05-07-09

Bezoek

Ik heb bezoek en ik ga op bezoek.

Sinds enkele dagen worden mijn avonden en nachten opgevrolijkt door een groene kikker. Groene kikkers weten van wanten en kunnen onbedaarlijk kwaken. Gelukkig keren ze niet altijd terug naar dezelfde vijver, het zijn reizigers: van de ene vijver naar de andere. In tegenstelling tot de bruine kikker.

groene_kikker_040709

Maar die groene kikker is er net op het ideaal moment. Het gekwaak bereidt me voor op het bezoekje dat ikzelf vandaag afleg: bijeenkomst van een hoop bloggers. Aangezien de mannen in Wachtebeke ondervertegenwoordigd zullen zijn, wacht mij daar een kakafonie van gekwaak, gekakel en gekwetter.
Ik ben voorbereid, dankzij de kikker.
Mocht ik de kikker kunnen vangen, ik kuste het beestje: mijn beloning zou een prinses zijn, dan bleef ik vandaag zeker en vast lekker thuis !

09:02 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (13) | Tags: bijeenkomst bloggers |  Facebook

04-07-09

Gezond ? Lekker ?

Dat zal wel zijn !!

tomaatbrocoli



Iedereen die wat bezig is met tuin, moestuin of landbouw zat gisteren - voor de zoveelste keer dit jaar - tevergeefs te wachten op de "mogelijk zeer hevige onweersbuien, met wateroverlast, hagel, rukwinden en alles erop en eraan."
Voor de zoveelste keer dit jaar was 't een scheet in een fles: niets dus.
In Limburg, en al zeker in de Ardennen, zullen ze zich afvragen waar ik hier nu eigenlijk over klaag, maar ten west-zuid-westen van Gent is er na Pasen maar zeer weinig water gevallen.

Een boer kan zijn veld moeilijk beginnen besproeien, gelukkig kan ik dat wel met de moestuin. En met de serre. Want ik ben natuurlijk niet alleen met de siertuin bezig.
Nog nooit had ik zo vroeg op 't jaar mijn eerste eigen tomaat. 't Zal ook de eerste zijn die ik eet dit jaar. Ik hou mij voor een heel groot deel aan de seizoenen, of met andere woorden, wat de moestuin mij opbrengt. Tot nu toe zijn daar in de winter nog geen tomaten bij - 't kan natuurlijk nog komen binnen enkele 10-tallen jaren, als we tenminste nog niet onder de zeespiegel verdwenen zijn tegen dan.

groenten

Tot nader order dus wordt er hier gegeten wat de tuin opbrengt, en vandaag was dat heel wat: één tomaat (de rest zal nu snel volgen), enkele brocoli's, wat peultjes, wat boontjes (boterboontjes, van die gele), rucola, heel jonge courgetjes en sjalotten.
Mochten vandaag nog niet mee op de foto: de worteltjes, de ajuintjes en de gewone sla.
Ondertussen zit de brocoli al in de diepvriezer, en de boontjes ook. De rucola zit in mijn buik, evenals de tomaat, de peultjes en de helft van de courgetjes.

03-07-09

TMB-Dag 2

tmb_dag2

Op het schema: vertrek Les Contamines - Notre Dame de la Gorge - Nant-Borrant - La Balme - Col du Bonhomme - Croix du Bonhomme. Normale wandeltijd: 5u15'.

op_naar_nand_borrantDe tweede dag bestond voornamelijk uit klimmen. Het eerste deel verliep een beetje in een bedrukte stemming na de opgave van Dirk. Vanaf Notre Dame de la Gorge nemen we een heel bekende en oude route: via het pad dat Hannibal ooit voor ons heeft geëffend, weliswaar met wat hulp van zijn olifanten, bereikten we de hut ‘La Balme’. De tocht daarheen was best gemakkelijk. De omelet die ik daar boven voorgeschoteld kreeg werd later in de namiddag oorzaak van mijn eerste inzinking. Of kwam het door de wijn, of was het na twee dagen al een eerste teken van verzwakking ?
la_balmeWaarom weeral wijn midden in een bergtocht. Ten eerste: waarom niet, ‘t was toch ook vakantie, en ten tweede: we hadden in ‘La Balme’ wat te vieren. Hendrik, de jongste spruit uit ons gezelschap vernam via een simpel telefoontje vanop 1700 meter hoogte dat het resultaat van een eerste jaar studiewerk aan de universiteit best mag gezien worden: onderscheiding. Toeval ? Geluk ? Of brains ? De jaren nadien is gebleken dat het geen toeval was.
Na de omelet en de wijn - wat een kombinatie - volgde een klim van twee uren een een kwart, waarvan het laatste kwartier voor mij dus pijnlijk was. Daarenboven kwam op ‘t laatste een stortbui de pret volledig bederven. Gelukkig stond er boven op Col du Bonhomme een klein hutje, juist groot genoeg om met negen te schuilen: wij met zes, plus één of andere Fransman met twee vrouwen, die samen gewoon voor de sport af en toe Col du Bonhomme beklommen. Sommigen onder ons, vooral Anne-Mie, begonnen daar reeds te beseffen dat sneeuwwater overal binnendringt, zelfs in bergschoenen.
Jammer dat we omwille van de weersomstandigheden niet konden genieten van het uitzicht boven op die col. Ik zou hoegenaamd niet kunnen zeggen hoe het er ginds boven uitziet. Toch een foto ergens van internet geplukt. Dat uitzicht komt me wel nog bekend voor: zo'n uurtje voor we boven waren. Alleen de kleur van de lucht was totaal anders die dag.

