25-07-10

In de (tomaten-)puree...

Het wordt een "annus horribilis" voor mijn tomaten. Het wil maar niet lukken zoals andere jaren.
Een groot toeval is het natuurlijk niet, want dit jaar deed ik zowat alles anders dan andere jaren. Te beginnen met het plantgoed.
Het begon eigenlijk al vorig jaar. De zaak waar tomaten2_250710.jpgik mijn plantgoed koop wordt jaar na jaar wat meer verwaarloosd, en vorig jaar bleken aperitieftomaatjes uit te groeien tot trostomaten, trostomaten werden vleestomaten, en ga zo maar door: niets was wat het had moeten zijn. Maar ik had wél tomaten.

Dit jaar zag het er daar nog wat sloriger uit dan voorheen, en behalve twee plantjes voor aperitieftomaten kocht ik er niets. En terecht zo blijkt, want hier linksboven zie je mijn aperitieftomaatjes. Als je er zo twee binnen hebt, hoeft de hoofdschotel niet meer, da's misschien ook wel een gemak.

tomaten1_250710.jpgEén plant kocht ik bij de Aveve, en da's de enige die doet wat ze moet doen, zij het met een kleine opbrengst, maar da's voor straks. In elk geval, de tomaten ontwikkelen zich normaal en ze hangen kort bij de hoofdstam aan een stevige vertakking die het gewicht makkelijk lijkt te kunnen dragen. Zoals een tomatenplant moet groeien, zoals op de tweede foto hier.

De andere tomaten zou ik dan maar zelf zaaien. Een beetje laat op 't jaar, maar enkele weken achterstand is snel ingehaald, en dat is nu ook niet het probleem. De keuze viel - onder invloed van Peter Goossens - op Cœur de Bœuf. tomaten4_250710.jpgHet kan nog fel veranderen, ant ik at er nog niet van, maar tot nu toe een ferme tegenvaller. De zijvertakkingen van de Cœur de Bœuf zijn naar mijn smaak véél, maar dan ook véél te lang, waardoor ze afknakken nog vooraleer de tomaten op halve grootte zijn. Zoals je ziet op de derde foto. Sommige van die zijvertakkingen strekken zich tot meer dan 30 cm uit, en de eerste tomaat hangt 10 cm van de hoofdstam, geen wonder dat die vertakkingen dat niet kunnen dragen.

En dan het allergrootste probleem. De bestuiving. Twee keer pech dit jaar, want nog nooit zag ik zo weinig insekten (hommels) in mijn serre als dit jaar;dat wordt toch een probleem in de toekomst. Maar ook: het was te warm. Het ideaal tipstip voor bestuiving schijnt rond tomaten3_250710.jpgde middag te liggen, dat heeft te zien met vochtigheid: het stuifmeel is dan droog genoeg om los te laten, en de stamper is nog plakkerig genoeg om het stuifmeel te vangen. Maar de optimale temperatuur is 25 graden, boven de 35 graden lukt het bijna niet meer. In mijn serre was het dit jaar nog voor de middag bijna telkens zo'n 40 graden, hoewel alles maximaal open stond.....
Resultaat van een slechte bestuiving zie je op de foto hier: de vruchtbeginsels vallen gewoon af.

Tot overmaat van ramp was ik ook nog eens zodanig fier op mijn zelfgezaaide Cœur de Bœuf , dat ik een 5-tal plantjes uitdeelde aan bevriende "boeren". Wat zullen die nu wel niet denken....
Het wordt dus een hongerige en eenzame winter: geen tomaten om soep te maken, en geen bevriende boeren meer om troost bij te zoeken.....

21-07-10

Het slijt niet, het wordt alleen maar erger...

Een blog dient soms om e.e.a. van je af te schrijven. Da's precies wat ik nu ga doen. Want "ze" probeerde weer toe te slaan.

Wie is "ze" ? Dat ga ik hieronder direkt vertellen, al wil (moet) ik er eerst de nadruk op leggen dat ik misschien de waarheid niet in pacht heb, het is gewoon zoals ik zelf het allemaal aanvoel. Ik wil (en vooral mag) immers niemand eventueel valselijk beschuldigen van iets, dus misschien heb ik het bij sommige dingen niet bij het rechte eind. Oordeel dus niet op basis van wat ik schreef......

