24-02-10

Saai (?) maar interessant - 2

Op 5 november vorig jaar had ik een eerste postje met wat theorie over grond en bodem.
Nu de tijd is aangebroken om één en ander in de praktijk te brengen, volgt een tweede hoofdstukje, over de structuur van de grond.
Opnieuw een ingekorte versie van iets wat je kan lezen op de website van vasteplantenkweker Jan Spruyt-Van der Jeugd.

Ik wil van de gelegenheid ook gebruik maken om iedereen die graag een mooi gazon heeft nog eens mee te nemen naar mijn postje van ruim een jaar geleden: werken aan een mooi gazon: NU !

Een goede bodemstructuur, wat is dat?

Grond is samengesteld uit verschillende gronddeeltjes, elk met een eigen grootte en specifieke eigenschappen. Afhankelijk van deze samenstelling kan men de grondtypes indelen in verschillende grondsoorten.
Men spreekt van lichte grond wanneer deze veel zanddeeltjes (grote gronddeeltjes) bevat.
Men spreekt van zware grond als er meer leem en klei is (zeer kleine gronddeeltjes).
Afhankelijk echter van de grondsoort spreekt men ook van de structuur van een bodem. Met de bodemstructuur bedoelt men de manier waarop de verschillende bodemdeeltjes aan elkaar verbonden zijn. Dit kunt u niet direct in een labo meten, maar kunt u wel zelf ter plaatse waarnemen.
Voor de bodemstructuur kan men een onderscheid maken tussen de bouwvoor (= de bovenste 25 cm) en de ondergrond (dieper dan 30 cm).

De ondergrond.
De ondergrond moet liefst voldoende doorlatend zijn voor insijpelend regenwater en ook voor de beworteling. Vóór een nieuwe aanplanting worden verharde lagen in de ondergrond dan ook best gebroken door een diepe grondbewerking.
Let er hierbij wel op dat de minder goede grond uit de ondergrond niet teveel naar de bouwlaag gehaald wordt. Daarom kan het maken van een voldoende diepe plantput, waarbij u de onderste grond wel goed losmaakt maar toch onderin de put laat, een goede oplossing zijn.
De bouwlaag.
Voor de bouwlaag spreekt men van een goede bodemstructuur wanneer de grond voldoende kruimelig is en in uw handen gemakkelijk uiteenvalt in verschillende kruimels van grond.
Een dergelijke kruimelige structuur is ideaal voor een goede beworteling van de planten. Het zorgt voor een goede vochtverdeling in de bodem en voor een goede ontwatering bij overvloedige regenval.
want, naast water is voldoende lucht in de bodem van essentieel belang om een gezonde en goede beworteling te verkrijgen en te behouden.

Humus.
Van groot belang voor het bekomen en behouden van een kruimelstructuur is de aanwezigheid van voldoende humus (ca. 3 à 4%). Deze humus zorgt er voor dat de grondkorrels beter zullen samenhangen tot de gewenste grondkruimels.
Essentieel hierbij is een rijk en actief bodemleven, dat nodig is voor een goede beworteling. Dat bodemleven zet tevens organische stof om in voedingsstoffen en humus.
Ook een bekalking heeft een positief effect op de bodemstructuur en het bodemleven.

Bodembewerking.
Tot slot wensen we ook het belang van gepaste bodembewerking te benadrukken. Hiermee bedoelen we dat het raadzaam is om gronden op een geschikt tijdstip te bewerken met geschikt materiaal.
Bijvoorbeeld zware gronden niet bewerken wanneer deze te nat liggen. Een nieuwe tuin niet bewerken met te zware machines.

Een goede bodemstructuur is dus de basis voor mooie (vaste) planten. 
Een nieuwe aanplanting is het uitgelezen moment om de bodemstructuur te verzorgen en extra organisch materiaal in de bodem te brengen. Dit kan men eventueel doen met mest of composten.
Wel oppassen voor verbranding van de nog jonge wortels indien deze producten te vers zijn. Vooral het gebruik van vers organisch materiaal in de plantgaten wordt sterk afgeraden.
Een veiliger alternatief om extra organische stof in te brengen, zijn de gedroogde en gesteriliseerde bodemverbeteraars, zoals bijvoorbeeld gedroogde 'koe-kuiken-paardenmest' of beter nog speciale producten zoals 'Vivimus' van DCM. Dit laatste is een natuurlijk product specifiek samengesteld om bij te mengen in de plantgaten. Dit product op basis van tuinturf is erg rijk aan organische stof en humus. Doordat er extra kalk aan toegevoegd werd, heeft het in tegenstelling tot pure turf geen verzurende werking op uw bodem-pH. Het bevat ook voldoende en geschikte voeding voor een goede begingroei en is tevens rijk aan nuttig bodemleven.

De praktijk bij mij ?
Afgestorven materiaal de ganse winter laten liggen, zodat de bodem niet toeslaat door regen en sneeuw. Ondertussen wordt een deel van die afgestorvengorenmassa omgezet in humus. De rest wordt in het voorjaar - nu dus - opgeruimd en gecomposteerd: zie hier. De compost van het jaar voordien wordt uitgestrooid.

opkuis1_240210 opkuis2_240210

21-02-10

100.000 en nog iets

Eergisteren, vrijdag, nam ik de kaap van 100.000 bezoekers. Aan al deze bezoekers, de trouwe en de sporadische, hartelijk dank.
Ik zal jullie nog een tijdje weetjes en informatie blijven geven over bloeiende planten. Korrekte informatie, gebaseerd op eigen ondervinding en altijd weer getoetst aan boekenkennis.
Van tijd tot tijd afgewisseld met mijn eigen kijk op bepaalde dingen.

Ik zal dáár maar meteen mee beginnen.
'k Heb mij lang kunnen inhouden (bijna een week), maar met wat ik nu weer hoorde lukt dat niet langer.

