12-07-09

TMB-Dag 5

tmb_dag5

Op het schema: vertrek Refugio Giorge Bertone - Testa Bernarda - Col du Sapin - l'Alpe Secheron - Pas Entre-deux-Sants - Lavachy. Normale wandeltijd: 6u05'

's Morgens bij het opstaan zagen we het meteen: dit zou een zomerdag worden zoals 1997 ons er nog geen gebracht had. En om ons optimisme nog aan te wakkeren zorgde de natuur voor een uniek en groots uitzicht op de Italiaanse kant van het massief. Zie maar....(aanklikbaar)

tmb17


Geladen met een lunchpakket á la Bertone (wat hadden we ons in de zak laten zetten), en onder een stralende zon dus, begonnen we aan wat één van onze mooiste tochten zou worden.  Tijdens de aanvangsfase kregen we een steile klim te verwerken naar Testa Bernarda en Col de Sapin - waar we bijna wegwaaiden - maar de zon en de nabijheid van de prachtige Mont-Blanc deed ons deze klip moeiteloos verwerken. Op weg daar naartoe trokken we deze kiekjes (aanklikbaar).

tmb18

tmb19


Nadat we ook de Pas-Entre-Deux-Sauts verteerd hadden konden we voor het eerst sinds het begin van de tocht in de vrije natuur genieten van ons lunchpakket. Prijs-kwaliteitsverhouding was wel niet optimaal, maar het deed toch deugd, ook al was de wind spelbreker. Het was een verademing om eens buiten te kunnen eten, ondertussen genietend van de pracht van de omgeving.
De foto's vandaag spreken dan ook voor zich. De eerste is aanklikbaar.

tmb14

tmb15

Verder valt er eigenlijk niet echt veel te vertellen over deze tocht. En dat is wel typisch: als alles goed en voortreffelijk verloopt zijn er vaak minder verhalen aan iets verbonden. Geen lange verhalen in ons geheugen, wel prachtige beelden van een echt fantastische dag.

Er volgde nog een lange afdaling naar onze zesde slaapplaats in La Vachey. En ook dat viel erg goed mee: twee kamers van drie personen, douches en bad op tmb16de gang én een voortreffelijk avondmaal: opnieuw pasta als voorgerecht - warm ditmaal - en vis met gebakken aardappelen en een heerlijk slaatje. Bij nader inzien bleek de vis wel gewoon een schnitzel te zijn, maar ‘t was er niet minder lekker om. Als toetje konden we kiezen uit kaas of gelati. La Vachey zal niet snel vergeten worden.
 

08-07-09

TMB-Dag 4

tmb_dag4

Op het schema: vertrek Refugio Elisabetta Soldini - korte afdaling naar Lac Combal - chalet de l'Alpe Superieure de 'l Arp Vieille - Mont Favre - Lac Chécroui - col de Chécroui - Courmayeur - refuge Giorge Bertone. Normale wandeltijd: 7u25'

En zie: ‘s anderendaags werden we wakker onder een staalblauwe hemel. De zon en het magnifieke uitzicht dat we nu plots te zien kregen mistten hun effekt niet.
Maar warm was het zeker en vast niet, dat zie je wel op de foto hieronder, met op de achtergrond nog de vallei tussen twee bergflanken, dezelfde bergflanken die ons gisteren van de volledige verdwaling en de vriesdood redden, omdat we wisten dat we ertussen moesten blijven.

