13-02-10

Een kippevelmoment

Ruim 10 jaar geleden liep ik wekelijks 50 km, en om de 2 weken een toer van 20 km. Tot ik druppels in mijn ogen moest doen omwille van glaucoom, en die druppels bevatten betablokkers.
Ik vergeet het nooit. Van de ene dag op de andere was het gedaan. Lopen, alles wat je wil, maar ik moest geregeld een eindje stappen tussendoor, daar was niets aan te doen.

Anno 2010, drie stukjes meniscus armer, steunzolen rijker én de verlossing via een "second opinion" dat ik geen glaucoom heb en mijn druppels met betablokkers mag achterwege laten (daarover later meer).
Net als toen voelde ik het verschil quasi van de ene dag op de andere. Ik was altijd wel blijven lopen, maar het ging plots weer beter.

Gisteren was, onverwacht eigenlijk, een glorieuze dag. Voor een buitenstaander niets speciaals, voor mij heel erg leuk, zelfs belangrijk.
Na een drietal km opwarmen kwam ik aan de watersportbaan in Gent, waar Stefaan Engels sinds 1 januari elke dag een marathon afwerkt, met als ultiem doel een jaar lang, 365 dagen, elke dag een marathon te lopen. Dit is de link naar zijn website. Tot nu toe liep Stefaan nog geen kilometer alleen, altijd zijn er wel mensen die hem één of enkele rondjes vergezellen.
Het was koud, en de vrieswind waaide matig uit het oosten, maar de zon scheen uitbundig. En ik besloot de groep van een man of 8 tegemoet te lopen, en een rondje van 5 km samen met hen te doen. Het ging verbazend gemakkelijk, en nogal rap dacht ik "waarom geen twee rondjes?"

En het is gelukt, het is verrassend goed gelukt. Ik had zelfs meer gekund. Méér dan 10 jaar was het geleden, maar eindelijk liep ik nog eens 10 km zonder onderbreking.
Ik ben zo blij als een klein kind. Het klinkt banaal, en het is ook banaal, maar geluk zit soms waar je het niet verwacht. 
En ik begin al weer te dromen om tóch ooit een marathon tot een goed einde te brengen.