Het gaat over 210210_1de treinramp. Dus ik wik en weeg mijn woorden zorgvuldig.
Natuurlijk voel ik medeleven met alle passagiers die op de trein zaten, met de slachtoffers, en met de familie en vrienden van die slachtoffers.
Maar kunnen we a.u.b. terug een beetje normaal doen ?
Een kollektieve schreeuw voor meer veiligheid bij het spoorverkeer, de politiek die tracht munt te slaan uit de gebeurtenissen, een parlementaire onderzoekskommissie, een stille optocht in Bergen, lezers die de kranten bestoken met lezersbrieven over hoe erg het wel niet is, iedereen wil dat het veiliger wordt,....

Natuurlijk is het erg.
Maar gaan we niet opniéuw voorbij aan iets waarvoor we niet alleen maar naar een ander kunnen wijzen, maar ook zelf de hand in eigen boezem moeten steken ?
Mag ik dus voorstellen dat we voortaan bij elk 18-de slachtoffer in het autoverkeer ook eens met z'n allen stil staan bij dié verantwoordelijkheid ? 210210_2Niet alleen zullen we dan konstateren dat we, i.p.v. eens om de 20 jaar, zowat wekelijks wel aan 18 slachtoffers komen (ik overdrijf misschien - gelukkig !), ook zullen we moeten konstateren dat de verantwoordelijkheid daarvoor nu eens bijna uitsluitend bij onszelf ligt.
Hetgeen maandag laatstleden gebeurde, wil ik geenszins minimaliseren, maar mag ik aan iedereen vragen dat zij hun eigen verantwoordelijkheid in het verkeer, dag in dag uit, ook niet minimaliseren ? Of zelfs ontvluchten ?
Morgen maandag begint de school opnieuw, na de krokusvakantie. Meer dan waarschijnlijk zal ergens minstens één kind 's avonds niet in zijn eigen bedje slapen, maar in het ziekenhuis. Het zal de kranten niet halen, en misschien behoort de "schuldige " wel tot de groep die nu nog mee staat te schreeuwen voor meer veiligheid bij het spoor. Maar eens in de vertrouwde omgeving van ons eigen stuur gelden andere regels en overwegingen...
Maandag een onschuldig verkeersslachtoffer, dinsdag een onschuldig verkeersslachtoffer, woensdag een onschuldig verkeersslachtoffer, ..... maak zelf de som, we zullen snel aan 18 zitten.

Verontwaardigd over mijn visie op het treinongeval ? Dan heeft u mijn boodschap niet begrepen. Of wilt u ze niet begrijpen.

18-02-10

Nostalgie...

Pure nostalgie.
Nochtans heb ik die periode niet echt bewust meegemaakt, daarvoor ben ik net iets te jong. Maar een oudere zus met platen van The Beatles beïnvloedt een mens danig.
Ik luisterde in 't geniep, 's avonds onder mijn dekens, naar Radio Luxemburg. Op de Lange Golf. Die zender had de eigenschap van om de paar minuten enkele seconden weg te deemsteren, om nadien langzaam terug te komen. Het hoorde erbij.

En op een dag...... op een dag kondigden ze 12u non-stop The Beatles aan. Van 18u 's avonds tot 6u 's morgens. Lennon trok meer en meer met Yoko Ono op, en McCartney lag steeds moeilijk in de groep; steeds vaker werd het einde van de groep aangekondigd.
Ik moest en ik zou die non-stop uitzending op mijn overjaarse bandrecorder opnemen. Een jaar of dertien was ik toen. De radio in de woonkamer had geen langegolfontvangst, dus restte er eigenlijk maar één serieus alternatief: een klein portatiefje. Niet met een rechtstreekse verbinding, maar met een echte micro werd alles opgenomen.
Hét probleem daarbij was: hoe vermijd ik dat iedereen die mij tussen 18u en pakweg 24u zot komt verklaren met zijn of haar stem ook nog eens niet in mijn opnames staat ?
Zo komt het dat ik de ganse nacht in afzondering ging in de garage, weggkropen in de auto van mijn vader, om zo weinig mogelijk storend achtergrond geluid te hebben. Tegen 's morgens had ik ALLE nummers van The Beatles op mijn bandopnemer.

En dit was één van mijn favorieten. Ja, natuurlijk een Lennon-nummer. Toen al !!
Ik krijg er nog steeds rillingen van.

15-02-10

Hoop in bange dagen

Bijna iedereen heeft er nu stilaan de buik van vol. Als we naar buiten kijken zouden we het niet onmiddellijk vermoeden, maar de lente bereidt zich voor. Langzaam maar zeker; vooral langzaam dit jaar.

Ik ging vorige vrijdag op inspektie in de tuin.
Het sneeuwklokje en de krokus behoeven weinig uitleg. Ze staan er al, maar laten bij deze temperatuur hun hartjes niet bewonderen.

150210_1 150210_2

Er zit dus al leven in de tuin. En niet alleen maar dingen die we leuk vinden en waar we naar verlangen. Klik maar eens op onderstaande foto, en het wordt duidelijk: de slakken (in mijn tuin zijn dat naaktslakken), zijn ook al van de partij. Ze laten zich nog niet zien, maar hun aktiviteit is wel al waar te nemen.
150210_3

Erica's mogen in geen enkele tuin ontbreken, zij geven wat kleur aan de winter. Welke soort ik staan heb, durf ik niet met zekerheid zeggen, ze staan er al heel erg lang, en in die tijd noteerde ik nog niet alles. Eén ding is zeker: ze zijn niet bewerkt met de verfspuitbus of met andere rommel. Ik vraag mij trouwnes af wie zo'n dingen koopt. Erica's geven piepkleine bloemtjes, maar ze zijn wel prachtig. Klik maar op onderstaande foto.
150210_6

En dan de winterakoniet. Beide foto's ook aanklikbaar, en de bloemetjes zijn ook al aangetast door de eerste slakken.