tmb9


Wel werd besloten om enigszins af te wijken van de oorspronkelijke route: in plaats van via een beklimming over l’Alpe Supérieure naar Courmayeur te gaan besloten we een langzame afzink naar het Italiaanse stadje te nemen. We namen dit besluit unaniem omdat we nog vermoeid waren van de dag voordien, en omdat de beklimming naar de Mont Favre naar verluidt over een lastig en gevaarlijk parcours liep, en gisteren hadden we  - naar onze mening - genoeg gevaarlijke uurtjes beleefd.
Halfweg de afdaling was er zelfs de mogelijkheid om op de bus te stappen. Dat Rose- en Anne-Mie die kans te baat namen was volledig verstaanbaar en misschien zelfs normaal; dat echter de jongste, en naar eigen zeggen ook dapperste onder ons - Hendrik - zich eveneens geroepen voelde om de weg van de minste weerstand te kiezen, was een eerste teken aan de wand: eens een mietje, altijd een mietje.
Zodoende is bovenstaand schema niet geheel juist: misschien waren we wel allemaal mietjes ?
tmb13Terwijl de busgangers in Courmayeur onder een stralende zon nog verder konden bekomen van de vorige dag, liep Gery in zo’n sneltreinvaart naar beneden dat het vuur letterlijk en figuurlijk uit zijn schoenen kwam: blaren langs alle kanten werden voor de rest van de ganse tocht zijn deel. Vreemd hoe vooral de mannelijke individuen zich af en toe geroepen voelen om zich te manifesteren, zelfs tegen beter weten in.
Onder een zomers zonnetje, op een terrasje van een driesterrenrestaurant, lieten we ons de echte Italiaanse pasta smaken. Een moment van verpozing.

tmb10Nadien kwam de, voor mijn part, lastigste klim van onze tiendaagse. Hij werd eigenlijk door iedereen nog vlot en zonder inzinking verteerd. En toch: objectief gezien was dit niet van de poes. Vanuit Courmayeur, met tussen haakjes een prachtig zicht op de Mont-Blanc himself, moesten we achthonderd meter klimmen naar onze slaapplaats: Refugio Giorgio Bertone, van waaruit het uitzicht nog grandiozer was.
tmb12Boven bij Giorgio konden we, voor het eerst sinds enkele dagen, allemaal een verfrissende douche nemen. We sliepen op een ruime dortoir, bestemd voor een twintigtal personen, en hij lag vol. Het eten was wat minder aangenaam: in een nochtans intrinsiek gezellige ruimte, waar het naar onze normen ijskoud was, kregen we opnieuw semoule met goulash (inclusief wat chippollatta worstjes). Voor het eerst kregen we echter wel een voorgerecht: pasta. Jammer dat het nagenoeg koud was.
tmb11De kachel aansteken ‘s avonds om half acht vonden ze daar blijkbaar de moeite niet meer. We hebben nog eventjes gekaart, maar zijn dan vroeg onder de wol (??) gekropen. De twee Miekes vonden er dan niets beters op dan zich te verwarmen aan de slappe lach, op een dortoir waar toen al een man of acht lag te slapen. Gelukkig waren er nog de heerlijk ruikende dekens om het geluid in te smoren (man, man, man, wat stonken die dekens daar naar ... koeistront).

's Anderendaags zouden we een pracht van een dag en een pracht van een tocht meemaken, zeker één van de hoogtepunten.

06-07-09

TMB-Dag3

tmb_dag3       

Op het schema: vertek Croix du Bonhomme - Col des Fours - Chalet des Tufs - La Ville des Glaciers - Chalet des Mottets - Col de la Signe - Refuge Elisabetta Soldini. Normale wandeltijd: 6u10'.

