07-08-10

Ellen

Ik was bij de eersten in Vlaanderen die over het internet surfte, maar een GSM hoefde voor mij niet. Overal bereikbaar zijn en op de meest onmogelijke momenten kunnen opgebeld worden, niets voor mij. Maar vroeg of laat ben ik toch op die kar gesprongen, al gebruik ik hem maar sporadisch en dan nog meestal voor een sms-je.

Zo ook met de GPS. Ik kon zélf wel kaarten en wegwijzers lezen, niemand hoefde mij te vertellen langs waar ik moet rijden. Maar met twee geplande reizen deze zomer schafte ik onlangs dan toch een toestel aan.
De grote test kwam er eerder deze week, op weg naar Oostenrijk, en op de terugweg.

Mijn vetrouwen in Ellen - want zo heet ze - was al niet bijster groot, want ze weet mij niet eens mijn eigen doodlopende straat in de juiste richting uit te loodsen. En onderweg naar Oostenrijk dacht ik dat ze helemaal de kluts kwijt was. Maar Ellen is slimmer dan ik dacht. Erger nog, Ellen is slimmer dan ikzelf, en da's een pijnlijke vaststelling. Lees maar...

We waren rustig aan het rijden met heel weinig verkeer toen Ellen plots fier verkondigde dat we over 1600 meter de afrit naar rechts moesten nemen. We keken elkaar aan en schoten in een lach: we hadden immers nog ruim 500 km autostrade voor de boeg. Een grandioze miskoop die GPS, dat was nu wel overduidelijk. Natuurlijk trokken we ons daar niets van aan, Ellen was volledig aan het flippen.
Maar ze gaf niet af. Tien km verder wou ze ons weer absoluut het niemandsland insturen, en ze zei er zelfs bij waarom: "druk verkeer vooruit". Helemáál om te lachen natuurlijk, we waren zo goed als alleen op dat stukje autostrade in Duitsland.
Twee km verder stonden we stil: wegwerkzaamheden. Het kostte ons meer dan een uur om 5 km af te leggen.
Ellen was plots in onze achting gestegen.

Maar een man vergeet snel. Zeker als het een vrouw is die denkt het beter te weten.
Op de terugweg, onmiddellijk na een zondvloed die in Vorarlberg 24 uren had geduurd, hadden we de eerste 20 km op de Bregenzerwaldstrasse al alpenweiden die op de baan gespoeld waren moeten doorploeteren, hadden we al ettelijke keren de brandweer zich zien opmaken om ondergelopen wegen af te sluiten toen Ellen ons weer rechts deed afslaan, in een onooglijk klein en kronkelend weggetje dit keer. De verbijstering was zodanig groot dat ik het nog deed ook, maar 200 meter verder zijn we teruggekeerd. Wat dacht Ellen wel ? Was ze helemaal zot geworden ? We waren op amper 5 km van de autoweg die ons binnen de 5 minuten uit Oostenrijk zou brengen. Een stuk autoweg dat we op de heenweg niet hadden genomen (wegens geen vignet), en dat ons een uur stapvoets verkeer in Bregenz had gekost. Ellen lulde wellicht maar wat uit de nek, het kon niet anders.
Vijf km verder zorgde de politie er aan de oprit voor dat niemand de ondergelopen autoweg opkon. Terugkeren naar Ellen haar klein weggetje mocht ook niet: niemand mocht nog het Bregenzerwald in. De enige optie was de autoweg nemen in de verkeerde richting tot aan de eerste afrit: in plaats van alleen door Bregenz zouden we nu én door Lustenau én door Hard én door Bregenz moeten rijden. En vooral: we waren niet alleen. Drie uren later waren we in Duitsland. Nadien, op de kaart, bleek dat Ellen ons op 15 minuten naar Duitsland zou geloodsd hebben.

Vanaf nu luister ik blindelings naar elke stem waarvan de eigenares Ellen heet.

09-06-09

Heb ik een slecht karakter ?

Ja, soms wel. En ik ben er nog fier over ook.
Op verzoek een versneld vervolg van gisteren.

Ergens halfweg mei vorig jaar ging ik wandelen met Aran, steeds minder ver, want een redelijke afstand kon ze niet meer aan.
Bij ons in de buurt is een smalle straat waar alleen fietsers en voetgangers zijn toegelaten. Maar ook nu weer zijn blijkbaar niet alle GPS'sen op de hoogte, dat merken we geregeld.
Het staat wel duidelijk aangegeven met verkeersborden, tot 2 maal toe.
In tegenstelling tot de situatie in mijn straat is het ook op een ander punt zonneklaar dat die weg niet voor gewoon verkeer geschikt is. Hij is amper 1m80 breed, langs weerszijden groeit het gras tot bijna halfweg de beton, en de takken van de bomen groeien over de baan naar elkaar toe, zodat je zelfs met een fiets moet uitkijken of ze slaan in je gelaat.
Maar ja..... sommige GPS'sen zeggen wel dat het langs daar is. Dus.... geregeld zijn er die er toch gebruik van maken.

Toen ik daar liep zag ik in de verte een bestelwagen aankomen, geen kamion, maar een bestelwagen van het grootste type. De man reed zeer traag, dat kon ook niet anders, want de takken zwiepten tegen zijn voorruit. Hoe dom kan een mens wel zijn ? Toen hij op mijn hoogte was aangekomen zag ik dat zijn raam openstond, en aangezien hij toch heel traag reed had ik ruim de tijd - terwijl ik in de graskant stapte - om hem toe te roepen "weeral iemand die zijn GPS belangrijker vindt dan verkeersborden". En ik stapte door. Meer heb ik niet gezegd, absoluut niet.