150210_4 150210_5

Eranthis behoort tot de Ranunculaceae. Het zijn polvormende knolgewassen met komvormige bloemen (al is dat hier nog niet te zien - ze staan nog niet open) en kraagachtige, ronde schutbladen die zijn samengesteld uit vingervormige lobben. Ze worden niet hoger dan 8 à 10 cm., en bloeien op het einde van de winter en in het vroege voorjaar.
Ze hebben absoluut voorkeur voor halfschaduw en humushoudende grond die goed doorlaat, maar best niet uitdroogt in de zomer. Daarom zijn ze zo geschikt als onderbeplanting bij struiken. In de zomer sterven ze volledig af, maar het volgende voorjaar zijn ze daar terug.
Vermeerderen kan door zaad in de herfst, of - gemakkelijker - door deling van de kluiten onmiddellijk na de bloei, wanneer het blad er nog aan zit.
Let op: alle delen van de Eranthis kunnen bij inwendig gebruik lichte maagstoornissen veroorzaken, en het sap kan de huis irriteren.
Meest voorkomend is de Eranthis hyemalis. De Eranthis x tubergenii Guinea Gold vormt de grootste bloemen, en is een kruising tussen Eranthis cilicica en Eranthis hyemalis

13-02-10

Een kippevelmoment

Ruim 10 jaar geleden liep ik wekelijks 50 km, en om de 2 weken een toer van 20 km. Tot ik druppels in mijn ogen moest doen omwille van glaucoom, en die druppels bevatten betablokkers.
Ik vergeet het nooit. Van de ene dag op de andere was het gedaan. Lopen, alles wat je wil, maar ik moest geregeld een eindje stappen tussendoor, daar was niets aan te doen.

Anno 2010, drie stukjes meniscus armer, steunzolen rijker én de verlossing via een "second opinion" dat ik geen glaucoom heb en mijn druppels met betablokkers mag achterwege laten (daarover later meer).
Net als toen voelde ik het verschil quasi van de ene dag op de andere. Ik was altijd wel blijven lopen, maar het ging plots weer beter.

Gisteren was, onverwacht eigenlijk, een glorieuze dag. Voor een buitenstaander niets speciaals, voor mij heel erg leuk, zelfs belangrijk.
Na een drietal km opwarmen kwam ik aan de watersportbaan in Gent, waar Stefaan Engels sinds 1 januari elke dag een marathon afwerkt, met als ultiem doel een jaar lang, 365 dagen, elke dag een marathon te lopen. Dit is de link naar zijn website. Tot nu toe liep Stefaan nog geen kilometer alleen, altijd zijn er wel mensen die hem één of enkele rondjes vergezellen.
Het was koud, en de vrieswind waaide matig uit het oosten, maar de zon scheen uitbundig. En ik besloot de groep van een man of 8 tegemoet te lopen, en een rondje van 5 km samen met hen te doen. Het ging verbazend gemakkelijk, en nogal rap dacht ik "waarom geen twee rondjes?"

En het is gelukt, het is verrassend goed gelukt. Ik had zelfs meer gekund. Méér dan 10 jaar was het geleden, maar eindelijk liep ik nog eens 10 km zonder onderbreking.
Ik ben zo blij als een klein kind. Het klinkt banaal, en het is ook banaal, maar geluk zit soms waar je het niet verwacht. 
En ik begin al weer te dromen om tóch ooit een marathon tot een goed einde te brengen.

11-02-10

Osteopathie

Ik vertoon een aantal eigenaardigheden. Ze allemaal opnoemen is een quasi onbegonnen werk, ik zal mij beperken tot die waar ik ondertussen van af ben. Meer dan waarschijnlijk dankzij de osteopathie.

Ten eerste. Ik kan, of liever ik kon, dienen osteo3als kompas. Van kleinsaf, zolang ik mij kan herinneren, ben ik altijd een goede slaper geweest. Op één voorwaarde echter: mijn hoofd moest altijd in dezelfde windrichting liggen. Werd daar van afgeweken, dan stond ik 's anderendaags gegarandeerd licht duizelig op.
Als kind is het plezant uw kamertje eens her in te richten. Gezien de afmetingen van onze kamertjes bleef dat bij mij in de praktijk beperkt tot mijn bed ondersom te laten opmaken, zodat ik met mijn hoofd lag waar voordien mijn voeten lagen. Het duurde telkens enkele dagen eer ik daaraan gewoon geraakte.
Zo ook op vakantie: ik kon van elk bed bepalen of het wel of niet dezelfde orientatie had als mijn bed thuis. Eventjes er op gaan liggen was voldoende. Geloof het of niet, maar het klopte echt wel.

Ten tweede. Los van de orientatie van mijn bed kon ik geregeld 's morgens toch wakker worden met een duizelig gevoel. Dat bleef dan voor de rest van de dag zo, 's anderendaags was dat dan weer over.

Ten derde. Ik had frekwent bonkende osteo2hoofdpijn. Die kon op elk moment van de dag opduiken. Gebeurde het 's morgens, dan had ik pech, was het tegen de avond, dan had ik geluk. Immers, maar één ding was zeker, ze ging alleen weer weg na een nachtje slapen.

Een dikke tien jaren geleden werd die duizeligheid dermate storend, ook omdat ze dag na dag begonop te treden, dat ik het zelf onverantwoord begon te vinden om met de auto dagelijks naar A'pen te rijden. En ik trok naar de huisdokter. Bleek dat alles rond mijn nek geblokkeerd was, en hij raadde mij aan een kinesist op te zoeken. "Of neen", zei hij, "misschien is een osteopaat wel beter." Hij mocht dat eigenlijk niet al te duidelijk zeggen, want kollega's kinesisten hoorden dat niet graag.
Na twee sessies was ik van de duizeligheid verlost, nog twee weken later had ik voor de allerlaatste keer hoofdpijn, en of ik met mijn hoofd naar het noorden, het oosten, het westen of het zuiden lig, het kan mij allemaal niets meer schelen. Ik slaap en word gezwind weer wakker.

Toeval ? Ik denk het niet.
Sindsdien ga ik om de drie maanden voor een onderhoudsbeurt. 'k Heb dan daarbij nog het geluk dat het niet bij een osteopaat is, maar wel bij een osteopate.

osteo1

09-02-10

Bijna zwanger

setteNiet ik natuurlijk, maar de hovawart hiernaast op de foto. Dat wordt dus de moeder van mijn nieuw hond. Twee jaar na Aran komt Jolan.