col_du_bonhomme


Na nog een uurtje stappen, over rotsen, door sneeuwvelden en langs menige op natuurlijke wijze ontstane rotstuintjes - prachtig, die ontluikende bergbloempjes tussen de sneeuw - bereikten we plots het einddoel van de tweede etappe: een berghut boven op Croix du Bonhomme.
Plots zeg ik, en dat bedoel ik letterlijk, want door de dichte mist waren we er zelfs bijna voorbijgelopen.
Het uitzicht vanop Croix du Bonhomme ? Ik zou het echt niet weten, ook ‘s anderendaags viel er niets te zien.
Met blij gemoed trokken we naar binnen, in gedachten reeds onder een heerlijk warme, verkwikkende douche, want dat hadden we toch wel verdiend. De ontnuchtering kwam snel: alle energie ginds boven wordt opgewekt door zonnecellen, een vrij ongelukkige keuze in juli ’97.
Voor het eerst maakten we ook kennis met een echte dortoir: een hokje van ongeveer vier meter bij 2 meter, met daarin drie stapelbedden. De genoodzaakte opgave van gids Dirk bleek plots voor eventjes al minder erg, anders hadden ze daar tussen de stapelbedden nog een vouwbed geplaatst, en er was nu al bijna geen plaats voor onze rugzakken.
Gelukkig hadden ze in die refuge wel het verstand gehad om de houtkachel in de gelagzaal - meteen ook de enige zaal - goed te laten branden: zo konden we onze natte kledij en natte schoenen wat laten drogen. Hoewel, het valt niet mee om de kleren en de schoenen van een veertigtal randonneurs te drogen rond één klein kacheltje.
Tijdens het avondeten maakten we voor het eerst kennis met ‘semoule’ als hoofdschotel. Na een stevige soep kregen we inderdaad semoule met goulash voorgeschoteld. Maar ik verzeker je, na zo’n tocht eet je alles, vooral Karel.

refuge_croix_du_bonhomme

Refuge Croix du Bonhomme, ook van internet geplukt.

Die avond weidde Gery ons in in de geheimen van ‘beestje pakken’, één of ander, overigens volkomen onschuldig kaartspel dat in de meest afgelegen West-Vlaamse boeredorpjes nog ijverig gespeeld wordt. Het dient gezegd: met een glaasje wijn erbij volstaat dit ruimschoots voor hopen plezier. Ofschoon door grootvader Vanderheeren ooit ten stelligste afgeraden, werden er heel wat beestjes gepakt die avond, daar in Croix du Bonhomme.
De verwachtingen voor de volgende dag waren niet hoog gespannen: de meteo voorspelde al enkele dagen heel wat beterschap, maar elke dag opnieuw schoof het goede weer een dag naar achter.

02-07-09

2 juli 2009 - geen tijd

Vandaag heb ik eventjes geen tijd om te bloggen. Ik ben gans de dag op pad als vrijwilliger met mensen die het wat minder getroffen hebben en afhankelijk zijn van anderen om bijvoorbeeld eens naar zee te gaan. Vandaag trek ik op met hersenverlamde mensen, en verder deze zomer nog een keer of 7.
Niet iedereen echter is erop gesteld om op het internet te komen, daarom ben ik gehouden aan een privacy-overeenkomst, wat ik zeker en vast respekteer.

Daarom moeten jullie het stellen met wat recente foto's van de tuin - alweer.

tuin_010709_1
tuin_010709_2
tuin_010709_3

07:30 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook

01-07-09

TMB-Dag 1

dag1

Op het schema: vertrek Les Houches - Col De Voza (1653) - Bellevue (1781) - Col du Tricot (2120) - Le Miage (1558) - Le Truc (1720) - Les Contamines (1167). Normale wandeltijd: 6u35'.
Nu begon het echte werk. Hoewel we goed getraind waren - behalve onze studenten Karel en Hendrik, maar die zijn nog jong en dus onervaren - viel nog af te wachten wat de realiteit zou brengen: tien opéénvolgende dagen ongeveer acht uren stappen met plusminus veertien kilogram op de rug was voor iedereen nieuw natuurlijk.
De waarheid gebiedt mij hier om onmiddellijk te vertellen dat uitgerekend Karel en Hendrik gemiddeld genomen de beste prestaties hebben geleverd. Het voordeel van de jaren zeker ?
En jawel, waar wekenlang voor gevreesd was, werd onmiddellijk bij aanvang van de eerste stapdag werkelijkheid: het was volledig overtrokken en het regende.
tricotDe TMB begon dus met .... de kabelbaan (de eerste en enige keer): van Les Houches naar Bellevue, een honderdtal meter hoger dan Col de Voza. Op die manier werd ons een kletsnat pak bespaard, alsook 750 m. klimmen door bossen over glibberige wegen. Men had ons gezegd dat er op het eerste stuk, door de bossen, toch niets te zien was. En zo konden we onszelf troosten. Naar verluidt zou er de komende dagen nog genoeg moeten geklommen worden.
Van Bellevue naar de top van de Col du Tricot (foto links), ongeveer 1u35 klimmen, leidde de weg ons langs mooie paadjes door lage bossen, over rotsen, langs bergriviertjes, en wat opviel: ‘t was veel steiler dan tijdens onze voorbereiding in de Ardennen. De vijftig minuten durende afdaling naar Chalet de Miage (foto rechts) was eveneens geen lachertje: glibberig door de regen en de modder, en ook zeer steil, wat voor knikkende knieën zorgde door de plotse en intensieve belasting van totaal andere spieren.
Chalet de Miage had twee pluspunten: we konden er genieten van ons lunchpakket bij een lekker glaasje wijn (waarom niet ?) en bij het buitenkomen was de regen weggetrokken.
Maar bovenal blijft ‘Miage’ in ons geheugen hangen als een negatieve herinnering: Dirk, de gids onder ons - geen echte gids, maar toch, misschien zelfs waardevollermiage dan een echte door zijn gedegen voorbereiding, zijn gedrevenheid, zijn kennis van kaartlezen, en last but not least, omdat hij de initiator was van de tocht, onze gids dus voelde zich fysisch niet in orde. Tijdens de Col du Tricot hadden we al wat gemerkt, maar wie maakt nooit eens een slecht ogenbik door. In de ‘Miage’ echter beseften we dat er iets school. ‘s Anderendaags zou hij ons ‘s morgens verlaten, en met de TGV naar Brugge terugkeren: getroffen door de bergziekte.
Na ons middagmaal volgde nog een korte beklimming van een vijfendertigtal minuten, en nadien een lange afdaling naar Les Contamines.
Onze dortoir aldaar bevond zich op een camping, en achteraf gezien was het daar helemaal niet slecht: ruim, veel frisse lucht, douches, vers brood bij het ontbijt - ‘t zou later soms anders zijn - en een heerlijk avondmaal in een restaurantje, eigenlijk het clubhouse van de sportterreinen rond de camping. De waardin verwelkomde ons met een gratis aperitief, zeer lekker, eigen geheim recept, en niet te koop: een tweede aperitief kon, maar dan wel iets anders: haar eigen kreatie gaf ze alleen gratis. Ze kende België vrij goed: ze had het vroeger wel eens bezocht, en sindsdien beseft ze dat er toch een wezenlijk verschil is tussen een simpel glas wijn en een heuse trappist.
‘s Anderendaags waren we dus nog met zes: toch wel een verrassing na amper één dag, maar Dirk had nog andere verrassingen in petto.