Steeds maar weer werd slecht weer voorspeld. Zo verbaasde het ons dan ook niet ‘s morgens, na een niet echt verkwikkende nacht, buiten een volledig ondergesneeuwd landschap te zien. En ‘t bleef sneeuwen.
Eerste en onmiddellijke konsekwentie: we zouden moeten afwijken van de geplande route; de Col des Fours (2665 m. hoog op het schemaatje) werd absoluut afgeraden bij slecht weer en/of slechte zichtbaarheid, en wij hadden beide. De op één na hoogste col van onze tocht ging aan onze neus voorbij, zodat het schemaatje dus niet volledig juist is.
We hadden zelfs al onze aandacht nodig om op de gemakkelijke alternatieve route overeind te blijven in de sneeuw.
Maar het bleef natuurlijk niet sneeuwen: naarmate we daalden ging de sneeuw over in regen.
chalet_des_mottetsVan top tot teen kletsnat kwamen we iets na de middag toe in Chalet des Mottets(geen eigen foto), waar we onze kleren konden laten drogen tijdens het middagmaal. De gezelligheid van de chalet kwam in al die ellende niet echt tot zijn recht.
Voor sommige randonneurs was Chalet des Mottets reeds het eindpunt van de dagtocht, maar wij waren geen mietjes, en zouden er nog een flink stukje aan toevoegen. Dat sommige officiele gidsen de wenkbrauwen fronsten toen wij om drie uur ‘s namiddags nog vertrokken voor een drie uur durende tocht over Col de La Seigne, in dat weer, deerde ons niet: wij zouden meer dan 2000 jaar na datum de uitspraak van Caesar nogmaals wat kracht bijzetten.
Toen we buiten kwamen regende het nog steeds.
Maar het bleef natuurlijk niet regenen: naarmate we klommen, ging de regen over in sneeuw.
Een klein uurtje verwijderd van de top - het landschap was dan al volledig wit -  kwamen we een groep ‘tegenliggers’ tegen, met vooraan en achteraan de groep een heuse berggids. Naarmate we verder klommen werd steeds duidelijker waarom daar een berggids bij was: nergens was nog enig merkteken van de route-aanduiding te zien. Er restte ons niets anders dan de voetsporen in de sneeuw nauwgezet te volgen.
Tijdens de beklimming hadden we normaal dit zicht moeten hebben; nu zagen we niets, zelfs onze eigen voetstappen niet.

col_de_la_seigne


Boven op de top van Col de La Seigne (uitzicht ???) belandden we in Italië, en waarschijnlijk omdat de wind op de top meer vrij spel kreeg en de sneeuw deed opwaaien, zagen we plots geen enkel voetspoor meer. col_de_la_seigne_bisWat nu gezongen ?
Na enkele minuutjes stappen in de richting die ons de beste leek - lees: we waren dus eigenlijk verdwaald - zagen we, op een moment dat de wolken eventjes optrokken, op een tweehonderdtal meters van ons vandaan een tiental andere wandelaars, weliswaar in een andere richting dan die die wij uitgingen. Zo snel als mogelijk namen we de kortste weg naar hen, gewoon rechtdoor dus, we zagen toch niet waar putten en rotsen lagen. Daarbij moesten we bij kleine glooiingen door sneeuw waden die tot boven ons middel reikte, eens zakte ik zelfs volledig weg. Al goed dat het niet in een rotsspleet was. We waren dus echt wel gevaarlijk bezig, maar konden niets anders.
Na enkele minuten waren we bij het andere groepje, en wat bleek ?? Zij waren blij van ons te zien, want ze waren ..... verdwaald. Zij dus ook al.
Gezamenlijk besloten we om recht naar beneden te stappen, in de richting die de natuurlijke glooiingen ons aangaven. Waar vroeger de Belgen de dappersten onder de Galliërs waren, toonden we ons nu zeker de slimste: wij bleven veilig achteraan lopen, zodoende het risiko vermijdend ergens in een door sneeuw verdoken spelonk te vallen of iets anders, onverwachts, tegen te komen.
Door de ligging van de bergflanken links en rechts (zie foto hierboven rechts - van internet geplukt, bij ons was alles gewoon grijs die dag) was de kans groot dat we de juiste tmb8keuze gemaakt hadden. En inderdaad, een half uurtje verder kwamen we onder de sneeuwgrens (regen dus) en zagen in de verte iets dat op een pad leek. We waren op goede weg naar onze vierde slaapplaats: Refugio Elisabetta Soldini. Onze dortoir was weer zoals de vorige op Croix de Bonhomme: ontiegelijk klein voor zes personen, en was Dirk er nog geweest, uitzonderlijk ontiegelijk klein voor zeven personen.
Ofschoon er daar wel douches waren hebben we er niet van geprofiteerd: het moreel was eventjes zoek. In tegenstelling met onze vorige slaapplaats konden we onze kleren en schoenen niet drogen: alles moest in de inkomplaats blijven, en juist daar was het een drukte van jewelst, en was vochtigheid troef. In welke toestand zouden we de volgende ochtend weer moeten vertrekken?  Al zeker met natte kleren. Uiteindelijk mochten we ‘s avonds, vlak voor het slapengaan, onze natte uitrusting in de keuken laten drogen, en het was daar heel goed warm dus dat zag er ietsje beter uit.
Het avondeten was middelmatig: soep, puree-aardappelen met cotteletten en een slaatje. Het was tijdens dat avondmaal dat aan Rose-Mie de de eerste vervolmakingsles in ‘hoe gedraag ik mij aan tafel in het bijzijn van Italiaans gezelschap’ werd gegeven. Het zou bij de ene les blijven: het klikte niet tussen leraar en leerling.
‘s Avonds kregen we het goede nieuws dat Dirk veilig en wel in Brugge geland was, en dat zijn onpasselijk gevoel van de eerste dag geen dieperliggende oorzaken had gehad. Doch dit bericht was niet voldoende om het moreel er volledig bovenop te krijgen. Slechts één iets kon de juiste spirit weer tevoorschijn laten komen: de zon.