Binnen een tweetal weken wordt moeder hovawart gedekt, in Tsjechië dan nog wel.
En dan is het twee keer bang afwachten. De eerste keer of de verre reis niet tevergeefs zal geweest zijn. En de tweede keer welke kleurmengeling er in het nestje puppy's zal te zien zijn. Ik ben de tweede in rij voor een zwartblond teefje, dus hopen maar dat er twee zijn.

arannekeHovawarts zijn er in drie kleuren: zwart, zwartblond en blond, waarbij zwart zelden voorkomt. Mijn voorkeur gaat ontegensprekelijk uit naar zwartblond, zoals Aran. En dan loopt er hier in juni/juli weer een kleine Aranneke rond: Jolanneke.
't Zal een aanpassing worden, maar ik ben er klaar voor. Een kopij van Aran zal het niet zijn, dat besef ik goed. Ik had het geluk met Aran meteen de perfekte hond in huis te hebben: vrolijker, optimistischer en liever dan Aran kan een hond moelijk zijn.
Elke hond is anders, maar Jolan en ik, wij gaan er het beste van maken.

11:51 Gepost door Geert in Hovawart | Permalink | Commentaren (18) | Tags: aran, jolan |  Facebook

07-02-10

Een zwaar dilemma

Tussen twee foto's die het onomkeerbaar bewijs vormen dat de lente van 2010 in aantocht is, een wat zwaarwichtig verhaal. Als kontrast kan het tellen.

krokus_050210

Sinds vrijdagavond is ons vader van 85 jaar terug in het rusthuis, maar daarmee zijn de problemen niet van de baan. Integendeel, ze stellen zich scherper dan ooit te voren. En er zal binnenkort een moeilijke beslissing moeten genomen worden.


Even een korte schets van zijn situatie
  • In oktober 2009 bleek dat omwille van problemen met prostaat en verkalkte urinewegen een blaassonde moest geplaatst worden. En dat i.p.v. een operatie, die teveel risico's inhield.
  • Zijn toestand was toen al licht dementerend.
  • Al gauw bleek dat dit voor hem niet de ideale oplossing was: 9 op de 10 patienten aanvaarden dat, maar we zijn nu anderhalf jaar verder en dit "vreemd voorwerp" was bij hem aanhoudend het onderwerp van "experimenten", zoals uittrekken, doorsnijden, leeglaten, gewoon aan prutsen, weer doorsnijden, ... Met veelvuldige opnames in spoed tot gevolg. Gelukkig telkens kortstondige opnames van enkele uren.
  • Begin december tradt een blaasonsteking op, waarna ook MRSA (de ziekenhuisbacterie) werd opgemekrt in zijn urine
  • Gevolg, zolang die MSRA er is, absolute isolatie in het rusthuis. Hij mag zijn kamer niet meer uit, en verkommert in eenzaamheid. Het rusthuis deed een aanvraag om hem toch in de groep toe te laten, maar dit is geweigerd. Regels zijn regels, en de ziekenhuisbacterie is gevaarlijk voor oudere mensen.
  • We zijn twee maanden verder, en de blaasontsteking komt en gaat, met koortsopstoten en met een verstopte sonde (door de etter die stolt tijdens haar weg door de sonde). En dus met opnames in het hospitaal tot gevolg.
  • Tijdens koortsopstoten schakelt de dementie een versnelling hoger, zo had hij vorige woensdag al zijn kasten geleegd, en een aantal dingen van de muur gehaald: hij ging verhuizen, terug naar huis.
    En waar hij zich in "normale" toestand bij alles neerlegt, was overnachten in het hospitaal een zwaar probleem voor hem, want er stond zogezegd een familievergadering op het programma die avond, en al zijn broers en zussen zaten op hem te wachten. De kamer in het hospitaal was ook veel te klein om al zijn kinderen (bij mijn weten 5) te slapen te leggen.

Waar draait het nu om ?
  • Volgens de laatste briefing van de uroloog is de kans zeer klein de de blaasontstekingen nog zullen verdwijnen: eens die er zijn bij een patient met een sonde zorgt het vreemd voorwerp in de blaas ervoor dat ze zo goed als niet behandelbaar zijn.
    Dus: om de twee weken enkele dagen, in volledig verwarde toestand, in het hospitaal ?
  • Eveneens volgens de uroloog is meteen ook de kans zeer klein dat de MRSA besmetting nog zal verdwijnen.
    Dus: de rest van zijn dagen moederziel alleen op zijn kamer in het rusthuis, verstoken van elk kontakt met de andere bejaarden en aktiviteiten
  • "We moeten in de huidige situatie goed overwegen of een operatie, die een groot risico inhoudt, toch geen betere oplossing is", zo sprak de uroloog van wacht donderdag laatstleden. Als hij die operatie doorstaat, is hij van de sonde verlost, en zal de blaasontsteking en de MRSA besmetting wél kunnen overwonnen worden.

De komende weken zal ik dus allerlei adviezen inwinnen, bij de huisarts, bij zijn vaste uroloog (die nu nog een week op vakantie is), en bij het rusthuis. Het advies van het rusthuis ken ik ondertussen wel al: zij verkiezen absoluut een bejaarde die desnoods volledig incontinent is maar in de groep kan verblijven boven iemand die, waar hij ook komt, een spoor van met MSRA besmette urine achterlaat. Want overal, te pas en te onmpas, draait hij het kraantje van zijn sondezak open.
Eens alle informatie er is, is het aan ons, zijn kinderen, om te beslissen: een operatie die hij misschien niet overleeft, of nog enkele jaren (?) in eenzaamheid, op en af tussen het rusthuis en de kliniek, niet wetende wat hem overkomt.

