-10-10

Herfstkleuren gekombineerd met vaste planten

Alle foto's in dit postje zijn aanklikbaar, omdat natuurpracht zich niet laat vangen in een kleine foto.
Elk jaar opnieuw ben ik redelijk tot zeer tevreden over mijn tuin in september en oktober. Soms duurt de kleurenpracht zelfs tot half november; of nog langer ook, afhankelijk van wanneer we de eerste nachtvorst van betekenis krijgen.

blog081010_4.jpg

blog081010_5.jpgEn het zijn niet alleen de typische herfstkleuren van het verkleurend blad die het hem doen, het is vooral de kombinatie van enkele laatbloeiende heesters, herfstkleuren aan bomen en struiken, en langbloeiende vaste planten. En dan kom ik weer bij de geraniums uit. Hiernaast andermaal de Geranium Anne Thomson: na een kleine, en dan nog relatieve rustpauze in augustus bloeit deze prachtgeranium tot de vrieskou er een eind aan maakt. Tot dan weet Anne Thomson van geen ophouden.

blog081010_2.jpg

Ook mijn rozen staan nog volop te bloeien. Een beetje hetzelfde verhaal als hierboven: ze weten van geen ophouden. Wie mijn blog volgt weet dat dit zowat de enige planten zijn in mijn tuin waarvan ik de naam niet ken: ik vond ooit een paar exemplaren op de composthoop van een tuincentrum, en elk jaar weer is er die wonderbaarlijke vermenigvuldiging. Hoe ? Dat kan je hier lezen..

blog081010_6.jpgNet zoals voor de Geranium Anne Thomson, geldt voor de Geranium Rozanne dat die bloeit tot de nachtvorst invalt, en dat hij zich doorheen andere afstervende planten slingert, in de hoogte en in de breedte, en daardoor een hoop "lelijke herfst" verbergt. Geraniums zijn wat dat betreft echt unieke planten. Ik kan er onmogelijk genoeg van krijgen.

blog081010_1.jpg

En dan enkele laatbloeiende heesters. Zoals op de foto hierboven aan de linker kant, de Abelia Grandiflora, hier reeds uitvoeriger besproken. En in het midden vooraan de Lespedeza Thunbergii, een overweldigende bloeier, die eigenlijk nogal veel plaats inneemt met zijn doorhangende twijgen. Die twijgen, vol bloemetjes die doen denken aan brem (maar dan een andere kleur) werden in het verleden gemakkelijk drie meter lang, maar sinds vorig jaar snij ik tot halfweg de zomer tamelijk wat weg, en het resultaat is veel beter nu. En de struik met de rode besjes, in het midden meer naar achter ? Da's een Viburnum. Welke ? Ik kan er niet opkomen en ben nu eventjes te lui om naar buiten te gaan kijken op het kaartje.

blog081010_7.jpgSeptember was nat, een kolfje naar de hand van de Geranium Salome. Net als de Geranium Anne Thomson is dit overduidelijk een kruising waar de Geranium Procurrens aan te pas kwam: steeds verder zoekende vertakkingen. Bij de Geranium Procurrens blijkt dat een echte last te zijn (woekeren), de Geranium Anne Thomson vormt nergens nieuwe wortels, de Geranium Salome maar op heel weinig plaatsen. Maar hij houdt wel van voldoende vocht en voelt zich absoluut niet goed na een droogteperiode. 't Is wel een prachtige bloem.

blog081010_3.jpg

En dan zijn er natuurlijk her en der de diverse asters, en de uitbundig en lang bloeiende Rudbeckia Fulgida Goldsturm.
Het is aangenaam toeven nu in mijn tuin.

13-05-10

Wachten op Godot

In dit geval, de zon.

vib_mar_10_2En wie zou er nu met het meeste ongeduld wachten ? Wij ? De bloemen van de Viburnum Plicatum 'Mariesii' (klik op de foto's) die nog geen minuut zon te zien kregen sinds ze wit kleuren, en nog geen enkel bijtje op bezoek kregen ? Of de bijtjes, die met deze temperaturen amper genoeg energie hebben om hun vleugeltjes uit te strekken, laat staan te bewegen. vib_mar_10_1
En dus nog in geen velden of wegen te bespeuren zijn.

