06-07-09

TMB-Dag3

tmb_dag3       

Op het schema: vertek Croix du Bonhomme - Col des Fours - Chalet des Tufs - La Ville des Glaciers - Chalet des Mottets - Col de la Signe - Refuge Elisabetta Soldini. Normale wandeltijd: 6u10'.

Steeds maar weer werd slecht weer voorspeld. Zo verbaasde het ons dan ook niet ‘s morgens, na een niet echt verkwikkende nacht, buiten een volledig ondergesneeuwd landschap te zien. En ‘t bleef sneeuwen.
Eerste en onmiddellijke konsekwentie: we zouden moeten afwijken van de geplande route; de Col des Fours (2665 m. hoog op het schemaatje) werd absoluut afgeraden bij slecht weer en/of slechte zichtbaarheid, en wij hadden beide. De op één na hoogste col van onze tocht ging aan onze neus voorbij, zodat het schemaatje dus niet volledig juist is.
We hadden zelfs al onze aandacht nodig om op de gemakkelijke alternatieve route overeind te blijven in de sneeuw.
Maar het bleef natuurlijk niet sneeuwen: naarmate we daalden ging de sneeuw over in regen.
chalet_des_mottetsVan top tot teen kletsnat kwamen we iets na de middag toe in Chalet des Mottets(geen eigen foto), waar we onze kleren konden laten drogen tijdens het middagmaal. De gezelligheid van de chalet kwam in al die ellende niet echt tot zijn recht.
Voor sommige randonneurs was Chalet des Mottets reeds het eindpunt van de dagtocht, maar wij waren geen mietjes, en zouden er nog een flink stukje aan toevoegen. Dat sommige officiele gidsen de wenkbrauwen fronsten toen wij om drie uur ‘s namiddags nog vertrokken voor een drie uur durende tocht over Col de La Seigne, in dat weer, deerde ons niet: wij zouden meer dan 2000 jaar na datum de uitspraak van Caesar nogmaals wat kracht bijzetten.
Toen we buiten kwamen regende het nog steeds.
Maar het bleef natuurlijk niet regenen: naarmate we klommen, ging de regen over in sneeuw.
Een klein uurtje verwijderd van de top - het landschap was dan al volledig wit -  kwamen we een groep ‘tegenliggers’ tegen, met vooraan en achteraan de groep een heuse berggids. Naarmate we verder klommen werd steeds duidelijker waarom daar een berggids bij was: nergens was nog enig merkteken van de route-aanduiding te zien. Er restte ons niets anders dan de voetsporen in de sneeuw nauwgezet te volgen.
Tijdens de beklimming hadden we normaal dit zicht moeten hebben; nu zagen we niets, zelfs onze eigen voetstappen niet.

