26-01-11

Een toontje hoger...

Jolan_operatie.jpg

Vandaag blijft Jolan's doekje leeg. Jolan is deze morgen als een "hij" afgezet bij de dierenarts, en komt in de namiddag terug als een "het". Dan zingt hij een toontje hoger.

Op Facebook wordt er vaak en graag gelachen met de fratsen van Jolan. En hij verdient dat.
Niettemin, nu het hier eventjes rustig is en ik besef hoe leuk zo'n dier is in huis, voel ik me schuldig: Aran kreeg niet al die aandacht op de blog of op Facebook. Geen van beide bestond al. En zij verdiende het als geen ander !
Daarom maakte ik dit....

13:11 Gepost door Geert in Hovawart | Permalink | Commentaren (22) | Tags: aran, jolan, hovawart, kat |  Facebook

14-11-10

Aran en Jolan

Aran141110.jpg

Nu Jolan er is denk ik nog meer dan voorheen terug aan Aran.
Niet dat ik Aran vergeten was, ik zal Aran NOOIT vergeten. Maar Jolan konfronteert me met het feit hoe verschillend honden en katten zijn.

En ik vraag me af of ik Aran niet te streng aanpakte. Als zij eventjes te druk deed in huis (wat zelden voorviel), of als er bezoek kwam, dan was het van "Aran, in uw mand !" Eén keer, hooguit een tweede keer, nadrukkelijker dan: "A R A N ,  I N   U W   M A N D !!!" En Aran ging in haar mand. En bleef daar liggen, met of tegen haar zin.
Jolan doet precies waar hem het beste lijkt; als hij eventjes te druk doet, dan ben ik gedoemd om gewoon te wachten tot het over gaat....

In de tuin....
Aran mocht onder geen beding in de borders komen, en ocharme, zij deed dat perfekt. Jolan springt naar alles wat beweegt, en da's nogal wat met al die wind tegenwoordig. Jolan springt dus geregeld gewoon met volle gewicht (anderhalve kilo) pardoes midden op een plant. Aran zou nogal wat meegemaakt hebben.... Maar zij woog dan ook 32 kg.

Ik troost mij met de gedacht dat een hond die niet welopgevoed is een last is voor iedereen en dat een hond van nature uit vraagt om onder gezag te staan, en dat de meeste (Aran zeker), heel graag hun baas behagen (to please in 't Engels). Aran had hier een fantastisch leven met mij. En ik met haar.
Hoe graag ik Jolan ook zie, hij zal mij Aran nooit doen vergeten. Maar dat was ook nooit de bedoeling....

Jolan141110.jpg

19:05 Gepost door Geert in Dieren | Permalink | Commentaren (17) | Tags: aran, jolan, hond, kat, hovawart |  Facebook

21-04-10

Een verrassende beslissing...

.... zelfs ik verschiet er eigenlijk een beetje van.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Jolan komt niet. Wie is Jolan ? Zie hier.
Ik heb lang getwijfeld of ik na Aran nog een nieuwe hond zou nemen, maar na veel wikken en wegen was ik overtuigd: ik doe het.
Maar geleidelijk aan, naarmate de dag van de bevalling naderde (moet nu zijn ongeveer), begon ik plots weer te twijfelen. En de schuldige is dit keer niet de hond, maar ikzelf.