Maar ooit.... ooit komt ze wel. En weet ze misschien weer van geen ophouden. En gaan we weer klagen. Onder dezelfde titel: wachten op Godot. Met daaronder: in dit geval de regen.

't Is altijd iets met ons.....

Meer info over de Viburnum Plicatum 'Mariesii' ? Klik hier.

13-04-10

Magnolia Stellata

Een Magnolia in volle bloei is ieder voorjaar weer één van de opvallendste elementen in de tuin.
Alle foto's aanklikbaar en uit eigen tuin (behalve die van de bladeren: niet uit eigen tuin).
magn_stell_1
Magnolia's zijn trage groeiers die uiteindelijk toch kunnen uitgroeien tot indrukwekkende, maar sierlijke bomen of struiken. Ze zijn ook heel waardevol als solitair in een gazon.

Sommige soorten, zoals de Magnolia Stelleta, de stermagnolia, doen het zelfs zeer goed in kleine tuintjes.
Deze heester is bladverliezend, is volledig winterhard en bloeit als één van de eerste magnolia's. De hoogte kan tot 3 meter gaan, net als de breedte, maar het is geen enkel probleem om deze magnolia kleiner te houden.

magn_stell_3

magn_stell_6

magn_stell_4

Hij bloeit op kale twijgen vanaf eind maart tot ruim over halfweg april, en de bloemen zijn vorstgevoelig. Ze ontluiken uit grote, zijde-achtige knoppen.
Een plaats, beschut tegen de koude en felle aprilwinden, kan soms soelaas brengen, maar bij late nachtvorst kleuren de helderwitte bloemen nogal heel snel bruin. Zie ook hier mijn bedenkingen daarover.
De rest van het groeiseizoen is het een vrij bossige heester, met - zoals alle mognolia's - ovale bladeren, eerder aan de dondergroene kant. Wel wat kleiner dan de bladeren van grotere magnoliastruiken of -bomen.
De bloemen zouden geurend zijn, en dat is ook zo, maar mij valt veel meer de geur van de wortels op, als ik rondom de Magnolia Stellata plant of verplant.

magn_stell_5 magn_stell_2

Net als alle magnolia's heeft ook deze soort zeer oppervlakkige wortels. En dit omdat de wortels een grote behoefte hebben aan zuurstof. Rondom een magnolia terrastegels gaan leggen is meestal geen goed idee, en zal de heester in moeilijkheden brengen. Verder is elke normale, goed doorlatende en vruchtbare bodem geschikt.

10-03-10

Viburnum Farreri

Alle foto's in dit postje uit eigen tuin en aanklikbaar. En van de variëtiet Viburnum Farreri 'Farrer's Pink'

viburnum_farreri_2

Er bestaan talloze Viburnums. Bladverliezend, bladhoudend. Winterbloeiers, voorjaarbloeiers, zomerbloeiers en herfstbloeiers.
viburnum_farreri_5Eén van de vroegste, of de laatste, afhankelijk van hoe je het bekijkt, is de Viburnum Farreri, syn. Viburnum Fragrans. Die heester bloeit immers in de late herfst en het vroege voorjaar, en bij zacht weer ook in de winter.
De plant is volledig winterhard. De ovale, scherp getande, donkergroene bladeren (hier niet getoond, want er zijn er nog geen) zijn bij het uitkomen in de lente bleekgroen tot bronskleurig, en in het najaar verkleuren ze naar rood-purper.

De hoogte viburnum_farreri_4bereikt ongesnoeid gemakkelijk 3 meter, de breedte gaat tot 2 meter. Waar voldoende plaats is kan de Viburnum Farreri gebruikt worden als haagplant. De snoei gebeurt het best in april, na de bloei.

Vanaf laat november tot maart draagt de stuik trossen met sterk geurende, buisvormige, witte tot bleekroze bloemen.
viburnum_farreri_1
Viburnum Farreri: wit tot lichtroze - bloeit voornamelijk na nieuwjaar
Viburnum Farreri'Candidissimum': volledig wit - bloeit al vanaf december
Viburnum Farreri 'December Dwarf': lichtroze - bloeit al vanaf november en blijft lager (tot anderhalve meter)
Viburnum Farreri 'Farrer's Pink', syn. Viburnum Farreri 'Roseum': donkerder roze, zeker bij gesloten bloemknoppen - bloeit al vanaf december
Viburnum Farreri 'Nanum': roze - bloeit al vanaf november en blijft lager (tot anderhalve meter)

viburnum_farreri_3

11-10-09

Blikvanger

Eind april kwam hier een bijdrage over de Viburnum Plicatum Mariesii. Ik schreef toen onder meer: "in de herfst verkleuren de bladeren naar roodachtig paars.
Of het nu roodachtig paars dan wel bruinachtig rood is, daar wil ik nog wel eens over discussieren, maar dat de Viburnum Plicatum Mariesii momenteel een blikvanger is, dat staat vast.

