30-05-09

Mijn werkterrein

Mooi weer gisteren, dus hard gewerkt.
Het lijkt simpel, maar ik heb nooit gedaan. Gelukkig, want ik doe niets liever.
Verder eens weinig woorden vandaag.

werkterrein_5 werkterrein_2 werkterrein_3 werkterrein_1 werkterrein_4

09:09 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook

28-05-09

Hydrangea Petiolaris

De klimhortensia of Hydrangea Petiolaris (synoniem Hydrangea Anomala subsp. Petiolaris) is in onze kontreien een zeer dankbare plant.
Foto's uit eigen tuin en aanklikbaar.
hydrangea_petiolaris_1_270509Nog maar enkele dagen geleden hadden we over Belgie en zeker over Oost-Vlaanderen een onweer dat gemiddeld maar eens om de 10 jaar zou voorkomen. En wie heeft er niet bewogen in mijn tuin ? De klimhortensia !!
Dit is een bladverliezende, met hechtwortels hechtende klimplant met houtige stengels. Heeft een min of meer ovaal en getand blad. Vanaf eind mei witte bloemhoofdjes, die de rest van het jaar tot diep in de winter, hun sierwaarde behouden. Op de foto rechtsboven een zicht op de plant voor ze volop in bloei komt.
hydrangea_petiolaris_2_270509De buitenste witte steriele bloemblaadjes vallen het meest op en dienen om insekten aan te trekken. Alleen de binnenste, iets minder witte bloemen zijn vruchtbaar. Eens de bloemschermen uitgebloeid zijn hoeven ze hydrangea_petiolaris_3_270509
zeker niet weggeknipt te worden, want in de winter geven ze, bedekt met sneeuw of met rijp, een heel mooi aanzicht. Hierbij twee foto's: één van een bloemscherm dat nog maar pas in bloei staat en een tweede van een bloemscherm in volle bloei.
De klimhortensia is zeer winterhard en stelt niet heel veel eisen aan de bodem: die mag niet te zwaar zijn, en bij voorkeur met wat humus bewerkt, zeker bij het aanplanten. Bij voorkeur niet in volle zon aanplanten, hoewel de zon goed verdragen wordt, maar liever niet de ganse dag. Schaduw en halfschaduw zijn ideaal.
hydrangea_petiolaris_4_270509De kleur van het blad van de klimhortensia is mooi donkergroen, bij mijn weten ook niet onderhevig aan ziekten of plagen. Toch heeft de plant alvast één mindere eigenschap. Na het aanplanten kan het geruime tijd duren eer ze goed vertrekt en begint te klimmen. De eerste jaren zal ze dan ook weinig bloemschermen laten zien. En het verdient ook aanbeveling om ze wat te helpen in haar klim door ze op te binden: de hechtworteltjes zijn nog niet zo sterk. Maar eens goed aangeslaan kan de Hydrangea Petiolaris 15 tot 20 meter hoog klimmen.
Toch is de plant heel erg gemakkelijk in toom te houden: na de bloei in de zomer of later in de winter kan gesnoeid worden zowel in de hoogte als in de breedte. Ook de vooruit groeiende takken mogen geregeld wat ingekort worden, anders groeit de klimplant te ver van de muur of steun weg en kan ze te zwaar worden.
Eén enkele plant kan heel erg breed worden, mits je ze haar gang laat gaan. hydrangea_petiolaris_5_270509Takken die de grond raken zullen inwortelen en een nieuwe plant vormen, zodat de breedte in principe onbeperkt is. Meteen ook dé ideale manier om de klimhortensia te vermeerderen: afleggers. Al ben ik er zeker van dat het via stekken ook perfekt moet lukken, alleen deed ik het nog nooit.
Op plaatsen in de schaduw kan de klimhortensia gebruikt worden als bodembedekker, daar waar geen aangrijpingspunten zijn om omhoog te gaan groeien. Net zoals die andere klimplant, de klimop, ook een ideale bodembedekker is.
Op de laatste foto is de klimhortensia te zien in volle bloei.

22-05-09

Drie weken ver in mei - 2

Elke week, elke dag, verandert er nu vanalles in de tuin. Eergisteren een eerste overzichte bijna eind mei, vandaag een tweede.
Alle foto's zijn aanklikbaar en uit eigen tuin.

delphinium_pacific_black_knight_1_210509
delphinium_pacific_black_knight_4_210509
delphinium_pacific_black_knight_2_210509delphinium_pacific_black_knight_3_210509
De Delphinium Pacific Black Knight zou ongeveer 180 cm hoog moeten worden, dit jaar doet hij daar bij mij een meter bij. Misschien door de warme nachten in april ? De plant komt nu in bloei, en ongetwijfeld wordt die straks bij een regen- of onweersbui neergesabeld. Bij die hoogte zijn ze veel te kwetsbaar. Maar eer het zover is, is het wel genieten van de donkerblauwe of donkerviolette kleur, met zwart hart. Wordt ook overvloedig door insekten bezocht.



kolkwitzia_1_200509
kolkwitzia_2_200509
De Kolkwitzia Amabilis is een bladverliezende heester die goed winterhard is en heel mooi bloeit met vele roze bloemen. Voorkeur voor volle zon en vruchtbare goed doorlatende bodem. Oude en beschadigde takken worden na de bloei bij voorkeur weggesnoeid. Vermeerderen kan uit een halfrijpe stek in de zomer. Wordt tot 3 meter hoog en breed. Prachtige struik, een aanrader.


veronica_austriaca_knallblau_200509

myositis_210509
Twee keer blauw, maar heel verschillend. De Veronica Austriaca (synoniem Veronica subsp. Teucrium) Knallblau komt nu stilaan in bloei, en zal gedurende enkele weken de ene rand van mijn vijver knalblauw kleuren. De naam zegt het zelf. Heel wat lichter blauw zien we bij het vergeet-mij-nietje (Myositis).



trandescantia_andersoniana_innocence_220509
trandescantia_andersoniana_Zwanenburg_blue_220509
De ééndagsbloem. Links de Tradescantia Innocence, rechts de Tradescantia Zwanenburg Blue. Beide zijn niet volledig winterhard, maar bij ons valt dat heel erg goed mee. Ze kunnen terugvriezen in het voorjaar, maar komen nadien weer glorierijk te voorschijn. De planten kunnen na enige tijd wat rommelig worden, en mogen dan teruggesnoeid worden. Elke bloem bloeit één dag, maar de plant houdt dat wel vol van in mei tot diep in september.