Heel erg moeilijk uit te leggen, en wellicht zal ik er niet eens in slagen om het uit te leggen, maar ik vrees dat ik niet meer geschikt ben voor een hond. Ik voel op voorhand wat er zou gaan gebeuren, ik zou mij de helft van de tijd ongemakkelijk voelen.
Een hond is niet gemaakt om alleen in een ren te zitten, maar blijkbaar ben ik net iets té veel overtuigd van dat idee. Ik besef zelfs dat het een soort dwangidee zou worden voor mij, en dat ik alle dingen zou beginnen laten die ik graag doe.
Natuurlijk kan je een hond op veel plaatsen meenemen, maar er zijn ook momenten dat aran_1_210410je beide (de hond en ik) moet aanvaarden dat dat niet kan, maar toch, ik  ben er quasi zeker van dat ik een hoop dingen zou laten, die ik eigenlijk graag doe.
Ik zou niet meer de ganse zondagnamiddag gaan fietsen in de zomer, want dan is de hond alleen.
Ik zou niet meer gaan lopen in de Blaarmeersen, maar plaatsen opzoeken waar Jolan wel los en ongedwongen kan meelopen. Hoewel ik die plaatsen minder leuk vind.
Ik zou overal waar ik ga en sta mezelf weer een uur opleggen, want de hond zit thuis op mij te wachten.
Maar bovenal: ik zou het het zelfs niet kunnen verdragen dat de hond - ook al zou ze volledig op haar gemak liggen - mij buiten ligt aan te staren zoals Aran op deze twee foto's hier doet. Als het ware smekend "wanneer kom je nu eindelijk naar buiten ?" En ik zou naar buiten gaan. Altijd, ook al bleef ik liever binnen.
Ik heb het gevoel, ook al wéét ik duizend keer dat het niet waar is, ik heb dus het gevoel dat ik Aran te kort heb gedaan, elk moment dat ik niet met haar bezig was. Ook al is het niet waar, ik wil dat gevoel niet meer hebben, het is sterker dan mijzelf.
Hoe belachelijk het ook klinkt, als Jolan er zou zijn, zou dit een dwanggedachte worden. Iets waar geen van beide beter van wordt.

aran_2_210410

Voor Aran kon ik dat allemaal opbrengen, en als ze hier morgen terugstaat, dan doe ik er nog meer voor dan vroeger.
Er is, na Aran, nog steeds geen plaats voor een nieuwe hond, dat besef ik nu.... Zeker ook als ik merk hoe lastig ik het heb om dit allemaal neer te schrijven....

13:01 Gepost door Geert in Hovawart | Permalink | Commentaren (20) | Tags: aran, jolan |  Facebook

09-02-10

Bijna zwanger

setteNiet ik natuurlijk, maar de hovawart hiernaast op de foto. Dat wordt dus de moeder van mijn nieuw hond. Twee jaar na Aran komt Jolan.

Binnen een tweetal weken wordt moeder hovawart gedekt, in Tsjechië dan nog wel.
En dan is het twee keer bang afwachten. De eerste keer of de verre reis niet tevergeefs zal geweest zijn. En de tweede keer welke kleurmengeling er in het nestje puppy's zal te zien zijn. Ik ben de tweede in rij voor een zwartblond teefje, dus hopen maar dat er twee zijn.

arannekeHovawarts zijn er in drie kleuren: zwart, zwartblond en blond, waarbij zwart zelden voorkomt. Mijn voorkeur gaat ontegensprekelijk uit naar zwartblond, zoals Aran. En dan loopt er hier in juni/juli weer een kleine Aranneke rond: Jolanneke.
't Zal een aanpassing worden, maar ik ben er klaar voor. Een kopij van Aran zal het niet zijn, dat besef ik goed. Ik had het geluk met Aran meteen de perfekte hond in huis te hebben: vrolijker, optimistischer en liever dan Aran kan een hond moelijk zijn.
Elke hond is anders, maar Jolan en ik, wij gaan er het beste van maken.

11:51 Gepost door Geert in Hovawart | Permalink | Commentaren (18) | Tags: aran, jolan |  Facebook

16-06-09

16 juni 2008 - een jaar geleden

aran_1_150609Terwijl ik dit begin te schrijven klopt de tijd tot op enkele minuten na met wat hiernaast staat. Alleen zijn we nu een jaar verder....
Een jaar geleden stelde ik mijn fototoestel in om de datum vast te leggen, ik was zinnens om de allerlaatste foto's van Aran te maken. Nu denk ik... alsof dat nodig was, die datum ? Alsof ik het zonder ooit zou vergeten ??? Nooit.
Ik geloof wat geestelijke blogmoeder Oneliveliveit in een reaktie schreef enkele dagen geleden: "het gaat niet over... nooit (en maar goed ook)".