En ze zou er 's anderendaags zijn, en niet meer weggaan. Behalve 's nachts natuurlijk. En dat leidde voor het eerst sinds ons vertek tot een foto waar sneeuw en blauwe lucht op te zien was: de lange foto links, wel eigen makelij.

03-07-09

TMB-Dag 2

tmb_dag2

Op het schema: vertrek Les Contamines - Notre Dame de la Gorge - Nant-Borrant - La Balme - Col du Bonhomme - Croix du Bonhomme. Normale wandeltijd: 5u15'.

op_naar_nand_borrantDe tweede dag bestond voornamelijk uit klimmen. Het eerste deel verliep een beetje in een bedrukte stemming na de opgave van Dirk. Vanaf Notre Dame de la Gorge nemen we een heel bekende en oude route: via het pad dat Hannibal ooit voor ons heeft geëffend, weliswaar met wat hulp van zijn olifanten, bereikten we de hut ‘La Balme’. De tocht daarheen was best gemakkelijk. De omelet die ik daar boven voorgeschoteld kreeg werd later in de namiddag oorzaak van mijn eerste inzinking. Of kwam het door de wijn, of was het na twee dagen al een eerste teken van verzwakking ?
la_balmeWaarom weeral wijn midden in een bergtocht. Ten eerste: waarom niet, ‘t was toch ook vakantie, en ten tweede: we hadden in ‘La Balme’ wat te vieren. Hendrik, de jongste spruit uit ons gezelschap vernam via een simpel telefoontje vanop 1700 meter hoogte dat het resultaat van een eerste jaar studiewerk aan de universiteit best mag gezien worden: onderscheiding. Toeval ? Geluk ? Of brains ? De jaren nadien is gebleken dat het geen toeval was.
Na de omelet en de wijn - wat een kombinatie - volgde een klim van twee uren een een kwart, waarvan het laatste kwartier voor mij dus pijnlijk was. Daarenboven kwam op ‘t laatste een stortbui de pret volledig bederven. Gelukkig stond er boven op Col du Bonhomme een klein hutje, juist groot genoeg om met negen te schuilen: wij met zes, plus één of andere Fransman met twee vrouwen, die samen gewoon voor de sport af en toe Col du Bonhomme beklommen. Sommigen onder ons, vooral Anne-Mie, begonnen daar reeds te beseffen dat sneeuwwater overal binnendringt, zelfs in bergschoenen.
Jammer dat we omwille van de weersomstandigheden niet konden genieten van het uitzicht boven op die col. Ik zou hoegenaamd niet kunnen zeggen hoe het er ginds boven uitziet. Toch een foto ergens van internet geplukt. Dat uitzicht komt me wel nog bekend voor: zo'n uurtje voor we boven waren. Alleen de kleur van de lucht was totaal anders die dag.

