08-10-10

Herfstkleuren gekombineerd met vaste planten

Alle foto's in dit postje zijn aanklikbaar, omdat natuurpracht zich niet laat vangen in een kleine foto.
Elk jaar opnieuw ben ik redelijk tot zeer tevreden over mijn tuin in september en oktober. Soms duurt de kleurenpracht zelfs tot half november; of nog langer ook, afhankelijk van wanneer we de eerste nachtvorst van betekenis krijgen.

blog081010_4.jpg

blog081010_5.jpgEn het zijn niet alleen de typische herfstkleuren van het verkleurend blad die het hem doen, het is vooral de kombinatie van enkele laatbloeiende heesters, herfstkleuren aan bomen en struiken, en langbloeiende vaste planten. En dan kom ik weer bij de geraniums uit. Hiernaast andermaal de Geranium Anne Thomson: na een kleine, en dan nog relatieve rustpauze in augustus bloeit deze prachtgeranium tot de vrieskou er een eind aan maakt. Tot dan weet Anne Thomson van geen ophouden.

blog081010_2.jpg

Ook mijn rozen staan nog volop te bloeien. Een beetje hetzelfde verhaal als hierboven: ze weten van geen ophouden. Wie mijn blog volgt weet dat dit zowat de enige planten zijn in mijn tuin waarvan ik de naam niet ken: ik vond ooit een paar exemplaren op de composthoop van een tuincentrum, en elk jaar weer is er die wonderbaarlijke vermenigvuldiging. Hoe ? Dat kan je hier lezen..

blog081010_6.jpgNet zoals voor de Geranium Anne Thomson, geldt voor de Geranium Rozanne dat die bloeit tot de nachtvorst invalt, en dat hij zich doorheen andere afstervende planten slingert, in de hoogte en in de breedte, en daardoor een hoop "lelijke herfst" verbergt. Geraniums zijn wat dat betreft echt unieke planten. Ik kan er onmogelijk genoeg van krijgen.

blog081010_1.jpg

En dan enkele laatbloeiende heesters. Zoals op de foto hierboven aan de linker kant, de Abelia Grandiflora, hier reeds uitvoeriger besproken. En in het midden vooraan de Lespedeza Thunbergii, een overweldigende bloeier, die eigenlijk nogal veel plaats inneemt met zijn doorhangende twijgen. Die twijgen, vol bloemetjes die doen denken aan brem (maar dan een andere kleur) werden in het verleden gemakkelijk drie meter lang, maar sinds vorig jaar snij ik tot halfweg de zomer tamelijk wat weg, en het resultaat is veel beter nu. En de struik met de rode besjes, in het midden meer naar achter ? Da's een Viburnum. Welke ? Ik kan er niet opkomen en ben nu eventjes te lui om naar buiten te gaan kijken op het kaartje.

blog081010_7.jpgSeptember was nat, een kolfje naar de hand van de Geranium Salome. Net als de Geranium Anne Thomson is dit overduidelijk een kruising waar de Geranium Procurrens aan te pas kwam: steeds verder zoekende vertakkingen. Bij de Geranium Procurrens blijkt dat een echte last te zijn (woekeren), de Geranium Anne Thomson vormt nergens nieuwe wortels, de Geranium Salome maar op heel weinig plaatsen. Maar hij houdt wel van voldoende vocht en voelt zich absoluut niet goed na een droogteperiode. 't Is wel een prachtige bloem.

blog081010_3.jpg

En dan zijn er natuurlijk her en der de diverse asters, en de uitbundig en lang bloeiende Rudbeckia Fulgida Goldsturm.
Het is aangenaam toeven nu in mijn tuin.

21-11-09

Leuk ? Misschien. Verontrustend ? Zeker en vast !

Volgens de kalender naderen we stilaan de winter. De natuur denkt daar anders over. Ik ging vandaag op pad in en rond de tuin voor een aantal foto's.

herfst1_211109

Bijna eind september leek het alsof alle bomen vóór half oktober kaal zouden zijn, een tekort aan regen en de aanhoudende abnormaal lage luchtvochtigheid speelde hen parten.
We zijn nu twee maanden verder en na de regen herfst2_211109eind september was het in eerste instantie een plezier om te zien hoe alles zich herpakte. Ondertussen weten we dat er precies geen einde lijkt aan te komen.
herfst4_211109En ik bedoel niet aan de regen, want hoewel zo ongeveer iedereen gevoelsmatig wel zal zeggen dat het meer dan genoeg regende, alle beken staan nog poerdroog, en de natuurlijke vijvers zijn nog lang niet aangevuld.
Maar het is aan de groei dat er geen einde lijkt te komen. Eind november en nu al vele dagen achter elkaar een temperatuur die 's nachts hoger is wat hij normaal overdag zou moeten zijn, het blijft niet zonder gevolgen.
herfst6_211109Nogal wat boomsoorten staan er eigenlijk nog tamelijk groen bij. En heel wat heesters blijven gewoon doorgroeien, zoals hier links, waar de bovenste blaadjes van deze Philadelphus nog maar een weekje oud zijn. Hortensia's doen ook lustig voort, en andere, zoals de Chaenomeles (dwergkwee), zijn al weer in gang geschoten (zie rechts): normaal bloeit die op kale takken in februari en maart (en april).

