26-01-11

Een toontje hoger...

Jolan_operatie.jpg

Vandaag blijft Jolan's doekje leeg. Jolan is deze morgen als een "hij" afgezet bij de dierenarts, en komt in de namiddag terug als een "het". Dan zingt hij een toontje hoger.

Op Facebook wordt er vaak en graag gelachen met de fratsen van Jolan. En hij verdient dat.
Niettemin, nu het hier eventjes rustig is en ik besef hoe leuk zo'n dier is in huis, voel ik me schuldig: Aran kreeg niet al die aandacht op de blog of op Facebook. Geen van beide bestond al. En zij verdiende het als geen ander !
Daarom maakte ik dit....

13:11 Gepost door Geert in Hovawart | Permalink | Commentaren (22) | Tags: aran, jolan, hovawart, kat |  Facebook

21-04-10

Een verrassende beslissing...

.... zelfs ik verschiet er eigenlijk een beetje van.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Jolan komt niet. Wie is Jolan ? Zie hier.
Ik heb lang getwijfeld of ik na Aran nog een nieuwe hond zou nemen, maar na veel wikken en wegen was ik overtuigd: ik doe het.
Maar geleidelijk aan, naarmate de dag van de bevalling naderde (moet nu zijn ongeveer), begon ik plots weer te twijfelen. En de schuldige is dit keer niet de hond, maar ikzelf.

Heel erg moeilijk uit te leggen, en wellicht zal ik er niet eens in slagen om het uit te leggen, maar ik vrees dat ik niet meer geschikt ben voor een hond. Ik voel op voorhand wat er zou gaan gebeuren, ik zou mij de helft van de tijd ongemakkelijk voelen.
Een hond is niet gemaakt om alleen in een ren te zitten, maar blijkbaar ben ik net iets té veel overtuigd van dat idee. Ik besef zelfs dat het een soort dwangidee zou worden voor mij, en dat ik alle dingen zou beginnen laten die ik graag doe.
Natuurlijk kan je een hond op veel plaatsen meenemen, maar er zijn ook momenten dat aran_1_210410je beide (de hond en ik) moet aanvaarden dat dat niet kan, maar toch, ik  ben er quasi zeker van dat ik een hoop dingen zou laten, die ik eigenlijk graag doe.
Ik zou niet meer de ganse zondagnamiddag gaan fietsen in de zomer, want dan is de hond alleen.
Ik zou niet meer gaan lopen in de Blaarmeersen, maar plaatsen opzoeken waar Jolan wel los en ongedwongen kan meelopen. Hoewel ik die plaatsen minder leuk vind.
Ik zou overal waar ik ga en sta mezelf weer een uur opleggen, want de hond zit thuis op mij te wachten.
Maar bovenal: ik zou het het zelfs niet kunnen verdragen dat de hond - ook al zou ze volledig op haar gemak liggen - mij buiten ligt aan te staren zoals Aran op deze twee foto's hier doet. Als het ware smekend "wanneer kom je nu eindelijk naar buiten ?" En ik zou naar buiten gaan. Altijd, ook al bleef ik liever binnen.
Ik heb het gevoel, ook al wéét ik duizend keer dat het niet waar is, ik heb dus het gevoel dat ik Aran te kort heb gedaan, elk moment dat ik niet met haar bezig was. Ook al is het niet waar, ik wil dat gevoel niet meer hebben, het is sterker dan mijzelf.
Hoe belachelijk het ook klinkt, als Jolan er zou zijn, zou dit een dwanggedachte worden. Iets waar geen van beide beter van wordt.

aran_2_210410

Voor Aran kon ik dat allemaal opbrengen, en als ze hier morgen terugstaat, dan doe ik er nog meer voor dan vroeger.
Er is, na Aran, nog steeds geen plaats voor een nieuwe hond, dat besef ik nu.... Zeker ook als ik merk hoe lastig ik het heb om dit allemaal neer te schrijven....

13:01 Gepost door Geert in Hovawart | Permalink | Commentaren (20) | Tags: aran, jolan |  Facebook

09-02-10

Bijna zwanger

setteNiet ik natuurlijk, maar de hovawart hiernaast op de foto. Dat wordt dus de moeder van mijn nieuw hond. Twee jaar na Aran komt Jolan.

Binnen een tweetal weken wordt moeder hovawart gedekt, in Tsjechië dan nog wel.
En dan is het twee keer bang afwachten. De eerste keer of de verre reis niet tevergeefs zal geweest zijn. En de tweede keer welke kleurmengeling er in het nestje puppy's zal te zien zijn. Ik ben de tweede in rij voor een zwartblond teefje, dus hopen maar dat er twee zijn.

arannekeHovawarts zijn er in drie kleuren: zwart, zwartblond en blond, waarbij zwart zelden voorkomt. Mijn voorkeur gaat ontegensprekelijk uit naar zwartblond, zoals Aran. En dan loopt er hier in juni/juli weer een kleine Aranneke rond: Jolanneke.
't Zal een aanpassing worden, maar ik ben er klaar voor. Een kopij van Aran zal het niet zijn, dat besef ik goed. Ik had het geluk met Aran meteen de perfekte hond in huis te hebben: vrolijker, optimistischer en liever dan Aran kan een hond moelijk zijn.
Elke hond is anders, maar Jolan en ik, wij gaan er het beste van maken.