col_de_la_seigne


Boven op de top van Col de La Seigne (uitzicht ???) belandden we in Italië, en waarschijnlijk omdat de wind op de top meer vrij spel kreeg en de sneeuw deed opwaaien, zagen we plots geen enkel voetspoor meer. col_de_la_seigne_bisWat nu gezongen ?
Na enkele minuutjes stappen in de richting die ons de beste leek - lees: we waren dus eigenlijk verdwaald - zagen we, op een moment dat de wolken eventjes optrokken, op een tweehonderdtal meters van ons vandaan een tiental andere wandelaars, weliswaar in een andere richting dan die die wij uitgingen. Zo snel als mogelijk namen we de kortste weg naar hen, gewoon rechtdoor dus, we zagen toch niet waar putten en rotsen lagen. Daarbij moesten we bij kleine glooiingen door sneeuw waden die tot boven ons middel reikte, eens zakte ik zelfs volledig weg. Al goed dat het niet in een rotsspleet was. We waren dus echt wel gevaarlijk bezig, maar konden niets anders.
Na enkele minuten waren we bij het andere groepje, en wat bleek ?? Zij waren blij van ons te zien, want ze waren ..... verdwaald. Zij dus ook al.
Gezamenlijk besloten we om recht naar beneden te stappen, in de richting die de natuurlijke glooiingen ons aangaven. Waar vroeger de Belgen de dappersten onder de Galliërs waren, toonden we ons nu zeker de slimste: wij bleven veilig achteraan lopen, zodoende het risiko vermijdend ergens in een door sneeuw verdoken spelonk te vallen of iets anders, onverwachts, tegen te komen.
Door de ligging van de bergflanken links en rechts (zie foto hierboven rechts - van internet geplukt, bij ons was alles gewoon grijs die dag) was de kans groot dat we de juiste tmb8keuze gemaakt hadden. En inderdaad, een half uurtje verder kwamen we onder de sneeuwgrens (regen dus) en zagen in de verte iets dat op een pad leek. We waren op goede weg naar onze vierde slaapplaats: Refugio Elisabetta Soldini. Onze dortoir was weer zoals de vorige op Croix de Bonhomme: ontiegelijk klein voor zes personen, en was Dirk er nog geweest, uitzonderlijk ontiegelijk klein voor zeven personen.
Ofschoon er daar wel douches waren hebben we er niet van geprofiteerd: het moreel was eventjes zoek. In tegenstelling met onze vorige slaapplaats konden we onze kleren en schoenen niet drogen: alles moest in de inkomplaats blijven, en juist daar was het een drukte van jewelst, en was vochtigheid troef. In welke toestand zouden we de volgende ochtend weer moeten vertrekken?  Al zeker met natte kleren. Uiteindelijk mochten we ‘s avonds, vlak voor het slapengaan, onze natte uitrusting in de keuken laten drogen, en het was daar heel goed warm dus dat zag er ietsje beter uit.
Het avondeten was middelmatig: soep, puree-aardappelen met cotteletten en een slaatje. Het was tijdens dat avondmaal dat aan Rose-Mie de de eerste vervolmakingsles in ‘hoe gedraag ik mij aan tafel in het bijzijn van Italiaans gezelschap’ werd gegeven. Het zou bij de ene les blijven: het klikte niet tussen leraar en leerling.
‘s Avonds kregen we het goede nieuws dat Dirk veilig en wel in Brugge geland was, en dat zijn onpasselijk gevoel van de eerste dag geen dieperliggende oorzaken had gehad. Doch dit bericht was niet voldoende om het moreel er volledig bovenop te krijgen. Slechts één iets kon de juiste spirit weer tevoorschijn laten komen: de zon.

En ze zou er 's anderendaags zijn, en niet meer weggaan. Behalve 's nachts natuurlijk. En dat leidde voor het eerst sinds ons vertek tot een foto waar sneeuw en blauwe lucht op te zien was: de lange foto links, wel eigen makelij.

03-07-09

TMB-Dag 2

tmb_dag2

Op het schema: vertrek Les Contamines - Notre Dame de la Gorge - Nant-Borrant - La Balme - Col du Bonhomme - Croix du Bonhomme. Normale wandeltijd: 5u15'.