geranium_svelte_lilac_2_200509
geranium_svelte_lilac_1_200509
Natuurlijk mogen ook de geraniums hier weer niet ontbreken. Dé ideale plant om alleen te staan, of in groep, of als tussenbeplanting in andere groepen. Eergisteren zagen we hoe de Geranium Psilostemon zo mooi opklimt tussen een rododendron, nu zien we de Geranium Nodosum Svelte Lilac, die een plaatsje zoekt tussen de hosta's. Voordeel is ook: de geranium staat er vroeger op 't jaar dan de hosta's en past zijn hoogte aan aan de groei van de hosta's. Heel gemakkelijk. Zaait zich wel een klein beetje uit, telkens soortvast.



dactylorhiza_210509
iris_hollandica_delft_blue_210509

Links iets wat ik zelf nooit rond de vijver of in de moerraszone gezet heb, maar er nu volop te vinden is: de Dactylorhiza Fuchsii of bosorchis. Een soort wilde orchidee. Ik ben er alleszins heel tevreden mee dat die is komen aanwaaien.
En rechts de o zo mooie Iris Hollandica Delft Blue. Prachtige bloem, jammer dat ze niet lang bloeit.



geranium_johnson_blue_200509salvia_nemorosa_mainacht_200509
Over de Geranium Johnson Blue had ik het eerder al, maar toen was de bloei nog maar pas ingetreden; nu staat hij volop in bloei. En ook de Salvia Nemorosa Mainacht kwam al aan bod, maar stond ook nog niet echt in vol ornaat te pronken: nu wel.

20-05-09

Drie weken ver in mei - 1

Elke week, elke dag, verandert er nu vanalles in de tuin. Een nieuw overzichtje.
Vandaag deel 1, overmorgen deel 2.
Alle foto's zijn aanklikbaar en uit eigen tuin.

overzicht_190509

Min of meer een totaaloverzicht van het zichtvanop het terras naar achter, naar de rechtse border. Achter het tuinhuis staat de serre, verdoken. En daarachter in de diepte ligt de moestuin, ook verdoken en weggestoken achter hagen.

inkom_1_190509inkom_2_190509

De ingang van de tuin levert het zicht op van de foto links. Wat daar allemaal op te zien is van planten is teveel om op te noemen. Toch enkele: Weigela, Rododendron, Salvia Nemorosa Mainacht, Geranium Sanguineum, Alchemilla Mollis, ....
Daarnaast, de rechter foto, het zicht op wat je bij het binnenkomen achter je laat: een heel donkerkleurige rododendron, die laat bloeit, doorweven met de Geranium Psilosteman. Dit past wat mij betreft perfekt: de rododendron heeft de neiging zijn bladeren wat te verliezen, en de geranium kamoefleert dat perfekt.

geranium_psilostemon_190509rododendron_190509

Hierboven de kombinatie van de rododendron wat meer in detail. De Geranium Psilostemon, één van de twee geraniums waaruit de Geranium Anne Thomson werd gekruisd, gelijkt natuurlijk op die laatste, maar bloeit minder lang en is veel hoger. Hij wentelt de ranken met heel veel plezier tussen andere planten en kan op die manier wel meer dan een meter hoog worden. Niet geschikt om zonder steun in de buurt aan te planten.

viburnum_plicatum_cascade_1_190509viburnum_plicatum_cascade_2_190509

Eén van de broertjes van de Viburnum Plicatum Mariesii - waarover ik het eerder in detail had - is de Viburnum Plicatum Cascade. Hier zijn ze nog klein, maar binnen enkele jaren zijn die ook wel een meter of 2 hoog. Deze viburnum bloeit later, net nadat de Mariesii is uitgebloeid, met roomwitte bloemen, die iets groter zijn dan die van de Mariesii. Heeft nog meer uitgesproken een horizontaal gelaagde takkenstruktuur.

iris_pseudacorus_1iris_pseudacorus_2

De gele lis of Iris Pseudacorus heb ik nooit aangeplant. Overal waar het een beetje vochtig is verschijnt die na enige tijd vanzelfs. Zoals hier aan de rand van de moeraszone van de vijver. Tussen de Carex Muskingumensis, een zeer dankbaar siergras dat van vroeg in het voorjaar tot laat in de herfst zijn mooie groene kleur behoudt. Zowel de Iris Pseudacorus als het Carex Muskingumensis moet geregeld wat binnen de perken gehouden worden.

weigela_floridaterras_190509

Vanop het terras heb je langs de rechter zijde het uitzicht op de moeraszone, met daarachter een Weigela Florida, een rododendron en een klimhortensia.
De Weigela Florida 'Foliis Purpureis' is een bladverliezende lage bossige heester (tot hooguit 2 meter bij mij). Later in het voorjaar trechtervormige bloemen, aan de binnenkant lichtroze naar wit, aan de buitenkant dieproze. Dofpaarse of paarsgroene bladeren.

sisyrinchium_bermudianum_190509ditkenikniet_190509

Links. De Sisyrinchium Bermudianum (synoniem: Sisyrinchium Graminoidies, synoniem: Sisyrinchium Angustifolium) is een semi-wintergroene opgerichte vaste plant, met grasachtig blad. Of zo je wil: met mini iris bladeren. Aan het eind van het voorjaar en begin van de zomer lisachtige licht tot donker paarsblauwe bloemetjes met gele basis. Wordt niet hoger dan een 20-tal centimeter. Zaait zich bij mij wel gemakkelijk uit, zonder lastig te worden. Mede omdat het ook geregeld verdwijnt, want het is niet 100% winterhard.
En dan rechts: wie kan mij hier helpen? Dit plantje ken ik niet, het heeft zich enkele jaren geleden plots gevestigd tussen de Veronica en de Phlox, en bloeit in mei en juni. Meer kan ik er niet over zeggen.

16-05-09

Veelbelovend

Het lijkt wel alsof sommige planten echt wel deugd gehad hebben van een "normale" winter. De Hydrangea Petiolaris (klimhortensia, ook wel Hydrangea Anomala subsp. Petiolaris genoemd) staat klaar om ongelofelijk rijk te bloeien. Links een plant van amper 4 jaar oud, rechts nog indrukwekkender: daar is één plant op een jaar of 5 uitgegroeid tot een breedte van minstens 6 meter, van volledig links tot volledig rechts op de foto. Alle foto's aanklikbaar.
hydrangea_petiolaris_1hydrangea_petiolaris_2


En dan iets heel speciaal, wat bij veel mensen niet gekend is: Crambe Cordifolia (zeekool). Een echte blikvanger tijdens de bloei. Doet soms denken aan Gypsophilia, maar is veel beter bestand tegen regen en wind. Waar de Gypsophylia snel tegen de grond hangt, blijft de Crambe relatief mooi overeind staan. Links de zich vormende knoppen, waarbij je jezelf nu nog niet kan inbeelden dat het zo overweldigend zal worden, rechts een foto van vorige jaren van de Crambe in bloei.
crambe_cordifolia_1crambe_cordifolia_2



We zullen er hier nog van horen en lezen, binnenkort van de klimhortensia, later van de zeekool.