"Ze" maakte het leven van ons moeder kapot. 
"Ze" zorgde er voor dat we nooit een vader hadden die zich als een vader gedroeg.
"Ze" zorgde er voor dat ons vader nooit één enkel grassprietje heeft afgemaaid thuis, hij was er immers nooit. Of toch, om ruzie te maken met ons moeder.
"Ze" werd na het overlijden van ons moeder steevast gevraagd op de kerstfeestjes en andere familiefeestjes, omdat we voelden dat ons vader het graag zo wou.
"Ze" durfde het aan om voor de camera fier te poseren met het achterkleinkind van ons moeder in haar armen.
"Ze" werd meegevraagd op reis naar Griekenland, omdat we voelden dat ons vader het graag zo wou.
"Ze" werd dus door ons nooit iets in de weg gelegd, omdat we voelden dat ons vader het graag zo wou.
"Ze" werd heel erg kwaad op ons omdat we weigerden een onroerend goed, dat na het overlijden van ons moeder mee aan de kinderen toebehoorde, op haar naam te laten zetten.
"Ze" kreeg ons vader zo ver dat hij haar d.m.v. een notariële schenking 25.000 EUR overmaakte, en dat op een moment waarvan mag worden aangenomen dat hij al aan het dementeren was.
"Ze" sleepte mij voor de rechter omdat ik, in naam van de vijf kinderen, de vorige zin durfde interpreteerde als een soort diefstal.
"Ze" sleepte mij misschien ook voor een deel voor de rechter omdat ik intussen was aangesteld als voorlopig bewindvoerder, en "ze" haar gang niet meer kon gaan.
"Ze" negeert ons al meer dan drie jaar omdat we niet blij waren met de timing waarop die notariële schenking tot stand kwam.
"Ze" trad bij onderzoeken in het hospitaal n.a.v. een opname op als zijnde een lid van de familie, zo werd mij door minstens één arts naderhand verteld.
"Ze" probeerde nu weer om gemaakte afspraken met het RVT in haar voordeel om te vormen, gelukkig vroeg het RVT eerst mijn mening vooraleer iets toe te zeggen.

"Ze" mag ontploffen !!!

19:23 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook

18-07-10

Weerstand tegen verandering

Of in management-taal: resistance to change
Geef toe, in het Engels komt dit nog eens zo serieus over.

Het was me wat de laatste dagen hier op de Skynetblogs, en ik beken, ik was één van de zovelen. Het is schrikken als je plots merkt dat iets waar je zoveel tijd in stak, er plots heel anders uitziet. En ik heb nog heel wat werk voor de boeg, want 50% van mijn eerder verschenen postjes ziet er nu in IE8 niet uit zoals het er zou moeten uitzien: op de ene computer wel, op de andere dan weer niet.
Ik ga er van uit dat dit dan toch aan het nieuwe platform ligt: een goed geschreven programma moet er overal hetzelfde uitzien. Maar ik ken dat, ik was/ben zelf ook ingenieur: de oorzaak ligt altijd ergens anders. In dit geval niet bij de makers van het nieuwe blogplatform, maar bij Microsoft. Natuurlijk !

Maar de mens past zich aan. En bij wijze van oefening, om e.e.a. onder de knie te krijgen, een eerste nieuw postje met wat foto's waarvan ik hoop dat ze bij iedereen zullen staan waar ik wil dat ze staan.

Bijvoorbeeld, dat de tekst boven en onder de foto nauw aanleunt bij de foto zelf, dat er dus geen lege lijn tussen te zien is.
juni10_1.jpg
En dat lukt aardig




Via de standaard methode een foto invoegen heeft tot gevolg dat er altijd een lege lijn boven en onder de foto is, zoals hier.

juni10_2.jpg

Maar dat wil ik niet altijd.




Genoeg voor vandaag, veel te mooi weer om nog langer te experimenteren, ik ga genieten van de tuin.
juni10_3.jpg

juni10_4.jpg
En van de vijver !
Heerlijk dromen van een paar onvergetelijke dagen die ik in juni en juli meemaakte, en die ondermeer bovenstaande twee foto's opleverden, getrokken door iemand die beter overweg kan met het fototoestel dan ikzelf.

11:59 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook

14-07-10

De hamvraag !!

Eigenlijk speelt er vandaag maar één ding door mijn hoofd.

19:59 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook

01-07-10

Warm ? Droog ?

Té warm en té droog !