Een serieus dilemma.
Gelukkig is er de lente die in aantocht is, en zo gaat het leven door.

sneeuwklokje_050210

03-02-10

Even een onderbreking

Vandaag werd mijn vader weeral gehospitaliseerd, en daardoor zal het bloggen op een zeer laag pitje komen te staan.
Niet dat ik daar zo van ondersteboven ben, maar er kruipt gewoon veel tijd in, en die heb ik bij het uitkomen van de lente niet in overvloed. De komende dagen zaten zo al bijna volledig vol gepland.
Als jullie mij niet tegenkomen op de blogronde, er is een geldig excuus.

20:38 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook

01-02-10

Sorry..... kan het niet helpen...

Ik durf wel eens mijn gedacht zeggen zonder er doekjes om te winden.
Voor iedereen die ik ofwel via mijn blog, of via een reaktie op hun blog, of via FB al eens onheus zou toegesproken hebben, er is wél een geldig excuus.

Eens een boer, altijd een boer.

koe

20:35 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (20) | Tags: koe, melken, kleine geert |  Facebook

30-01-10

Blikseminslag en brand

Was me dat verschieten.
Zo goed als geen wolkje aan de hemel, en plots vanuit het niets.... een bliksemschicht.
Pal op mijn krultreurwilg. Hij stond onmiddellijk in lichterlaaie.
300110_3

Het lijkt wel zo, maar natuurlijk is het niet zo. Zelfs een ongeoefend en zichzelf op fotografisch gebied zeer relativerend iemand slaagt er, overigens volkomen toevallig, af en toe ook eens in om iets op de gevoelig chip vast te leggen dat er niet alledaags uit ziet.

300110_2

Het mag dan wel weer wat gesneeuwd hebben, en we mogen dan aan het begin van alweer een winterse week staan, het is en het blijft eind januari. En alleen al door de winst aan licht wordt veel wat groeit langzaam wakker. Zoals de Iris Pseudacorus, die graag in of langs de oever van een beek groeit. Water is sowieso minder onderhevig aan grote temperatuursschommelingen en de wortels van deze moeras- en waterplant bleven dus eigenlijk voortdurend boven het vriespunt. Herfst, winter en nakende lente verenigd op één enkel plaatje.

300110_1

18:08 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (23) | Tags: krulwilg, trultreurwilg, iris pseudacorus |  Facebook

28-01-10

Winterslaap is gedaan

knotten1_jan10Gedaan met de winterslaap.
Koud buiten of niet, de tijd moet vanaf nu weer nuttig besteed worden, anders zullen de maanden februari en maart, en april ook nog, veel te kort zijn.
Naast een beek wonen heeft zo wel zijn charmes, maar er zijn ook nadelen aan verbonden. Ik ben verplicht geweest om wilgen aan te planten, want zonder hen zag ik mijn tuin jaar na jaar wat wegzakken in de beek. Dat is een halt toegeroepen, en da's natuurlijk een voordeel. Maar in de zomer, als de beek droog staat, hebben die wilgen toch heel veel vocht nodig, en dat merk ik de laatste jaren aan de aanplantingen,  tot meters ver zelfs. Daarom hou ik ze nu kort: minder bladeren, minder verdamping, minder vocht nodig.

knotten2_jan10Da's dus een karweitje waar ik nu al volop mee bezig ben. De rechtste takken worden gebruikt om mijn wilgentakken-afsluiting jaar na jaar bij te vullen (een paradijs voor insekte en kleine diertjes), de andere takken worden verhakseld, en dienen om het pad tussen mijn tuin en de beek onkruidvrij te houden. Dit jaar ben ik bovendien bezig om de afboording van de tuin te herstellen. Op de voorgrond (foto boven) is een stukje afsluiting van een halve meter hoog, maar verderop stond er een opstaande plank van 10 cm die aan vervanging toe was. De planken liggen klaar, en er zijn er al twee geplaatst (foto onder).
Zo is er altijd iets te doen.

Ik merkte vandaag zelfs dat er al heel wat beweging zit in de natuur, maar da's voor de volgende keer.

26-01-10

Een kijk op dieren

Een kijk op dieren uit een kindermond. Ter gelegenheid van een antwoord in de klas, van een examen, of gewoon... zomaar.

De mens is de dieren in vele opzichten de baas, ofschoon sommige dieren beter ruiken.

Bij de kippen bestaan ziekten waarbij de dieren op de rug gaan liggen en alle vier de poten uitstrekken.

De koe is een zoogdier, waarvan de poten precies tot op de grond komen. De koe is geen os en legt geen eieren, zoals de kippen. In zijn kop zitten ongeveer twee ogen. De koe heeft lange ezelsoren. Het jong van de koe wordt geen koe genoemd, daarom noemt men het kalf.

Uit "Júf-compleet" van H.Hoving.

10:22 Gepost door Geert in Humor | Permalink | Commentaren (18) | Tags: h hoving, juf-compleet |  Facebook

24-01-10

Nieuw hulpje voor de tuin.

Vroeger kocht ik wel geregeld iets in de Makro. Of zelfs bijna alles.
Gemakkelijk dichtbij, goed qua prijs, en  kwalitatief konkurrentieel.
Bewijs daarvan mijn oude kettingzaag, waar ik ruim 15 jaar heel veel plezier aan gehad heb. Ze werd ook heel veel gebruikt, en nooit liet ze mij in de steek. Integendeel, ik liet haar ooit in de steek, door - nieuwsgierig als ik ben - ze eens in gang te trekken zonder ketting en zonder tandwiel dat de ketting meeneemt: de stukken van het middelpuntvliedende aandrijfsysteem vlogen in het rond. Maar we hebben dat samen opgelost :-)
Dit is ze, of moet ik zeggen, was ze. Want aan alles komt een eind, ook aan een kettingzaag.
kettingzaag1

Na een nieuwe hakselmachine een klein jaar geleden, en na een nieuwe haagschaar, iets recenter, kocht ik nu een nieuwe kettingzaag.
In de vakhandel, niet meer in de Makro, de Brico, of soortgelijke Aldi's. De Makro is een prijsdrukker geworden, met alle negatieve aspekten die aan dat woord gekoppeld zijn; de Brico is gewoon te duur voor zo'n dingen, en in de Aldi is het een loterij: nu eens zijn hun speciale aanbiedingen hoogvliegers qua prijs en kwaliteit, dan weer vraag je je af hoe het mogelijk is....