col_du_bonhomme


Na nog een uurtje stappen, over rotsen, door sneeuwvelden en langs menige op natuurlijke wijze ontstane rotstuintjes - prachtig, die ontluikende bergbloempjes tussen de sneeuw - bereikten we plots het einddoel van de tweede etappe: een berghut boven op Croix du Bonhomme.
Plots zeg ik, en dat bedoel ik letterlijk, want door de dichte mist waren we er zelfs bijna voorbijgelopen.
Het uitzicht vanop Croix du Bonhomme ? Ik zou het echt niet weten, ook ‘s anderendaags viel er niets te zien.
Met blij gemoed trokken we naar binnen, in gedachten reeds onder een heerlijk warme, verkwikkende douche, want dat hadden we toch wel verdiend. De ontnuchtering kwam snel: alle energie ginds boven wordt opgewekt door zonnecellen, een vrij ongelukkige keuze in juli ’97.
Voor het eerst maakten we ook kennis met een echte dortoir: een hokje van ongeveer vier meter bij 2 meter, met daarin drie stapelbedden. De genoodzaakte opgave van gids Dirk bleek plots voor eventjes al minder erg, anders hadden ze daar tussen de stapelbedden nog een vouwbed geplaatst, en er was nu al bijna geen plaats voor onze rugzakken.
Gelukkig hadden ze in die refuge wel het verstand gehad om de houtkachel in de gelagzaal - meteen ook de enige zaal - goed te laten branden: zo konden we onze natte kledij en natte schoenen wat laten drogen. Hoewel, het valt niet mee om de kleren en de schoenen van een veertigtal randonneurs te drogen rond één klein kacheltje.
Tijdens het avondeten maakten we voor het eerst kennis met ‘semoule’ als hoofdschotel. Na een stevige soep kregen we inderdaad semoule met goulash voorgeschoteld. Maar ik verzeker je, na zo’n tocht eet je alles, vooral Karel.

refuge_croix_du_bonhomme

Refuge Croix du Bonhomme, ook van internet geplukt.

Die avond weidde Gery ons in in de geheimen van ‘beestje pakken’, één of ander, overigens volkomen onschuldig kaartspel dat in de meest afgelegen West-Vlaamse boeredorpjes nog ijverig gespeeld wordt. Het dient gezegd: met een glaasje wijn erbij volstaat dit ruimschoots voor hopen plezier. Ofschoon door grootvader Vanderheeren ooit ten stelligste afgeraden, werden er heel wat beestjes gepakt die avond, daar in Croix du Bonhomme.
De verwachtingen voor de volgende dag waren niet hoog gespannen: de meteo voorspelde al enkele dagen heel wat beterschap, maar elke dag opnieuw schoof het goede weer een dag naar achter.