Maar voor alles is een oplossing !

koe

10:17 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook

21-06-10

Een boekje tuin - de zomer

Toen ik exact drie maanden geleden "Een boekje tuin - de lente" besprak, was het buiten absoluut geen lenteweer.
Vandaag is het jammer genoeg ook absoluut geen zomerweer.
boekjetuin5

Maar niet getreurd, daarvoor bestaan er boeken. Interessante boeken.
Als straks de vakantie begint, en de kinderen vervelen zich, dan hebben ze ongetwijfeld nog niet gehoord van 'Een boekje tuin' van Inge Bergh, Inge Misschaert en Kolet Janssen, met illustraties van Jurgen Walschot. Met dat boek kúnnen ze zich niet vervelen.

boekjetuin7In het hoofdstukje over de zomer staan allerlei leuke weetjes over hoe en wanneer je planten het beste water geeft, hoe bloemen en planten in elkaar zitten, hoe je sommige bloemen van kleur kan doen veranderen, hoe je zorgeloos op vakantie kan vertrekken zonder dat je potplanten verdrogen, wat het nut is van een vlierstuik, .... en nog zoveel meer.

boekjetuin1

Net als in het hoofdstuk over de lente zijn interessante weetjes afgewisseld met echte doe-momenten. Je haar pikzwart kleuren (volledig onschadelijk), kruidenlimonade maken, vliersiroop maken, bloemen plukken om  die lekker bij de sla op te eten, ....

En alsof dat nog niet genoeg is zijn er ook weer de "knutsels en frutsels": om je kinderen een hele dag zoet te houden, zon of regen.
Er staan ook wijsheden in, zoals weerspreuken die op de zomer slaan, verwijzingen naar sprookjes en legenden, ... kortom een heel vrolijk, leerzaam en aktief boek.

Pure reklame ? Ik maak geen reklame, ik prijs iets aan, en da's een groot verschil. En waarom ? Omdat ik er, als fervent tuin- en natuurliefhebber, van overtuigd ben dat de liefde voor alles wat de planten en de natuur ons te bieden hebben, heel veel gemakkelijker wordt doorgegeven via iets wat uitnodigt om aktief aan deel te nemen. Aan het spreekwoord "al doende leert men", voeg ik vandaag één zinnetje toe: "al doende krijgt men interesse". boekjetuin6En interesse voor alles wat de tuin ons geeft kan er niet vroeg genoeg zijn.

Ik eindig met dezelfde paragraaf als drie maanden geleden.
Alleen voor kinderen en jonge tieners ? Neen !!
Ik heb er ééntje, en doe het nooit meer weg. En er staan een aantal dingen in die ik nog niet wist, jawel.
Een aanrader.
ISBN 978-90-5838-609-0
(ik heb er eigenlijk 2: ééntje om te gebruiken, en ééntje om te bewaren)

En jong geleerd is oud gedaan, dat staat nog altijd als een paal boven water.


Illustraties: Jurgen Walschot, uit Een boekje tuin (De Eenhoorn)

19-06-10

Erop uit.... binnenkort

Mijn verslagje over de onvergetelijke trip naar Noorwegen is voorlopig blijven hangen bij aflevering 3, maar daar komt vast en zeker nog een vervolg op. Daarvoor was het te leuk, te goed en te ingrijpend.
Maar ik heb al plannen voor een aantal nieuwe uitstapjes dit jaar. Voorlopig drie, en da's genoeg.

Eéntje waar ik zelfs niet onderuit kom, omdat er een weddenschap aan verbonden is. Mijn favoriete nichtje Melina, waarvan ik peetje-lap ben, woont in Fuerteventura, en vraagt zich terecht af waar ik zo lang blijf. Ik was er vorig jaar begin maart, dat lees je hier, en ik heb beloofd dit jaar nog eens terug te gaan.
Fue
Ik heb dat zelfs stellig beloofd, want er is aan toegevoegd dat ik de vliegreis van haar en haar vriend betaal om mij te bezoeken, als ik er dit jaar niet meer zou geraken. Zo gierig ben ik nu nog net wel: ik zal wel zélf gaan, ergens in oktober/november; nu is het mij daar te warm.


Een tweede uitstap is gepland voor ergens deze zomer: een vijfdaagse in Mellau, Vorarlberg, Oostenrijk, waar ik met dezelfde wandelcompagnon van vorig jaar in de Vogezen (zie hier), van 's morgens tot 's avonds in de bergen zal te vinden zijn.
mellau
Eindelijk nog eens naar Oostenrijk, vroeger ging ik er wel vaker, maar nu was dat al veel te lang geleden. 'k Heb wel geen zo'n goede herinneringen aan Vorarlberg, want op de Silvretta Hochalpstrasse, foto hieronder, die Vorarlberg verbindt met het Paznauntal (Tirol), reed ik ooit de motor van mijn 2pk-tje volledig aan flarden.
silvretta
In Oostenrijk bestonden toen omzeggens geen Citroën garages, mijn vader is ons komen halen met een grote aanhangwagen, waarmee het 2pk-tje gerepatrieerd werd....