Nu kocht ik een machine van Duitse makelijk. En ze is al uitgetest, zelfs al een ganse dag gebruikt: zeer tevreden ben ik. Als ze ook 15 jaar zou willen meegaan, dan zal het mijn laatste zijn: ik ga niet met kettingzagen blijven jongleren tot in de kist.
kettingzaag2

En denken jullie nu echt dat mijn oude kettingzaag in het containerpark belandt ?
Neen, ze krijgt een plaatsje naast deze schoenen. Iets wat je nooit in de steek liet, gooi je niet zomaar weg.

10:37 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (16) | Tags: brico, aldi, kettingzaag, makro |  Facebook

22-01-10

Steun aan Haïti

De laatste paar dagen hoorde en las ik hier en daar dat sommige mensen haiti1 zich afvragen of het niet zinloos is om geld te storten voor Haïti, het komt immers toch in verkeerde handen terecht.
Natuurlijk is het nodig en nuttig jezelf af te vragen of het geld goed zal besteed worden. En zo het gepaste doel te kiezen.
Maar als het besluit is "ik stort niet, want het komt niet terecht", dan scheelt er toch iets. 
Zeg gewoon "ik doe niet mee", da's duidelijk, en eigenlijk niet eens een probleem. Baas in eigen portemonnee.


Maar zonder enig bewijs gaan veronderstellingen een eigen leven leiden, worden geruchten aangegrepen om niets te doen, omdat het hen eigenlijk misschien zo wel beter uitkomt.
Een paar van die argumenten:
  • het grootste deel van wat je geeft komt niet terecht waar het moet terechtkomen
  • AZG doet niet mee met de aktie 1212, dus die aktie vertrouw ik niet (wees dan konsekwent, en stort aan AZG)
  • de lonen van de medewerkers van hulporganisaties zijn veel te hoog
  • die bobo's steken alles in eigen zakken

Gelukkig hebben ook nog heel veel mensen, de overgrote meerderheid, het hart op de juiste plaats. En steunen permanent één of meerdere goede doelen. Of dat nu Haïti is of niet, speelt geen rol: een mens kan niet alles tegelijk doen, en in het leven moeten al eens keuzes gemaakt worden. Iemand die aktief een projekt steunt in pakweg Gambia hoeft niet zonodig op elke andere kar te springen. Beter één ding goed doen dan alles versnipperen.

Maar zichzelf verschuilen achter een paar dooddoeners, zoals "het grootste deel blijft elders plakken", vind haiti2ik een beetje flauw. Ik kan dan simpel antwoorden met een andere dooddoener. Met dat verschil, dat mijn dooddoener te bewijzen valt (jammer genoeg): als je niets geeft zal er zeker geen eurocent in Haïti geraken. Dat lijkt me vrij duidelijk, da's een wiskundige waarheid.
Al de rest is zoeken naar argumenten om niets te hoeven doen.

De lonen van (top)medewerkers van hulporganisaties zouden te hoog zijn.
Ik daag iedereen uit om zijn/haar job op te zeggen, en voor de helft van de huidige wedde te gaan werken bij het Rode Kruis of Artsen Zonder Grenzen.
Iemand kandidaat ?
Een goede organisatie heeft goede krachten nodig, en die mensen willen betaald worden voor hun werk. En alleen door behoorlijk te betalen trek je bekwaam volk aan, en dat is nog altijd dé garantie bij uitstek voor een effiënte werking.

En de reden waarom Artsen Zonder Grenzen niet meedoet met 1212 ? Die is vrij duidelijk, en kwam reeds in het nieuws naar aanleiding van de gebeurtenissen met de tsunami jaren geleden.
1212 zamelt geld in voor de wederopbouw van Haïti. Een zeer nobel doel, dat absoluut noodzakelijk is.
Artsen Zonder Grenzen is een "noodhulporganisatie". Eveneens een zeer nobel doel, maar totaal iets anders.
Zij zijn haiti3vaak als eersten ter plaatse; zodra zij merken en oordelen dat de reguliere hulp voldoende op gang gekomen is, willen zij vrij zijn om hun middellen ergens anders aan te wenden. Bijvoorbeeld in Afghanistan, of bijvoorbeeld in Soedan, Somalië. Gelden die specifiek voor Haïti worden geschonken mogen zelfs wettelijk niet elders gebruikt worden.
Tevens zijn zij van mening dat de schenker graag weet bij welke organisatie zijn geld terecht komt, zodat hij/zij kan opvolgen wat er mee gebeurt. Via de pers, via internet... Volgens Artsen Zonder Grenzen is dat bij de aktie 1212 niet mogelijk, omdat het een consortium is: het geld wordt vast en zeker goed aangewend, maar de schenker weet niet of het via Caritas International , via Dokters van de Wereld , via Handicap International , via Oxfam Solidariteit dan wel via Unicef België is. 


Iedereen die zich alsnog geroepen voelt:
  • 000-0000012-12 (aktie 1212 - consortium)
  • 000-0000060-60 (Artsen Zonder Grenzen)
  • 000-0006566-67 (Rode Kruis)

20-01-10

Een vol jaar bloggen: terugblik

Precies een jaar geleden waren "och och, ik heb nu ook een blog" de eerste woorden die ik hier schreef.
Ik heb het onderschat: er komt heus wel wat bij kijken, en er kruipt tijd in. Veel tijd, gaandeweg misschien té veel tijd.
Een terugblik aan de hand van een top vijf. Waarbij ik zo goed mogelijk mijn blog als mijzelf probeer te schetsen. De twee zijn dan ook onlosmakelijk verbonden: ik toon op de blog niet alleen wat ik doe, ook wie en wat ik ben. Mensen die mij kennen zijn het daar alvast over eens.