dag1b

30-06-09

Groede

Ik heb iets met Nederlanders, voor de gemakkelijkheid zal ik ze hier verder gewoon Hollanders noemen.
Ik ben geboren met een afwijking aan mijn achillespezen (misschien nog andere afwijkingen ook, maar dat laat ik over aan ieders fantasie of opmerkingsvermogen). Die waren wat tekort en daardoor liep ik op mijn tenen. Het zeewater zou daar volgens de dokters goed aan doen, dus tikte mijn vader ergens een afbraak houten huisje op de kop en bouwde dit weer op ergens op een boerderij in Groede - Zeeland. Ons vakantiehuisje Pallieter was geboren.

groede_1

Dankzij de familie De Hulster, de eigenaars van de boerderij, maakte ik hoofdzakelijk kennis met het betere deel van de Hollanders. In hun boomgaard baatten zij een camping uit, maar die was voorbehouden voor kampeerders met een kampeerpaspoort. Een soort bewijs dat je kán kamperen en je aan een hoop regels houdt i.v.m. lawaai, netheid, respekt voor natuur, ... groede_3In ruil daarvoor kreeg je ook meer plaats toebedeeld, en het was daar nooit onaangenaam druk. Aangezien zo'n paspoort in Belgie niet bestond, zaten er uitsluitend Hollanders op de camping.
Elk jaar waren wij daar de ganse maand augustus; zon, regen of wind, ik denk niet dat ik mij daar ooit verveelde. Ook bij minder weer was op de boerderij altijd wel iets te beleven, meerijden met de boer op de pikdorser, het stro binnehalen, ... En ook: niet in het minst omdat je elk jaar wel ongeveer dezelfde mensen terugzag.

groede_2De eerste keer in mijn leven dat ik er door een Hollander werd opgelegd, was ook in Groede. En die Hollanders kunnen dat, op een manier dat je zelf denkt de zaak van je leven te doen. Ik had met de fuik in zee onder meer een tong gevangen, die te groot was voor de emmer. Floep, deed ze telkens, en ze spartelde zich eruit. Een Hollander zag dat en wou mij helpen en bood meteen een tientje voor de tong. Ik ging daar gretig op in, want voor een kwartje kon je al een klein zakje frieten kopen, reken maar uit.... Nu besef ik het: als een Hollander aan een 12-jarige zomaar een tientje betaalt voor een levende verse tong, dan moet die minstens het driedubbele waard geweest zijn. Het was dan ook een enorme kanjer. Die tong bedoel ik.

Ik kende de kust van Cadzand tot Breskens op mijn duimpje. Maar als ik daar nu langs fiets: het is daar niet meer te herkennen. Allemaal heel erg netjes en praktisch met mooie fietspaden op en beneden de dijk, maar ik mis daar Piet de redder, ik mis daar het frietkraam met de dikke vrouw, ik mis daar de duinen met braambessen, ik zie de bunkers niet meer waar we in speelden, ik mis ..... ik mis.... ik mis daar zowat alles. Zelfs het Hertenpark is nog maar een afkooksel van wat het was. Zou de gifspuwende kikker, die niemand ooit gezien heeft maar waar wij allemaal doodsbang voor waren, daar nog zitten ?En wat zou er van Saskia geworden zijn, het meisje uit Beek dat naast ons verbleef en waar ik rond mijn 8 jaar een paar zomers mee optrok ? En Karolien ? En Atse ?

Piet, de redder. Ach wat een mooi verhaal met een droevig eind. Piet was mijn grote vriend en vice versa. Zodra ik een jaar of 10 was mocht ik van Piet 's morgens vroeg de reddingsboot mee helpen het strand op duwen, ik stond er zelfs vroeger voor op om zeker op tijd te zijn. En ik bleef tot 's avonds om hem weer terug te duwen. Ik mocht 's morgens het zeil eraf halen. En ik mocht de benzinebus dragen. En nog wat later mocht ik 's morgens de motor starten, dat moest elke dag gebeuren om zeker te zijn dat hij het nog deed. Ik was telkens zo fier als een gieter. Niemand mocht in de buurt van die boot komen: het was mijn boot, en ook een beetje die van Piet.
Tot de vrouw van Piet stierf aan kanker. De zomer daarop zag Piet er niet meer zo goed uit: opgezwollen, afwezige blik, verwilderde haardos, soms ook al eens nors. En altijd met een flesje bier in de hand. 's Morgens mocht ik hem niet altijd meer helpen, 's avonds wel, want dan kón hij het niet meer alleen.
En nog een zomer later: waar was Piet ?
Piet was opgenomen in een ontwenningskliniek; zijn strandhuisje werd nu bevolkt door wat jonge snullen die dachten dat ze alles beter wisten. En ik zag hoe ze de boot niet verzorgden zoals Piet het deed, maar naar mijn raad werd natuurlijk niet geluisterd. In het weekend kwam Piet wel naar het strand. Samen keken we naar "ons strandhuisje", waar voor Piet - en al zeker voor mij - geen plaats meer was.
Het jaar daarop was Piet niet meer: hervallen en zich dood gedronken. De dood van zijn vrouw was meteen ook zijn einde.