 


En dan is er nog een derde uitstap die ik nog ergens tussendoor wil proberen inlassen. Maar dat hou ik voorlopig nog voor mezelf. Een mens moet niet alles op het wereldwijde net zwieren.

De tweede helft van 2010 belooft heel plezant te worden. Het plannen kan beginnen, ik kijk er echt wel naar uit !!!

16-06-10

Gedwongen arbeid

Zondagmorgen was het eventjes schrikken geblazen. Ik stond op en merkte dat een groot deel van mijn waterlelies met wortel en al gewoon kwamen bovendrijven.

vijver160610_1

In de vrije natuur hechten de wortels zich in de grond, in een folievijver kan dat natuurlijk niet. Na 12 jaar, en nooit enig opschoonwerk, waren de wortelstokken dermate groot geworden dat de inwendige luchtkanalen de boel naar het oppervlak deden stijgen.

vijver160610-2

Maandag ben ik dus noodgedwongen moeten afdalen in de vijver, en koud dat het was. Een schrale noord-oosten wind, en weinig of geen zon, maar het moest gebeuren.
Met een snoeizaag werden grote stukken aaneengepakte wortels van elkaar los gezaagd, de boel werd op het droge getrokken, de lelies wat bijgeknipt, de vijver weer opgekuist, en klaar was kees.  Eén lelie, die 12 jaar geleden met wortel en al in mijn handplam paste, was nu drie volle kruiwagens waard.
Anderhalf uur bracht ik in het water door, ik zag blauw van de kou. Maar het resultaat mag er zijn.

vijver160610-3

Op de foto's zie je van boven naar onder de toestand zondagmorgen, de toestand nadat alles was losgezaagd en ronddreef, de lelie op het droge die dus letterlijk uit zijn bakje gegroeid was, en de vijver nadat alles klaar was.

vijver160610-4

In september volgt een echt grote kuis.

10:35 Gepost door Geert in Vijver | Permalink | Commentaren (9) | Tags: waterlelie, scheuren, vijveropkuis |  Facebook

06-06-10

Burgerplicht

Het lijkt soms een beetje een vies woord.
En inderdaad, het roept geen associaties op met leuke dingen.

Ook niet voor mij. Zondag 13 juni ben ik er dubbel bij: gaan stemmen, en "bijzitter spelen".
Het werd me nooit eerder gevraagd, en toen ik maandag de brief ontving met die oproep dacht ik heel eventjes "hoe kom ik daar vanaf ?"
Maar snel vond ik drie redenen om nu eens gewoon te doen wat moet gedaan worden en wat mij gevraagd werd.

Ten eerste. Iemand moet het doen.

Ten tweede. Niemand vind dit leuk, dus iets afschuiven op een ander, die dan evenveel slachtoffer is als jezelf, vind ik neigen naar egoïsme en kortzichtigheid.

Ten derde. Zondag is het vaderkensdag. Een reden temeer voor iemand in mijn situatie om mij er niet aan te onttrekken. Wat mij betreft hadden ze zondag zelfs uitsluitend mensen mogen oproepen die geen kinderen onder de 14 jaar hebben. Een vader hoort op zo'n dag niet in een kiesbureau te zitten, en een moeder eigenlijk ook niet; op zo'n dag hoort zij ook thuis te zijn.

Moederkensdag, vaderkensdag, .... er wordt heel wat minder heisa rond gemaakt dan rond Kerstmis, Pasen, Eerste Kommunie, Plechtige Kommunie, .... maar eigenlijk doen moeders en vaders elke dag van het jaar weer hun burgerplicht. Belangeloos zelfs.

Ik ga dus zondag met plezier, in het besef dat er ergens een vader is die anders in mijn plaats had moeten opdraven.

22:21 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook

02-06-10

Beter laat dan nooit...

Welkom, ik ben terug.
020610-1

Beter laat dan nooit.
Dat geldt voor de sneeuw die nu plots begin juni heel plaatselijk uit de lucht viel.
Althans, zo lijkt het. De Viburnum Plicatum 'Cascade' is een viburnum die heel gelaagd groeit, met breed uitgroeiende bijna perfekt horizontale takken. Als die in bloei komen, eind mei, begin juni, lijkt het net alsof sneeuw uit de lucht is gevallen.
020610-3