1jaar1Op vijf zet ik dit postje. Het hoort hier thuis omdat het veel zegt over mijn voorkeur qua muziek, en muziek is een zeer belangrijk stuk van mijn leven. Maar het zegt terzelfdertijd nog zoveel meer. En ja, muziek moet wat mij betreft een boodschap brengen. De beelden versterken het nog. Heel erg veel zelfs. Een heel sterk nummer, zo gped als onbekend.

1jaar2Op vier plaats ik een postje met een didactische waarde: hoe kan je rozen stekken ? In al mijn bijdrages over bloemen en planten, meer dan ruim de helft van mijn blog,  heb ik er altijd naar gestreefd om iets te vertellen wat korrekt is. Geen copy-paste van het internet, wel eigen ervaring gekoppeld aan research in de 10-tallen boeken over bloemen en planten die ik rijk ben. Rozen stekken op Google leidt ook al maanden naar mijn blog. Maar ik had evengoed kunnen kiezen voor iets anders: bijvoorbeeld het krentenboompje, bijna even leerzaam en mooier om naar te kijken.

1jaar3Op drie komt iets uit het verre verleden, de keuze was moeilijk, maar ik kies voor Groede. Jaar na jaar opnieuw een volle maand augustus aan zee, terwijl we in juli al 2 weken in de bergen gezeten hadden. Moeder kende haar prioriteiten, soms ronduit gierig, maar aan kwaliteit kon ze wel geld spenderen. Groede, heerlijke tijden hebben we daar beleefd !

1jaar4Twee en één zijn eigenlijk heel nauw met elkaar verbonden. Maar op twee zet ik dan gewoon een eenvoudig postje, waarvan de zo goed als uitsluitend fotografische inhoud perfekt weergeeft van waar de titel komt: Geen tijd. Met tuinieren als passie heeft een mens inderdaad steeds een tekort aan tijd. Ik had net zo goed een ander postje kunnen kiezen, mijn blog staat vol met zaken over bloemen en planten.

1jaar5Op één staat een nagedachtenis aan de persoon van wie ik mijn passie heb geërfd, en met wie ik wellicht wel meer gemeen heb: mijn moeder zaliger.
Dat ik in haar voetsporen trad als hobby-tuinier heeft ze jammer genoeg niet meer mogen meemaken. Veel te vroeg gestorven, en absloluut geen fraai leven gehad, maar dat lezen jullie wel via de link.

1jaar6En dan merk ik dat een top 5 te klein is, want ik voeg er toch nog een joker aan toe: iets over Aran mag niet ontbreken.



Het tweede blogjaar is begonnen !

00:03 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (23) | Tags: 1 jaar bloggen |  Facebook

17-01-10

Poëzie en muziek...

.... of doe maar "muziek en poëzie".

Ik heb helemaal niets met poezie, maar des te meer met muziek. Als die twee verenigd worden, dan lukt het wel.

Ik ben een Beatles-fan. Jawel, nog steeds, zoiets ben je voor het leven.
En vooral een Lennon-fan, maar dat wisten jullie al. Het geniale wint het bij mij altijd van de ijver. Wellicht omdat ikzelf genoeg van het tweede heb, en te weinig van het eerste ? En als de twee dan nog gekombineerd worden....
Zo zal ik altijd Henin boven Clijsters zetten.
Zo zal ik altijd McEnroe boven Borg zetten.
Zo zal ik altijd Boussoufa boven Jelle Van Damme zetten.
Zo zal ik altijd Dali boven Rubens zetten.
Zo zal ik altijd Lennon boven McCartney zetten.

Across The Universe, een Lennon nummer op de LP Let It Be. Een typisch Lennon nummer.
Lennon was meer dan een zanger, was meer dan een componist, was meer dan een dichter, het was een kunstenaar met een missie.

Words are flowing out like endless rain into a paper cup
They slither while they pass, they slip away across the universe
Pools of sorrow, waves of joy are drifting through my open mind
Possessing and caressing me

Jai guru deva om
Nothing's gonna change my world
Nothing's gonna change my world
Nothing's gonna change my world
Nothing's gonna change my world

Images of broken light which dance before me like a million eyes
They call me on and on across the universe
Thoughts meander like a restless wind inside a letter box
they tumble blindly as they make their way across the universe

Jai guru deva om
Nothing's gonna change my world
Nothing's gonna change my world
Nothing's gonna change my world
Nothing's gonna change my world

Sounds of laughter shades of life are ringing
through my open views inciting and inviting me
Limitless undying love which shines around me like a million suns
It calls me on and on across the universe

Jai guru deva om
Nothing's gonna change my world
Nothing's gonna change my world
Nothing's gonna change my world
Nothing's gonna change my world
Jai guru deva
Jai guru deva


De eigenaardige zin "Jai guru deva om" laat al jaren iedereen toch een beetje gissen naar de betekenis ervan, al zijn de meningen wel gelijklopend.
Guru Deva is wellicht Guru Dev, de leraar van de Maharishi, bij wie The Beatles in 68 Transcendente Meditatie leerden. De naam op zich heeft ook een betekenis, want Guru betekent leraar. En Dev betekent goddelijke.
Jai betekent heil.
En de klank om wordt aangenomen de natuurlijke vibratie van het universum te zijn. Vandaar het "ooooohhhmmmmm" geluid tijdens meditatie sessies.
De betekenis is dus "Heil aan de goddelijke leraar". 

15-01-10

Erover !

Behalve kiwi's en tomaten, is er nu nog iets dat ik niet meer eet.
Was het de vorige keren nog om CO2 redenen, zoals bij de kiwi's (wat je hier kan lezen), of deels ook omwille van gewoon smaakloos op dit moment, zoals bij de tomaten (wat je hier kan lezen), dan is het nu simpelweg uit protest.

milkaWe zijn 15 januari, iedereen is nog volop aan het regimen na de feestdagen (sommigen zijn zelfs nog niet begonnen), en ze zijn daar al met de paaseieren. De commerce moet draaien.
Ik was daarnet in de Makro, en daar staat een enorme stand met Milka paaseieren, je kan er bijna niet omheen. En al zeker niet met een Makrokar in de hand. Die gaan alle richtingen uit, behalve die welke je zelf wilt. Of die doen zelfs op een gladde vloer alsof ze over kasseien hobbelen.
Maar er stonden daar dus op 15 januari al miljoenen paaseieren te wachten om gekocht, én gegeten te worden.