01-07-09

TMB-Dag 1

dag1

Op het schema: vertrek Les Houches - Col De Voza (1653) - Bellevue (1781) - Col du Tricot (2120) - Le Miage (1558) - Le Truc (1720) - Les Contamines (1167). Normale wandeltijd: 6u35'.
Nu begon het echte werk. Hoewel we goed getraind waren - behalve onze studenten Karel en Hendrik, maar die zijn nog jong en dus onervaren - viel nog af te wachten wat de realiteit zou brengen: tien opéénvolgende dagen ongeveer acht uren stappen met plusminus veertien kilogram op de rug was voor iedereen nieuw natuurlijk.
De waarheid gebiedt mij hier om onmiddellijk te vertellen dat uitgerekend Karel en Hendrik gemiddeld genomen de beste prestaties hebben geleverd. Het voordeel van de jaren zeker ?
En jawel, waar wekenlang voor gevreesd was, werd onmiddellijk bij aanvang van de eerste stapdag werkelijkheid: het was volledig overtrokken en het regende.
tricotDe TMB begon dus met .... de kabelbaan (de eerste en enige keer): van Les Houches naar Bellevue, een honderdtal meter hoger dan Col de Voza. Op die manier werd ons een kletsnat pak bespaard, alsook 750 m. klimmen door bossen over glibberige wegen. Men had ons gezegd dat er op het eerste stuk, door de bossen, toch niets te zien was. En zo konden we onszelf troosten. Naar verluidt zou er de komende dagen nog genoeg moeten geklommen worden.
Van Bellevue naar de top van de Col du Tricot (foto links), ongeveer 1u35 klimmen, leidde de weg ons langs mooie paadjes door lage bossen, over rotsen, langs bergriviertjes, en wat opviel: ‘t was veel steiler dan tijdens onze voorbereiding in de Ardennen. De vijftig minuten durende afdaling naar Chalet de Miage (foto rechts) was eveneens geen lachertje: glibberig door de regen en de modder, en ook zeer steil, wat voor knikkende knieën zorgde door de plotse en intensieve belasting van totaal andere spieren.
Chalet de Miage had twee pluspunten: we konden er genieten van ons lunchpakket bij een lekker glaasje wijn (waarom niet ?) en bij het buitenkomen was de regen weggetrokken.
Maar bovenal blijft ‘Miage’ in ons geheugen hangen als een negatieve herinnering: Dirk, de gids onder ons - geen echte gids, maar toch, misschien zelfs waardevollermiage dan een echte door zijn gedegen voorbereiding, zijn gedrevenheid, zijn kennis van kaartlezen, en last but not least, omdat hij de initiator was van de tocht, onze gids dus voelde zich fysisch niet in orde. Tijdens de Col du Tricot hadden we al wat gemerkt, maar wie maakt nooit eens een slecht ogenbik door. In de ‘Miage’ echter beseften we dat er iets school. ‘s Anderendaags zou hij ons ‘s morgens verlaten, en met de TGV naar Brugge terugkeren: getroffen door de bergziekte.
Na ons middagmaal volgde nog een korte beklimming van een vijfendertigtal minuten, en nadien een lange afdaling naar Les Contamines.
Onze dortoir aldaar bevond zich op een camping, en achteraf gezien was het daar helemaal niet slecht: ruim, veel frisse lucht, douches, vers brood bij het ontbijt - ‘t zou later soms anders zijn - en een heerlijk avondmaal in een restaurantje, eigenlijk het clubhouse van de sportterreinen rond de camping. De waardin verwelkomde ons met een gratis aperitief, zeer lekker, eigen geheim recept, en niet te koop: een tweede aperitief kon, maar dan wel iets anders: haar eigen kreatie gaf ze alleen gratis. Ze kende België vrij goed: ze had het vroeger wel eens bezocht, en sindsdien beseft ze dat er toch een wezenlijk verschil is tussen een simpel glas wijn en een heuse trappist.
‘s Anderendaags waren we dus nog met zes: toch wel een verrassing na amper één dag, maar Dirk had nog andere verrassingen in petto.

dag1b

28-06-09

TMB-De Start

MB_280609

Vooraf.