Beter laat dan nooit.
Dat geldt voor een heel kort verslagje van de BBB-dag op 23 mei.
Voor foto's en meer info verwijs ik graag naar hier. Waar alles gezegd en geschreven is. Mijn foto's - véél minder in aantal dan wat sommige andere aanwezigen uit hun camera toverden -  gingen stomweg verloren bij het overzetten.
Toch nog eens expliciet aan toevoegen dat de afwezigen ongelijk hadden. Alle begrip natuurlijk voor bloggers die zich liever niet outen ('t was aanvankelijk ook mijn bedoeling om anoniem door blogland te wandelen), alle begrip voor hen die niet konden komen omwille van een minder gunstige datum zoals achteraf bleek, en alle begrip voor hen die zich minder thuis voelen op zoiets. Maar iedereen  - en het zijn er nogal wat toch - die plezier beleeft aan individuele blogontmoetingen kan ik toch maar aanraden om bij een eventuele volgende BBB present te zijn: het is een ideale gelegenheid om te merken met wie het goed dan wel minder goed klikt.

Beter laat dan nooit.
Dat geldt voor verliefd worden.
Ik ben verliefd op Anne. Nee, niet An of Ann, wel Anne !! 't Is een Engelse dame, Anne Thomson. Ze heeft haar aanwezigheid in de Lage Landen een beetje te danken aan mij (zie hier) en ze verwent mij dit jaar daar uitvoerig voor. Van nu tot eind oktober. Vorig jaar had ik er een aantal gescheurd, en het eerste jaar is dan telkens pover, maar nu.... zie maar.
Helemaal mijn kleur voor de tuin. Purper-paars-roze met een zwart hartje.
020610-2

020610-4

22-05-10

The World Is Outside

Uitgerekend in de dagen voor de bloggersbijeenkomst zit ik in een dipje wat het bloggen betreft.

Er kruipt tijd in, soms teveel tijd, en ik stel me de vraag "voor wie en voor wat doe ik dit eigenlijk allemaal ?"
Er zijn ogenblikken dat ik het wel een beetje gehad heb met het virtuele.
En toch... het was en het is de moeite.
Leuke mensen leren kennen virtueel.
Leuke mensen leren kennen in het echt.
Een nieuw stuk van de wereld opengegaan: ik was nooit in Noorwegen geraakt ...
Maar vooral ook enkele mensen leren kennen waar ik daadwerkelijk iets aan heb. En waarmee de echte kontakten het virtuele ver overstijgen. Geen tientallen, en dat hoeft ook niet. Voor mij althans niet. Kwaliteit boven kwantiteit was altijd al mijn motto.

De frekwentie waarmee ik blog zal afnemen, het aantal blogbezoekjes ook. Ik was al vaak buiten te vinden, ik zal voortaan nog meer buiten te vinden zijn.

Heel erg zwart-wit gesteld, de stukjes begeleidende tekst hieronder, maar toch het nadenken waard, niet alleen voor mij !

Where'd your sense of adventure go?
You sit at home, with dinner on a tray,
The world is outside.

. . . . . .

Open your eyes; the world is outside your door,
Oh oh oh,
Don't tell me your story if you don't have one.

. . . . . .

16-05-10

Noorwegen - deel 3 - Preikestolen

Wie is er zo zot om één van de mooiste en bekendste plekken rond Stavanger te beklimmen op een dag dat de mist zo dicht is dat je soms moet zoeken naar de aanduidingen van het wandelpad ? Ikke.

En wie is er zo zot om dat de volgende dag in de gietende regen nog eens opnieuw te doen omdat het in de mist zodanig veel indruk maakte ? Ikke.

En wie is er zo zot om daar geen seconde spijt van te hebben ? Ikke.

preik_10

preik_9

Hier was ik dus, helaas... de twee eerste foto's zijn niet van mij maar ergens gepikt op het www. Alle foto's zijn aanklikbaar, en probeer abstraktie te maken van de weersomstandigheden, dat deed ik ook.
Op de eerste twee hieronder is te zien welke de weersomstandigheden waren, en wat de 'klim' voorstelt.
De volgende twee geven een zicht op het wandelparcours: meestal heel veel stenen, uitzonderlijk eens een knuppelpad over een veengebied; op die foto zie je ook waar het pad heen leidde: precies in het midden, tussen de twee toppen, dan was de tocht bijna halfweg.
En dan zijn er nog twee foto's met een zicht op de omgeving tijdens het klimwandelen, en tenslotte wat ik daar boven zag. Maar het oog ziet echt wel meer dan de camera.