Dit was en is de allerlaatste foto ooit van Aran. 's Anderendaags om 11u had ik een afspraak bij de veearts om haar te laten inslapen. En zo is het gegaan....

aran_2_150609


Wie dit leest en zich een idee wil vormen over Aran, verwijs ik naar deze pagina van mijn blog. 
Sommigen zullen weinig affiniteit hebben met wat volgt, sla het gerust over, ik zou dat begrijpen. Maar voor mij betekent deze herdenking wél wat.

aran_3_150609

Voor de gelegenheid neem ik haar mee op één van haar geliefkoosde wandelingen langs de Schelde. Wandeling is niet volledig juist, want we legden de ongeveer 12 km samen al lopend af. Ontelbare keren, en telkens opnieuw was ze als een kind zo blij als ze zag waar ik met de auto stopte. Aran hield van bekend terrein, net als haar baasje.
De eerste paar honderd meter kwam er van lopen weinig in huis. Altijd weer opnieuw stond Aran als een springveer op de vier poten tegelijk omhoog te springen, al blaffend van geluk. En dit vlak voor mijn voeten; ik ben toch zeker een keer of 5 gevallen over haar. Eén keer kreeg ze nog onder haar voeten ook, ocharme.... Ik had me lelijk pijn gedaan. Wie zou denken dat ze zo kontent was omdat het een buitenkansje betrof: minstens drie keer in de week deden we dit, weer of geen weer.

Eens goed en wel vertrokken, was er voor Aran overal altijd iets te beleven. Snuffelen aan een boom, een fazant opjagen, 100 meter vooruit lopen en als een gekke terugsprinten en recht tegen mij opspringen, kennis maken met een andere hond, ....
aran_4_150609Maar de eerste échte attraktie kwam er als we de weide met de koeien zouden gaan passeren. Aran deed niets liever dan de koeien doen opschrikken. Erg vonden zij dat niet, want steevast liepen ze mee met Aran zover ze konden: bij een koe overwint de nieuwsgierigheid altijd. Het was voldoende dat ik zei "Aran.... de koétjes" en ze vloog als een pijl uit een boog naar de eerstvolgende wei om daar al blaffend de koeien te doen verschieten. Dan stond ze stil en keek naar mij met een blik van "hebt ge dát gezien, dié verschoten nogal een beetje hé". De koeien bleven verschieten, dag na dag, en telkens opnieuw voelde Aran zich voor eventjes de almachtige kuddedrijver.

aran_5_150609Nog wat verder was er - met nadruk op was - een moerasje waar Aran altijd ging drinken onderweg. Daar waar je in het midden de grasplukken wat hoger ziet staan was, volgens de omwonende boeren, sinds mensenheugenis een moeras. Sinds de zomer van 2005 staat het droog, en er heeft nooit nog water in gestaan. Aran verstond er zich niet aan. Vroeger kon ze daar gemakkelijk een dikke 5 minuten pootje baden, plots was dat gedaan. Het heeft minstens twee jaren geduurd eer Aran echt geloofde dat het water weg was, altijd weer ging ze ernaar op zoek.

aran_6_150609Ik besloot vanaf toen maar om een omweg te gaan maken, naar een plaats waar altijd water was. De eerste keer was de verrassing voor Aran heel groot. Een dubbele verrassing: er was weer water onderweg, maar ook: het was diep en verder dan een meter van de kant gaan lukte hier niet, en dat was schrikken. Pootje baden zoveel je wil, maar zwemmen.... neen, liever niet. Twee dagen later, nadat ze weer tot aan het lege moeras gegaan was, deden we opnieuw de omweg: Aran wist het al, na maper één keer... Zodra we de bocht namen naar de waterput, die dan nog zeker 500m verder lag, was madam al weg. Tegen dat ik daar toekwam was ze verfrist en had ze gedronken.

Vanaf daar ging het dan terug, naar de auto en naar huis. Weinig spectaculair allemaal, maar wie een hond heeft weet wat ik meemaakte toen ik vorige week met de fiets het parcours aflegde om de nietszeggende foto's te maken die je hier zag......

Hieronder, ze ziet er zo braaf uit, en ze wás het ook, maar bovenal was het één van de meest guitige, welgezinde en enthousiaste Hovawarts die mijn zus ooit gezien heeft. En zij hééft er al wat gezien: kijk maar.

aran_7_150609

09:59 Gepost door Geert in Hovawart | Permalink | Commentaren (18) | Tags: inslapen, aran |  Facebook

12-06-09

(Levende) Vers

Gisterenavond en maandagavond heb ik peultjes gegeten. Ook bekend als sluimerwten. Net als spinazie zijn peultjes vers uit de tuin niet te vergelijken met wat je in de winkel koopt, echt niet.

peultjes_120609

De oogst dit jaar is per definitie groter dan die van vorig jaar: elke keer als ik peultjes ga plukken heb ik er 10% meer dan vroeger. Waarom precies 10% ? De reden is simpel. Tot vorig jaar had ik bij het plukken van de peultjes gezelschap in de moestuin. Aran liet geen kans voorbij gaan als het om rauwe groenten ging. Het seizoen begon voor haar bij de peultjes.
De oogst werd eerlijk verdeeld - althans naar mijn normen: 10 peultjes plukken voor mij, het elfde was voor Aran. Vandaar die 10% meeropbrengst nu. Soms kreeg ze er wel eentje extra: te dikke peultjes zijn niet meer zo lekker, maar voor haar stak dat niet zo nauw. Zij was nog van het gezonde principe: een peultje is een peultje.

