21-11-09

Leuk ? Misschien. Verontrustend ? Zeker en vast !

Volgens de kalender naderen we stilaan de winter. De natuur denkt daar anders over. Ik ging vandaag op pad in en rond de tuin voor een aantal foto's.

herfst1_211109

Bijna eind september leek het alsof alle bomen vóór half oktober kaal zouden zijn, een tekort aan regen en de aanhoudende abnormaal lage luchtvochtigheid speelde hen parten.
We zijn nu twee maanden verder en na de regen herfst2_211109eind september was het in eerste instantie een plezier om te zien hoe alles zich herpakte. Ondertussen weten we dat er precies geen einde lijkt aan te komen.
herfst4_211109En ik bedoel niet aan de regen, want hoewel zo ongeveer iedereen gevoelsmatig wel zal zeggen dat het meer dan genoeg regende, alle beken staan nog poerdroog, en de natuurlijke vijvers zijn nog lang niet aangevuld.
Maar het is aan de groei dat er geen einde lijkt te komen. Eind november en nu al vele dagen achter elkaar een temperatuur die 's nachts hoger is wat hij normaal overdag zou moeten zijn, het blijft niet zonder gevolgen.
herfst6_211109Nogal wat boomsoorten staan er eigenlijk nog tamelijk groen bij. En heel wat heesters blijven gewoon doorgroeien, zoals hier links, waar de bovenste blaadjes van deze Philadelphus nog maar een weekje oud zijn. Hortensia's doen ook lustig voort, en andere, zoals de Chaenomeles (dwergkwee), zijn al weer in gang geschoten (zie rechts): normaal bloeit die op kale takken in februari en maart (en april).

herfst8_211109

Maar ook herfst3_211109éénjarige en vaste planten zijn de kluts kwijt. De Achillea Millefolium (hierboven) maakt nog steeds nieuwe bloemen aan. Zomerbloeiers (links), daarvan verwachten we dat ze in de zomer bloeien, tot laat in de herfst. En daarmee bedoelen we dat we herfst7_211109hopen dat ze het tot eind oktober uithouden. Hun taak zit er al lang op, maar ze doen voort. En natuurlijk allerlei soorten geraniums, zoals hier rechts de Geranium Sanguineum, en onderaan de Geranium 'Rozanne', om maar die te noemen.
Ook het gras staat momenteel groener dan het in 2009 ooit stond, en smeekt om een nieuwe maaibeurt.
En dan ben ik nog niet eens gaan kijken vlak tegen de grond, om na te gaan hoe hoog de krokussen of zelfs de paaslelies al uitgeschoten zijn.

herfst5_211109

In de Alpen worden normaal gezien wellicht rond deze tijd van't jaar de skiliften weer in gang gestoken, maar 't was daar deze week 22 graden.
Zomer in november....
Leuk ? Misschien.
Verontrustend ? Zeker en vast.
Mij maak je niet wijs dat dit allemaal kan blijven duren, en dat we op termijn daar ook meer en meer de negatieve gevolgen niet zullen van merken.

19-11-09

Een hart voor dieren

Gisteren was ik eventjes kompleet van de kaart.
Ik was zo dom geweest om via de site van Het Nieuwsblad bij een vreselijk verhaal over een Litouwer door te klikken naar het filmpje. Een hondje werd van een brug geworpen op de weg eronder, zonder één enkele reden, en natuurlijk werd dat uitgebreiid gefilmd en op internet gezet.

RudiIk had er gisteren melding van gemaakt op Facebook maar ik zou er niet op mijn blog over schrijven. Berichten op Facebook zijn vergankelijker dan die op een blog, vandaar...
Ik zou er hier dus niet oiver begonnen zijn, ware het niet dat vandaag blijkt dat de dader, naar aanleiding van massaal protest én doodsbedreigingen, zichzelf heeft aangegeven. En vooral dat nu ook blijkt dat het hondje nadien door een voorbijganger werd opgepakt en voor verzorging werd weggebracht en het voorval wellicht zonder blijvende letsels zal overleven.

Internet toont de vreselijkste dingen, en hoewel ik jullie ABSOLUUT niet aanraad om nu op zoek te gaan naar dat filmpje, internet heeft op dat punt ook bepaald een grote kracht. Zo vreselijk waren de beelden, zo massaal was het protest wat er op volgde, zodanig dat de dader niet anders kon dan zichzelf aangeven.

Het hondje is ondertussen Rudi gedoopt en wereldberoemd. Al had Rudi zelf het wellicht liever anders gezien, net als Sam, eerder dit jaar.

10:31 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (13) | Tags: rudi, dieren, litouwse hond |  Facebook

17-11-09

Madame Non

Madame Non heeft gesproken, en u mag twee keer raden wat ze gezegd heeft. Non !

Ongeveer op hetzelfde moment dat in Nederland de ministerraad samenzat om het eens te worden over een belangrijke hervorming in het verkeer, zoals de tolheffing, zat ook de Belgische regering in konklaaf.
En ook hier bij ons, hoe kan het anders, ging het over een belangwekkende verandering. Op tafel lag een loodzwaar dossier: de invoering van de Europese nummerplaat. Een heel gewichtig onderwerp, dus voer voor onze échte toppolitici: de Federale regering.
De staatssecretaris vnummerplaateuropeoor mobiliteit, Etienne Schouppe, had overduidelijk zijn huiswerk niet gemaakt en kwam af met een wel heel simplistisch voorstel: een witte nummerplaat met zwarte letters, zoals veel Europese landen invoerden, of zullen invoeren in een verenigd Europa.
Natuurlijk was dat gerekend zonder Joëlle Milquet, want die zei "Non !". Het omgekeerde zou wellicht wereldnieuws geweest zijn.
Maar Madame Non had natuurlijk een heel stevig argument, want "de Belgen willen naar elkaar kunnen zwaaien in het buitenland", en als iedereen met een wit-zwarte plaat rondrijdt wordt dat moeilijk.
Geloof het of niet, zolang we binnen onze landsgrenzen vertoeven doen we elkaar de duvel aan nummerplaatzo vaak en zo hard we kunnen, maar eens in het buitenland wordt er door de Belgen nogal wat gezwaaid naar elkaar. En stel u daarbij maar eens voor dat we bij toeval zwaaien naar een Pool, of naar een Kosovaar...