virburnum_plicatum_marisii_111009_1

Dat ze er nu nog zo bijstaan hebben ze te danken aan de vele uren dat ik ze besproeide, anders hadden ze augustus en zeker september 2009 niet overleefd.
De Viburnum Plicatum is zonder meer een aanrader voor elke tuin.

virburnum_plicatum_marisii_111009_2

09:30 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (10) | Tags: heesters, viburnum plicatum mariesii |  Facebook

19-06-09

Escallonia

escallonia_1_190609In het eerste deel van de zomer zijn er minder bloeiende heesters dan in het voorjaar of in de periode vanaf augustus. Vlinderstruiken en Hibiscus, om maar die te noemen, beginnen pas echt dan te bloeien.
escallonia_2_190609Om die periode wat te overbruggen is de Escallonia een prima keuze. De Escallonia is een mooie groenblijvende bloemheester met takken die min of meer overhangen. De bloei begint eind mei en duurt wel eventjes voort. Na de hoofdbloei van juni en juli volgen nog enkele bloeiperioden tot in oktober. En dit zonder dat we hiervoor moeten gaan bijsnoeien, al mag het wel: de struik bloeit op vers gevormde takken.
De foto's hierbij zijn allemaal van de Escallonia 'Donard Seedling', uit eigen tuin en aanklikbaar.
escallonia_3_190609De standplaats is best in volle zon en op een warme plaats; een licht zure en doorlaatbare bodem is ideaal, en droogte wordt heel goed verdragen. Ze zijn zeer goed bestand tegen felle (zee-)winden maar niet volledig winterhard. De koude wind in de winterperiode wordt slecht verdragen, en het is dan ook niet uitzonderlijk dat de in principe groenblijvende struik tegen het voorjaar veel van zijn bladeren kwijt is. Terugsnoeien zal meestal wel soelaas brengen.
De struik bloeit met bloemetjes met vijf kroonblaadjes en de donkergroene blaadjes zijn blinkend en leerachtig.
escallonia_4_190609Vermeerderen kan gebeuren door afleggen of door kruidachtige stekken in de zomer.
Hier en daar lees ik dat de Escallonia mag teruggesnoeid worden na de bloei, ikzelf snoei de struik na september niet meer en wacht daar mee tot na de winter. Aangezien hij vorstgevoelig is zal er sowieso moeten bijgesnoeid worden in het voorjaar.escallonia_5_190609

Enkele veel voorkomende Escallonia's:
Escallonia 'Donard Seedling': bloeit wit tot licht-roze met bloemetjes die ontspringen uit roze knoppen.
Escallonia 'Red Elf': bloeit met donkerrode bloemetjes.
Escallonia 'Apple Blossom': roze
Escallonia 'Iveyi': wit
Escallonia rubra Macrantha: rood
 