11:51 Gepost door Geert in Hovawart | Permalink | Commentaren (18) | Tags: aran, jolan |  Facebook

16-06-09

16 juni 2008 - een jaar geleden

aran_1_150609Terwijl ik dit begin te schrijven klopt de tijd tot op enkele minuten na met wat hiernaast staat. Alleen zijn we nu een jaar verder....
Een jaar geleden stelde ik mijn fototoestel in om de datum vast te leggen, ik was zinnens om de allerlaatste foto's van Aran te maken. Nu denk ik... alsof dat nodig was, die datum ? Alsof ik het zonder ooit zou vergeten ??? Nooit.
Ik geloof wat geestelijke blogmoeder Oneliveliveit in een reaktie schreef enkele dagen geleden: "het gaat niet over... nooit (en maar goed ook)".

Dit was en is de allerlaatste foto ooit van Aran. 's Anderendaags om 11u had ik een afspraak bij de veearts om haar te laten inslapen. En zo is het gegaan....

aran_2_150609


Wie dit leest en zich een idee wil vormen over Aran, verwijs ik naar deze pagina van mijn blog. 
Sommigen zullen weinig affiniteit hebben met wat volgt, sla het gerust over, ik zou dat begrijpen. Maar voor mij betekent deze herdenking wél wat.

aran_3_150609

Voor de gelegenheid neem ik haar mee op één van haar geliefkoosde wandelingen langs de Schelde. Wandeling is niet volledig juist, want we legden de ongeveer 12 km samen al lopend af. Ontelbare keren, en telkens opnieuw was ze als een kind zo blij als ze zag waar ik met de auto stopte. Aran hield van bekend terrein, net als haar baasje.
De eerste paar honderd meter kwam er van lopen weinig in huis. Altijd weer opnieuw stond Aran als een springveer op de vier poten tegelijk omhoog te springen, al blaffend van geluk. En dit vlak voor mijn voeten; ik ben toch zeker een keer of 5 gevallen over haar. Eén keer kreeg ze nog onder haar voeten ook, ocharme.... Ik had me lelijk pijn gedaan. Wie zou denken dat ze zo kontent was omdat het een buitenkansje betrof: minstens drie keer in de week deden we dit, weer of geen weer.

Eens goed en wel vertrokken, was er voor Aran overal altijd iets te beleven. Snuffelen aan een boom, een fazant opjagen, 100 meter vooruit lopen en als een gekke terugsprinten en recht tegen mij opspringen, kennis maken met een andere hond, ....
aran_4_150609Maar de eerste échte attraktie kwam er als we de weide met de koeien zouden gaan passeren. Aran deed niets liever dan de koeien doen opschrikken. Erg vonden zij dat niet, want steevast liepen ze mee met Aran zover ze konden: bij een koe overwint de nieuwsgierigheid altijd. Het was voldoende dat ik zei "Aran.... de koétjes" en ze vloog als een pijl uit een boog naar de eerstvolgende wei om daar al blaffend de koeien te doen verschieten. Dan stond ze stil en keek naar mij met een blik van "hebt ge dát gezien, dié verschoten nogal een beetje hé". De koeien bleven verschieten, dag na dag, en telkens opnieuw voelde Aran zich voor eventjes de almachtige kuddedrijver.

aran_5_150609Nog wat verder was er - met nadruk op was - een moerasje waar Aran altijd ging drinken onderweg. Daar waar je in het midden de grasplukken wat hoger ziet staan was, volgens de omwonende boeren, sinds mensenheugenis een moeras. Sinds de zomer van 2005 staat het droog, en er heeft nooit nog water in gestaan. Aran verstond er zich niet aan. Vroeger kon ze daar gemakkelijk een dikke 5 minuten pootje baden, plots was dat gedaan. Het heeft minstens twee jaren geduurd eer Aran echt geloofde dat het water weg was, altijd weer ging ze ernaar op zoek.

aran_6_150609Ik besloot vanaf toen maar om een omweg te gaan maken, naar een plaats waar altijd water was. De eerste keer was de verrassing voor Aran heel groot. Een dubbele verrassing: er was weer water onderweg, maar ook: het was diep en verder dan een meter van de kant gaan lukte hier niet, en dat was schrikken. Pootje baden zoveel je wil, maar zwemmen.... neen, liever niet. Twee dagen later, nadat ze weer tot aan het lege moeras gegaan was, deden we opnieuw de omweg: Aran wist het al, na maper één keer... Zodra we de bocht namen naar de waterput, die dan nog zeker 500m verder lag, was madam al weg. Tegen dat ik daar toekwam was ze verfrist en had ze gedronken.