Aan de andere kant van onze taalgrens wringen ze zich in allerlei bochten om toch maar de éénheid onder de Belgen te beklemtonen. Het moet ongeveer het laatste zijn wat Vlamingen en Walen nog bindt: de kleur van de nummerplaat. Als Joëlle nu ook nog het geluk heeft dat ons aller Koen Wouters daar prompt een tweetalig liedje over gaat schrijven .....

Zelf zou ik maar al te graag hebben dat die wit-zwarte nummerplaat er komt. Als ik dan ooit ongewild en per abuis in het buitenland zou zwaaien naar een Belg, heb ik een geldig excuus: ik kon denken dat het een Nederlander was, of een Pool, of een Kosovaar....
Stel je voor, zwaaien naar een Belg.... ik weet begot niet eens hoe je in het Frans moet zwaaien.
En bovendien kies ik graag zélf uit wie er naar mij mag zwaaien.

11:08 Gepost door Geert in Humor | Permalink | Commentaren (10) | Tags: madame non, joelle milquet, amai, nummerplaat |  Facebook

15-11-09

De magie van de Sint

Onze wereld is al oud, maar hoe alles de laatste 50 jaren veranderd is...

Neem nu de Sint.
Gisteren is de brave man toegekomen per stoomboot uit Spanje. Zonder kruis op zijn mijter, want dat hebben ze hem afgepakt.
sinterklaas2Niet echt verstandig. Want zo zal het geheim van de Sint niet lang overeind blijven. Immers, tegenwoordig heeft elk kind op zijn minst een te hoge IQ of ADHD. In het eerste geval zien ze op maandag in de krant dat de Sint de zaterdag aankwam in Antwerpen, én ergens in Nederland, telkens op hetzelfde uur. In het tweede geval is het nog duidelijker: dan holt de kleine aanhoudend van de TV in de living naar die in de keuken, en zo verder naar die op zijn slaapkamer, en ziet hem op twee minuten tijd aankomen zowel in Antwerpen, Nederland als Duitsland.
Geef toe, niet abnormaal dat daar vragen zullen over gesteld worden. Met het kruis op de mijter kon veel verklaard worden: de man was heilig, en dan kan zowat alles.

Om nog maar te sinterklaas1zwijgen over volgend reëel tafereeltje. Volgende zaterdag wordt zoon- of dochterlief 's morgens naar de muziekschool gevoerd (per wagen, da's duidelijk) en onderweg zien we de Sint ergens uit een anoniem huisje naar buiten komen en in een 4x4 stappen, waar natuurlijk geen stoom uitkomt (wel veel CO2, maar da's een andere kwestie). Na de muziekschool snel even "den delhais" binnen, waar de Sint aanwezig is. Na de middag naar 't stad wat shoppen, waar we de Sint minstens drie keer tegenkomen. Op de terugweg nog snel eens de Carrefour binnen omdat we iets vergeten zijn, en ja hoor: de Sint. En vooraleer echt naar huis te gaan, nog eens oma gaan groeten in het RVT, waar de Sint net toekomt voor de koffietafel. Mét boterkoeken !
sinterklaas4Aangezien de Sint gisteren is aangekomen mag rederlijker wijs worden verondersteld dat hij tegen volgende zaterdag al is bekomen van zijn reis per stoomboot, maar het blijft een straffe truuk: overal opduiken waar je zelf opduikt, en onderweg nog telkens de tijd gevonden hebben om van kapsel, baard, kledij en bril te veranderen..


Neen, dan waren wij vroeger beter af. Dat was de échte magie van de Sint: wij kregen hem niet te zien.
Nooit !
We wisten dat hij was toegekomen per stoomboot, omdat het ons verteld werd. We wisten dat hij 's nachts over ons dak had gelopen, omdat er 's morgens (heel af en toe) iets in ons schoentje lag. Maar hem zien ? Hoooo maar !!
Neen, de man opereerde voornamelijk in het donker. Nooit zaten wij overdag zenuwachtig te hopen dat er plots ergens een deur zou open gaan, en dat er koekjes naar binnen zouden gesmeten worden. Nooit. Maar zodra het donker werd wisten we dat zoiets op elk moment kon gebeuren.
Dát was de magie van de Sint: hij was er, maar je zag hem nergens of nooit. De brave man was uitsluitend 's nachts aktief.
Behalve die ene keer, toen ik de slaap niet kon vatten en totaal onverwacht in de week vóór 6 december 's avonds rond een uur of tien in de living opdook, alwaar mijn vader een tweedehands elektrische trein zat bij te schilderen. Toen besefte ik het niet, nu wel: ik héb de Sint dus écht aan het werk gezien. Hoeveel kunnen er dát zeggen ?

12:28 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (19) | Tags: sinterklaas, de sint |  Facebook

12-11-09

Hypocriet tot en met

Iedereen, of zoniet toch velen, zijn hypocriet. Zo hypocriet dat ze zich moesten schamen.

Iedereen kent ondertussen de feiten: een jongeman die naar verluidt licht boven zijn theewater was en vermoedelijk 90 reed daar waar 70 de maximumsnelheid is, reed een groepje van 4 fietsende studenten aan. Voorlopige balans: 2 jonge meisjes overleden.
accident

Maar dan...
Iedereen in shock.
Iedereen vraagt zich af hoe dat nu weer is kunnen gebeuren.
Iedereen vindt dat dit niet meer door de beugel kan.
Bij die "iedereen" zitten er vast en zeker veel die op FB lid zijn van een groep "ik haat flitspalen", zitten er veel die lid zijn op FB van een groep "I hate slow drivers", zijn er veel die aan een flitspaal remmen en dan weer vol gas wegstuiven, zijn er veel die in mijn gat plakken als ik 50 rijd waar maar 50 mag gereden worden, zijn er veel die blij zijn dat ze een GPS hebben omdat "die mij nu tenminste vertelt waar de flitspalen staan", .... enz.

