12-07-09

TMB-Dag 5

tmb_dag5

Op het schema: vertrek Refugio Giorge Bertone - Testa Bernarda - Col du Sapin - l'Alpe Secheron - Pas Entre-deux-Sants - Lavachy. Normale wandeltijd: 6u05'

's Morgens bij het opstaan zagen we het meteen: dit zou een zomerdag worden zoals 1997 ons er nog geen gebracht had. En om ons optimisme nog aan te wakkeren zorgde de natuur voor een uniek en groots uitzicht op de Italiaanse kant van het massief. Zie maar....(aanklikbaar)

tmb17


Geladen met een lunchpakket á la Bertone (wat hadden we ons in de zak laten zetten), en onder een stralende zon dus, begonnen we aan wat één van onze mooiste tochten zou worden.  Tijdens de aanvangsfase kregen we een steile klim te verwerken naar Testa Bernarda en Col de Sapin - waar we bijna wegwaaiden - maar de zon en de nabijheid van de prachtige Mont-Blanc deed ons deze klip moeiteloos verwerken. Op weg daar naartoe trokken we deze kiekjes (aanklikbaar).

tmb18

tmb19


Nadat we ook de Pas-Entre-Deux-Sauts verteerd hadden konden we voor het eerst sinds het begin van de tocht in de vrije natuur genieten van ons lunchpakket. Prijs-kwaliteitsverhouding was wel niet optimaal, maar het deed toch deugd, ook al was de wind spelbreker. Het was een verademing om eens buiten te kunnen eten, ondertussen genietend van de pracht van de omgeving.
De foto's vandaag spreken dan ook voor zich. De eerste is aanklikbaar.

tmb14

tmb15

Verder valt er eigenlijk niet echt veel te vertellen over deze tocht. En dat is wel typisch: als alles goed en voortreffelijk verloopt zijn er vaak minder verhalen aan iets verbonden. Geen lange verhalen in ons geheugen, wel prachtige beelden van een echt fantastische dag.

Er volgde nog een lange afdaling naar onze zesde slaapplaats in La Vachey. En ook dat viel erg goed mee: twee kamers van drie personen, douches en bad op tmb16de gang én een voortreffelijk avondmaal: opnieuw pasta als voorgerecht - warm ditmaal - en vis met gebakken aardappelen en een heerlijk slaatje. Bij nader inzien bleek de vis wel gewoon een schnitzel te zijn, maar ‘t was er niet minder lekker om. Als toetje konden we kiezen uit kaas of gelati. La Vachey zal niet snel vergeten worden.
 

08-07-09

TMB-Dag 4

tmb_dag4

Op het schema: vertrek Refugio Elisabetta Soldini - korte afdaling naar Lac Combal - chalet de l'Alpe Superieure de 'l Arp Vieille - Mont Favre - Lac Chécroui - col de Chécroui - Courmayeur - refuge Giorge Bertone. Normale wandeltijd: 7u25'

En zie: ‘s anderendaags werden we wakker onder een staalblauwe hemel. De zon en het magnifieke uitzicht dat we nu plots te zien kregen mistten hun effekt niet.
Maar warm was het zeker en vast niet, dat zie je wel op de foto hieronder, met op de achtergrond nog de vallei tussen twee bergflanken, dezelfde bergflanken die ons gisteren van de volledige verdwaling en de vriesdood redden, omdat we wisten dat we ertussen moesten blijven.

tmb9


Wel werd besloten om enigszins af te wijken van de oorspronkelijke route: in plaats van via een beklimming over l’Alpe Supérieure naar Courmayeur te gaan besloten we een langzame afzink naar het Italiaanse stadje te nemen. We namen dit besluit unaniem omdat we nog vermoeid waren van de dag voordien, en omdat de beklimming naar de Mont Favre naar verluidt over een lastig en gevaarlijk parcours liep, en gisteren hadden we  - naar onze mening - genoeg gevaarlijke uurtjes beleefd.
Halfweg de afdaling was er zelfs de mogelijkheid om op de bus te stappen. Dat Rose- en Anne-Mie die kans te baat namen was volledig verstaanbaar en misschien zelfs normaal; dat echter de jongste, en naar eigen zeggen ook dapperste onder ons - Hendrik - zich eveneens geroepen voelde om de weg van de minste weerstand te kiezen, was een eerste teken aan de wand: eens een mietje, altijd een mietje.
Zodoende is bovenstaand schema niet geheel juist: misschien waren we wel allemaal mietjes ?
tmb13Terwijl de busgangers in Courmayeur onder een stralende zon nog verder konden bekomen van de vorige dag, liep Gery in zo’n sneltreinvaart naar beneden dat het vuur letterlijk en figuurlijk uit zijn schoenen kwam: blaren langs alle kanten werden voor de rest van de ganse tocht zijn deel. Vreemd hoe vooral de mannelijke individuen zich af en toe geroepen voelen om zich te manifesteren, zelfs tegen beter weten in.
Onder een zomers zonnetje, op een terrasje van een driesterrenrestaurant, lieten we ons de echte Italiaanse pasta smaken. Een moment van verpozing.

tmb10Nadien kwam de, voor mijn part, lastigste klim van onze tiendaagse. Hij werd eigenlijk door iedereen nog vlot en zonder inzinking verteerd. En toch: objectief gezien was dit niet van de poes. Vanuit Courmayeur, met tussen haakjes een prachtig zicht op de Mont-Blanc himself, moesten we achthonderd meter klimmen naar onze slaapplaats: Refugio Giorgio Bertone, van waaruit het uitzicht nog grandiozer was.
tmb12Boven bij Giorgio konden we, voor het eerst sinds enkele dagen, allemaal een verfrissende douche nemen. We sliepen op een ruime dortoir, bestemd voor een twintigtal personen, en hij lag vol. Het eten was wat minder aangenaam: in een nochtans intrinsiek gezellige ruimte, waar het naar onze normen ijskoud was, kregen we opnieuw semoule met goulash (inclusief wat chippollatta worstjes). Voor het eerst kregen we echter wel een voorgerecht: pasta. Jammer dat het nagenoeg koud was.
tmb11De kachel aansteken ‘s avonds om half acht vonden ze daar blijkbaar de moeite niet meer. We hebben nog eventjes gekaart, maar zijn dan vroeg onder de wol (??) gekropen. De twee Miekes vonden er dan niets beters op dan zich te verwarmen aan de slappe lach, op een dortoir waar toen al een man of acht lag te slapen. Gelukkig waren er nog de heerlijk ruikende dekens om het geluid in te smoren (man, man, man, wat stonken die dekens daar naar ... koeistront).

's Anderendaags zouden we een pracht van een dag en een pracht van een tocht meemaken, zeker één van de hoogtepunten.