Vanaf daar ging het dan terug, naar de auto en naar huis. Weinig spectaculair allemaal, maar wie een hond heeft weet wat ik meemaakte toen ik vorige week met de fiets het parcours aflegde om de nietszeggende foto's te maken die je hier zag......

Hieronder, ze ziet er zo braaf uit, en ze wás het ook, maar bovenal was het één van de meest guitige, welgezinde en enthousiaste Hovawarts die mijn zus ooit gezien heeft. En zij hééft er al wat gezien: kijk maar.

aran_7_150609

09:59 Gepost door Geert in Hovawart | Permalink | Commentaren (18) | Tags: inslapen, aran |  Facebook

20-03-09

Dan toch een nieuwe pup !?

aran_300x297Een tweede Aran..... ? Die bestaat niet, en daarom was ik eigenlijk niet zinnens om ooit nog een hond in huis te halen.
Zij die deze blog, of delen ervan, volgen zullen zich nog wel mijn bijdrage van 4 februari herinneren: Mijn allerbeste vriendin is dood.....
Haar hok, haar ren, alles is ondertussen al afgebroken, en in de plaats is er nu een kruidentuin. Maar kruiden kwispelen niet... Zo begon ik toch meer en meer af en toe serieus te twijfelen. Waarom niet eigenlijk ?
Ik werd enige tijd geleden over de streep getrokken toen ik een foto onder ogen kreeg van een Hovawart puppy. Ik was onmiddellijk vertederd door het snoetje, en vooral: ik herkende Aran erin. Ik vond dat die puppy precies dezelfde uitdrukking en dezelfde blik had als Aran. Nu ja, dacht ik nog, alle puppy's zullen wel op elkaar gelijken zeker.
Maar wat bleek nadien: het was verdorie Aran. En ik wist niet eens dat er een foto van haar als puppy bestond.
Het zal nog niet voor direkt zijn, want de nest bij mijn "leverancier" is pas gepland tegen volgend jaar, ten vroegste rond deze tijd. Maar ik kan wachten: de moeder van mijn nieuwe hond is de kleindochter van de halfzus van Aran, ik weet dus dat er goed bloed zal inzitten.
Geef toe, als je de foto hieronder vergelijkt met die hierboven: had jij gedacht dat de blik en de mimiek van een puppy van ocharme enkele weken oud, eigenlijk niet meer fundameteel verandert ?

aranneke


Ik heb nu rustig alle tijd om tegen dan een nieuw hok en een nieuwe ren te bouwen, en om eens rustig na te denken hoe ik er in 't begin kan voor zorgen dat de puppy mijn borders niet al te veel toetakelt.

Eens een hovawart, altijd een hovawart.

09:47 Gepost door Geert in Hovawart | Permalink | Commentaren (6) | Tags: puppy, aran |  Facebook

04-02-09

Mijn allerbeste vriendin is dood.....

Op 16 juni vorig jaar, omsteeks 11u is Aran(neke) bij de veearts ingeslapen. Twaalf jaar, bijna een kwart van mijn leven, bepaalde zij voor een héél groot deel mijn doen en laten. Sinds die dag staat haar ren leeg.
Op enkele weken tijd ging ze fel achteruit, tenminste toch voor ik die haar zo goed kende. Buren en vrienden merkten daar veel minder van, en voor hen was de verrassing dan nog veel groter. De laatste week was ze nog maar alleen zichzelf als ze sliep; als ze wakker was zag ik dat haar hersenen de motoriek niet meer stuurden zoals het moest: met haar kop leek het af en toe wel alsof ze Parkinson had, geregeld trokken er spastische bewegingen door gans haar lijf, en ze viel soms bijna om. Zij en ik voelden dat er iets was, we wisten alleen niet wat.....
Op 14 juni heeft ze dan nog een zeer zware epilepsie-aanval gehad van ruim 15 minuten, zéér angstaanjagend. En de dag daarop heeft ze - voor de allereerste keer in haar leven - al haar eten overgegeven. Er zat dus vanalles mis.
Ik wist al van de veearts dat er op haar leeftijd eigenlijk geen beterschap meer inzat. Een hovawart wordt gemiddeld maar een jaar of 10, zij was 12.

Die dag heb ik dan de moeilijke beslissing genomen om haar geen pijn meer aan te doen.
De eerste foto hieronder werd de laatste avond getrokken, terwijl ze het enige deed wat ze nog goed kon: slapen. Altijd maar opnieuw uitgeput van een ganse dag ..... nietsdoen. 't Was dus geen leven meer.
Later op de avond geraakte ze zelfs maar met moeite tot in de wasplaats, waar ze 's nachts slaapt. Om mij 's morgens weer enthousiast en kwispelend te verwelkomen. Héél erg moeilijk moment (nu nog.....), maar ik wist dat nog ruim voor de middag haar pijp weer volledig zou uitgedoofd zijn.

Over Aran is er nooit, door niemand, op geen enkel moment, één slecht woord verteld.

aran2 aran3 aran4 aran5 aran6 aran7 aran8

18:12 Gepost door Geert in Hovawart | Permalink | Commentaren (7) | Tags: aran, hond, ziek, dood |  Facebook