preik_1 preik_2

Preikestolen is één van de bekendste toeristische attrakties van Forsand in de provincie Rogaland. Het is een alles in acht genomen heel groot plateau dat 604 meter boven de Lysefjorden uitsteekt. Van daarboven heb je een fantastisch uitzicht over de bergen en de Lysefjorden. Het pad er naar toe loopt nu eens via smalle en heel steile wandelpaadjes, met rotsblokken bezaaid, en dan weer via immense rotsvlaktes, omgeven door meertjes. De attraktie wordt jaarlijks door ruim 100.000 mensen bezocht, en het meest indrukwekkende is dat de plateau bovenaan niet eens is afgezet door een afsluiting. Erg dicht bij de rand durfde ik alvast niet komen.

preik_3 preik_4

Het was dus iets wat zeker de moeite waard zou zijn.
Over mijn eerste klim naar de top, de eerste dag in de mist, kan ik kort zijn: een heel erg aangename bergwandeling, maar we zagen niets, en moesten zelfs geregeld enkele tientallen meters op onze stappen terugkeren omdat we niet zo goed zagen waarlangs de markeringen ons leidden. Er waren nochtans voldoende en heel duidelijke markeringen, maar de mist was tamelijk dicht.
Jammer maar helaas.

preik_5 preik_6

De volgende dag dan maar opnieuw, op mijn ééntje, want mijn gastheer kon moeilijk elke dag verlof nemen, en ik kende nu de weg daarheen.
Geen mist.... wel regen, van 's morgens tot 's avonds....

preik_7 preik_8

En toch, een onvergetelijke herinnering. Trouwens, heroïsche tochten blijven veel langer in het geheugen hangen dan gewoon eens de straat op en af wandelen.
De woeste natuur, de uitzichten (hoewel niet optimaal door de regen, verre van zelfs), het gevoel van één zijn met de natuur, het gevoel van nietigheid in die omgeving en terzelfdertijd het gevoel van macht omdat je de klim overwint.... het zal me allemaal bijblijven.
En de rust.... 100.000 bezoekers per jaar en ik kwam die dag niemand tegen, behalve de laatste 10 minuten. Dat alleen al maakte het waard om het eens in de regen opnieuw te doen.

Ik was daar de enige zot....

13-05-10

Wachten op Godot

In dit geval, de zon.

vib_mar_10_2En wie zou er nu met het meeste ongeduld wachten ? Wij ? De bloemen van de Viburnum Plicatum 'Mariesii' (klik op de foto's) die nog geen minuut zon te zien kregen sinds ze wit kleuren, en nog geen enkel bijtje op bezoek kregen ? Of de bijtjes, die met deze temperaturen amper genoeg energie hebben om hun vleugeltjes uit te strekken, laat staan te bewegen. vib_mar_10_1
En dus nog in geen velden of wegen te bespeuren zijn.

Maar ooit.... ooit komt ze wel. En weet ze misschien weer van geen ophouden. En gaan we weer klagen. Onder dezelfde titel: wachten op Godot. Met daaronder: in dit geval de regen.

't Is altijd iets met ons.....

Meer info over de Viburnum Plicatum 'Mariesii' ? Klik hier.

11-05-10

Noorwegen - deel 2 - Omgeving Stavanger

Voor zover de moeite: alle foto's aanklikbaar.

Noorwegen2_8Noorwegen2_4

Langzaam groeit het besef hoe moeilijk het is een reisverhaal te brengen als het weer tegenviel, zeker als het gaat over een land als Noorwegen, waar toch vooral de natuur een overweldigende indruk naliet. Zelfs met dat slecht weer, ja.
Alleen, ik kan het niet bewijzen op de foto's.

Noorwegen2_6Noorwegen2_7

Het menselijk oog ziet altijd al veel breder en met meer diepte dan een foto, en als het zicht beperkt was blijft van de fotos niet veel meer over dan een persoonlijke en onvergetelijke herinnering.

Noorwegen2_1Noorwegen2_2

Eind april was de natuur nog niet echt begonnen met groen worden, en dat merk je wel; het accentueert echter nog meer en beter de ruwheid van alvast dat deel van Noorwegen.
Op maandag en donderdag verkenden we de nabije buurt van Stavanger. Talloze bezienswaardigheden, elk op zich niet op en top spektakulair, maar samen met de prachtige omgeving meer dan de moeite waard. Twee fantastische dagen dus.
Voor de toeristen staat elke markante plek ook telkens vrij goed aangeduid langs de weg; het volstaat er de tijd voor te nemen en een klein ommetoertje te maken.

Noorwegen2_5Noorwegen2_3

Ik hoop echt dat ik er een klein beetje in geslaagd ben de unieke omgeving van Stavanger weer te geven, want het is echt waar de moeite. In mijn laatste verslag, binnen enkele dagen, komen enkele foto's met wat meer kleur, want zo gaat dat: als het een hele week slecht weer is, dan vertrek je op je laatste dag 's morgens onder een staalblauwe hemel naar huis....