Dit uitzicht is nog niét veranderd: het strand, de golfbrekers, een boot en in de verte Vlissingen.

strand_groede01

11:06 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (7) | Tags: groede |  Facebook

29-06-09

Catananche Caerulea

Er is ook een nieuwe "Song Van De Week", voor één keer mét tekst wegens zeer toepasselijk deze week.

catananche_1_290609

Enkele dagen terug was er onderaan de blog bij de gele bloemen ééntje die niet kon wachten om hier ook zijn verschijning te maken. De Catananche Caerulea, of blauwe strobloem, wordt wel eens ten onrechte 'korenbloem' genoemd. Ook, en zéker, op het internet, waar wel meer onwaarheden staan. In het biezonder op Wikipedia, en toch wordt dit vaak klakkeloos overgenomen. Niet alleen gelijkt Catananche wel wat op de korenbloem, ook de naam kan het geheugen op de proef stellen. De korenbloem of Centaurea Cyanus heeft een broertje (of is het een zusje ?), de Centaurea Montana Coerulea (zie hier) waarvan het laatste deel Coerulea heel erg gelijkt op Caerulea. Ook de Centaurea Montana Coerulea wordt soms korenbloem genoemd, da's al iets dichter bij de waarheid, maar het is ook verkeerd.

catananche_2_290609
catananche_3_290609
De Catannache behoort tot het geslacht van de Asteraceae. Soms wordt ze als éénjarige toegepast omdat de plant maar matig bestand is tegen onze vaak natte winters. Catananche heeft een rozet grasachtige bladeren, waaruit van juli tot september dunne, stevige en vertakte stengels met mooie papierachtige bloemen groeien. De hoogte bedraagt een goede 50 cm. Op drogere grond zijn ze volledig winterhard. De plant is kalkminnend. De strobloem wordt vaak gebruikt om te drogen. Op één en dezelfde moederplant zijn niet alle bloemen identiek qua aantal lagen kroonblaadjes, zoals op de foto's hierboven duidelijk te zien is. Alle foto's zijn aanklikbaar en uit eigen tuin.
catananche_4_290609

11:05 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (12) | Tags: vaste planten, catananche caerulea |  Facebook

28-06-09

TMB-De Start

MB_280609

Vooraf.

tmb1Juli 1997, nu 12 jaar geleden, blijft voor altijd in mijn geheugen gegrifd. Dat jaar deed ik de TMB (Tour du Mont-Blanc), een voettocht rond de hoogste top van Europa. Er zijn verschillende mogelijkheden, wij kozen voor de GTMB (Grand Tour du Mont-Blanc), wat je in 10 dagen rond het Mont-Blanc massief leidt. Van Frankrijk over Italie en Zwitserland opnieuw naar Frankrijk.tmb2
Klimmen en dalen met ALLES wat je zal nodig hebben gedurende de tocht in een 12 à 14 kg zware rugzak op de schouders.
Lastig ? Ja, zeker en vast.
Onvergetelijk ? Absoluut.
Je ziet de Mont-Blanc letterlijk van alle kanten; dagelijks is het klimmen en dalen geblazen. tmb3
Alles te voet, slapen in berghutten zonder komfort, terug naar de basis.
Ik kan het iedereen aanbevelen. Het was vast en zeker één van de meest memorabele vakanties die ik ooit meemaakte. Al moet je wel vooraf voldoende geoefend hebben in het stappen en er voor zorgen dat je voeten gewend zijn aan de bergschoenen.

tmb4
Vandaag de inleiding met een zicht op de deelnemers, de komende weken om de paar dagen telkens een etappe. De foto's zullen misschien af en toe van het internet geplukt zijn, want in 1997 was er nog niet echt sprake van de alomtegenwoordigheid van de digitale kamera.



Twee juli 1997

Op woensdag twee tmb5juli, ‘s morgens heel vroeg, vertrokken we. Zeven man sterk - waaronder twee vrouwen: Anne-Mie, Rose-Mie (ja, echt waar), Dirk, Geert, Gery, Hendrik en Karel. Elk met dezelfde wil en dezelfde overtuiging: de Tour du Mont-Blanc (TMB) afwerken in tien dagen.
Hoopvol, naar wat de TMB ons zou brengen, maar toch ook wel wat angstig omwille van het weer: juni ‘97 was bepaald triestig geweest, en juli beloofde niet veel beters.
tmb6
Sinds half juni volgde de ene depressie de andere op, er viel zelfs sneeuw in de buurt van Madrid, en niet zo’n klein beetje.
Doch - en menig vakantieganger zal dit bekend in de oren klinken - vanaf Lyon begon de hemel toch wat uit te klaren; jammer genoeg moesten wij niet verder zuidwaarts, maar linksaf, richting Geneve - Chamonix, naar de Franse Alpen.
tmb7
Omstreeks vijf uur in de namiddag bereikten we Les Houches, onze eigenlijke vertrekplaats. In onze verblijfplaats Refuge ‘Les Amis De La Nature’ konden we voor het eerst kennismaken met een dortoir, zij het wel één van de betere soort zoals achteraf mocht blijken: een kamer van vijf, en een kamer van twee; douches en toilet op de gang; als avondmaal steak-au-poivre met frietjes - jawel - en ‘s morgens een heus ontbijtbuffet.
Op de kamer van vijf lag al het mannenvolk, en hoewel er de ganse nacht door gesnurkt werd bleek ‘s morgens dat er niemand een oog had dichtgedaan (???).


GRTMB_280609

De wandelpaden die we zouden volgen maken deel uit van het GR netwerk (Grande Randonnée / Grote Routepaden) doorheen gans Europa. De foto hierboven (de enige die aanklikbaar is) geeft je een beeld van hoe er rond de Mont-Blanc gestapt wordt. De afbeelding komt van een site van deelnemers aan bergmarathons; het parcours wat wij aflegden is nagenoeg identiek, behalve dat wij de tocht deden op 10 dagen - het was tenslotte "vakantie" - terwijl ik hier op de kaart slechts 4 overnachtingen terugvindt.
Alles bij elkaar zullen wij op die 10 dagen een 175 km hebben afgelegd, waarbij in het totaal ongeveer 10.000 meter hoogteverschil werd overwonnen.