Ik kan nog wel een bladzijde of 3 à 4 verder gaan zo, maar 'k denk dat het wel al duidelijk is waar ik naartoe wil.
Zolang het stoer is, zolang er kan opgeschept worden of machoverhalen gesmaakt worden over het omzeilen van snelheidskontroles, zolang er minachtend wordt gesproken over mensen die het de snelheidslimieten wél respekteren, zolang.......
Zolang zal het op die manier nooit lukken.
En al zeker niet zolang vaders, en tegenwoordig ook al meer en meer moeders, alle snelheidslimieten aan hun laars lappen met hun achterbank (of zelfs hun voorbank) vol met kinderen (kids heet dat tegenwoordig), en aldus het goede voorbeeld geven. Maar ondertussen wel moord en brand schreeuwen dat er op school teweinig verkeersopvoeding is. Hypocriet dus....
'k Zat onlangs zelfs bij een jonge moeder in de wagen die in een bebouwde kom voorbij een school passeert, en daar bijna 70 rijdt. Toen ik zei "ge moogt hier wel maar 30 hé" was het antwoord "ah, ik wist niet dat er hier een school was, en ik passeer hier nochtans alle dagen. Maar mijn dochtertje gaat naar een andere school." Er werd nog net niet aan toegevoegd "dus hier steekt het niet zo nauw".

Bij mij moet al enige tijd niemand meer afkomen met stoere praat over hoe nu weer een kontrole omzeild werd: ik zeg waar het op staat.
En net zoals we op een dikke 10 jaar geëvolueerd zijn van een maatschappij waar niet-rokers willens nillens de rook moesten slikken naar een maatschappij waarin het kollektief geweten de rokers tot een meer verantwoord gedrag aanspoort, en waarin het maatschappelijk aanvaard en korrekt is een niet-verantwoorde roker terecht te wijzen, zo moeten we komen naar een maatschappij waarin iemand die te snel rijdt zich onbehagelijk voelt, i.p.v. dat hij zich tijdens toog- of andere gesprekken een held voelt.

10:38 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (26) | Tags: hypocrisie |  Facebook

09-11-09

Ik ben weer loper

Na de perikelen met mijn voeten en mijn kuitspieren, en nadat ik nu sinds 2 weken steunzolen heb en aangepaste loopschoenen, heb ik natuurlijk niet stilgezeten.
Om de twee dagen wat gaan (hard)lopen, eerst 10 minuutjes, dan een kwartier, ...
En vorige vrijdag trok ik dan weer naar de Blaarmeersen en de Watersportbaan aan de rand van Gent, met als doel de 5 km rond de Watersportbaan vol te maken. In drie keer, in 4 keer, dat zou ik nog wel merken.

Ik vertrok op mijn aloude plaats, de hoek van de Blaarmeersen met de ringvaart en de spoorlijn Gent-Brugge, en de weersomstandigheden waren ideaal: niet teveel wind en wat regen. Na een 8-tal minuutjes inlopen kwam ik dan aan de Watersportbaan terecht, en ik zou dus wel zien waar ik zou stranden.
Vijf minuten weer tussen "het volk" was voldoende om mij letterlijkeen kippevelmoment te laten beleven: ik besefte plots dat ik weer tot de grote lopersfamilie van de Watersportbaan behoor: jong - oud, man - vrouw, snel - traag, mooi - lelijk, jongen - meisje, dik - dun, het loopt daar altijd allemaal rond.
Van puur geluk heb ik de 5 km in één keer volgemaakt, mijn geluk kon niet op.

En de voet en de kuit ? De kuit, het lijkt wel alsof ik er geen heb, en da's ideaal. En de voet, die voel ik natuurlijk nog, maar het gaat steeds beter. Een een beetje pijn heb ik er wel voor over.

10:35 Gepost door Geert in Hardlopen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook

07-11-09

Ik ben blut

'k Heb het mij eens laten kosten.

Nadat ik de laatste paar maanden gaandeweg de volledige buitenkant van mijn woning in het nieuw gestoken heb - zie hier en hier - bleek dat mijn oude kantelpoort van de garage in schril kontrast stond met de rest.
Een nieuwe dus, en ik ben tevreden.
Het werd een sectionale poort, dat zijn poorten in verschillende stukken, die recht omhoog gaan (niet meer twijfelen of ik niet te dicht geparkeerd sta overdag zodat een naar buiten draaiende kantelpoort in botsing zou komen met de auto), mét automatisatie, officieel erkende inbraakbeveiliging, en afstandbediening.
Voor het eerst in 22 jaar mag de wind uit het noorden komen (al zit hij hier konstant in het zuiden tot het zuid-oosten), ik voel geen trok in de garage, alles is picco bello afgesloten.
Mijn huis is als nieuw: twee jaar geleden de volledige binnenkant, nu de buitenkant.
poort

Maar dat is niet alles.
Mijn elektrische haagschaar was versleten en ik heb lang getwijfeld tussen een nieuwe elektrische of ene op benzine. En de knoop is doorgehakt, het is er ene geworden op benzine. Een weloverwogen keuze. De motor is gecertifieerd als milieuvriendelijk, het rendement van benzine ligt hoger dan het total rendement van elektriciteit (gerekend van producent tot verbruikstoestel), wat dus ook weer goed is voor ons milieu én vooral: ik denk aan mijn toekomst.
Snoeien van hagen is tamelijk belastend voor armen en schouder, en soms zou ik liever na een uurtje of twee stoppen om 's anderdaags verder te werken. Maar.... al de rompslomp met elektrische kabels (die dan nog eens geregeld worden doorgeknipt) leidt er iedere keer weer toe dat de klus in één keer geklaard wordt, met overbelaste schouders tot gevolg. Zo lang een mens jong is, steekt dat allemaal niet zo nauw. Ik ben nog jong, maar niet meer zó jong. Nu heb ik dus een machine waarbij ik mij kan permiteren om na een uur te stoppen, en 's anderendaags verder te werken. Geen kabels op te ruimen, niet meer opletten dat de kabel verse en jonge plantjes afknakt... gewoon machine afzetten, stoppen en klaar is kees. 's Anderendaags zonder extra voorbereiding gewoon weer verder werken.
haagschaar

O ja, en sinds dit jaar heb ik ook komaf gemaakt met al die dingen te gaan aanschaffen in Makro, Aldi, of Hubo, of...
Neen, ik ga nu bij de vakhandel: 't kost iets meer, maar het is degelijke kwaliteit die lang meegaat. En je kan er altijd terecht voor onderhoud.
Voorbeelden ? Met deze hakselaar ben ik ook na bijna een vol jaar nog supergelukkig en onlangs dacht ik er ook aan dat ik - 13 jaar na het overlijden van mijn moeder - nog steeds met de grasmachine werk die ik toen kocht. Zij was tevreden van haar Toro, ik kocht mij toen ook een Toro. Voordien kocht ik om de drie jaar een grasmachine in de Makro. Waarom om de drie jaar ? Omdat ze na die tijd gewoon doorgeroest waren en/of niet meer wilden starten.