Voor wie het niet duidelijk mocht zijn: het slechte weer heeft mij geen seconde belet om te doen wat ik wou doen en om te genieten van deze heerlijke week.

10:57 Gepost door Geert in Vakantie | Permalink | Commentaren (14) | Tags: noorwegen, randaberg, amoy, floyola, stavanger |  Facebook

08-05-10

Zelfportret

Zelfportret van boven uit gezien.

zelf

Vanaf dinsdag hervat ik mijn blogaktiviteiten :-) of :-( alnaargelang je dat leuk vindt of niet.

19:37 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook

05-05-10

Noorwegen - deel 1 - reis en aankomst

Vorige week zat ik een weekje in Noorwegen. 'k Wou dat land al heel lang eens bezoeken, maar 't was er nog niet van gekomen.
En plots was daar de uitgestoken hand van Ann en haar gezinnetje, en die kans werd met beide handen gegrepen.

Op een moment dat niets mij nog bleek te kunnen gaan tegenhouden was daar plots de Eyjafjallajökull-vulkaan, waardoor mijn vertrek met het vliegtuig plots onzeker werd.
En aangezien ik een hartsgrondige hekel heb aan situaties waarin ik zelf machteloos sta besloot ik na enkele dagen nadenken om gewoon met de wagen te gaan. Er was immers ook de mogelijkheid dat ik er wél zou geraken, maar eventueel ter plaatste zou vastzitten. Met een vulkaan weet je immers nooit.

's Morgens iets voor 6u denemarkenvertrokken, even na de middag al in Hamburg, en dan voor het eerst in mijn leven Denemarken binnen gereden. Wat ik zag van Denemarken (en ik doorkruiste toch het ganse land ongeveer) lijkt me niet echt iets om enthousiast over te doen.
Ruim op tijd aangekomen in Hirtshals, Denemarken, om met de ferry naar Kristiansand, Noorwegen, over te steken. Ik zou om middernacht in Kristiansand toekomen, en dan had ik nog een kleine drie uur rijden voor de boeg. Murphy - of mijn verdacht uiterlijk, wie weet ? - maakte er bijna 4 uren van, want ik werd door de Noorse douane uitgepikt voor een onderzoek van de inhoud van mijn wagen.

colorline

'k Vond het voor mijzelf vervelend, maar vooral voor de gastfamilie: wie komt er nu ergens toe om 4u 's ochtends ?
Maar blijkbaar was dat niet echt een probleem, want de ganse familie stond mij op dat ontiegelijke uur enthousiast op te wachten.
Ik had gedacht om na een 5-tal uurtjes slaap voldoende hersteld te zijn om er meteen de eerste dag al in te vliegen, maar de rit van Kristiansand naar Stavanger, langs een donkere, kronkelende weg doorheen de bergen, had blijkbaar veel geëist, en heel erg fris was ik niet 's anderendaags.
We maakten er een rustige dag van in Stavanger, de vierde stad van Noorwegen, met enkele heel leuke straatjes.

Stavanger1Stavanger2Stavanger3

Het vervolg is voor binnen enkele dagen.

04-05-10

Nog een kleine 3 weken en.....

.... het is zover !

bbb

De tweede bijeenkomst van bloggers. Skynet, Wordpress, Bloggen, Seniorennetblogs, ... iedereen is welkom.

Vorig jaar twijfelde ik heel erg lang om mij in te schrijven, maar uiteindelijk deed ik het toch. Het beviel mij zodanig goed dat ik dit jaar zelfs mee mijn schouders onder het initiatief gestoken heb. Medebloggers ontmoeten, nieuwe blogs leren kennen, ... het was echt heel gezellig.
Maar vooral: het zorgde er voor dat het bloggen voor mij niet meer uitsluitend een individualistisch iets is. Ik leerde een aantal mensen kennen waar ik ook buiten het bloggen om kontakt mee heb, en niet noodzakelijk alleen per mail. De bijeenkomst kan echt wel een extra dimensie geven aan het bloggen.

Twijfel je ? Doen !!!
Bang de anonimiteit kwijt te zijn ? Die is achteraf naar de onbekende buitenwereld nog even groot als voorheen.
Nana, Bientje en ik verwachten u op 23 mei in Sint Niklaas. Meer info: klik hier of op de foto !

03-05-10

Een overpeinzing...