tmb1Juli 1997, nu 12 jaar geleden, blijft voor altijd in mijn geheugen gegrifd. Dat jaar deed ik de TMB (Tour du Mont-Blanc), een voettocht rond de hoogste top van Europa. Er zijn verschillende mogelijkheden, wij kozen voor de GTMB (Grand Tour du Mont-Blanc), wat je in 10 dagen rond het Mont-Blanc massief leidt. Van Frankrijk over Italie en Zwitserland opnieuw naar Frankrijk.tmb2
Klimmen en dalen met ALLES wat je zal nodig hebben gedurende de tocht in een 12 à 14 kg zware rugzak op de schouders.
Lastig ? Ja, zeker en vast.
Onvergetelijk ? Absoluut.
Je ziet de Mont-Blanc letterlijk van alle kanten; dagelijks is het klimmen en dalen geblazen. tmb3
Alles te voet, slapen in berghutten zonder komfort, terug naar de basis.
Ik kan het iedereen aanbevelen. Het was vast en zeker één van de meest memorabele vakanties die ik ooit meemaakte. Al moet je wel vooraf voldoende geoefend hebben in het stappen en er voor zorgen dat je voeten gewend zijn aan de bergschoenen.

tmb4
Vandaag de inleiding met een zicht op de deelnemers, de komende weken om de paar dagen telkens een etappe. De foto's zullen misschien af en toe van het internet geplukt zijn, want in 1997 was er nog niet echt sprake van de alomtegenwoordigheid van de digitale kamera.



Twee juli 1997

Op woensdag twee tmb5juli, ‘s morgens heel vroeg, vertrokken we. Zeven man sterk - waaronder twee vrouwen: Anne-Mie, Rose-Mie (ja, echt waar), Dirk, Geert, Gery, Hendrik en Karel. Elk met dezelfde wil en dezelfde overtuiging: de Tour du Mont-Blanc (TMB) afwerken in tien dagen.
Hoopvol, naar wat de TMB ons zou brengen, maar toch ook wel wat angstig omwille van het weer: juni ‘97 was bepaald triestig geweest, en juli beloofde niet veel beters.
tmb6
Sinds half juni volgde de ene depressie de andere op, er viel zelfs sneeuw in de buurt van Madrid, en niet zo’n klein beetje.
Doch - en menig vakantieganger zal dit bekend in de oren klinken - vanaf Lyon begon de hemel toch wat uit te klaren; jammer genoeg moesten wij niet verder zuidwaarts, maar linksaf, richting Geneve - Chamonix, naar de Franse Alpen.
tmb7
Omstreeks vijf uur in de namiddag bereikten we Les Houches, onze eigenlijke vertrekplaats. In onze verblijfplaats Refuge ‘Les Amis De La Nature’ konden we voor het eerst kennismaken met een dortoir, zij het wel één van de betere soort zoals achteraf mocht blijken: een kamer van vijf, en een kamer van twee; douches en toilet op de gang; als avondmaal steak-au-poivre met frietjes - jawel - en ‘s morgens een heus ontbijtbuffet.
Op de kamer van vijf lag al het mannenvolk, en hoewel er de ganse nacht door gesnurkt werd bleek ‘s morgens dat er niemand een oog had dichtgedaan (???).


GRTMB_280609

De wandelpaden die we zouden volgen maken deel uit van het GR netwerk (Grande Randonnée / Grote Routepaden) doorheen gans Europa. De foto hierboven (de enige die aanklikbaar is) geeft je een beeld van hoe er rond de Mont-Blanc gestapt wordt. De afbeelding komt van een site van deelnemers aan bergmarathons; het parcours wat wij aflegden is nagenoeg identiek, behalve dat wij de tocht deden op 10 dagen - het was tenslotte "vakantie" - terwijl ik hier op de kaart slechts 4 overnachtingen terugvindt.
Alles bij elkaar zullen wij op die 10 dagen een 175 km hebben afgelegd, waarbij in het totaal ongeveer 10.000 meter hoogteverschil werd overwonnen.

10:27 Gepost door Geert in Vakantie | Permalink | Commentaren (11) | Tags: tmb, gtmb, tour du mont-blanc, les houches |  Facebook