13-05-09

Deutzia Rosea

Deutzia_rosea_1De Deutzia (Nederlandse naam: Bruidsbloem) is een tamelijk populaire struik in tuinen. Op enkele soorten na zijn alle Deutzia's geheel winterhard in onze streken. Maar die enkele soorten zijn hier zo goed als onvindbaar. Er bestaan wel een 60-tal natuurlijke soorten die van nature voornamelijk in Oost-Azie voorkomen. Sommige soorten zijn nauwelijks Deutzia_rosea_2van elkaar te onderscheiden, tenzij met een microscoop. Deutzia's groeien het best in vochthoudende, humusrije grond, liefst in volle zon al kan halfschaduw ook wel. Maar eigenlijk zijn ze niet zo heel erg kieskeurig wat hun standplaats betreft.
Meestal blijven ze toch net onder de 2 meter qua hoogte, en worden niet veel breder dan 1 meter. Tenzij ze erzelf voor zorgen dat hun aantal wordt uitgebreid door Deutzia_rosea_3hun onderste takken die de grond raken te laten inwortelen. Dan ontstaat er namelijk een nieuwe struik vlak in de buurt. De Deutzia Rosea, waarvan hier op één na alle foto's zijn (uit eigen tuin alweer, en aanklikbaar) heeft heel lichtroze bloemen, maar de roze kleur is beduidend opvallender aan het begin van de bloeiperiode, omdat de knoppen echt wel volledig roze van kleur zijn.
Deutzia_rosea_4De bloeiperiode is mei-juni. Na de bloei mag de struik goed teruggesnoeid worden, tot net in het oude hout. Dan zullen zich snel nieuwe takken vormen, die het jaar daarop opnieuw bloemen zullen dragen. Snoei deze struik dus niet in de herfst of vlak na de winter, want dan wordt het maar een povere bloei. Het is ook Deutzia_rosea_5aangeraden bij struiken die iets ouder zijn na de bloei een aantal oude loten bij de grond af te knippen. Zodat de struik zichzelf voortdurend verjongt.
Vermeerderen gebeurt door kruidachtige stekken in de zomer. Of ook door afleggers. Dit laatste gaat doorgaans iets trager, maar bij de Deutzia is succes gegarandeerd op die manier. Afleggen kan door takken die op natuurlijke wijze de grond raken op die plaats te Deutzia_rosea_6bedekken met wat aarde en ervoor te zorgen dat ze daar gefixeerd zijn. Het is natuurlijk ook mogelijk zelf takken naar de grond te leiden.

Deutzia_gracilisDe laatste foto toont een Deutzia Gracilis. Die heeft bloemen die volledig wit blijven, wordt niet veel hoger dan 1 meter en heeft een iets meer doorbuigende groei. Ook hebben de knoppen sneller te lijden onder de vorst - in dat geval blijven de bloemetjes heel erg klein, of is er zelfs geen bloei.

09-05-09

Eén week ver in mei - 2

Eergisteren was er deel 1, vandaag deel 2.
Mei en juni zijn dé maanden bij uitstek waar alles voortdurend verandert. En waarin je elke dag weer andere vaste planten aan hun bloeicyclus ziet beginnen. Sommige zullen dat bijna gans de zomer uithouden. Als het weer meezit, dus als er geregeld wat water uit de lucht valt. Liefst 's nachts natuurlijk !!
Alle foto's zijn aanklikbaar en uit eigen tuin.

rododendron_paars_060509_2

rododendron_paars_060509_1
Dé Rododendron bij uitstek: paarskleurig, zoals je ze in het wild aantreft. Met een mooi donkergroen blad.



deutzia_rosea
ajuga_reptans_atropurpurea_060509
Links een impressiefoto van de Deutzia Rosea. Veel ga ik er hier nu niet over zeggen, want volgende week wordt er een volledig artikel aan gewijd op mijn blog. Zeer rijkbloeiend !
En rechts de bodembedekker Ajuga Reptans 'Atropurpurea'. Het is een groenblijvende bodembedekker met bronspaarse bladeren die in het voorjaar korte aren vormt met blauwe bloemen. Hij breidt zich met bovengrondse uitlopers uit, en heeft in mijn tuin de neiging zich te verplaatsen. D.w.z. dat de uitlopers nieuwe planten vormen, maar de oorspronkelijke plant na hooguit 2 jaar weg is, en zo staat hij telkens op een andere plaats. En niet altijd waar je wilt, gelukkig zonder andere planten te verstikken. De hoogte van de bladeren is immers hooguit 10 cm. De groene bladeren op de foto zijn niet van de Ajuga.


dodecatheon_meadia_2
dodecatheon_meadia_1
Dodecatheon Meadia of Twaalfgodenkruid. Een polvormende vaste pant die niet veel hoger wordt dan een 25-tal cm en goed wintervast is. Na de bloei in de lente neemt de plant een rustpauze. De bloemetjes zijn bleekroze met teruggeslagen kroonbladen. De plant staat het liefst op een vochtige maar goeddoorlatende grond in de halfschaduw. Zeer mooie bloemetjes en omdat ze zo klein zijn moest ik bijna op de buik gaan liggen om ze te fotograferen. Met een mooie blauwe achtergrond als gevolg.


geranium_sanguineum_060509geranium_sanguineum_040509
Ook nu mag de Geranium niet ontbreken. Deze kwam al wel eerder eens aan bod, maar staat nu op zijn mooist: de Geranium Sanguineum. Het is een relatief lage geraniumsoort die gewaardeerd wordt omwille van de lange bloei, de mooie herfstverkleuring en zijn semi-wintergroen karakter. Pas laat in de winter is er geen bladgroen meer te zien, maar kort nadien komen de nieuwe scheutjes al te voorschijn. Vermeerdert zich via korte ondergrondse worteluitlopers en via zaad. Een goede bodembedekker tot 25 cm, maar in een warm voorjaar zoals 2009 durft hij wel eens wat hoger uitgroeien (tot 40 cm) om dan te door wind en regen wat open te vallen. Hét moment om hem goed terug te snoeien wat hij heel goed verdraagt. Groeit en bloeit dan weer opnieuw. In mijn tuin tref je die zowat overal aan.


aquilegia_080509

allium_040509
Aquilegia, of akelei. Ik had het er eergisteren al over. En hier lager ook. Zaait zich dus heel gemakkelijk overal uit - iets te gemakkelijk soms. Het resultaat is vaak heel verrassend, zoals hier links: helderwit hart, met daarrond blauwpaarse kroonbladen. Amper 20 cm hoog, zodat ik plat moest gaan liggen om er iets van te zien. Ik ben benieuwd tegen volgend jaar.
Rechts de Allium, of sierui. Welke het is weet ik niet meer, maar 't is in elk geval prachtig.


aquilegia_060509_1
aquilegia_060509_3
Nog wat akelei, rozekleurig dit keer. Nooit gekocht, is er vanzelf gekomen.