Ik heb ze gemist, vooral toen ik maandag de eerste oogst van dit jaar ging halen. Buitenkomen met een plastieken potje stond jáááren aan een stuk synoniem voor Aran die zich rechtstelde, en geduldig achter mij aanliep, op naar de moestuin. Heel gedisciplineerd liet ze mij altijd voorgaan. En zodra ik begon te plukken stond ze heel geduldig te wachten en te kijken. Recht naar mij. "Waar blijven de peultjes?" vroeg ze zich af. Maar ze werd nooit bedrogen: 10 voor mij, ééntje voor haar. Zo ging dat.


Niet alleen bij de peultjes was dit de routine. Bij vanalles en nog wat. Ik som op in chronologische volgorde van oogsten. Het werd hier misschien al eerder aangehaald, maar ik wil het graag nog eens herhalen.
  • Eigenlijk begon het oogstseizoen voor Aran bij de wilde bosaarbeien. Daar was het ieder voor zich. Ik plukte en at ter plaatse op, Aran plukte ook zelf en deed hetzelfde.
  • Dan kwamen de peultjes: 10 voor mij, 1 voor Aran.
  • Nadien de vruchtjes van de krentenboom: ieder voor zich. Aran had daar een dagtaak aan want er waren er heel veel.
  • In de buurt staat ergens in 't wild een kersenboom, met échte kersen: ieder plukte voor zichzelf. En op de terugweg smeet ik dan af en toe een kers ergens weg waarop Aran die steevast ging zoeken. Of ik rolde een kers zoals een knikker voor mij uit op de weg, Aran ging erachterna.
  • Bij de boontjes geldde hetzelfde als bij de peultjes: 10% voor Aran.
  • De aardappelen werden iets minder eerlijk verdeeld: alleen de heel erg kleine aardappeltjes, of die welke met een riek doorboord werden bij het opgraven, waren voor haar.
  • Van de frambozen mocht ze ook eten zoveel ze kon, maar alleen als ik zelf ook plukte. Los daarvan kwam ze nooit in de verleiding om zelf te gaan stelen.
  • Later op 't jaar was ze vooral zot van vlierbessen en ook van jeneverbessen. De techniek om die te eten was voor beide hetzelfde: ik stak een tros in haar muil, zij deed de muil dicht, en ik trok de steel er weer uit vantussen haar tanden. De bessen bleven dan waar ze thuishoorden: in Aran's muil. Niet voor lang natuurlijk. N.v.d.r.: wij zeggen jeneverbessen tegen rode aalbessen, het gaat hier dus niet over echte jeneverbessen, met van die doornen aan !
  • Braambessen in het wild op de wandeling: ook die plukte ze zelf. Als er één viel ging ze die zoeken in 't hoge gras, maar ze had al snel door dat zoiets verloren tijd was als er nog veel andere plukklaar aan de braamstruik hingen. Een hond leert snel de efficiënste oplossing te kiezen.
  • Tomaten: elke dag één tomaat.
  • Druiven: zoals bij Klein Duimpje, het pad tussen de serre en het huis werd bestrooid met druiven. Aran at ze op.
  • Mais op de wandeling: ze kon dat zelf plukken, deed er zelf de omhulsels af, en at de mais. Jonge mais werd met kolf en al binnengespeeld. Rijpe mais werd er afgeschraapt met haar tanden.

12:09 Gepost door Geert in Groenten | Permalink | Commentaren (12) | Tags: peultjes, aran |  Facebook

14-05-09

Een UFO in mijn tuin !

Enkele dagen geleden heb ik bij valavond een poging ondernomen om een vleermuis te fotograferen, die dagelijks boven mijn vijver de maag komt vullen met de insekten die daar rondvliegen. 't Is mij niet gelukt om de vleermuis op foto vast te leggen.
Ze zijn te rap. Of ik te traag, dat kan natuurlijk ook.

