De derde dag voelden we toch wel een zekere vermoeidheid toen we opstonden, maar absoluut onvoldoende om ons tegen te houden.
Wel net voldoende om te besluiten dat ons doel na vandaag zou bereikt zijn, en dat drie dagen intensief wandelen wellicht voldoende zou zijn.
('s Anderendaags echter, bij het opstaan, de dag van de terugreis, dachten we daar gans anders over: de vermoeidheid was weggeëbt, alsof de derde dag - de lichtste in stijgingsmeters en wandeluren - ons over het minuuskule dipje had heengeholpen.)

En dan de wandeling.
Ik zal maar beginnen met een bekentenis. Ik had altijd al een visueel geheugen, en dat lijkt zich meer en meer te gaan manifesteren. Bij gebrek aan een detailkaart van de streek (die is eigendom van mijn wnadelcompagnon) weet ik nu zop goed als geen enkele naam meer waar we de derde dag passeerden. Anderzijds: zet me nu in Cornimont, onze uitvalsbasis, of straffer nog, zet me daar volgend jaar, ik rijd bijna blindelings met de wagen naar de startplaats, ik doe dezelfde wandeling zonder één enekel keer op de kaart te kijken. Ik zie alles voor mij, maar de namen ontglippen mij.
Dan maar gewoon beschrijven zeker ? Het moet ergens in de afdaling van de Col de Ventron geweest zijn dat de wandeling startte, en onmiddellijk ging het gedurende een klein half uurtje echte heel steil omhoog: 450 meter klimmen. Daar mochten we 500m door een bergweide wandelen waar in het vochtige gras ontelbare dazen verscholen zaten. Dirk had er geen last van, natuurlijk niet, ze zaten allemaal bij mij, of liever: op mij. Hij had wel ergens anders last van, en moest zich even later in de bosjes terugtrekken...
Dan maar eventjes wachten.
Nadien werd er nog geklommen en gedaald - zo gaat dat in de bergen - we wandelden door bossen, over heuvelkammen, zagen koeien en zagen enorme mierennesten....

Zagen liefelijke landschappen, eerst door de bomen....

Later vanuit een andere hoek.

We aten braambessen onderweg, en - zo gaat dat ook meestal, als alles goed verloopt - we kwamen uiteindelijk aan waar we vertrokken waren :-)
Alweer een heerlijke dag.

Binnen enkele dagen een laatste verslagje over ons verblijf in de Vogezen, dan heb ik het over onze verblijfplaats.

De tweede dag, woensdag 26 augustus dus, hadden we gekozen voor een dagvullende wandeling. Een zware wandeling.
Vertrekken op de Col de la Schlucht (overgang tussen Lotharingen en Elzas), de steile en bij nat weer gevaarlijke "Sentier des Roches", naar Auberge Frankental, waar even verder kan afgebogen worden naar Le Honeck, de op één na hoogste top van de Vogezen.
Wij kozen echter om vanaf daar verder te stappen en zo de lange wandeling te doen (ongeveer 8u30 stappen), via Schaeffertal, Le Petit Honeck ((1228m), Lac de Schiessrothried, Auberge Kastelbergwasen, en zo naar le Honeck (1363).

In totaal hebben we die dag toch weer een kleine 1000 hoogtemeters overwonnen en wellicht toch wel meer dan 25 km gestapt.

Alles samen een prachtige dag, ideaal weer: niet te warm niet te koud, geen neerslag, geen felle zon, geen koude wind, .... kortom, perfekt voor de gelegenheid.

Op de foto's hieronder zie je achtereenvolgens het "wandelpad" Sentier des Roches, waar mensen met hoogtevrees niet thuishoren, want links van ons was het geregeld meer dan 50 meter recht naar beneden.
Verder het zicht vanauit Auberge Frankental op de bergflank waar we zouden wandelen later in de namiddag, een impressie van een klein meertje zo'n half uurtje lager dan Lac de Schiessrothried en tenslotte een uitzicht op de omgeving, met in de verte - onder het kruisje - Colmar.

Maandag 24 augustus vertrokken Dirk en ik voor een driedaagse in de Vogezen. Dinsdag, woensdag en donderdag zouden gevuld worden met intensief wandelen in de bergen om onze konditie en de knie van Dirk te testen.

De verblijfplaats vonden we via internet, en ze bestond nog ook toen we daar toekwamen: La Beuratte, uitgebaat door twee Nederlandse vrouwen.
Na een rustige rit kwamen we daar toe omstreeks 16u30, en ik startte al meteen met een stommiteit. We dachten het dorpje Cornimont te gaan verkennen, maar het lag ietsje verder dan gedacht en ik had geen aangepast schoeisel en zo begon onze eerste bergtocht op dinsdag al met een blaar op mijn rechtervoet nog voor we 1 stap in de bergen gezet hadden.
Gelukkig verschiet ik niet meer van mijn eigen....

Om onszelf te testen hadden we meteen twee wamdelingen uitgestippled voor de eerste dag, ééntje van drie uren en ééntje van 5u30. Als we die van 3 uren zouden verteren zonder knieproblemen zou de rest ook wel gaan.
De eerste wandeling stuurde ons via een tamelijk steil bospad - waar we twee reeën zagen, maar ze waren veel te rap weg zodat er geen foto van is - naar de col du Brabant (878m). Even voorbij die col, wat hoger, is er een mooi uitzichtspunt over La Bresse, een ski-oord in de Vogezen.

Via de andere flank van de berg daalden we naar beneden, om nadien weer tamelijk steil te moeten klimmen tot aan La Grande Roche met het immense beeld van Notre Dame de la Paix die over Cornimont waakt. Ze was fotogenieker van langs de achterkant, daarom moeten jullie het daarmee stellen.

Aangezien we de drie uren goed verteerd hadden besloten we om er onmiddellijk een vervolg aan te breien, en in de namiddag ging het over vergelijkbare paden naar Lac Des Corbeaux. Het totaal aantal hoogtemeters voor dag één was met meer dan 750m meer dan voldoende geweest,

Allemaal weinig spectaculair, en de Vogezen ogen ook niet spectaculair, maar de lastigheidsgraad van de wandelingen is toch wel vergelijkbaar met die in de Alpen.
Eén groot verschil: de uitzichten zijn natuurlijk heel wat minder. Komt daar nog bij dat een landschap op een foto nooit geeft wat het in werkelijkheid is.