Let op mijn woorden: ik eet dit jaar geen enkel paasei.
Bij deze: iedereen die mij in 2010 betrapt op het nuttigen van een paasei, of zelfs maar op het kopen van een paasei, heeft recht op de som van 10 euro.
Zal Milka dat voelen ? Ik denk het niet, maar er moet iemand mee beginnen !!
Zal ik dat voelen ? Dát zou wel eens kunnen....


Korrektie: natuurlijk eet ik tomaten, en veel zelfs, maar alleen eigen gekweekte. Dát zijn tenminste tomaten.

13-01-10

Ondoordachte Doordenkertjes

Op veel blogjes kom je geregeld doordenkertjes tegen. Ik ga daar nu ook af en toe mee beginnen.
Toch een kleine nuance. Bij mij geen namen van beroemdheden, of would-be beroemdheden. Of van politiekers, die - onder het motto beter laat dan nooit - in de herfst van hun leven tot het besef gekomen zijn dat hun politieke uitspraken weinig relevant waren en zijn, en dan maar overschakelen op levensbeschouwelijke onderwerpen, niet beseffend dat we ook daar niet zitten op te wachten. Althans, ik toch niet.

Zal het hier dan zoveel interessanter zijn ?
Ik vind van wel.
En zoniet, dan hebben zij die de uitspraak deden of de woorden neerschreven wél een geldig excuus: het zijn stuk voor stuk uitspraken van kinderen, gedaan tijdens opstellen, toetsen, spreekbeurten, .... , en opgetekend door hun meester.
En.... de waarheid komt uit een kindermond, dát blijkt al uit de eerste van de drie
...

De aap onderscheidt zich van de mens door het ontbreken van de spraak.
Kan hij namelijk zeggen: "Ik ben een aap", dan was hij al een mens.

Als de inpecteur komt, moeten wij praten en de onderwijzer zwijgt. Zo krijgt hij een betere indruk.

Beleefd betekent 'dank U' zeggen, als je't eigenlijk niet wilt.





Uit "Júf-compleet" van H.Hoving.

10:38 Gepost door Geert in Humor | Permalink | Commentaren (16) | Tags: juf-compleet, h hoving |  Facebook

11-01-10

De Westerplas

Na de Reytmeersen bracht ik een bezoekje aan de Westerplas. De gebeurt eigenlijk heel regelmatig, want de Westerplas ligt in vogelvlucht op amper 500m van waar ik woon..
De Westerplas ligt op het grondgebied van Sint-Martens-Latem, deels in de deelgemeente Deurle, in het min of meer meest zuidelijke deel van Latem-Deurle, aan de grens met De Pinte en Nazareth. En ik woon op een paar honderd meter na op de plaats waar De Pinte, Deurle, Latem en Nazareth elkaar raken.
westerplas1

De reden waarom de Westerplas in 2006 werd aangelegd moet gezocht worden in problemen met afwatering, waardoor enkele jaren na elkaar een hele woonwijk onder water kwamen te staan. 
Vijf hectare weiland werd afgegraven tot op het gemiddelde zomerpeil van de beken rondom: de Nazarethbeek, de Hooglatembeek en de Rosdambeek.
westerplas2

Het totale bekken beslaat 6.5 hectare en heeft een buffercapaciteit van 36.000 kubieke meter om toestromend water uit Nazareth en Deurle op te vangen.
westerplas3

De kombinatie van slikken, zeer natte graslanden, grachtjes en poelen heeft belangrijke troeven voor natuurontwikkeling. Tal van aan water gebonden plant- en diersoorten vinden er hun toevlucht. Vooral voor vogels is het een uitgelezen voedselgebied om op krachten te komen tijdens de trekperiode. Van zodra het water enkele centimeters boven het maaiveld staat is het dan ook een af-en-aan gevlieg van steltlopers, eenden, reigers, enz...
westerplas4

De belangrijkste uitdaging voor het beheer bestaat uit het bosvrij houden van een aaneengesloten centrale zone. Wilg en zwarte els vinden er ideale kiemomstandigheden en nemen de modderplaatjes snel in. Om dit onder kontrole te houden werd gekozen voor begrazing met Herdwickschapen, een zeldzaam ras uit het Engelse Lake District.
westerplas5

Het is een eerder compact en robuust schaap met een dikke waterdichte vacht en stevige poten. In Engeland staat het geboekstaafd als hun sterkste schapenras. Hoewel schapen normaal gezien niet graag in natte gebieden leven is de Herdwick een echt moerasschaap. Je zal dan ook makkelijk kunnen vaststellen dat ze de Westerplas inlopen ook al staat er enkele centimeter water in het bekken. Ook in het Lakedistrict waar de klimatologische omstandigheden harder zijn dan bij ons blijven ze zomer en winter buiten staan. Een schuilhok hebben deze dieren niet nodig. Meer info over de Herdwicks vind je op http://www.herdwickschaap.be
westerplas6

De schapen zijn wandelaars langsheen het domein gewoon, maar sommige zijn het wel beu om steeds gefotografeerd te worden, en hebben spontaan geleerd om van nee te schudden. Ik heb mij daar niets van aangetrokken.

De zuidzijde is niet toegankelijk voor het publiek, daar bevindt zich een echte moeraszone waar ook de schapen niet bij kunnen, en waar schuwe vogels in de lente en de zomer hun broed- en schuilplaats vinden. In de winter ziet dit stukje - foto hieronder - er zeer verstorven en desolaat uit, maar vergis je niet: waterplanten zijn vaak de eerste die aan hun groei beginnen. Vanaf april is dit ontoegankelijk en in de zomer is het volledig dichtgegroeid.
westerplas7