28-05-09

Hydrangea Petiolaris

De klimhortensia of Hydrangea Petiolaris (synoniem Hydrangea Anomala subsp. Petiolaris) is in onze kontreien een zeer dankbare plant.
Foto's uit eigen tuin en aanklikbaar.
hydrangea_petiolaris_1_270509Nog maar enkele dagen geleden hadden we over Belgie en zeker over Oost-Vlaanderen een onweer dat gemiddeld maar eens om de 10 jaar zou voorkomen. En wie heeft er niet bewogen in mijn tuin ? De klimhortensia !!
Dit is een bladverliezende, met hechtwortels hechtende klimplant met houtige stengels. Heeft een min of meer ovaal en getand blad. Vanaf eind mei witte bloemhoofdjes, die de rest van het jaar tot diep in de winter, hun sierwaarde behouden. Op de foto rechtsboven een zicht op de plant voor ze volop in bloei komt.
hydrangea_petiolaris_2_270509De buitenste witte steriele bloemblaadjes vallen het meest op en dienen om insekten aan te trekken. Alleen de binnenste, iets minder witte bloemen zijn vruchtbaar. Eens de bloemschermen uitgebloeid zijn hoeven ze hydrangea_petiolaris_3_270509
zeker niet weggeknipt te worden, want in de winter geven ze, bedekt met sneeuw of met rijp, een heel mooi aanzicht. Hierbij twee foto's: één van een bloemscherm dat nog maar pas in bloei staat en een tweede van een bloemscherm in volle bloei.
De klimhortensia is zeer winterhard en stelt niet heel veel eisen aan de bodem: die mag niet te zwaar zijn, en bij voorkeur met wat humus bewerkt, zeker bij het aanplanten. Bij voorkeur niet in volle zon aanplanten, hoewel de zon goed verdragen wordt, maar liever niet de ganse dag. Schaduw en halfschaduw zijn ideaal.
hydrangea_petiolaris_4_270509De kleur van het blad van de klimhortensia is mooi donkergroen, bij mijn weten ook niet onderhevig aan ziekten of plagen. Toch heeft de plant alvast één mindere eigenschap. Na het aanplanten kan het geruime tijd duren eer ze goed vertrekt en begint te klimmen. De eerste jaren zal ze dan ook weinig bloemschermen laten zien. En het verdient ook aanbeveling om ze wat te helpen in haar klim door ze op te binden: de hechtworteltjes zijn nog niet zo sterk. Maar eens goed aangeslaan kan de Hydrangea Petiolaris 15 tot 20 meter hoog klimmen.
Toch is de plant heel erg gemakkelijk in toom te houden: na de bloei in de zomer of later in de winter kan gesnoeid worden zowel in de hoogte als in de breedte. Ook de vooruit groeiende takken mogen geregeld wat ingekort worden, anders groeit de klimplant te ver van de muur of steun weg en kan ze te zwaar worden.
Eén enkele plant kan heel erg breed worden, mits je ze haar gang laat gaan. hydrangea_petiolaris_5_270509Takken die de grond raken zullen inwortelen en een nieuwe plant vormen, zodat de breedte in principe onbeperkt is. Meteen ook dé ideale manier om de klimhortensia te vermeerderen: afleggers. Al ben ik er zeker van dat het via stekken ook perfekt moet lukken, alleen deed ik het nog nooit.
Op plaatsen in de schaduw kan de klimhortensia gebruikt worden als bodembedekker, daar waar geen aangrijpingspunten zijn om omhoog te gaan groeien. Net zoals die andere klimplant, de klimop, ook een ideale bodembedekker is.
Op de laatste foto is de klimhortensia te zien in volle bloei.

04-05-09

Voor elk wat wils

Niemand die het niet weet kan vermoeden wat er achter mijn huis ligt. Want er is wel degelijk een stijlbreuk tussen de straatkant en de achterkant.

Die achterkant is hier al vaak aan bod gekomen, en zal nog vaak te zien zijn. Omdat hij elke week weer een totaal andere aanblik geeft, zoals nu hieronder. Alle foto's aanklikbaar.
panorama300409


Vroeger trok mijn voortuin op niets; een jaar of drie geleden heb ik die ook eens onder handen genomen. Met twee doelstellingen: het moest onderhoudsvriendelijk zijn, en het moest 'proper' zijn.
In tegenstelling tot achteraan is het vooraan een strakke stijl geworden, met veel groen.
voortuin1


De aanplantingen beperken zich tot Spirea Japonica 'Anthony Waterer', wat binnenkort voor wat kelur zal zorgen, een haagbeukhaag (Carpinus Betulus) en Fargesia sp. Jiuzhaigou 1, een niet-woekerende bamboe die ik gebruikte als afscherming naar de straat.
voortuin_2voortuin_3
Aan de linker zijkant, waar er veel schaduw is door een aantal bomen die naast mijn perceel staan, heb ik ook gebruik gemaakt van bamboe, de Fargesia Murielae 'Simba', die best in schaduw of half-schaduw gedijt. Een frisgroene bamboe die mooi overhangt.
voortuin_4voortuin_5
Aan de rechter zijkant is er ook veel schaduw, door het huis zelf, en daar werd ook gebruik gemaakt van de 'Simba', gekombineerd met grondbedekkende klimop naast het pad naar de voordeur. Dit werd pas onlangs aangelegd: de bamboe zal een kleine halve meter lager blijven dan de haag, zodat die wat wegzit, en de milieuvriendelijke folie, op basis van zetmeel van mais, waarin de klimop werd geplant, moet nog verteren. Zie linker foto.
Op de rechter foto een pad voorlangs het huis om de linkse zijkant te bereiken - de achteringang.
Alle bestrating heb ik zelf aangelegd. Hoe dat in z'n werk gaat, en hoe bamboe het best wordt aangeplant zodat je er nadien NOOIT last mee krijgt, komt hier ook wel eens aan bod.
voortuin_6voortuin_7