05-11-09

Saai (?) maar interessant - 1

De rode draad doorheen mijn blog is de tuin en vooral bloeiende planten. Het kan dus niet anders dan dat ik af en toe min of meer in herhaling val.

gazon1_051109Begin dit jaar had ik een postje "Werken aan een mooi gazon - nú". Daarin werd uitgelegd waarom verticuteren eigenlijk niet echt aan te raden is, en dat een mooi gazon op langere termijn veel meer gebaat is bij kalkgiften. De komende dagen staat dan ook vast en zeker een kalkgift op mijn agenda. En ik kan het aan iedereen aanraden om hetzelfde te doen; wel eerst de bladeren verwijderen natuurlijk.

Maar waarom is kalk belangrijk voor de grond en voor de planten ? Daarover gaat onderstaand artikel dat ik kopieerde (en wat inkortte) van de website van vasteplantenkweker Jan Spruyt-Van der Jeugd. Zij die de interesse en de moed hebben om het te lezen zullen merken dat kalk veel meer betekent voor planten dan alleen kalk. Het is een soort catalysator die er voor zorgt dat planten ook andere en zeer belangrijke voedingsstoffen kunnen opnemen.

In een eerste bijdrage gaat het over de pH van de grond, binnenkort over de struktuur van de grond, en wat later over de bemesting.

De zuurtegraad (pH), puur scheikundig bekeken.
Om de zuurtegraad van bodems te kunnen omschrijven, moeten we gazon2_051109teruggrijpen naar de scheikunde. Voor wie dit interesseert, vertellen we dat de zuurtegraad een maat is voor de concentratie aan vrije waterstofionen (H+).
Hoe meer van die H+-ionen, hoe zuurder iets is, en des te lager de pH-waarde.
Hoe minder van die H+-ionen, hoe minder zuur iets is en des te hoger de pH-waarde zal zijn.
Puur chemisch gezien ligt de pH-waarde steeds tussen 0 en 14, en noemt men een pH van 7 neutraal. Een pH lager dan 7 noemt men zuur, een pH hoger dan 7 noemt men basisch of alkalisch.

De zuurtegraad (pH) van toepassing op bodems.
Voor tuingronden vinden we bijna steeds een pH-waarde tussen 4 en 8.
Een grond met een pH lager dan 5,5 is zuur, een grond met een pH hoger dan 6,5 is basisch. Algemeen kan men stellen dat een goede tuingrond een pH-waarde heeft tussen 5,5 en 6,5.
gazon3_051109Nu is de ideale zuurtegraad voor elke tuin niet helemaal gelijk. Op de eerste plaats hangt veel af van de grondsoort. Lichtere zandgronden zijn reeds vruchtbaar bij een pH tussen 5,5 en 6,5. Zwaardere kleigronden vragen een hogere pH, nl. tussen 6,0 en 7,0. De zuurtegraad (pH), van belang voor (vaste) planten. De meeste (vaste) planten groeien goed bij een bodem-pH tussen 5,5 en 6,5.
Hoe komt het nu dat planten niet willen groeien als de pH niet geschikt is? Het antwoord heeft alles te maken met de voeding van de plant. De pH bepaalt immers hoe de voedingselementen die in de grond zitten zich zullen gedragen.
Bij een bepaalde pH vormen sommige voedingselementen andere verbindingen die niet meer opneembaar zijn voor de plantenwortels. Daardoor ontstaan er gebreksverschijnselen. Andere elementen zoals mangaan (Mn), aluminium (Al) en ijzer (Fe) worden bij een te lage pH te sterk opneembaar voor de planten.
Voor de meeste planten kan hierdoor een vergiftiging ontstaan, door een te grote opname van deze elementen.
gazon4_051109 Andere planten dan weer wensen een dergelijke hoge opname van deze elementen. Deze laatste noemt men de zuurminnende planten. Dit zijn dus planten die optimaal groeien in zure gronden, dus lage pH. Volgens de gewenste bodem-pH kan men vaste planten indelen in 3 categorieën:
pH tussen 4,5 en 5,5: zuurminnend
pH tussen 5,5 en 6,5: normaal kalkbehoeftig
pH tussen 6,5 en 7,5: kalkminnend 
Of planten al dan niet zuurminnend, normaal, of kalkminnend zijn kan gevraagd worden bij de kweker, of kan eenvoudig opgezocht worden in literatuur over planten.
Voor een geslaagde aanplanting van (vaste) planten neemt u best een grondstaal van de te beplanten bodem. Verzamel grond, met een schop of een speciale grondboor, op enkele plaatsen, gelijkmatig verdeeld over de tuin, tussen 0 en 25 cm diepte. Let er wel op dat slechte stukken in de tuin, of stukken met bv. aangevoerde grond, het best afzonderlijk bemonsterd worden. Meng vervolgens gazon5_051109de verzamelde grond gelijkmatig door elkaar. Van dit mengmonster kan u dan ca. 0,5 kg binnenbrengen in een speciaal labo voor grondonderzoek; zoals bv. 'De Bodemkundige Dienst van België', W. de Croylaan 48, B-3001 LEUVEN-Heverlee (Tel. 016/22 54 26; Fax 016/22 42 06). U kunt dit instituut steeds opbellen zodat zij u de officiële staalnemers het dichtst bij u in de buurt kunnen aanwijzen. Zij analyseren dan uw staal op de zuurtegraad en op de bemestingstoestand.
Ook in de betere tuincentra zou u moeten terecht kunnen voor een betrouwbare pH-analyse en bijhorend een analyse van de voedingstoestand van uw bodem. 