10:27 Gepost door Geert in Vakantie | Permalink | Commentaren (11) | Tags: tmb, gtmb, tour du mont-blanc, les houches |  Facebook

27-06-09

Een simpele kever

Gisteren was ik met de fiets op pad, en tot twee keer toe moest ik op een smal baantje vol in remmen voor een kever die - zonder te kijken notabene - zomaar de baan overstak.
Vroeger als kind zou ik zonodig een korte slagje aan mijn stuur gegeven hebben om de kever onder mijn wiel te kunnen pletten, nu ben ik ouder en wijzer en besef dat de kever ook wel zijn (of haar ? - dat kon ik niet zien) nut zal hebben, anders zouden er geen kevers zijn. Zo simpel is het soms.


keverMaar wat ik me toen afvroeg: wáár gaat die kever naartoe ? Wat drijft hem om zomaar de baan over te steken ?
Eens op de baan kan zelfs een kever zien wat er voor hem ligt, maar zodra hij aan de overkant in de grasberm beland is, moet het quasi onmogelijk zijn om nog een overzicht te hebben van "dáár wil ik naartoe". Het gras belemmert het volledige zicht voor een kever. Een kever heeft geen GPS, trouwens bij veel mensen helpt een GPS ook al niet.
En, zou een kever beseffen als hij op de weg verzeild geraakt dat dit een plaats is die zo snel mogelijk moet verlaten worden ? Je zou het bijna vermoeden, want bij het oversteken zijn ze altijd haastig.
En wat doet een kever de ganse dag ?

Tegen dat ik besefte dat ik op al die vragen zelf geen gefundeerd antwoord kon bedenken, was ik al weer 10 km verder en waren er wereldwijd wellicht al weer talloze kevers gesneuveld bij het doelloos (?) oversteken van een rijbaan of een pad.

Je zal maar als kever op de wereld gezet zijn: niet gemakkelijk !!

11:16 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (10) | Tags: kever |  Facebook

26-06-09

Geel

Vandaag één thema: geel. Net als de zon die nu al een aantal dagen genadeloos hard op ons neer schijnt.
Alle foto's zijn aanklikbaar en uit eigen tuin.



telekia_1_250609
telekia_4_250609


telekia_2_250609
telekia_3_250609
Telekia Speciosa. Ook wel 'koeieoog' genoemd in onze taal.
De Telekia is een forse plant met groot, heldergroen blad voor ietwat grotere tuinen. Stelt weinig eisen, zon tot halfschaduw is goed. Een voorkeur voor een vochtige boden. Eén nadeel: de plant zaait zich zeker uit als de uitgebloeide bloemen niet tijdig verwijderd worden. En gezien de omvang van het blad is ze wel niet overal zomaar welkom. Andere naam: Buphtalmum Speciosum. Geslacht: Asteraceae.



coreopsis_verticallata_1_250609
coreopsis_verticallata_2_250609
Coreopsis Verticallata of 'meisjesogen'. Deze middelhoge gele zomerbloeiers moeten in de volle zon, zodat de kleur nog uitbundiger uitkomt. Ze stellen weinig eisen en zijn goede snijbloemen. Het is een bossige vaste plant met fijn gedeeld, donkergroen blad. De bloemetjes zijn niet zo groot en stervormig. De plant 'verloopt' elk jaar een beetje: de worteluitlopers (zo'n 3 cm onder de grond) verspreiden zich enkele centimers en op de plaats waar ze het vorige jaar groeide en bloeide komen er minder nieuwe stengels voor. Geslacht: Asteraceae.


ligularia_przewalskii_250609
catalpa
Links: Ligularia Przewalskii, ook wel eens Senecio Przewalskii genoemd. Deze Ligularia is een losse pollen vormende vaste plant. De stengels zijn omgeven door rond, donkergroen, diep ingesneden blad. In de zomer toont de plant cilindervormige trossen gele bloemen. De plant houdt van een vochtige en frisse bodem (mag zelfs ronduit nat zijn zals vijverrand) en heeft last van de felle brandende middagzon. En daar loopt het bij mij faliekaant verkeerd: ze staat op een zonnige en droge plaats. Daarom een ietwat omfloerste foto. Volgend jaar beter ! Familie: Asteraceae.
Rechts mijn Catalpa Bignoniodes Aurea. Vooral in de eerste helft van het groeiseizoen zijn de bladeren groengeel. Hier nog geaccentueerd door de avondzon. Gevoelig aan de verwelkingsziekte, een schimmel die zich in de grond vestigt en de sapstromen lamlegt. Genezing is mogelijk door heel erg diep terug te snoeien, dat heb ik zelf mogen ondervinden 4 jaar geleden.


heliopsis_helianthoides_sonnenschild_2_250609heliopsis_helianthoides_sonnenschild_1_250609
Heliopsis Helianthoides Sonnenschild, of 'zonneoog'. Nog afkomstig uit de tuin van mijn moeder.
Een hele reeks namen die op elkaar trekken duiden op een hele reeks zomerbloeiers die ook op elkaar gelijken en soms moeilijk uit elkaar te houden zijn: Helenium, Helianthemum, Helianthus, Heliopsis. Tot bijna anderhalve meter hoog, of zelfs nog hoger, en heeft zeker steun nodig. Donkergroen ingesneden blad, met dubbele bloem. Stelt weinig eisen aan de bodem, maar ik merk dat de toenemende droogteperiodes minder goed verdragen worden. Da's trouwens een konstante in de tuin: beter een regenbui teveel dan er één te weinig. Wellicht daarom lukt het in Engeland allemaal zo goed. Familie: Asteraceae.


Opvallend: alle gele zomerbloeiers die hier aan bod kwamen komen allemaal uit dezelfde familie: Asteraceae.


oeps

Oeps, ik zit hier in de verkeerde post en ik ben er ook nog niet gans klaar voor.