Wat toen volgde gebeurde op enkel seconden tijd.
Blijkbaar werkte mijn opmerking als een rode lap op een stier, de man vloekte luid, stopte, schakelde in achteruit om op mijn hoogte te komen (ik was ondertussen 2 meter verder gestapt) en vertrok in achteruit met gierende banden.
Voor ik mij goed en wel realiseerde wat er aan het gebeuren was hoorde ik een luide knal. Blijkt dat er nóg een oen met zijn auto ook die weg was opgereden en die stond een drietal meter achter de bestelwagen te wachten tot die zou verder rijden.
Dié auto was minstens een halve meter korter geworden, de olie en het water spoten eruit en ik, ik stapte gewoon verder. Starten lukte niet meer, dat hoorde ik duidelijk achter mij.

Ik vond dit echt geweldig. Negeren van zo'n duidelijke borden en omstandigheden, én aanstalten tot verkeersagressie: beiden bestraft in één keer. Eigen schuld, dikke bult. Al was het geen bult, maar wel een bluts deze keer.
Toen ik enkele minuten later achter mij keek zag ik dat ze beiden samen de aangereden auto aan het wegduwen waren, hélemaal de weg terug. Daar zullen ze een tijdje zoet mee geweest zijn.
Ik denk niet dat één van hen nog ooit die weg uitkoos nadien.

Ik weet wel zeker dat ik dit niet had laten gebeuren had ik het zien aankomen én de tijd gehad om iets te roepen. Maar ik weet even zeker dat ik het écht wel super vond. Dus toch een slecht karakter.

08-06-09

Verkeersbord of GPS ?

Ik heb het geluk in een doodlopende straat te wonen. Al meer dan 20 jaar kan je aan het einde niet meer verder, toch zijn er nog verrassend veel GPS toestellen die dat niet weten.
GPSMaar niemand ligt daar wakker van, al zeker de chauffeurs zelf niet.
Vooraan in de straat staan verkeersborden die aangeven dat de straat alleen is toegelaten voor plaatselijk verkeer.
Halfweg de straat is er nog een ALLERLAATSTE mogelijkheid om te draaien, en daar juist voorbij staat nogmaals aangegeven dat de straat verboden is voor alle verkeer (uitgezonderd plaatselijk verkeer), én dat de straat doodloopt.
Je hebt er geen gedacht van hoeveel mensen hun GPS véél, heel véél, belangrijker vinden dan verkeersborden.

Je hebt drie soorten chauffeurs.
Ten eerste: de zondagsrijders. Die vervelen zich in de weekends mateloos, en besluiten om erop uit te trekken. F45Natuurlijk geraken man en vrouw het er niet over eens waar ze zullen naar toe gaan, een echt doel hebben zulke mensen niét. In de week niet, en in de weekends nog veel minder. Ze moeten de dag doorkomen, en zo snel mogelijk de tijd doden die hen scheidt van hun VTM TV-avond; de rest speelt geen rol. Dus beslist de GPS waarheen de rit zal gaan. Je ziet dat zulke chauffeurs absoluut niet geambeteerd zijn door de doodlopende straat. Integendeel, alweer twee minuten dichter bij hun avond, dat zie je ze denken. Ze nemen op het eind van de straat dan ook rustig de tijd om te draaien, en rijden aan een slakkegangetje terug.
Ten tweede: de bestelwagens, vertegenwoordigers en zakenlui.wegwet80 Die begaan bij het binnenrijden van onze straat al minstens 2 overtredingen: het negeren van de verkeerssignalisatie, en allemaal rijden ze te rap. Allemaal. De meeste zitten bovendien druk te bellen met de GSM. Nadat ze zich op het eind noodgedwongen gedraaid hebben zie je overduidelijk dat ze zich over dit oponthoud geweldig enerveren. Daar waar ze bij het inrijden van de straat nog 70 reden i.p.v. de toegelaten 50, halen ze bij het uitrijden van de straat gemakkelijk 100 per uur. Politie is hier natuurlijk nooit te zien. Aah néé, die wéten dat onze straat doodloopt, dus dié komen hier niet.
Ten derde: de kamionchauffeurs - soms met oplegger. Die zijn écht wel de pineut als ze hier durven doorrijden tot het eind. Draaien ? Volledig uitgesloten, onmogelijk !!!!. Dan maar de volle 500m achteruit, laverend tussen de geparkeerde auto's. Dat kan gemakkelijk ruim 5 minuten duren. Zij onderscheiden zich bovendien van de twee vorige kategorieën door duidelijk de wanhoop nabij te zijn. Niet zelden nemen ze ook de tijd om de weg te vragen. Zonder hun GPS zijn ze hopeloos op de dool.

Het slechts vanal er aan toe zijn zij die niet alleen geen rekening houden met de verkeersborden, maar daarbij ook nog eens niet weten wat voor een doorslecht karakter ik wel heb. Maar da's een verhaal voor later deze week. Als ik er aan denk heb ik nú nog altijd plezier, en 't is al een jaar geleden. Aran leefde nog.

10:42 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (9) | Tags: verkeersbord, vtm-avond, gps, amai |  Facebook