Hoe de zuurtegraad (pH) aanpassen voor (vaste) planten?
Wanneer u de pH van uw bodem kent, kunt u deze vervolgens in orde brengen. Is uw bodem te zuur (lage pH), dan kunt u deze verhogen door hem te bekalken. Indien de pH te basisch (hoge pH) is, dan kan u de bodem plaatselijk verzuren door hem te vermengen met turf of met speciale producten voor heideplanten en rhododendrons die u in tuincentra kan kopen. pH-waarde verhogen = uw bodem minder zuur maken. Indien u uw grond minder zuur moet maken, dan moet u een bekalking uitvoeren. Voor vaste planten kiest u het best voor zeewierkalk (poeder) of gekorrelde groenkalk. De dosis die u moet toepassen, meestal uitgedrukt in kg per 10m² of per 100m² (are) is afhankelijk van de gemeten pH-waarde en van de plantensoort die u wenst aan te planten.
Het ideale moment om te gazon6_051109bekalken van vaste planten is bij het klaarleggen van de bodem voor de aanplanting. Best strooit u de gewenste hoeveelheid kalk uit over de grond. Vervolgens mengt u deze innig met de bovenste 25 cm aarde. Zo krijgt u een goede verdeling in de diepte, en dus een gelijke pH. Ook in een reeds bestaande border met vaste planten kan een regelmatige onderhoudsbekalking gewenst zijn. Vooral voor de kalkminnende plantensoorten is dit een absolute must. Immers talrijke natuurlijke processen doen uw bodem langzaam maar zeker verzuren. Het ideale moment voor een dergelijke onderhoudsbekalking is vanaf het late najaar tot het vroege voorjaar.

Om als besluit terug te keren naar ons gazon: aangezien quasi alle gronden van nature uit verzuren, is bekalken aangewezen. Mos duidt absoluut op een verzuring. Bekalken zal er dus voor zorgen dat uw gras beter de nodige voedingsstoffen kan opnemen, en het mos de baas blijft.

03-11-09

Herfst en zuidenwind.

Zo'n dertien jaar geleden, toen ik mijn vijver inplantte en aanlegde, heb ik onvoldoende rekening gehouden met de klimaatverandering en vooral met wijzigingen die zich zouden voordoen in de situering van hoge en lage drukgebieden in onze kontreiën.
bladerentrisbisZo komt het dat ik ten zuid-zuid-oosten van mijn vijver een Catalpa staan heb, die nu meer dan volwassen is, en waar tot ongeveer eind oktober een tienduizend bladeren aanhangen. Grote bladeren. Hoe mijn vijver er vorige week uitzag zie je op de foto hier links, erop klikken geeft een betere aanblik.

 

En zo zag mijn vijver er zondagnamiddag omsteeks 16u uit.
bladeren

Ik kan je verzekeren, gisterenmorgen (de maandag dus) was het nog stukken erger. Nog nooit gebeurd eigenlijk. Want er zat dertien jaar terug wel degelijk een op dat moment ingenieuze redenering achter de plaats van de Catalpa t.o.v. de vijver. Iedereen die mijn blog volgt weet dat ik graag en veel ga lopen. Rond die periode had ik een vast traject van 10 km, dat pal naar west-noord-west gaat. In de herfst, ook in de winter, én in de lente, en zelfs in de zomer had ik in het doorgaans altijd de wind volledig op kop. In die tijd bestond er nog westenwind. Ik denk dat daar zelfs ooit een TV-reeks naar genoemd is.
De laatste jaren komt hij steevast meer en meer uit het zuid-westen, zodat ik aanzienlijk meer bladeren uit de vijver moet ruimen.
Nu zondag was een triest hoogtepunt in deze evolutie: een eerste echt winderige dag, waarbij de wind uit het zuid-zuid-oosten blies. Iets wat hij eigenlijk al ongeveer het ganse jaar doet.

bladerentristris

En gisteren was ik dus de pineut, want al die bladeren moesten verwijderd worden uit de vijver: na een tweetal dagen gaan ze zinken, en elke vijverliefhebber weet dat zoiets nefast is voor de kwaliteit van het water het jaar nadien. Ondoorzichtig groen wordt het dan. En dat wil ik niet.
Gisteren was ik zo ongeveer een uur of 5 bezig met bladeren opscheppen, vandaag heb ik een ontsteking aan mijn linker elleboog.
Waarom 5 uren ? Simpel: zoals je hieronder ziet, die bladeren liggen bovenop, onder en tussen de bladeren van de waterlelies, en die geven niet mee en kan je niet opscheppen met een net. Eén voor één, soms eens twee in één keer, werden al die bladeren met een lange stok, met een klein netje op het einde, opgeschept. Een monnikkenwerk.

bladerenbis

Waaom geen net over de vijver in het najaar, hoor ik u denken ? Bestaat er iets dat lelijker is dan een natuurlijke vijver met een net er over ? Neen, dus bij mij geen net over de vijver. Dan nog liever 5 uren bladeren scheppen én een ontsteking aan de elleboog.

12:04 Gepost door Geert in Vijver | Permalink | Commentaren (17) | Tags: bladeren, catalpa, zuidenwind |  Facebook

01-11-09

Er komen andere tijden..

Bob Dylan zong het ons voor: The Times They Are A-Changin'
halloween1Toen wij klein waren was er wellicht geen mens hier te lande die wist dat Halloween bestond, laat staan dat er iemand was die wist wat het precies betekende.
Dat laatste leerde ik gisteren hier: de naam "Halloween" is afgeleid van Hallow-e'en, halloween2ofwel All Hallows Eve (Allerheiligenavond), de avond voor Allerheiligen, 1 november. In de Iers-Keltische kalender begon het jaar op 1 november, dus 31 oktober was oudejaarsavond. De oogst was binnen, het zaaigoed voor het volgende jaar lag klaar en dus was er even tijd voor een vrije dag. Maar dit volledig ter zijde.

halloween5In onze tijd dus werd een pompoen alleen uigehold om in de soep te doen; het meest essentiële stuk, het omhulsel, vloog op de komposthoop, of was voor de kippen.

halloween4Gisteren zag ik op twee blogjes, hier en hier, hoe de kinderen tegenwoordig inventief en kreatief zijn om zich om te toveren tot de meest schrikwekkende monsters en van deur tot deur gaan aanbellen om met manden vol snoep naar huis te komen. Getuige daarvan ook een aatal foto's hier die ik mocht overnemen.
Terzelfdertijd merkte ik hoe de lokale jeugdbeweging in het donker door onze straat trok, in groepjes van een stuk of 10, gewapend met fakkels, maskers en andere attributen.
Overgewaaid uit Amerika, en ik heb er niets op tegen. 