op_naar_nand_borrantDe tweede dag bestond voornamelijk uit klimmen. Het eerste deel verliep een beetje in een bedrukte stemming na de opgave van Dirk. Vanaf Notre Dame de la Gorge nemen we een heel bekende en oude route: via het pad dat Hannibal ooit voor ons heeft geëffend, weliswaar met wat hulp van zijn olifanten, bereikten we de hut ‘La Balme’. De tocht daarheen was best gemakkelijk. De omelet die ik daar boven voorgeschoteld kreeg werd later in de namiddag oorzaak van mijn eerste inzinking. Of kwam het door de wijn, of was het na twee dagen al een eerste teken van verzwakking ?
la_balmeWaarom weeral wijn midden in een bergtocht. Ten eerste: waarom niet, ‘t was toch ook vakantie, en ten tweede: we hadden in ‘La Balme’ wat te vieren. Hendrik, de jongste spruit uit ons gezelschap vernam via een simpel telefoontje vanop 1700 meter hoogte dat het resultaat van een eerste jaar studiewerk aan de universiteit best mag gezien worden: onderscheiding. Toeval ? Geluk ? Of brains ? De jaren nadien is gebleken dat het geen toeval was.
Na de omelet en de wijn - wat een kombinatie - volgde een klim van twee uren een een kwart, waarvan het laatste kwartier voor mij dus pijnlijk was. Daarenboven kwam op ‘t laatste een stortbui de pret volledig bederven. Gelukkig stond er boven op Col du Bonhomme een klein hutje, juist groot genoeg om met negen te schuilen: wij met zes, plus één of andere Fransman met twee vrouwen, die samen gewoon voor de sport af en toe Col du Bonhomme beklommen. Sommigen onder ons, vooral Anne-Mie, begonnen daar reeds te beseffen dat sneeuwwater overal binnendringt, zelfs in bergschoenen.
Jammer dat we omwille van de weersomstandigheden niet konden genieten van het uitzicht boven op die col. Ik zou hoegenaamd niet kunnen zeggen hoe het er ginds boven uitziet. Toch een foto ergens van internet geplukt. Dat uitzicht komt me wel nog bekend voor: zo'n uurtje voor we boven waren. Alleen de kleur van de lucht was totaal anders die dag.

col_du_bonhomme


Na nog een uurtje stappen, over rotsen, door sneeuwvelden en langs menige op natuurlijke wijze ontstane rotstuintjes - prachtig, die ontluikende bergbloempjes tussen de sneeuw - bereikten we plots het einddoel van de tweede etappe: een berghut boven op Croix du Bonhomme.
Plots zeg ik, en dat bedoel ik letterlijk, want door de dichte mist waren we er zelfs bijna voorbijgelopen.
Het uitzicht vanop Croix du Bonhomme ? Ik zou het echt niet weten, ook ‘s anderendaags viel er niets te zien.
Met blij gemoed trokken we naar binnen, in gedachten reeds onder een heerlijk warme, verkwikkende douche, want dat hadden we toch wel verdiend. De ontnuchtering kwam snel: alle energie ginds boven wordt opgewekt door zonnecellen, een vrij ongelukkige keuze in juli ’97.
Voor het eerst maakten we ook kennis met een echte dortoir: een hokje van ongeveer vier meter bij 2 meter, met daarin drie stapelbedden. De genoodzaakte opgave van gids Dirk bleek plots voor eventjes al minder erg, anders hadden ze daar tussen de stapelbedden nog een vouwbed geplaatst, en er was nu al bijna geen plaats voor onze rugzakken.
Gelukkig hadden ze in die refuge wel het verstand gehad om de houtkachel in de gelagzaal - meteen ook de enige zaal - goed te laten branden: zo konden we onze natte kledij en natte schoenen wat laten drogen. Hoewel, het valt niet mee om de kleren en de schoenen van een veertigtal randonneurs te drogen rond één klein kacheltje.
Tijdens het avondeten maakten we voor het eerst kennis met ‘semoule’ als hoofdschotel. Na een stevige soep kregen we inderdaad semoule met goulash voorgeschoteld. Maar ik verzeker je, na zo’n tocht eet je alles, vooral Karel.

refuge_croix_du_bonhomme

Refuge Croix du Bonhomme, ook van internet geplukt.

Die avond weidde Gery ons in in de geheimen van ‘beestje pakken’, één of ander, overigens volkomen onschuldig kaartspel dat in de meest afgelegen West-Vlaamse boeredorpjes nog ijverig gespeeld wordt. Het dient gezegd: met een glaasje wijn erbij volstaat dit ruimschoots voor hopen plezier. Ofschoon door grootvader Vanderheeren ooit ten stelligste afgeraden, werden er heel wat beestjes gepakt die avond, daar in Croix du Bonhomme.
De verwachtingen voor de volgende dag waren niet hoog gespannen: de meteo voorspelde al enkele dagen heel wat beterschap, maar elke dag opnieuw schoof het goede weer een dag naar achter.