25-06-09

De mensheid

thorntonDe mensheid, of is het toch het mensdom ?
In het tweede woord zit alvast een adjectief dat heel erg dikwijls op zijn plaats is.
Iedereen zal het gisteren wel gehoord hebben: de eerste windturbines op de Thorntonbank, zo'n 30 km voor onze kust, werden officieel ingehuldigd.
Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad om die daar te mogen zetten, niet in het minst omdat er hevig protest rees tegen het feit dat die windturbines te zien zouden zijn.
Blijkt nu dat ze het grootste deel van de tijd absoluut niet te zien zijn. Maar wat hoorde ik gisteren op de radio ? In enkele Vlaamse kustgemeenten komen nog voor de 1-ste juli betalende verrekijkers. De mensen willen de windturbines kunnen ..... zien. Jawel.
En ze hebben daar nog geld voor over ook. Bizar volkje....
de mensen.

10:11 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (13) | Tags: amai |  Facebook

24-06-09

Racisme onder libellen ?

Racisme onder libellen ?

libelle_2_230609

Neen dus: de kleur speelt geen rol.
Of is het gewoon plat opportunisme ? Want als het dáár op aan komt, nemen wij het ook niet altijd zou nauw.

Er is dus dezer dagen veel kleur rond de vijver, ook de "Rode Brigade" is vertegenwoordigd.

libelle_1_230609

Maar de "Blauwe Brigade" is het talrijkst aanwezig. Da's omwille van de roep van 'meer blauw op 't straat".
libelle_3_230609

Veel kleur rond de vijver dus.
In de vijver daarentegen is het veel minder. De vissen zijn wel over het ergste heen, maar laten zich nu niet meer zien: vol stress zitten ze diep in het water, onder de planten.
't Komt allemaal in orde....

Alleen de eerste foto is aanklikbaar, die springt er wel wat boven uit.

09:25 Gepost door Geert in Vijver | Permalink | Commentaren (13) | Tags: libellen, vuile manieren |  Facebook

23-06-09

Centradenia Grandifolia

Centradenia is bij ons een éénjarige zomerbloeier die véél te moeilijk te vinden is en bovendien een drietal jaren geleden nog eens extra uit de gratie gevallen is (zie verder). De Engelse naam is "Princess Flower".
Van oorsprong is Centradenia afkomstig uit Mexico en is het een vaste plant, of een heester. Atrium Tuinplantenencyclopedie schrijft:
Centadenia is eem geslacht van groenblijvende vaste planten en heesters, gekweekt om hun bloemen en gebladerte. Zeer vorstgevoelig. Heeft lichte schaduw en goed doorlatende grond nodig. Kuip- en potplanten in volle groei rijkelijk gieten, tijdens de overige perioden matig. Zeer vorstgevoelig.

In Mexico zijn het vaak winterbloeiers. Bij ons worden ze in sommige zaken verkocht als éénjarige zomerbloeiers, voor in de potten op het terras of in de hanging baskets. Als heester totaal ongeschikt voor onze kontreiën. De bladeren zijn bronsachtig groen-bruin, met een rode ondertoon. Hoe frisser het wordt, hoe roder de bladeren kleuren.

Meestal worden ze vermeerderd uit stekken of weefselcultuur en zo in de handel gebracht. En daar moet het enkele jaren geleden misgelopen zijn en werd waarschijnlijk een minder geschikte moederplant gebruikt: in een groot deel van Belgie heeft er dat jaar geen enkele plant gebloeid; wel was er heel veel bladvorming. Ik had daar niet echt zoveel spijt van, want het gebladerte heeft iets speciaals qua kleur, zeker in minder goede zomers. Dit jaar zijn de aangeboden planten heel erg bloeirijk, met magenta bloemen. En ik denk niet dat Annemarie de kleur zal waarderen, 't zou haar nochtans niet misstaan :-).

Oordeel zelf maar over de plant en de bloemen - alle foto's aanklikbaar. En 'k zal het maar zelf zeggen, anders zegt het toch niemand: ik ben heel erg tevreden over de linkse foto op de tweede rij.


centradenia_1
centradenia_6
centradenia_2


centradenia_3

centradenia_4
centradenia_5

11:18 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (12) | Tags: eenjarigen, centradenia grandifolia |  Facebook

22-06-09

Kort bericht

In "Song van de week", wat ongeveer wekelijks ververst wordt, voortaan nu ook af en toe eens iets wat een beetje "kraakt", rechtstreeks van LP naar mp3. Een song die kraakt: kan het nog nostalgischer ?

13:41 Gepost door Geert in Muziek | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook

Vissen met problemen

vissen_1_220609Vandaag net een week geleden is het begonnen en de echte oorzaak ken ik eigenlijk nog niet met zekerheid. Van de ene dag op de andere blijkt er een acuut zuurstofprobleem te zijn in het vijverwater.
Ik heb in mijn vijver alleen windes zitten: goudwindes, zilverwindes en blauwwindes. Een bewuste keuze want ik wou een natuurlijke vijver en koi-vissen horen daar volgens mij niet in thuis: die woelen teveel in de bodem, naar verluidt, en eten van de planten. Met als gevolg dikwijls dat de plantengroei niet optimaal is en het vijverwater absoluut door een goede filterinstallatie moet gestuurd worden.
vissen_2_220609Bij mij niets van dit alles: een natuurlijke vijver, waar ik aanvankelijk zelfs geen vissen in wou, maar een aantal windes werd wel aangeraden omdat die de muggenpopulatie in toom zouden houden. Windes zijn schoolvissen, dus ééntje of twee is te weinig, het werden er tien. Eén jaar heb ik ze tijdens het voorjaar iets teveel gevoederd, zodat ze hun eigen jongen niet als prooi zagen, daardoor zijn nu met meer dan honderd. Dat overkomt me geen tweede keer.
De oudste windes zijn/waren ondertussen zeker 25 cm groot. Van alle vijverwissen zijn windes ook die welke het eerst te lijden hebben onder een tekort aan zuurstof.
vissen_3_220609Vorige week maandag was het plots zover: geen eetlust, en ze lagen allemaal in de ondiepe zones van de vijver, wellicht omdat het oppervlaktewater net iets meer zuurstof bevat dan de rest. Op de bovenste foto zie er al minstens 7: 4 goudwindes, 1 blauwwinde, naast de blauwwinde ook een zilverwinde (zwart bovenaan) en ook nog ergens de staart van een zilverwinde. Happen naar lucht en water aan honderd per uur. Beweeglijkheid bijna nihil.
De eerste tussenkomst was een fonteintje installeren om extra zuurstof in 't water te bregen, alsook een extra luchtpomp. De volgende dag was er geen verschil.
Dan maar mijn water laten onderzoeken in een gespcialiseerde zaak: alles volgens het boekje. Maar het probleem bleef, en is er nog steeds. Ondertussen zijn er extra zuurstofplanten bijgezet, maar het weer werkte niet echt mee: er moet zon komen om onder water volop fotosynthese te krijgen waarbij de zuurstofplanten zuurstof afscheiden.
vissen_4_220609De praktijk klopt volledig met de theorie, want op de betere dagen qua weer waren de vissen in de late namiddag iets aktiever. En ook, 's morgens zijn ze er telkens het slechtst aan toe: 's nachts verbruiken de onderwaterplanten zuurstof, dus over de nacht zakt het gehalte sowieso.
Ondertussen zijn er reeds 4 van de grootste windes gestorven, maar sinds donderdag stabiliseert de toestand.