herfst8_211109

Maar ook herfst3_211109éénjarige en vaste planten zijn de kluts kwijt. De Achillea Millefolium (hierboven) maakt nog steeds nieuwe bloemen aan. Zomerbloeiers (links), daarvan verwachten we dat ze in de zomer bloeien, tot laat in de herfst. En daarmee bedoelen we dat we herfst7_211109hopen dat ze het tot eind oktober uithouden. Hun taak zit er al lang op, maar ze doen voort. En natuurlijk allerlei soorten geraniums, zoals hier rechts de Geranium Sanguineum, en onderaan de Geranium 'Rozanne', om maar die te noemen.
Ook het gras staat momenteel groener dan het in 2009 ooit stond, en smeekt om een nieuwe maaibeurt.
En dan ben ik nog niet eens gaan kijken vlak tegen de grond, om na te gaan hoe hoog de krokussen of zelfs de paaslelies al uitgeschoten zijn.

herfst5_211109

In de Alpen worden normaal gezien wellicht rond deze tijd van't jaar de skiliften weer in gang gestoken, maar 't was daar deze week 22 graden.
Zomer in november....
Leuk ? Misschien.
Verontrustend ? Zeker en vast.
Mij maak je niet wijs dat dit allemaal kan blijven duren, en dat we op termijn daar ook meer en meer de negatieve gevolgen niet zullen van merken.

17-09-09

Abelia Grandiflora

Voor een goed begrip, alle aanklikbare foto's zijn van de Abelia Grandiflora.
abelia_3De Abelia in het algemeen is een struik die tot de familie van de Caprifoliaceae behoort. Het geslacht bevat bladverliezende, semi-groenblijvende of groenblijvende heesters, die aangeplant worden om hun bladerpracht en om hun weelderige bloemen op een moment dat de meeste andere heesters zijn uitgebloeid.

De Abelia Grandiflora is een krachtig groeiende struik die tot 3 meter hoog en 2 meter breed kan abelia_2worden, semi-groenblijvend is en opvalt door zijn glanzende donkergroene bladeren. Van halfweg de zomer tot halfweg de herfst is de Abelia Grandiflora getooid met veel geurende , witte bloemetjes, met een roze zweem. De groeiwijze is min of meer gebogen.

Blijkt deze zomer dat de Abelia Grandiflora verrassend goed tegen de droogte bestand is, en zijn glanzend blad niets aan pracht inboet onder de aanhoudende zonneschijn.
abelia_4De standplaats is bij voorkeur wat beschut, zonnig en een goed afwaterende grond is wel nodig, anders zal de vorstschade groter zijn.
Qua winterhardheid moet vooral in de eerste jaren rekening gehouden worden met het mogelijk afsterven van heel wat takken, dit vooral op een moment dat je vermoedt dat de struik de winter overleefde: maart en april zijn de kwaadste maanden. Afgestorven takken worden volledig weggesnoeid, de Abelia Grandiflora zal vanuit de wortelkluit nieuwe krachtige scheuten ontwikkelen. Volledig afsterven is er dus niet bij, wel wat groeiachterstand.
Nadien is elk voorjaar weer opnieuw een diepe snoei mogelijk. Zo bepaal je zelf een beetje de afmetingen die de heester mag aannemen: bij mij abelia_1blijft hij kleiner dan 2m, en de breedte hou ik beperkt tot 1 m.  Op één van de foto's lijkt hij een stuk breder, maar het zijn in werkelijkheid drie struiken, die ik dus fel terugsnoei, zodat ik reeds vroeg in het voorjaar een bossig geheel heb. De blauwe bloemen die boven de struik uitkomen zijn van de Geranium Rozanne, die doorheen de struiken groeien.

Enkele andere Ablia's.
Abelia 'Edward Goucher': bloeit lilaroze.
Abelia Floribunda: bloeit met helderrode bloemen.
Abelia 'Francis Mason': eveneens witte bloei, maar kopergele jonge scheuten met nadien groengele bladeren. Bij mij meer vorstgevoelig dan de ~ Grandiflora.

Vermeerderen kan door kruidachtige stekken in de zomer, ik vermoed dat afleggen vast en zeker ook moet lukken.