Oh ja, dit was ik bijna vergeten. Sinds ik een strak aangelegde voortuin heb weet ik wat het meeste werk is: natuurlijk of strak. Dat zij die een strakke tuin hebben mij niet meer komen vertellen dat er teveel werk aan is. Nog niet het tiende part vergeleken met een natuurlijke tuin. Dáárin heb je nóóit gedaan.

22-04-09

Voorjaarsimpressie

De tuin laat zijn winteruitzicht volledig varen, en geeft ons vanaf nu elke twee weken een totaal andere aanblik.
Alle foto's zijn aanklikbaar.

Plox_subulata_Purple Beauty_1Plox_subulata_Purple Beauty_2 De lage phlox, Phlox Subulata is ideaal als bodembedekker. Bloeit tamelijk lang en laat zich zeer gemakkelijk bijsnoeien. Bovendien min of meer wintergroen. Hier de variëteit Phlox Subulata Purple Beauty.

Brunnera_macrophyllaDicentra_formosa Over de Brunnera Macrophylla, het Kaukasisch vergeet-mij-nietje, hadden we het al. Ook goed geschikt voor grotere oppervlaktes. Het "gebroken hartje", Dicentra Formosa, bloeit bij mij lang en goed, zelfs in de schaduw. En het is er altijd vroeger bij dan in de boeken staat aangegeven.

Viburnum_Plicatum_Mariesii
De aandacht op de heesterborder wordt momenteel nog afgeleid door de Exochorda Macrantha The Bride, welke onlangs uitgebreid aan bod kwam. Maar in zijn rug ontdekken we nu al de stilaan verkleurende knoppen van de Viburnum Plicatum Mariesii. En daar wordt binnenkort zeker een artikel aan gewijd, want het is absoluut de moeite.

Draba_sibiricaGeranium_Sanguineum Links een fijn bodembedekkertje waarvan het groen niet veel hoger wordt dan 2 cm, en waarvan de gele bloemetjes op een fijn steeltje zo'n 10 cm omhoogsteken: Draba Sibirica. Maar zodra het allereerste bloemetje van de Geranium Sangiuneum verschijnt weet ik: het bloeiseizoen is nu echt begonnen. Die geranium bloeit van eind april tot eind september, of nog langer. Weliswaar minder uitbundig na de hoofdbloei, maar terugsnoeien kan helpen. Je kunt er niet te veel van hebben van deze geranium.

Iris_pumilaPhlox_divaricata_White_Perfume Van mijn donkerpaarse Iris weet ik niet zeker welke cultivar het is, alleszins behoort hij tot de Iris Pumilla famillie, het zou de Cherry Garden kunnen zijn. Vraagt veel kalk. Daarnaast zien we nog iemand uit de Phlox familie: een Plox Divaricata "White Perfume". En ze ruiken inderdaad heerlijk. Wordt zo'n 20 cm hoog.

Trollius_Cultorum_Earliest_of_allWeethetnieteventjes De Trollius Cultorum "Earliest Of All", duidelijk van de Ranunculaceae, is een plant die na de bloei goed mag teruggesnoeid worden, want het overblijvend bladgroen ligt er snel slordig en verdroogd bij. Veel kans dat ze nog eens bloeit. Over het hele mooie witte bloemetje rechts blijf ik u voorlopig de uitleg verschuldigd: ik kan er al twee dagen niet meer op de naam komen. Nochtans veel aangeplant. Wie helpt mijn geheugen ?

tuin_220409
En tenslotte. Twee weken zitten er tussen de foto hierboven en deze hier, bijna onderaan van de blogpagina. Het gaat inderdaad heel snel in april.