Het deed me wel eventjes terugdenken aan vroeger, aan een (Vlaamse) traditie die, althans hier bij ons in de streek, aan het uitsterven is: Driekoningen. Wij liepen ook verkleed, wij trokken ook van deur tot deur, en i.p.v. een fakkel met een échte vlam hadden wij hooguit een lichtgevende ster bij ons. Al moest er al eerst veel licht op vallen eer je ze kon zien. 
halloween3De sneeuw (ja, ook dát bestond nog in Vlaanderen) en de vrieskou konden ons niet deren, aan elke deur lieten we de bewoners al zingend geloven dat we met drie waren, ook al waren we soms maar met twee, of soms zelfs met vier...  Of zelfs gans alleen, dat gebeurde ook, maar zo ver heb ik het nooit gedreven.
Maar we kwamen wel thuis met een buit spaarcentjes die een veelvoud was van ons zakgeld. Nu, bij ons in de familie was dat niet moeilijk, want ons zakgeld was eigenlijk die naam niet waardig: tot onze eerste kommunie nul frank, nadien een halve frank per leeftijdsjaar, vanaf ons twaalde een volle frank per leeftijdsjaar, en vanaf ons 16-de zelfs twintig frank. Dit alles dan nog elke week opnieuw.
halloween6Maar er was ook nog een andere traditie met Driekoningen, en ik heb de indruk dat die echt volledig vervaagd is. Op de avond voor Driekoningen zat er in de boekweitbrij die we voorgeschoteld kregen 1 (één) niet geweekte boon verscholen. Hij of zij die het geluk had die boon opgeschept te krijgen was 's anderendaags koning voor één dag, en mocht bijvoorbeeld bepalen wat er zou gegeten worden, hoefde niet mee te helpen met de afwas, hoefde geen boodschappen te doen, en mocht zelfs - met mate natuurlijk - één en ander kommanderen.
Al ben ik er nu wel van overtuigd dat die boodschappen gewoon een dag verschoven werden, want ik kan mij niet inbeelden dat er bij ons ooit iemand anders dan ik naar de winkel moest fietsen.

Zou dit nog bestaan ? Zoniet, misschien kan dit een tip zijnvoor wie dit leest om dit weer in ere te herstellen ? Aan het begrip koning kan vast en zeker een zeer kreatieve invulling gegeven worden. Eén beperking wil ik hier toch opleggen: zij die toevallig Albert heten mogen niét meedoen !

halloween7

11:06 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (18) | Tags: halloween, driekoningen |  Facebook

30-10-09

Over reply'en en forwarden

Over reply'en, forwarden en een beetje leedvermaak.

Blijkt dat gisteren één van mijn ex-bazen meedeed in blokken. Vooral de laatste 5 minuten van het programma waren zeer interessant, want het liet mij niet onverschillig dat hij, na de ganse tijd op kop gestaan te hebben, bij de laatste vraag werd voorbijgestoken en moest toekijken hoe de eindvraag poepsimpel was. Exit mijn ex-baas.

Hij was het soort baas die meer dan waarschijnlijk in het privéleven en aan de toog een sympathieke kerel is, wellicht grappig ook, maar als baas geen moment zichzelf is. Een slechte baas dus. Eén waar je, als je dan toch eens besluit om langs te gaan met een vraag, zonder antwoord buiten komt, maar in plaats daarvan met 10 nieuwe vragen opgezadeld zit. Voor iedereen herkenbaar wellicht....
Maar ik had hem niet echt nodig, over de specifieke technische inhoud van mijn job wist hij weinig of niets, en ikzelf ben al lang gewoon om me altijd en overal verbaal uit de slag te trekken.

Zo ook die ene keer, maar toen was ik toch niet gerust in de afloop en had ik veel geluk dat ik een nachtje kon slapen over de strategie die ik zou hanteren.
Ik bracht hem per e-mail van thuis (homeworking) verslag uit over een internationaal project waar ik samen met een Franse collega aan werkte. Uit zijn reply bleek dat hij er niets van snapte. emailIk forwarde die reply naar mijn kollega in Parijs, met deze toevoeging: "
He's not only boring, he's also stupid. Once again he does not understand one single word of it."

Het enige probleem: i.p.v. te forwarden had ik op de reply-knop geduwd.
Binnen de minuut kreeg ik een mail terug van hem met de korte vraag om dit 's anderendaags om 8u30 in zijn bureau te komen uitleggen. Het gebeurt niet vaak, maar toen was ik enkele minuten volledig sprakeloos, zelfs lichtjes in paniek. Gelukkig zat ik thuis te werken, want was ik toen onmiddellijk bij hem geroepen, ik was door de mand gevallen.....

Maar ook hier heb ik mij uitgepraat.boss
De taktiek die ik 's nachts bedacht heeft volledig gewerkt: het onmiddellijk over een andere boeg gooien.
Ik ben bij hem binnengekomen en heb hem niet de kans gegeven om iets te zeggen. Mijn openingszin moet ongeveer als volgt geweest zijn: "Ik ben blij dat ik eens een half uurtje tijd krijg om met u te spreken, want ik ben al enige tijd uitgekeken op mijn job en overweeg om een transfer aan te vragen naar een andere afdeling." Op dat moment was ik zowel in Antwerpen als in Parijs een beetje onmisbaar en ik wist dat...
Het werd vooral voor mij een tof gesprek, waarbij ik werd verlost van een aantal minder leuke, administratieve taken. En gans op het eind zei hij nog, al lachend zelfs, blij omdat ik bleef: "Oh ja, en die mail van gisteren, dat zullen we maar vergeten, we kennen u hé."  

Ja, hij kende mij. Net zoals zij die mij op Facebook wat volgen misschien ook niet achterover vallen van dit waar gebeurd verhaal....

Oh ja, ook dit nog: drie keer had ik een vrouw als baas. Zij zijn écht duidelijk veel beter geschikt voor zo'n job.