Blijkt nu echter op de foto dat er zo'n 5 meter achter mijn vijver een auto geparkeerd stond, waarvan ze de koplampen waren vergeten uitdoen.
Ik heb daar de volgende dag niets van gezien, geen enkel spoor. Er schiet dus maar één mogelijkheid meer over: een UFO.
Kijk maar, in 't midden van de foto, naast de bank. 't Was wel een kleine UFO.

auto_in_tuin_1

Echt donker was het nog niet toen ik de foto nam, maar door de flits lijkt het wel zo. Ik had dus wel gezien dat er zich daar een kat bevond, maar ik had nooit kunnen denken dat dit zo fel zou opvallen op een simpele foto.

 

 

P.S.1. Kent er trouwens iemand een doeltreffend middel om dergelijke UFO's uit mijn moestuin te houden. Al die plaats in het heelal en ze kiezen in grote getale mijn moestuin uit om te landen en hun wc-emmertje te ledigen. Met hun tentakels maken ze eerst een putje (wat zeg ik: een pút) waarbij alles wat groeit of werd gezaaid het moet ontgelden. Sinds ik Aran niet meer heb, meer dan ooit. UFO's zijn immers niet gesteld op honden.

P.S.2. Sindsdien staat er steeds een plateau met zalmtoastjes en een Orvalleke in de tuin, je weet maar nooit dat het een bemande UFO is, en wij Vlamingen weten wat Aliens graag lusten. 

09:50 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (15) | Tags: aran, amai, willy s en marjetten |  Facebook

20-04-09

Ben ik Veerle Dejaeghere ?

Veerle Dejaeghere is al een keer of 5 gestopt met lopen en telkens opnieuw begonnen.
Ik ook.

Maar toch zijn er verder vooral verschillen (*).
Zij komt daarmee telkens in de krant; ik niet.
Zij krijgt bij elk afscheid veel erkenning; ik niet.
Zij is telkens onmiddellijk terug in topform; ik niet.
Zij geraakt daarmee tot op de Olympische Spelen; ik (voorlopig nog) niet.
Zij heeft geen last aan haar kuiten of knieën als ze herbegint; ik soms wel.
......

Gisteren zat ik al aan een 35-tal minuten. En ik heb gelopen op plaatsen waar ik vroeger altijd ging lopen, met mijn hond Aran. Dat was dus ook wel eens leuk. Voorlopig heb ik ook geen last van om het even wat. Houden zo !!
voetMinder leuk is dat mijn rechtervoet nu vol staat met blaren. Zo ongeveer als op de kleine foto hiernaast, maar dan véél erger natuurlijk. Voor alle duidelijkheid, dit is niet mijn voet, de foto komt van hier. Op de blogs van Skynet mogen alleen mooie voetjes geplaatst worden, zoals deze. Mijn voeten willen jullie liever niet zien.
Er is trouwens al genoeg mee gespeeld dat ik ze ook nog eens op het www zou zetten.


(*) Ik wil hier absoluut niet insinueren dat Veerle Dejaeghere herbegint omwille van aandacht, erkenning of wat dan ook. Dat was voor de grap. Als loper wéét ik wel waarom ze niet kan stoppen.

11:37 Gepost door Geert in Hardlopen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: hardlopen, aran |  Facebook

30-03-09

Vanaf nu gaat het snel

Sinds gisteren hebben ook mijn (goud-)windes het begrepen: het wordt lente. Net als elk jaar zijn ze in 't begin nog wat voorzichtig en zoeken nog niet meteen het oppervlak op, ze hangen er zo'n 20 cm onder.winde300309 De sukkelaar op de foto hier is er jammer genoeg niet meer bij. Windes zijn schoolvissen, en net als bij de kuddedieren op het vasteland kan je er van op aan dat er iets scheelt als er zich ééntje afzondert. Nog eigenaardiger was dat zij (want 't was een vrouwtje) zich gewoon liet pakken met de hand. Meer dan waarschijnlijk had een reiger zich misrekend aan het formaat van de vis, en moeten lossen. Maar wel genoeg om langs weerszijden een kwetsuur te hebben. Links ook nog eens veel erger dan rechts. Als je klikt op de foto zie je onderaan de buik, ter hoogte van de witte plek op de rug, een rode vlek: een open wonde. Links was het dus erger, en was er zelfs wat kuit te zien. 't Was dus een vrouwtje. Ze keek ook heel triestig, dus ik heb de vis dan maar uit haar lijden verlost. Niet prettig, maar weten dat ze pijn zou blijven lijden en langzaam zou sterven is nog zoveel erger.