Met een dure filterinstallatie, UV-lampen en andere technische hulpmiddelen was dit misschien niet gebeurd, maar zoals gezegd: ik wou een natuurlijke vijver. Geen gedoe met keien rondom: als je bij ons in de natuur een plas water tegenkomt is die ook niet afgeboord met keien, dus bij mij ook niet. Wat dat betreft illustreren de foto's (aanklikbaar) dat ik daar wel tamelijk goed in geslaagd ben.
Maar in het najaar of volgend voorjaar wacht mij onherroepelijk de taak om de volledige vijver toch eens drastisch schoon te maken. Volgens kenners zou na 10 jaar de lavasteenlaag in de moerraszone volledig verzadigd zijn met afbraakstoffen. Bij langdurige regen - zoals vorige week zondag - worden er daar teveel van in het vijverwater geloosd, waardoor de bacteriën die die stoffen aanpakken overuren moeten doen. En die bacteriën verbuiken.... zuurstof. Wellicht is dat de oorzaak.

Alle andere en betere suggesties zijn welkom.

11:21 Gepost door Geert in Vijver | Permalink | Commentaren (8) | Tags: winde, blauwwinde, goudwinde, zilverwinde |  Facebook

21-06-09

Democratie

Een essentieel onderdeel van de democratie is dat iedereen aanvaardt dat de regels, die worden opgemaakt door de verkozenen, worden gerespekteerd. Ook al is niet elk individu het eens met sommige regels en kan niet iedereen zich vereenzelvigen met de "verkozenen des volks". Er bestaan democratische spelregels om te proberen daar verandering in te brengen.

Niet iedereen begrijpt het op die manier. In Brussel - onder meer Molenbeek - zijn er al wijken waar groepen de regels zélf bepalen en waar de politie eigenlijk niet meer durft te komen. Straks is het in Antwerpen ook zover.

quadHet alsmaar toenemende aantal quads, in kombinatie met een groot deel van hun chauffeurs die alle regels aan hun laars lappen, zorgt ervoor dat er zeer veel klachten komen over overlast en dat de stad Antwerpen zinnens is om de quads te bannen. Een reporter van Het Nieuwsblad liet beide partijen aan het woord; dit lazen we vrijdag in de krant.
Op zoek naar quadracers stootten we in Borgerhout op een groepje allochtonen. De mannen wensten liever anoniem te blijven. 'Overlast voor de buurt? Niet onze zorg', zegt Ahmed. 'Alsof het ons verbaast dat de stad ons liever van de weg wil. Ze kunnen ons toch niets maken. Dat de politie ons maar achterna komt. Dit is onze buurt, hier bepalen wij de regels. Verkeersreglement, laat me niet lachen. Wij rijden hier hoe wij willen.'

Ik vind dit een beangstigend voorbeeld van wat er allemaal misloopt in de wereld, hier zit een beetje vanalles in:
  • de problemen die een multi-culturele samenleving met zich meebrengen
  • het alsmaar creëren van nieuwe (onnodige ?) behoeftes, want de economie moet groeien
  • de 'ikke-en-de-rest-kan-stikke" mentaliteit van de ene 
  • de toenemende onverdraagzaamheid van de andere
  • het manifest negeren van de milieuproblematiek door een nog steeds belangrijk deel van de mensen: ook in de vrije tijd moet er CO2 uitgestoten worden
  • de vraag die kan gesteld worden "waar halen ze het geld om zich dat allemaal aan te schaffen?"
  • .....

10:24 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (14) | Tags: democratie, quads, antwerpen |  Facebook

20-06-09

Koningin Fabiola in mijn tuin

Elk jaar rond deze tijd komt Koningin Fabiola mij met een bezoekje vereren. En ze blijft ongeveer 2 maanden *zucht*.

queen_fabiola_1

Telkens weer sta ik ervan versteld hoe fris ze voor de dag komt en hoe mooi ze eruit ziet. Vooral - en ik weet het, het klinkt ongeloofwaardig - vooral dus, als je haar van dicht bekijkt. Prachtig is ze. Je zou er verliefd op worden.
Eerst lijkt ze nog wat verrimpeld, maar als ze zich weldra volledig blootgeeft aan de zonnestralen zie je pas hoe vrolijk ze kan tevoorschijn komen.
Op een engelstalige website omschrijven ze het als volgt, ik kan dit niet beter: "Queen Fabiola's blossoms open in succession, rather than all at the same time, so the show is extended." Het is dus maar best Koningin Fabiola voortaan niet meer te onderschatten.
queen_fabiola_2

Het knolgewas Triteleia Laxa 'Queen Fabiola' behoort tot de familie van de Liliaceae. Bloeiperiode is juni/juli. Kan tot 45 cm hoog worden, in mij tuin niet hoger dan 30 cm. Best in volle zon of half schaduw. Op de stengel vormt zich een scherm van trechtervormige bloemen, die zich niet allemaal gelijktijdig openen, en zo voor een vrij lange bloei zorgen.
queen_fabiola_3

Toepassingen: borders, rotstuinen, ook wel als snijbloem.
Dit plantje heeft diverse namen: naast 'Brodiaea' is het ook bekend als 'Ipheion', 'Dicholostemma' en 'Bloomeria'. Er zijn wel 300 soorten bekend maar de Triteleia laxa is die welke het meest wordt gecultiveerd en vaak het enige dat in de handel verkrijgbaar is.