10:51 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook

28-10-09

Anti-reklame...

.... voor mijn blog.

Als je vandaag komt lezen, zorg dan maar dat je hier rap weg bent: véééél te mooi weer om binnen te zitten achter de computer. Profiteer van dit prachtige 28 oktober-weer, want volgende week zou het, herfstvakantie of niet, erg slecht worden.

Maak dus maar dat je hier snel weg bent, ik doe dat ook.

281009




En als je dan toch wat wilt blijven hangen, luister dan meteen maar naar de Song Van De Week, met de aller-aller-allerlaatste nummers van The Beatles. Helemaal tot "The End", inklusief drumsolo en gitaarsolo's.
Jammer dat McCartney nooit meer dit niveau haalde zonder Lennon aan zijn zijde...

And in The End the love you take is equal to the love you make....

11:09 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (14) | Tags: the beatles, oktoberzon |  Facebook

26-10-09

Een pijnlijk moment

Vorige week schreef ik al dat er mij om medische redenen met aandrang werd geadviseerd om mijn dagdagelijkse (sport)schoenen in de vuilbak te smijten.
Reden: versleten tot en met en niet meer zo goed voor mijn voeten.

schoen2Omdat ik iemand ben die van sommige kledingstukken moeilijk of zelfs geen afscheid kan nemen, omdat ik iemand ben die een paar dingen heeft die hij altijd weer opnieuw zou dragen zodra ze gewassen en weer droog zijn, omdat ik iemand ben die voor geen meter - zelfs voor geen millimeter - meedoet met wat de mode voorschrijft, en omdat ik iemand ben die dus eigenlijk op dat punt niet veel nodig heeft, reken ik afscheid nemen van deze schoenen tot één van de pijnlijke momenten uit mijn nog jonge leven.
schoen1Gelukkig zorgen digitale toestellen er nu voor dat je ook van onnozelheden foto's mag trekken, zodoende kan ik de komende weken, maanden of zelfs jaren blijven kijken naar de schoenen die zo lang aan mijn voetjes mochten zitten. En die nu in de vuilbak liggen.
Maar ik ben er eigenlijk wel zo goed als zeker van dat ik toch niet alleen ben, dat er nog veel mensen zijn die op één of andere manier gehecht geraken aan bepaalde kledingstukken, en die dan ook blijven dragen, ook al is het zogenaamd "not-done". En het dan erg vinden dat versleten zijn.
Ik heb nog zo'n rode T-shirt ook. Die draag ik niet meer, omdat hij anders nóg meer zou verslijten en ik hem dan niet meer zou kúnnen dragen. Leg dit maar eens aan een normaal mens uit ....








P.S. Ondertussen heb ik de schoenen alweer uit de vuilbak opgevist, en ze staan terug klaar om gebruikt te worden waarvoor ze gemaakt werden: rond mijn voetjes zitten. Maar dát ga ik niet doen. Toch... de vuilbak, en nadien de verbrandingsoven, dát was net een brug te ver ! Dát hebben ze niet verdiend.

14:47 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook

21-10-09

Opluchting alom !

Tot en met zondag zal zowel op de Skynetblogs als op Facebook niets te lezen zijn dat uit mijn klavier ontsproot....
Een uitgelezen kans voor wie ze grijpen wil om vooral op Facebook (tijdelijk) eens het hoogste woord te voeren.

Het is mijn toer om enkele dagen op onze kat te passen, en daar kom ik niet onderuit !

kat

12:12 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook

20-10-09

Voet- en ganganalyse

Of gang- en loopanalyse, want dat was het eigenlijk.

Naar aanleiding van de diagnose van metatarsalgie, enkele weken geleden, was ik gisteren in het AZ Alma, Campus Sijsele voor een paar simpele testen. Mee te brengen: mijn loopschoenen en mijn dagdagelijkse schoenen. Bij mij zijn dat gewone sportschoenen die ik eigenlijk aan geen mens durf tonen, maar waar ik geen afscheid kan van nemen. Aangezien ze zouden geïnteresseerd zijn in het slijtpatroon van de zool, moest ik het spel eerlijk spelen.
Natuurlijk waren ze niet verrast, er zijn wel meer mensen die zweren bij dat ene paar (sport-) schoenen. Maar het verdict was duidelijk: ze zijn nog slechts voor één ding goed: voor de vuilbak.

voetengangBij de ganganalyse wordt een beeld opgemaakt van de drukpunten in de voet, zoals op de foto hiernaast (geplukt van de website van AZ Alma, dus niet van mijn voeten). Bij mij blijkt dat de zone onder de tenen veel te rood gekleurd was, en de hiel is slecht heel licht blauw gekleurd.
De loopanalyse bracht ook wel e.e.a. aan het licht, waarbij de twee voornaamste punten zijn:
a) ik land op de voorvoet i.p.v. de hiel
b) bij het afstoten draait de enkel naar buiten wat extra belasting geeft op de kuitspieren.
En mijn oude loopschoenen, gekocht in een gespecialiseerde zaak en ook volledig versleten, zijn nu nog beter dan mijn nieuwe loopschoenen, van een bekend merk, gekocht zonder advies, en bijna splinternieuw. Het waren nochtans schoenen van boven de 100 EUR. Besluit: als je graag en veel loopt: laat je adviseren bij de schoenkeuze !!!

Wat zal er nu gebeuren  ? Aangepast schoeisel en steunzolen. Ik ben benieuwd naar het resultaat. Vanaf vrijdag hervat ik het lopen (hardlopen voor de Noorderburen).

Meer medische informatie over zo'n analyse vind je hier.