amelanchier300309Zoveel beter er aan toe zijn de Amelanchier Lamarkii, de Viburnum Plicatum 'Mariesii' en de Exochorda Macrantha 'The Bride'. Hun moment van glorie is bijna aangebroken.
De Amelanchier is een struik die niet zo heel lang bloeit, geschikt is voor groepsbeplanting en in het tweede deel van de zomer bessen draagt die eetbaar zijn. De nederlandstalige naam is "krentenboom", verwijzend naar die vruchten. De vogels komen er massaal op af. En ook Aran was er gek op. Al was dat geen verrassing, want zij kon zelf braambessen plukken, maiskolven afbreken, vlierbessen afbijten, boontjes en peultjes oogsten, tomaten plukken en komkommers afbreken. Allemaal voor eigen consumptie, natuurlijk ! En dan ben ik nog wel één en ander vergeten.

viburnum_mariesii300309Viburnums bestaan in vele soorten, sommige groenblijvend. Op elk tijdstip tussen december en eind juni is er altijd wel een bepaalde soort die in bloei staat. Binnen enkele weken, wanneer de bloemknoppen zijn opengesprongen, zal ik een bijdrage wijden aan deze mooie struik.



exochorda300309Ook op de Exochorda zal ik zeker en vast in detail terugkomen. Vooral omdat dit laagblijvend struikje (hoogte tot 1 meter) echt véél te weinig wordt aangeplant. Het is nochtans geschikt voor kleine tuinen als solitair, zowel als voor grotere tuinen halfweg de border. En witter dan de bloemen van de Exochorda Macrantha 'The Bride' bestaat waarschijnlijk niet.

 

Alle foto's zijn aanklikbaar. En vooral die van de Amelanchier is wel goed gelukt vind ik; ik leer bij :-)

20-03-09

Dan toch een nieuwe pup !?

aran_300x297Een tweede Aran..... ? Die bestaat niet, en daarom was ik eigenlijk niet zinnens om ooit nog een hond in huis te halen.
Zij die deze blog, of delen ervan, volgen zullen zich nog wel mijn bijdrage van 4 februari herinneren: Mijn allerbeste vriendin is dood.....
Haar hok, haar ren, alles is ondertussen al afgebroken, en in de plaats is er nu een kruidentuin. Maar kruiden kwispelen niet... Zo begon ik toch meer en meer af en toe serieus te twijfelen. Waarom niet eigenlijk ?
Ik werd enige tijd geleden over de streep getrokken toen ik een foto onder ogen kreeg van een Hovawart puppy. Ik was onmiddellijk vertederd door het snoetje, en vooral: ik herkende Aran erin. Ik vond dat die puppy precies dezelfde uitdrukking en dezelfde blik had als Aran. Nu ja, dacht ik nog, alle puppy's zullen wel op elkaar gelijken zeker.
Maar wat bleek nadien: het was verdorie Aran. En ik wist niet eens dat er een foto van haar als puppy bestond.
Het zal nog niet voor direkt zijn, want de nest bij mijn "leverancier" is pas gepland tegen volgend jaar, ten vroegste rond deze tijd. Maar ik kan wachten: de moeder van mijn nieuwe hond is de kleindochter van de halfzus van Aran, ik weet dus dat er goed bloed zal inzitten.
Geef toe, als je de foto hieronder vergelijkt met die hierboven: had jij gedacht dat de blik en de mimiek van een puppy van ocharme enkele weken oud, eigenlijk niet meer fundameteel verandert ?

aranneke


Ik heb nu rustig alle tijd om tegen dan een nieuw hok en een nieuwe ren te bouwen, en om eens rustig na te denken hoe ik er in 't begin kan voor zorgen dat de puppy mijn borders niet al te veel toetakelt.

Eens een hovawart, altijd een hovawart.

09:47 Gepost door Geert in Hovawart | Permalink | Commentaren (6) | Tags: puppy, aran |  Facebook