19-06-09

Escallonia

escallonia_1_190609In het eerste deel van de zomer zijn er minder bloeiende heesters dan in het voorjaar of in de periode vanaf augustus. Vlinderstruiken en Hibiscus, om maar die te noemen, beginnen pas echt dan te bloeien.
escallonia_2_190609Om die periode wat te overbruggen is de Escallonia een prima keuze. De Escallonia is een mooie groenblijvende bloemheester met takken die min of meer overhangen. De bloei begint eind mei en duurt wel eventjes voort. Na de hoofdbloei van juni en juli volgen nog enkele bloeiperioden tot in oktober. En dit zonder dat we hiervoor moeten gaan bijsnoeien, al mag het wel: de struik bloeit op vers gevormde takken.
De foto's hierbij zijn allemaal van de Escallonia 'Donard Seedling', uit eigen tuin en aanklikbaar.
escallonia_3_190609De standplaats is best in volle zon en op een warme plaats; een licht zure en doorlaatbare bodem is ideaal, en droogte wordt heel goed verdragen. Ze zijn zeer goed bestand tegen felle (zee-)winden maar niet volledig winterhard. De koude wind in de winterperiode wordt slecht verdragen, en het is dan ook niet uitzonderlijk dat de in principe groenblijvende struik tegen het voorjaar veel van zijn bladeren kwijt is. Terugsnoeien zal meestal wel soelaas brengen.
De struik bloeit met bloemetjes met vijf kroonblaadjes en de donkergroene blaadjes zijn blinkend en leerachtig.
escallonia_4_190609Vermeerderen kan gebeuren door afleggen of door kruidachtige stekken in de zomer.
Hier en daar lees ik dat de Escallonia mag teruggesnoeid worden na de bloei, ikzelf snoei de struik na september niet meer en wacht daar mee tot na de winter. Aangezien hij vorstgevoelig is zal er sowieso moeten bijgesnoeid worden in het voorjaar.escallonia_5_190609

Enkele veel voorkomende Escallonia's:
Escallonia 'Donard Seedling': bloeit wit tot licht-roze met bloemetjes die ontspringen uit roze knoppen.
Escallonia 'Red Elf': bloeit met donkerrode bloemetjes.
Escallonia 'Apple Blossom': roze
Escallonia 'Iveyi': wit
Escallonia rubra Macrantha: rood
 

18-06-09

Kwestie van prioriteiten

Bladluizen, iedereen die planten heeft - binnen of buiten - krijgt er vroeg of laat wel eens mee te maken.
Veel natuurlijke vijanden heeft de bladluis niet, daarom kunnen ze zich meestal vrolijk en snel vermenigvuldigen. Eén van die natuurlijke vijanden is het lieveheersbeestje. Hun larven maken gemiddeld zo'n 400 bladluizen soldaat vooraleer ze verpoppen. En een volwassen lieveheersbeestje kan dagelijks tot 100 bladluizen opeten. Op een maand kan dat al tellen.
Jammer genoeg scheiden bladluizen een zoete stof af, waar mieren verzot op zijn; die mieren gaan de bladluizen dan als het ware verdedigen, en de lieveheersbeestjes krijgen geen kans hun werk te doen.

Vraag.
Behalve als er mieren in de buurt zijn, wanneer nog is een bladluis absoluut niet bang voor lieveheersbeestjes ?

Antwoord.
bladluizen_1_180609Klik op de foto hiernaast, en je zal het zien. Volledig scherp is hij niet, maar het moest snel gaan. En ook, ik wou niet te lang storen.

10:53 Gepost door Geert in Dieren | Permalink | Commentaren (8) | Tags: bladluis, onzelieveheersbeestje |  Facebook

17-06-09

Muzikaal intermezzo

Tijd voor een muzikaal intermezzo.
In blogs worden vaak belangrijke knopen doorgehakt, of toch minstens meegedeeld.
Rekening houden met anderen is goed, en moet. Maar als we er ons niet meer goed bij voelen moeten we durven knopen doorhakken. Weg met alles, alleen uzelf telt nog, de essentie van alles. "I just believe in me". Zonder dat het egoïstisch hoeft te zijn.

John Lennon zei het ons voor op zijn eerste solo-LP. De meeste nummers werden geschreven en opgenomen toen The Beatles nog bestonden. Voor wie wat thuis is in dat tijdperk: de stempel van Phil Spector als producer is in deze song overduidelijk - vind ik toch.
The Beatles, en meer bepaald John Lennon, hebben een heel grote invloed gehad op mijn muzikale voorkeur.
Voor wie 4 minuten tijd heeft, en da's veel voor een blog, zak onderuit en laat je meeslepen door de eenvoudige pianomuziek, met een o zo openhartige tekst. De steeds wisselende piano-akkoorden én de expressieve stem van John Lennon, maken van een eentonige lange opsomming één van de hoogtepunten van een heel erg ingetogen maar tegelijk heel extroverte LP.

God is a concept,
By which we measure,
Our pain,
I'll say it again,
God is a concept,
By which we measure,
Our pain,
I don't believe in magic,
I don't believe in I-ching,
I don't believe in bible,
I don't believe in tarot,
I don't believe in Hitler,
I don't believe in Jesus,
I don't believe in Kennedy,
I don't believe in Buddha,
I don't believe in mantra,
I don't believe in Gita,
I don't believe in yoga,
I don't believe in kings,
I don't believe in Elvis,
I don't believe in Zimmerman,
   (Bob Dylan n.v.d.r.)
I don't believe in Beatles,
I just believe in me,
Yoko and me,
And that's reality.
The dream is over,
What can I say?
The dream is over,
Yesterday,
I was dreamweaver,
But now I'm reborn,
I was the walrus,
But now I'm John,
And so dear friends,
You just have to carry on,
The dream is over.

09:55 Gepost door Geert in Muziek | Permalink | Commentaren (13) | Tags: john lennon, god |  Facebook