18-10-09

Verbena Bonariensis

Half juli was er een postje over de Verbena Hastata, vandaag is het zusje aan de beurt: de Verbena Bonariensis. Jawel, een zusje en geen broertje, want de Verbena Bonariensis is min of meer naar de roze kant (lila-paars).

verbena_bonariensis_171009_3


verbena_bonariensis_171009_2Verbena Bonariensis (syn. Verbena Patagonica) is een vaste plant die zich vaak gedraagt als verbena_bonariensis_171009_1een éénjarige, omdat ze vorstgevoelig is en dus geregeld verdwijnt, maar zich na één seizoen rijkelijk uitzaait en dus altijs terugkomt. De plant is ook in het eerste groei- en bloeijaar quasi onmiddellijk op de normale afmetingen. En de ijle plant kan tot 2 meter hoog worden.
De ruw en behaarde, min of meer vierkante en taaie stengels komen vanuit het niets, of vanuit een klein rozetje uit de grond; de bladeren zijn lancet- tot lijnvormig, ruw en gezaagd. De stengels hebben enkele tot meerdere zijvertakkingen.
verbena_bonariensis_171009_6De zeer kleine lila-paarse bloempjes, in langgesteelde schermvormige trossen bloeien van juni tot september, tot zelfs diep in oktober. De eerste nachtvorst is er meestal teveel aan. Vorst aan de grond wordt nog verdragen, vorst op 1m hoogte is meestal wel het einde van de bloei.
De plant is zeer fraai voor zowat overal in de border, voornamelijk door de losse en ijle groeiwijze, die ervoor zorgt dat de ze nooit opdringerig is.
Volle zon geniet absoluut de voorkeur, de verbena_bonariensis_171009_4grond mag tamelijk droog zijn. Wil men de plant zelf uitzaaien, dan is vroeg zaaien de boodschap om nog hetzelfde jaar bloei te hebben. Eens je deze plant in de tuin hebt, vraagt ze heel weinig onderhoud; alleen zal je in het voorjaar de zaailingen soms wat moeten uitdunnen, en is het niet onverstandig om de meeste uitgebloeide bloemtrossen ruim voor de winter weg te snijden, zoniet kan het uitzaaien lastig worden.


verbena_bonariensis_171009_5Alle foto's uit eigen tuin, en de meeste aanklikbaar. De smalle foto toont een zicht van de volledige plant: zeer ijl dus.

15-10-09

Hoe zou het zijn met ...

.... deze vlinder ?

      vlinder1

Hij - of zij, dat kan ook - had gisteren de ganse tuin voor zich alleen.
Een zonnige, maar verrassend koude oktoberdag, en mijn aandacht werd getrokken door deze heel erg grote vlinder. Geen andere vlinders in de buurt, die hadden al lang begrepen dat je halfweg oktober niet meer zo nodig hoeft rond te fladderen.
En 's avonds koelde het af, het koelde sterk af, en toen dacht ik aan de vlinder.
Zou hij tijdig onderdak vinden voor de koude nacht ?
Waar zou hij onderdak zoeken ?
Zou hij wel een geschikte plaats vinden om het te overleven ?
En als hij 's nachts kou zou lijden, zou hij dan zitten rillen ?
Zou hij zich eenzaam voelen ?
En zou hij niet bang zijn alleen in het donker ?

vlinder2

En toen ik deze morgen merkte hoe er aan alle herfstkleuren nu ook een wit tintje werd toegevoegd, stelde ik mij weer dezelfde vragen.
Met nog ééntje erbij: als hij de koude nacht niet had overleefd, zou het een pijnlijke dood geweest zijn ?

Misschien had ik filosoof moeten worden.

 

De onderste foto is aanklikbaar, omdat ik die wel mooi vind met al die kleuren.

10:42 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (20) | Tags: vlinder, herfstkou |  Facebook

13-10-09

Kort en goed nieuws

Sinds begin maart sukkelde ik met de naweeën van een operatie aan mijn linker oor van heel lang geleden (cholesteatoom).
Zodat ik de afgelopen maanden meer tijd dan mij lief was doorbracht in de wachtzaal van de ORL. Drie specialisten hebben er zich over gebogen, en vandaag was de gote test.
De intervallen waarmee ik op konsultatie moest werden i.p.v. 14 dagen verlengd naar 1 maand, en halfweg augustus waagde de ORL het om eens te zien hoe de evolutie zou zijn binnen 2 maanden. Een mens kan tenslotte niet konstant op visite gaan. Bij een verslechtering (lees: terugkeer) van een hardnekkige ontsteking in mijn oor zou een delikate operatie volgen. Delikaat in die zin dat er moest gesneden worden op een plaats die zich onnoemelijk dicht bij de gelaatszenuw bevindt, en als die zenuw geraakt zou worden, zou ik de rest van mij dagen rondlopen met een "schieve muile" (zoals ze zeggen in Oost-Vlaanderen).

Hoera, alles gaat goed. Volgende konsultatie pas binnen 4 (vier) maanden !!

P.S. Wie hier toevallig terechtkomt en interesse heeft in wat ik hierover schreef: hier, hier en hier lees je wat vooraf ging.

11:03 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (12) | Tags: cholesteatoom |  Facebook

11-10-09

Blikvanger

Eind april kwam hier een bijdrage over de Viburnum Plicatum Mariesii. Ik schreef toen onder meer: "in de herfst verkleuren de bladeren naar roodachtig paars.
Of het nu roodachtig paars dan wel bruinachtig rood is, daar wil ik nog wel eens over discussieren, maar dat de Viburnum Plicatum Mariesii momenteel een blikvanger is, dat staat vast.

virburnum_plicatum_marisii_111009_1

Dat ze er nu nog zo bijstaan hebben ze te danken aan de vele uren dat ik ze besproeide, anders hadden ze augustus en zeker september 2009 niet overleefd.
De Viburnum Plicatum is zonder meer een aanrader voor elke tuin.

virburnum_plicatum_marisii_111009_2

09:30 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (10) | Tags: heesters, viburnum plicatum mariesii |  Facebook

09-10-09

Steeds maar werken

all_work_no_play



'k Heb nog een hoekje ontdekt dat ook nog moet geschilderd worden.

Eerst was ik zinnens om de achterkant van mijn huis in het wit te laten omdat ik dacht dat het grijs minder zou staan bij alle diverse kleuren van de bloementuin, maar ik ben van gedacht veranderd. Het grijs valt mij zodanig goed mee, dat ik ALLES ga doen, ook de achterkant en het overdekt terras. Aan dat overdekt terras is tamelijk wat houtwerk, en aangezien het vannacht weer zou kunnen regenen ga ik er nu snel aan beginnen !

Resultaten begin volgende week !

P.S. Wie ooit The Shinig zag, zal wel weten waar ik "All work and no play makes Geert a dull boy" haalde. Wie The Shining niet zag, moet dringend dié achterstand inhalen.

10:06 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook