08-10-10

Herfstkleuren gekombineerd met vaste planten

Alle foto's in dit postje zijn aanklikbaar, omdat natuurpracht zich niet laat vangen in een kleine foto.
Elk jaar opnieuw ben ik redelijk tot zeer tevreden over mijn tuin in september en oktober. Soms duurt de kleurenpracht zelfs tot half november; of nog langer ook, afhankelijk van wanneer we de eerste nachtvorst van betekenis krijgen.

blog081010_4.jpg

blog081010_5.jpgEn het zijn niet alleen de typische herfstkleuren van het verkleurend blad die het hem doen, het is vooral de kombinatie van enkele laatbloeiende heesters, herfstkleuren aan bomen en struiken, en langbloeiende vaste planten. En dan kom ik weer bij de geraniums uit. Hiernaast andermaal de Geranium Anne Thomson: na een kleine, en dan nog relatieve rustpauze in augustus bloeit deze prachtgeranium tot de vrieskou er een eind aan maakt. Tot dan weet Anne Thomson van geen ophouden.

blog081010_2.jpg

Ook mijn rozen staan nog volop te bloeien. Een beetje hetzelfde verhaal als hierboven: ze weten van geen ophouden. Wie mijn blog volgt weet dat dit zowat de enige planten zijn in mijn tuin waarvan ik de naam niet ken: ik vond ooit een paar exemplaren op de composthoop van een tuincentrum, en elk jaar weer is er die wonderbaarlijke vermenigvuldiging. Hoe ? Dat kan je hier lezen..

blog081010_6.jpgNet zoals voor de Geranium Anne Thomson, geldt voor de Geranium Rozanne dat die bloeit tot de nachtvorst invalt, en dat hij zich doorheen andere afstervende planten slingert, in de hoogte en in de breedte, en daardoor een hoop "lelijke herfst" verbergt. Geraniums zijn wat dat betreft echt unieke planten. Ik kan er onmogelijk genoeg van krijgen.

blog081010_1.jpg

En dan enkele laatbloeiende heesters. Zoals op de foto hierboven aan de linker kant, de Abelia Grandiflora, hier reeds uitvoeriger besproken. En in het midden vooraan de Lespedeza Thunbergii, een overweldigende bloeier, die eigenlijk nogal veel plaats inneemt met zijn doorhangende twijgen. Die twijgen, vol bloemetjes die doen denken aan brem (maar dan een andere kleur) werden in het verleden gemakkelijk drie meter lang, maar sinds vorig jaar snij ik tot halfweg de zomer tamelijk wat weg, en het resultaat is veel beter nu. En de struik met de rode besjes, in het midden meer naar achter ? Da's een Viburnum. Welke ? Ik kan er niet opkomen en ben nu eventjes te lui om naar buiten te gaan kijken op het kaartje.

blog081010_7.jpgSeptember was nat, een kolfje naar de hand van de Geranium Salome. Net als de Geranium Anne Thomson is dit overduidelijk een kruising waar de Geranium Procurrens aan te pas kwam: steeds verder zoekende vertakkingen. Bij de Geranium Procurrens blijkt dat een echte last te zijn (woekeren), de Geranium Anne Thomson vormt nergens nieuwe wortels, de Geranium Salome maar op heel weinig plaatsen. Maar hij houdt wel van voldoende vocht en voelt zich absoluut niet goed na een droogteperiode. 't Is wel een prachtige bloem.

blog081010_3.jpg

En dan zijn er natuurlijk her en der de diverse asters, en de uitbundig en lang bloeiende Rudbeckia Fulgida Goldsturm.
Het is aangenaam toeven nu in mijn tuin.

17-09-09

Abelia Grandiflora

Voor een goed begrip, alle aanklikbare foto's zijn van de Abelia Grandiflora.
abelia_3De Abelia in het algemeen is een struik die tot de familie van de Caprifoliaceae behoort. Het geslacht bevat bladverliezende, semi-groenblijvende of groenblijvende heesters, die aangeplant worden om hun bladerpracht en om hun weelderige bloemen op een moment dat de meeste andere heesters zijn uitgebloeid.

De Abelia Grandiflora is een krachtig groeiende struik die tot 3 meter hoog en 2 meter breed kan abelia_2worden, semi-groenblijvend is en opvalt door zijn glanzende donkergroene bladeren. Van halfweg de zomer tot halfweg de herfst is de Abelia Grandiflora getooid met veel geurende , witte bloemetjes, met een roze zweem. De groeiwijze is min of meer gebogen.

Blijkt deze zomer dat de Abelia Grandiflora verrassend goed tegen de droogte bestand is, en zijn glanzend blad niets aan pracht inboet onder de aanhoudende zonneschijn.
abelia_4De standplaats is bij voorkeur wat beschut, zonnig en een goed afwaterende grond is wel nodig, anders zal de vorstschade groter zijn.
Qua winterhardheid moet vooral in de eerste jaren rekening gehouden worden met het mogelijk afsterven van heel wat takken, dit vooral op een moment dat je vermoedt dat de struik de winter overleefde: maart en april zijn de kwaadste maanden. Afgestorven takken worden volledig weggesnoeid, de Abelia Grandiflora zal vanuit de wortelkluit nieuwe krachtige scheuten ontwikkelen. Volledig afsterven is er dus niet bij, wel wat groeiachterstand.
Nadien is elk voorjaar weer opnieuw een diepe snoei mogelijk. Zo bepaal je zelf een beetje de afmetingen die de heester mag aannemen: bij mij abelia_1blijft hij kleiner dan 2m, en de breedte hou ik beperkt tot 1 m.  Op één van de foto's lijkt hij een stuk breder, maar het zijn in werkelijkheid drie struiken, die ik dus fel terugsnoei, zodat ik reeds vroeg in het voorjaar een bossig geheel heb. De blauwe bloemen die boven de struik uitkomen zijn van de Geranium Rozanne, die doorheen de struiken groeien.

Enkele andere Ablia's.
Abelia 'Edward Goucher': bloeit lilaroze.
Abelia Floribunda: bloeit met helderrode bloemen.
Abelia 'Francis Mason': eveneens witte bloei, maar kopergele jonge scheuten met nadien groengele bladeren. Bij mij meer vorstgevoelig dan de ~ Grandiflora.

Vermeerderen kan door kruidachtige stekken in de zomer, ik vermoed dat afleggen vast en zeker ook moet lukken.