Terwijl hieronder te zien is (aanklikbare foto) hoe de natuur explodeerde tijdens mijn korte reis naar Noorwegen in vergelijking met de foto in mijn vorig postje, kijk ik nu naar buiten  en zie ik vanalles wat ik hier de komende weken aan bod zou kunnen laten komen. Teveel om op te noemen. Al zal er natuurlijk eerst wel wat te vertellen zijn over Noorwegen, want dat was in één woord fantastisch.

Maar ik merkte ook dat ik in Noorwegen het bloggen niet echt miste en het lijkt wel alsof ik het gevoel heb dat ik moét bloggen. Natuurlijk moet ik niet bloggen, maar onbewust leg ik het mijzelf op.
Ik denk dat ik daar toch een klein beetje wil van terugkomen. Stond de wereld stil als ik een week afwezig was ? Gelukkig niet. Leden de andere blogs onder het gemis van 1 bezoeker minder ? Ik mag hopen van niet.

De lijst van te volgen blogs in mijn reader wordt te groot om ze nog dagelijks te kunnen doen......
Ik weet het nog niet, maar het zou kunnen dat ik wat minder ga reageren.... Ik weet het echt niet.....

030510_1

14:11 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (10) | Tags: overpeinzingen, mijmeringen |  Facebook

23-04-10

Een weekje rust..

Niet hier, al zou dat ook niet slecht geweest zijn, maar hier kan ik niet rusten, hier moet gewerkt worden !!

230210

21:22 Gepost door Geert in Vakantie | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook

21-04-10

Een verrassende beslissing...

.... zelfs ik verschiet er eigenlijk een beetje van.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Jolan komt niet. Wie is Jolan ? Zie hier.
Ik heb lang getwijfeld of ik na Aran nog een nieuwe hond zou nemen, maar na veel wikken en wegen was ik overtuigd: ik doe het.
Maar geleidelijk aan, naarmate de dag van de bevalling naderde (moet nu zijn ongeveer), begon ik plots weer te twijfelen. En de schuldige is dit keer niet de hond, maar ikzelf.

Heel erg moeilijk uit te leggen, en wellicht zal ik er niet eens in slagen om het uit te leggen, maar ik vrees dat ik niet meer geschikt ben voor een hond. Ik voel op voorhand wat er zou gaan gebeuren, ik zou mij de helft van de tijd ongemakkelijk voelen.
Een hond is niet gemaakt om alleen in een ren te zitten, maar blijkbaar ben ik net iets té veel overtuigd van dat idee. Ik besef zelfs dat het een soort dwangidee zou worden voor mij, en dat ik alle dingen zou beginnen laten die ik graag doe.
Natuurlijk kan je een hond op veel plaatsen meenemen, maar er zijn ook momenten dat aran_1_210410je beide (de hond en ik) moet aanvaarden dat dat niet kan, maar toch, ik  ben er quasi zeker van dat ik een hoop dingen zou laten, die ik eigenlijk graag doe.
Ik zou niet meer de ganse zondagnamiddag gaan fietsen in de zomer, want dan is de hond alleen.
Ik zou niet meer gaan lopen in de Blaarmeersen, maar plaatsen opzoeken waar Jolan wel los en ongedwongen kan meelopen. Hoewel ik die plaatsen minder leuk vind.
Ik zou overal waar ik ga en sta mezelf weer een uur opleggen, want de hond zit thuis op mij te wachten.
Maar bovenal: ik zou het het zelfs niet kunnen verdragen dat de hond - ook al zou ze volledig op haar gemak liggen - mij buiten ligt aan te staren zoals Aran op deze twee foto's hier doet. Als het ware smekend "wanneer kom je nu eindelijk naar buiten ?" En ik zou naar buiten gaan. Altijd, ook al bleef ik liever binnen.
Ik heb het gevoel, ook al wéét ik duizend keer dat het niet waar is, ik heb dus het gevoel dat ik Aran te kort heb gedaan, elk moment dat ik niet met haar bezig was. Ook al is het niet waar, ik wil dat gevoel niet meer hebben, het is sterker dan mijzelf.
Hoe belachelijk het ook klinkt, als Jolan er zou zijn, zou dit een dwanggedachte worden. Iets waar geen van beide beter van wordt.

aran_2_210410

Voor Aran kon ik dat allemaal opbrengen, en als ze hier morgen terugstaat, dan doe ik er nog meer voor dan vroeger.
Er is, na Aran, nog steeds geen plaats voor een nieuwe hond, dat besef ik nu.... Zeker ook als ik merk hoe lastig ik het heb om dit allemaal neer te schrijven....

13:01 Gepost door Geert in Hovawart | Permalink | Commentaren (20) | Tags: aran, jolan |  Facebook