13-05-09

Deutzia Rosea

Deutzia_rosea_1De Deutzia (Nederlandse naam: Bruidsbloem) is een tamelijk populaire struik in tuinen. Op enkele soorten na zijn alle Deutzia's geheel winterhard in onze streken. Maar die enkele soorten zijn hier zo goed als onvindbaar. Er bestaan wel een 60-tal natuurlijke soorten die van nature voornamelijk in Oost-Azie voorkomen. Sommige soorten zijn nauwelijks Deutzia_rosea_2van elkaar te onderscheiden, tenzij met een microscoop. Deutzia's groeien het best in vochthoudende, humusrije grond, liefst in volle zon al kan halfschaduw ook wel. Maar eigenlijk zijn ze niet zo heel erg kieskeurig wat hun standplaats betreft.
Meestal blijven ze toch net onder de 2 meter qua hoogte, en worden niet veel breder dan 1 meter. Tenzij ze erzelf voor zorgen dat hun aantal wordt uitgebreid door Deutzia_rosea_3hun onderste takken die de grond raken te laten inwortelen. Dan ontstaat er namelijk een nieuwe struik vlak in de buurt. De Deutzia Rosea, waarvan hier op één na alle foto's zijn (uit eigen tuin alweer, en aanklikbaar) heeft heel lichtroze bloemen, maar de roze kleur is beduidend opvallender aan het begin van de bloeiperiode, omdat de knoppen echt wel volledig roze van kleur zijn.
Deutzia_rosea_4De bloeiperiode is mei-juni. Na de bloei mag de struik goed teruggesnoeid worden, tot net in het oude hout. Dan zullen zich snel nieuwe takken vormen, die het jaar daarop opnieuw bloemen zullen dragen. Snoei deze struik dus niet in de herfst of vlak na de winter, want dan wordt het maar een povere bloei. Het is ook Deutzia_rosea_5aangeraden bij struiken die iets ouder zijn na de bloei een aantal oude loten bij de grond af te knippen. Zodat de struik zichzelf voortdurend verjongt.
Vermeerderen gebeurt door kruidachtige stekken in de zomer. Of ook door afleggers. Dit laatste gaat doorgaans iets trager, maar bij de Deutzia is succes gegarandeerd op die manier. Afleggen kan door takken die op natuurlijke wijze de grond raken op die plaats te Deutzia_rosea_6bedekken met wat aarde en ervoor te zorgen dat ze daar gefixeerd zijn. Het is natuurlijk ook mogelijk zelf takken naar de grond te leiden.

Deutzia_gracilisDe laatste foto toont een Deutzia Gracilis. Die heeft bloemen die volledig wit blijven, wordt niet veel hoger dan 1 meter en heeft een iets meer doorbuigende groei. Ook hebben de knoppen sneller te lijden onder de vorst - in dat geval blijven de bloemetjes heel erg klein, of is er zelfs geen bloei.

09-05-09

Eén week ver in mei - 2

Eergisteren was er deel 1, vandaag deel 2.
Mei en juni zijn dé maanden bij uitstek waar alles voortdurend verandert. En waarin je elke dag weer andere vaste planten aan hun bloeicyclus ziet beginnen. Sommige zullen dat bijna gans de zomer uithouden. Als het weer meezit, dus als er geregeld wat water uit de lucht valt. Liefst 's nachts natuurlijk !!
Alle foto's zijn aanklikbaar en uit eigen tuin.

rododendron_paars_060509_2

rododendron_paars_060509_1
Dé Rododendron bij uitstek: paarskleurig, zoals je ze in het wild aantreft. Met een mooi donkergroen blad.



deutzia_rosea
ajuga_reptans_atropurpurea_060509
Links een impressiefoto van de Deutzia Rosea. Veel ga ik er hier nu niet over zeggen, want volgende week wordt er een volledig artikel aan gewijd op mijn blog. Zeer rijkbloeiend !
En rechts de bodembedekker Ajuga Reptans 'Atropurpurea'. Het is een groenblijvende bodembedekker met bronspaarse bladeren die in het voorjaar korte aren vormt met blauwe bloemen. Hij breidt zich met bovengrondse uitlopers uit, en heeft in mijn tuin de neiging zich te verplaatsen. D.w.z. dat de uitlopers nieuwe planten vormen, maar de oorspronkelijke plant na hooguit 2 jaar weg is, en zo staat hij telkens op een andere plaats. En niet altijd waar je wilt, gelukkig zonder andere planten te verstikken. De hoogte van de bladeren is immers hooguit 10 cm. De groene bladeren op de foto zijn niet van de Ajuga.


dodecatheon_meadia_2
dodecatheon_meadia_1
Dodecatheon Meadia of Twaalfgodenkruid. Een polvormende vaste pant die niet veel hoger wordt dan een 25-tal cm en goed wintervast is. Na de bloei in de lente neemt de plant een rustpauze. De bloemetjes zijn bleekroze met teruggeslagen kroonbladen. De plant staat het liefst op een vochtige maar goeddoorlatende grond in de halfschaduw. Zeer mooie bloemetjes en omdat ze zo klein zijn moest ik bijna op de buik gaan liggen om ze te fotograferen. Met een mooie blauwe achtergrond als gevolg.


geranium_sanguineum_060509geranium_sanguineum_040509
Ook nu mag de Geranium niet ontbreken. Deze kwam al wel eerder eens aan bod, maar staat nu op zijn mooist: de Geranium Sanguineum. Het is een relatief lage geraniumsoort die gewaardeerd wordt omwille van de lange bloei, de mooie herfstverkleuring en zijn semi-wintergroen karakter. Pas laat in de winter is er geen bladgroen meer te zien, maar kort nadien komen de nieuwe scheutjes al te voorschijn. Vermeerdert zich via korte ondergrondse worteluitlopers en via zaad. Een goede bodembedekker tot 25 cm, maar in een warm voorjaar zoals 2009 durft hij wel eens wat hoger uitgroeien (tot 40 cm) om dan te door wind en regen wat open te vallen. Hét moment om hem goed terug te snoeien wat hij heel goed verdraagt. Groeit en bloeit dan weer opnieuw. In mijn tuin tref je die zowat overal aan.


aquilegia_080509

allium_040509
Aquilegia, of akelei. Ik had het er eergisteren al over. En hier lager ook. Zaait zich dus heel gemakkelijk overal uit - iets te gemakkelijk soms. Het resultaat is vaak heel verrassend, zoals hier links: helderwit hart, met daarrond blauwpaarse kroonbladen. Amper 20 cm hoog, zodat ik plat moest gaan liggen om er iets van te zien. Ik ben benieuwd tegen volgend jaar.
Rechts de Allium, of sierui. Welke het is weet ik niet meer, maar 't is in elk geval prachtig.


aquilegia_060509_1
aquilegia_060509_3
Nog wat akelei, rozekleurig dit keer. Nooit gekocht, is er vanzelf gekomen.

07-05-09

Eén week ver in mei -1

Mei en juni zijn dé maanden bij uitstek waar alles voortdurend verandert. En waarin je elke dag weer andere vaste planten aan hun bloeicyclus ziet beginnen. Sommige zullen dat bijna gans de zomer uithouden. Als het weer meezit, dus als er geregeld wat water uit de lucht valt. Liefst 's nachts natuurlijk !!
Vandaag deel 1, overmorgen deel 2.
Alle foto's zijn aanklikbaar en uit eigen tuin.

veronica_gentianoides_060509_2veronica_gentianoides_060509_1
Veronica Gentianoides of Gentiaanereprijs is een zodenvormmende vaste plant. Eén van de mooiste en teerste uit de Veronica familie. Vanaf begin mei tot eind juni zien we de aren, met zeer lichtblauwe bloemen aan de toppen van de stengels, vanuit de glanzende wortelbladeren omhoogsteken. De plant blijft wintergroen. Een aanrader !!



rododendron_rood_060509_1
rododendron_rood_060509_2
Rododendrons, die zijn er in alle kleuren en formaten. Sommige zijn nu al uitgebloeid, andere beginnen pas, zoals deze.


saxifragum_urbium_060509_2saxifragum_urbium_060509_1
En dan is er het Schildersverdriet, de Saxifraga 'Urbium'. Kleine, heel fijne bloemetjes op stengels die tot 30 cm uit groenblijvende bladrozetten ontspringen. Die bladrozetten doen wat denken aan de bladeren van vetplanten. Breidt zich vrij gemakkelijk uit, en staat graag op frisse en vochtige grond. Schildersverdriet ? Misschien ... ik zou het in elk geval niet kunnen naschilderen.



centaurea_060509_2
centaurea_060509_1
Centaurea Montana 'Coerulea', overduidelijk familie van de korenbloem (Centaurea Cyanus), is een vaste plant die zich gemakkelijk uitbreidt en een dicht wortelstelsel vormt ondergronds. Nu op z'n mooist. Heeft voldoende kalk nodig in de grond !


aquilegia_060509_4
aquilegia_060509_2
Aquilegia, of akelei. Ik ben ooit begonnen met de Aquilegia Vulgaris (blauw) en de Aquilegia Vulgaris 'Alba' (wit). Ondertussen heb ik allerlei kleuren staan. Als je niet goed oplet en niet tijdig de zaaddozen verwijdert gaat akelei nogal snel overal tussen staan. Zelfs midden in het hart van andere planten, die dan het onderspit moeten delven. Tenminste, zo gaat het hier toch. Nochtans best een zéér mooie plant, en tamelijk goed bestand tegen regen en wind.



geranium_johnson_blue_060509
geranium_tuberosum_060509
Natuurlijk mogen de geraniums niet ontbreken. Links de Geranium Johnson Blue. één van de meest aangeplante echt blauwe geraniums. Na de bloei kan het blad ingeknipt worden en er volgt een tweede bloei in de nazomer. Geldig voor veel geraniums. Links een buitenbeentje van de familie: de enige geranium met knolachtige wortels: de Geranium Tuberosum. Na de bloei in het voorjaar verdwijnt de plant, net als vele ander bol- en knolgewasse, volledig. Weinig gekend, maar zeer goed voor verwildering bijvoorbeeld langs de zuidkant van een heesterborder.

04-05-09

Voor elk wat wils

Niemand die het niet weet kan vermoeden wat er achter mijn huis ligt. Want er is wel degelijk een stijlbreuk tussen de straatkant en de achterkant.

Die achterkant is hier al vaak aan bod gekomen, en zal nog vaak te zien zijn. Omdat hij elke week weer een totaal andere aanblik geeft, zoals nu hieronder. Alle foto's aanklikbaar.
panorama300409


Vroeger trok mijn voortuin op niets; een jaar of drie geleden heb ik die ook eens onder handen genomen. Met twee doelstellingen: het moest onderhoudsvriendelijk zijn, en het moest 'proper' zijn.
In tegenstelling tot achteraan is het vooraan een strakke stijl geworden, met veel groen.
voortuin1


De aanplantingen beperken zich tot Spirea Japonica 'Anthony Waterer', wat binnenkort voor wat kelur zal zorgen, een haagbeukhaag (Carpinus Betulus) en Fargesia sp. Jiuzhaigou 1, een niet-woekerende bamboe die ik gebruikte als afscherming naar de straat.
voortuin_2voortuin_3
Aan de linker zijkant, waar er veel schaduw is door een aantal bomen die naast mijn perceel staan, heb ik ook gebruik gemaakt van bamboe, de Fargesia Murielae 'Simba', die best in schaduw of half-schaduw gedijt. Een frisgroene bamboe die mooi overhangt.
voortuin_4voortuin_5
Aan de rechter zijkant is er ook veel schaduw, door het huis zelf, en daar werd ook gebruik gemaakt van de 'Simba', gekombineerd met grondbedekkende klimop naast het pad naar de voordeur. Dit werd pas onlangs aangelegd: de bamboe zal een kleine halve meter lager blijven dan de haag, zodat die wat wegzit, en de milieuvriendelijke folie, op basis van zetmeel van mais, waarin de klimop werd geplant, moet nog verteren. Zie linker foto.
Op de rechter foto een pad voorlangs het huis om de linkse zijkant te bereiken - de achteringang.
Alle bestrating heb ik zelf aangelegd. Hoe dat in z'n werk gaat, en hoe bamboe het best wordt aangeplant zodat je er nadien NOOIT last mee krijgt, komt hier ook wel eens aan bod.
voortuin_6voortuin_7

Oh ja, dit was ik bijna vergeten. Sinds ik een strak aangelegde voortuin heb weet ik wat het meeste werk is: natuurlijk of strak. Dat zij die een strakke tuin hebben mij niet meer komen vertellen dat er teveel werk aan is. Nog niet het tiende part vergeleken met een natuurlijke tuin. Dáárin heb je nóóit gedaan.

30-04-09

Viburnum Plicatum Mariesii

viburnum_plicatum_mariesii_1_300409Op de foto hier rechts (aanklikbaar, zoals alle foto's hier) zie je op de voorgrond de Exochorda Macrantha The Bride, met links en rechts daarvan enkele Viburnums: de Viburnum Plicatum Mariesii.
De Viburnum is een bladverliezende, bossige, breed uitgroeiende heester. Volledig winterhard, soms wel onderhevig aan de verwelkingsziekte (zie achteraan).

viburnum_plicatum_mariesii_2_300409De cultivar 'Mariesii' heeft een opvallende quasi horizontaal gelaagde takkenstruktuur waarop eind april en in mei grote ronde bloemhoofdjes groeien met witte schutbladen.

viburnum_plicatum_mariesii_4_300409De bladeren van de struik zijn eirond, spits en aan de voet wigvormig. Langs de rand is het blad getand. De verdiept liggende nervatuur is heel goed te zien. Op die nerven is een lichte beharing waar te nemen. In de herfst verkleuren de bladeren naar roodachtig paars.

viburnum_plicatum_mariesii_6_300409De bloemschermen zitten langsheen de volle lengte van de horizontale takken, en bestaan uit roomwitte, vruchtbare bloempjes in het hart met daarrond een weelde aan opvallende, steriele, zuiver witte bloemen. Later op het jaar zijn een weinig rode bessen aanwezig, die naar zwart verkleuren. Veel sierwaarde hebben die niet, op dat moment trekt het verkleurde blad de volle aandacht.

viburnum_plicatum_mariesii_5_300409

De Viburnum Plicatum Mariesii groeit het best op een vruchtbare vochthoudende bodem; volle zon wordt verdragen, halfschaduw is beter. De hoogte bij mij in de tuin loopt op tot bijna 3 meter, wat beduidend meer is dan de 1.5 à 2 meter die in sommige artikels over deze Viburnum te lezen is. Drie meter lijkt echter wel een normale hoogte, want zo staat die ook aangegeven in de Atrium Tuinplanten Encyclopedie. De breedte kan ook oplopen tot 3 à 4 meter.
viburnum_plicatum_mariesii_3_300409De struik hoeft weinig gesnoeid te worden. Op latere leeftijd kunnen vanuit de voet soms vertikale nieuwe scheuten groeien. Ofwel worden die weggesneden, zodat de gelaagde struktuur intakt blijft, ofwel worden een aantal van die scheuten aangehouden om geleidelijk aan de oude en minder bloeirijke takken te vervangen. Als er toch gesnoeid wordt: liefst na de bloei, maar mijn ervaring leert me dat het er eigenlijk niet echt op aankomt.

Verwelkingsziekte: het plots afsterven van takken van struiken, bomen of andere planten, zonder aanwijsbare oorzaak. Dit wordt veroorzaakt door bodemschimmels die via de sapstroom doorheen de plant worden meegevoerd.
Doet zich voor bij Acer (esdoorn), Catalpa (trompetboom) Cercis (judasboom), Clematis, Fraxinus (es), Robinia (acacia), Tilia (linde), Ulmus (iep), Vitis (druiven), Berberis (zuurbes), Cotinus (pruikenboom), Erica (heidekruid), Ligustrum (liguster), Rhus (fluweelboom), Ribes, Syringa (sering) en Viburnum (sneeuwbalstruiken).
Een interessant artikel daaromtrent vind je hier. Bestrijding is mogelijk met bvb. Sporgon. In tegenstelling tot wat in het artikel wordt aangegeven heb ikzelf mijn Catalpa wel kunnen redden door die heel drastisch terug te snoeien. Staat ondertussen alweer 4 jaar ongestoord verder te groeien.

28-04-09

Vreselijk onkruid - deel 3

Vandaag de derde en laatste in een reeks van drie met als gemeenschappelijk thema "onuitroeibare onkruiden": de familie Convolvulaceae (Winde) met Convolvulus Sepium of haagwinde (hagewinde) en Convolvulus Arvensis of akkerwinde. Synoniemen zijn Calystegia Sepium - Calystegia Arvensis. Kwamen reeds aan bod: zevenblad en heermoes.
De foto's (aanklikbaar) zijn van KU Leuven, campus Kortrijk en eens niet uit eigen tuin, daarvoor is het nog iets te vroeg.calystegia%20sepium-haagwinde-03087
Het is echter wél al het moment om aan de bestrijdig (of het gevecht) te beginnen, vandaar de timing van het artikel.

Iedereen kent ze wel, maar niet iedereen kan ze uit elkaar houden. Je kan haag- en akkerwinde uit elkaar houden door de vorm van het blad, door de groeiwijze en vaak door de kleur van de bloem. Haagwinde kan tot 3 meter hoog gaan, heeft altijd witte bloemen en convolvulus%20arvensis-akkerwinde-03071heeft een groot blad
met spitse top en afgeronde "oortjes" aan de voet - zie eerste foto hierboven.
Akkerwinde heeft meestal wit met roze bloemen (soms uitsluitend wit), gaat zelden hoger dan 1 meter en heeft en een kleiner blad met spiesvormige basis zoals op de foto hiernaast.

Calystegia%20sepium_3455De foto links toont de bloemen van haagwinde, die hieronder is akkerwinde.
Winde vormt lange kruipende wortelstokken van waaruit twee soorten stengels groeien: opklimmende en windende stengels waarop de bloemen zullen groeien en ook horizontale stengels die op zoek zijn naar een beklimbaar opstakel. Die kunnen rustig verschillende meters ver op zoek gaan zonder te wortelen. Het is dus belangrijk ze daar op dat moment vóór te zijn. Als ze iets gevonden hebben waarlangs ze kunnen klimmenconvolvulus%20arvensis-akkerwinde01 gaan ze daar stevig wortelen en ontstaan er weer windende stengels, en eigenlijk een nieuwe plant. Als er ook na enkele meters geen obstakel gevonden wordt, kan de top van de horizontale stengel in de grond dringen en daar een knolletje vormen, dat kan overwinteren en tot een nieuwe plant kan uitgroeien. In het najaar sterven de bovengrondse delen af,
 maar net onder het oppervlak én diep onder de grond zitten oerwinteringsknoppen klaar om in het voorjaar in aktie te schieten. Wat ze zonder twijfel ook zullen doen !

convolvulus%20arvensis-akkerwinde-03072Links akkerwinde, hieronder haagwinde.
De plant geeft voorkeur aan een natte tot vochtige en voedselrijke grond, liefst met ruim zonlicht. Bovendien, om de ramp noig wat te vergroten, winde plant zich ook voort via zaad, en de zaden kunnen jaren inaktief blijven wat het nog moeilijker maakt: je bent er nooit vanaf. Wat verderop zal je lezen dat de beste manier om de plant te bestrijden calystegia%20sepium-haagwinde-03088 ook hier weer is: ze uitputten. Een tip om dat karweitje te vergemakkelijken: plaats een bamboestok naast jonge scheuten en laat die langs die bamboestok omhoogklimmen, zodat je ze gemakkelijk kan verwijderen. Eens ze zich in een andere plant hebben genesteld: onderaan afsnijden, laten afsterven en pas dan verwijderen.

 


Bestrijdingsmogelijkheden:

  • De plant uitputten door konsekwent steeds opnieuw het bladgroen te verwijderen; geen gemakkelijke klus als de plant zich in het midden van een border begint te manifesteren.
  • Schoffelen indien mogelijk, steeds opnieuw. Afgebroken wortelresten groeien uit tot een nieuwe plant, tenzij er opnieuw tijdig geschoffeld wordt. Zoals ik al zei: steeds opnieuw.
  • Mulchen helpt niet!! Integendeel: winde stelt organisch materiaal op prijs !!
  • Gebruik van produkten die glyfosaat bevatten (round-up) helpt zeer weinig.
  • Silvanet (van Edialux) is een bestrijdingsmiddel dat wel werkt, maar ik geef de voorkeur aan handmatig verwijderen om de plant uit te putten. Let ook op: Silvanet is schadelijk voor de meeste houterige gewassen.

24-04-09

Kom eens ruiken....

Drie prominente geurverspreiders. Haal er een paar in huis en alles ruikt fris. Al zal ik nog niet snel bloemen afsnijden: die horen in de grond, aan de struiken of op de bomen.
Het mag belachelijk klinken, maar ik heb altijd het idee dat ze dat voélen als ze een langzame dood sterven in een vaas.

Syringa_1_240409Syringa_2_240409

Syringa, of sering, of zoals ze in Vlaanderen zeggen "tsoezemienen". Welke het is weet ik niet, een stekje van bij de boer wat verderop. Ruikt natuurlijk zeer lekker (niet die boer, wel de Syringa).

Hyacinthoides_NonScripta_1_240409Hyacinthoides_ NonScripta_2_240409

Hyacinthoides Non Scripta, of boshyacint. Heel leuk om te laten verwilderen. Verspreidt ook een zeer aangename geur.

viburnum_carlcephalum_240409

Viburnum Carcephalum. Een échte sneeuwbal. Zeer indringende geur, sommige mensen krijgen er zelfs hoofdpijn van.

22-04-09

Voorjaarsimpressie

De tuin laat zijn winteruitzicht volledig varen, en geeft ons vanaf nu elke twee weken een totaal andere aanblik.
Alle foto's zijn aanklikbaar.

Plox_subulata_Purple Beauty_1Plox_subulata_Purple Beauty_2 De lage phlox, Phlox Subulata is ideaal als bodembedekker. Bloeit tamelijk lang en laat zich zeer gemakkelijk bijsnoeien. Bovendien min of meer wintergroen. Hier de variëteit Phlox Subulata Purple Beauty.

Brunnera_macrophyllaDicentra_formosa Over de Brunnera Macrophylla, het Kaukasisch vergeet-mij-nietje, hadden we het al. Ook goed geschikt voor grotere oppervlaktes. Het "gebroken hartje", Dicentra Formosa, bloeit bij mij lang en goed, zelfs in de schaduw. En het is er altijd vroeger bij dan in de boeken staat aangegeven.

Viburnum_Plicatum_Mariesii
De aandacht op de heesterborder wordt momenteel nog afgeleid door de Exochorda Macrantha The Bride, welke onlangs uitgebreid aan bod kwam. Maar in zijn rug ontdekken we nu al de stilaan verkleurende knoppen van de Viburnum Plicatum Mariesii. En daar wordt binnenkort zeker een artikel aan gewijd, want het is absoluut de moeite.

Draba_sibiricaGeranium_Sanguineum Links een fijn bodembedekkertje waarvan het groen niet veel hoger wordt dan 2 cm, en waarvan de gele bloemetjes op een fijn steeltje zo'n 10 cm omhoogsteken: Draba Sibirica. Maar zodra het allereerste bloemetje van de Geranium Sangiuneum verschijnt weet ik: het bloeiseizoen is nu echt begonnen. Die geranium bloeit van eind april tot eind september, of nog langer. Weliswaar minder uitbundig na de hoofdbloei, maar terugsnoeien kan helpen. Je kunt er niet te veel van hebben van deze geranium.

Iris_pumilaPhlox_divaricata_White_Perfume Van mijn donkerpaarse Iris weet ik niet zeker welke cultivar het is, alleszins behoort hij tot de Iris Pumilla famillie, het zou de Cherry Garden kunnen zijn. Vraagt veel kalk. Daarnaast zien we nog iemand uit de Phlox familie: een Plox Divaricata "White Perfume". En ze ruiken inderdaad heerlijk. Wordt zo'n 20 cm hoog.

Trollius_Cultorum_Earliest_of_allWeethetnieteventjes De Trollius Cultorum "Earliest Of All", duidelijk van de Ranunculaceae, is een plant die na de bloei goed mag teruggesnoeid worden, want het overblijvend bladgroen ligt er snel slordig en verdroogd bij. Veel kans dat ze nog eens bloeit. Over het hele mooie witte bloemetje rechts blijf ik u voorlopig de uitleg verschuldigd: ik kan er al twee dagen niet meer op de naam komen. Nochtans veel aangeplant. Wie helpt mijn geheugen ?

tuin_220409
En tenslotte. Twee weken zitten er tussen de foto hierboven en deze hier, bijna onderaan van de blogpagina. Het gaat inderdaad heel snel in april.

19-04-09

Exochorda Macrantha "The Bride"

Exochorda_4_180409Wie weet er waarover ik het heb als ik spreek over de parelstruik ? Of de Exochorda ? Weinigen onder ons, want deze struik wordt veel te zelden aangeplant.
Hortensia's met massa's in onze tuinen, want de tuincentra smijten er haast mee, of - als het wat elitair moet zijn - een olijfboom. Olijfbomen horen thuis in Italie, Griekenland en omstreken.
Nu krijg ik het aan de stok met mijn schoonbroer, maar hem vergeef ik dat nog, want hij IS een Griek, en soms zelfs een koppige Griek: dus er stáát een olijfboom in zijn tuin, midden in Vlaanderen.

Exochorda_3_180409Maar laat ik het dus hebben over de mooiste onder de Exochorda's: de Exochorda Macrantha "The Bride".
Deze winterharde struik is bladverliezend maar krijgt vroeg in de lente jonge frisse smalle blaadjes. De groeiwijze is licht overhangend. Zeker als ze in april en mei met hun tamelijk grote witte bloemen getooid zijn buigen de takken door. Echter zonder slordig te worden na een regenbui. De hoogte bereikt nauwelijks meer dan 1m50. En daardoor is de struik uitermate geschikt voor kleinere tuinen en voor in de border Exochorda_1_180409als achtergrond. Ik ben aan het proberen om haar ergens langs een afsluiting hoger te laten groeien door middel van opbinden, maar erg graag heeft ze dat niet. Dat zie je duidelijk op de foto hiernaast: de takken groeien niet omhoog, ook niet zijdelings, wel naar beneden gebogen. Op de vergrootte foto (aanklikken) zie je dat nog beter. Alle foto's zijn overigens aan te klikken.
Ik spreek hier van "haar" en "ze" omdat ik ergens las dat de struik in bloei dermate mooi is, dat het onmogelijk een "hij" kan zijn. Zodus...

De bloemen van de Exochorda Macrantha lijken op parels, vandaar de Nederlandse naam parelstruik, en zijn écht wit. Witter dan wit, zals ze zeggen. Binnenin hebben ze een groene parel.
Exochorda_2_180409Na de bloei mag de struik teruggesnoeid worden, waarbij je weinig verkeerd kan doen. De hoofdtwijgen laat je staan, de zijvertakkingen mogen teruggesnoeid worden.
De standplaats is het best in volle zon, op een bodem die licht zuur mag zijn. Zoals de meeste bodems dus.
Vermeerderen kan gebeuren door kruidachtige stekken in de zomer of uit zaad in de herfst. Ik vermoed heel sterk dat het via afleggers ook heel goed moet lukken.
Dus: winterhard, rijke bloei, beperkt in hoogte, gemakkelijk te snoeien: wat wil een mens nog meer ?


Exochorda_5_180409Andere variëteiten zijn:
  • Exochorda Korolkowii, tot 4m hoog
  • Exochorda Giraldii, tot 4m hoog
  • Exochorda Racemosa, tot 2m50 hoog, haat kalk

Voor alle duidelijkheid: de foto hiernaast is wel degelijk ook van de Exochorda Macrantha "The Bride". Op de grotere foto zal je zien dat de bloei straks nog veel weelderiger wordt, er staan nog heel wat knoppen klaar om ook open te springen.

15-04-09

Dat ze mogen ontploffen...

hallo



Laten we het eens over mieren hebben, de mieren in mijn tuin.
Mieren zijn naar verluidt nuttig, maar ook voor hen geldt: teveel is teveel. Met de vroege warmte zijn ze al ongelofelijk in form en mijn grasperk wordt al weer volop geteisterd. Zowel door bruine als door zwarte mieren.
Mieren zijn ook fervente liefhebbers van bladluizen: het zoete vocht dat door bladluizen wordt afgescheiden is voor de mier een lekkernij. Mieren zullen dus in grote getale en met lijf en leden de strijd aangaan tegen belagers van bladluizen. En ook dát is geen goed nieuws.

Voor mijn part mogen ze ontploffen. Letterlijk zelfs. Daarvoor ga ik nú onmiddellijk aan de slag.
Mijn buskruit zal bestaan uit een mengeling van bloemsuiker en poedergist.
Een recept dat ik heb van een beslagen
mierenbestrijdster: OneLifeLiveIt.
De bloemsuiker en de poedergist worden in gelijke hoeveelheden gemengd, en aan de opening van het nest gestrooid. De mieren worden verondersteld om de lekkernij voor te schotelen aan hun koningin, die zou dat met veel smaak moeten opeten - hoe meer hoe beter - en vanaf dan zou de gist binnenin de koningin zijn werk moeten doen. En dat is: uitzetten. Tot ze ontploft.

Of dat met een luide knal gepaard gaat heb ik nog niet kunnen achterhalen. Vorig jaar heb dit al eens uitgeprobeerd, zonder al te veel sukses. Maar ik probeer het nog eens. En parallel ga ik op zoek naar andere milieuvriendelijke middelen. Zodra ik die vind hou ik jullie op de hoogte.

10:31 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (4) | Tags: mieren, bestrijden |  Facebook

10-04-09

Het krentenboompje

Amelanchier_1_100409

Amelanchier_4_100409Het krentenboompje (Amelanchier Lamarckii) is eigenlijk een struik. De Nederlandse naam is afkomstig van de vruchtjes die hij draagt: die lijken net krenten.
Door te enten op een gepaste stam kan er een boom(-pje) van gemaakt worden. Dit is ook mogelijk door zogenaamd op te kronen, wat best in de wintermaanden gebeurt.
De Amelanchier is een struik die je rond deze tijd wel overal opmerkt en wel omdat die nu volop begint te bloeien, en een witte waas vormt. Jammer genoeg duurt de bloei niet zo lang.
Amelanchier_6_100409Hij wordt toegepast in tuinen, parken, en langs snelwegen en is ook te vinden zomaar overal in het wild. Zijn bessen zijn immers zeer geliefd door vogels, maar de zaden verteren niet in de vogelmaag, en belanden op die manier overal. Aangeplant als solitair, in groep of als haag. Ook wel als achtergrond voor een border.
Het is vooral ook een gezonde struik die in ons klimaat geen problemen stelt en elk seizoen wel wat te bieden heeft.
Vanaf april, samen met het ontvouwen van de blaadjes, verschijnen de talloze witte bloemtrosjes, die druk bezocht worden door de bijen. Amelanchier_7_100409De bladeren zelf zijn eerst licht bruin-rood gekleur, maar evolueren snel naar groen, waardoor de struik in de zomer een mooie kleur heeft, en die ook blijft behouden, ongeacht de weersomstandigheden.
In de herfst tooit de struik zich met prachtige herfstkleuren: rood, geel, bruin, het lijkt soms een vlammend vuur.
De bessen verschijnen in juli en zijn rood, evoluerend naar donkerpaars. Ze zijn dus een lekkernij voor de vogels, maar ook voor ons zeer goed eetbaar, én lekker. Ze worden vers gegeten, of toegepast in gelei of sap. Ikzelf eet ze liefst vers , daar is het minste werk aan :-) .
Amelanchier_8_100409Een zonnige standplaats zal zorgen voor iets zoetere bessen en zal ook de felle herfstkleuren bevorderen. Halfschaduw kan ook, en bij mij staan ze sommige jaren ook in de schaduw, afhankelijk van de grootte van de knotwilgen ernaast.
Qua grond volstaat elke normale tuingrond, liefst voldoende vochtig en goed doorlatend. Kalk wordt minder op prijs gesteld.
Snoei wordt goed verdragen, maar is niet noodzakelijk. Het zal er echter wel voor zorgen dat de struik binnen de perken blijft (kan anders na lange tijd wel tot 10 m worden) en dat de vorm blijft zoals we die wensen. Snoei echter liever elk jaar een beetje dan al te veel ineens: na een al te ingrijpende snoeibeurt komt de Amelanchier soms moeilijk terug op gang na de winter.
Amelanchier_5_100409Samengevat: een zeer gemakkelijk struikje dat weinig zorg vraagt, lekkere bessen levert en bijen en vogels naar onze tuin lokt. Voor een kleine tuin bestaan er betere
keuzes (struiken die toch iets mooier en vooral langer bloeien), in een grotere tuin mag de Amelanchier niet ontbreken.
Ikzelf geniet vooral in juli: lekkere bessen gekombineerd met een spektakel van af- en aanvliegende vogels.

Alle foto's zijn uit eigen tuin en aanklikbaar, behalve die met de bessen, die is afkomstig van 'downanddirtygardening.com'.

Amelanchier_2_100409

11:50 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (12) | Tags: heesters, amelanchier lamarckii |  Facebook

08-04-09

Veldbloemen, of hoe het begon...

veldbloem2Gisteren zag ik langs, of zelfs bijna in de beek die mijn tuin scheidt van een veld waar nog échte koeien lopen (vanaf half april tot oktober) deze bloemetjes staan (aanklikbaar).
Het deed me denken aan vroeger. Naar verluidt kwam ik als klein jongetje dus bijna dagelijks thuis met een boeketje veldbloemen voor mijn moeder.
Toen ik een jaar of 4 was zijn wij dan een korte tijd in de stad gaan wonen, en wanneer we later in ons nieuw gebouwd huis introkken was ik een jaar of 8 en had ik andere prioriteiten dan veldbloemen. Er moest gevoetbald worden op straat - dat kón toen nog - en er moest in het bos gespeeld worden en er moest in bomen geklommen worden, ... De tijd die er buiten dat alles nog overbleef spendeerde ik aan het plagen van mijn jongste zus. Elke minuut werd dus nuttig besteed.

tuin fabiolalaan Maar toch, de liefde voor bloemen zat er in gebakken en is er later weer uitgekomen. Veel te laat weliswaar, want ons moeder hield van haar prachtige tuin (zie foto hierbij - aanklikbaar). Het was, ocharme dat mens, het enige wat haar wat vreugde schonk, samen met haar 5 kinderen natuurlijk.
Veel te laat zeg ik, en daarmee bedoel ik dat ik pas nu goed besef hoeveel plezier ik haar had kunnen doen met wat vaker te helpen in de tuin, of - als ik al eens hielp - met wat nauwkeuriger te werk te gaan. Ik was de vaste grasmaaier. Ooit, toen ik een jaar of 10 was, bleef ik maar aandringen om ook eens met de grasmachine te mogen rijden - dat leek me leuk - en na een aantal weken kreeg ik mijn zin.... De grasmachine is nadien door niemand anders meer aangeraakt, en dat was absoluut minder naar mijn zin. paardebloemJe hebt er geen gedacht van hoe snel gras groeit als je een jaar of 18 bent en daar geen tijd of goesting voor hebt. Maar zo ging dat bij ons.
Ik ben het gras blijven maaien tot moeders dood, ik was toen al 40 jaar. Vooral in mijn jongere jaren nam ik het niet te nauw als er wat bloemen aan de rand van de border over het gras hingen: ik reed daar gewoon over. Tot grote wanhoop, en soms tot immens verdriet van mijn moeder.
Nu weet ik wel beter, ik wou dat ik het kon herdoen. Maar misschien kijkt ze wel mee als ik nu dagdagelijks in de tuin bezig ben. En ze zal zien dat het goed is.

veld_zonder Maar eerst een terug naar de veldbloemen. Het viel me ook op hoe groen de weide aan de andere kant van de beek wel is: geen enkele paardebloem of ander kleurtje te bespeuren. Die hierboven staat aan mijn lkant van de beek. De boer zal weer kwistig geweest zijn met verdelgingsmiddelen. Echte veldbloemen worden zeldzaam, véél te zeldzaam. En we hebben er allemaal schuld aan.
Later is de interesse teruggekomen. Weliswaar niet altijd op het moment dat het nodig was, en dat mijn moeder het had gewild, maar er was vooruitgang: als ik tijd had hielp ik haar geregeld bij de opkuis van de tuin of bij het verplanten van struiken of bloemen. Als ik tenminste de gevels niet moest herschilderen, of de goot moest uitkuisen, of met haar auto naar de garage moest rijden, of .... Soms heb ik de indruk dat het allemaal alleen maar aan mij gevraagd werd, maar ik kan natuurlijk (een klein klein beetje) verkeerd zijn...

Het is pas nadat ik mijn eigen klein tuintje had dat ik zelf de éénjarigen begon te kweken: die voor mij, én die voor mijn moeder. En zo ben ik er langzaam aan weer ingerold.
jul08Na haar dood, ik had pas een andere en heel drukke job waardoor ik in de weekends liever wat rust opzocht, heb ik dan het geluk gehad om achter mijn tuin een tweede perceel te kunnen bijkopen. Een dubbel geluk: ik zou het nu nog voor geen geld van de wereld willen missen, maar als belegging voor later - als ik écht oud ben - kocht ik het op een ideaal moment.
Wellicht volgt ooit nog wel eens een relaas hoe dit stuk samen met wat ik reeds had van tuin, werd omgevormd tot wat er nu is (aanklikbaar).

12:05 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (11) | Tags: bloemen, veldbloemen, moeder |  Facebook

04-04-09

Lente impressie

Alle foto's zijn aanklikbaar.

Rond deze tijd van 't jaar overheerst voorlopig nog de gele kleur in mijn tuin. anemoneblanda_1_020409calthapalustris_1_20409

Links de Anemome Blanda en rechts de Caltha Palustris (dotterbloem).

Magnolia_stellata_020409 leven_030409

Links de Magnolia Stellata en rechts de kikker- en paddendril waar langzaam echt leven in komt.

vijver_1_020409

Een zicht op een deeltje van de vijver met spontane randbegroeiing.

etenstijd_2_030409etenstijd_1_030409

Etenstijd voor de vissen: op één week tijd van niet-geïnteresseerd naar zeer hongerig.

aubrieta moeraszone_030409

Rechts in de moeraszone valt momenteel alleen nog maar de dotterbloem op, maar weldra komen daar de frele bloemetjes van het waterdrieblad bij; links Aubrieta.

tuin_030409

Een overzicht op de tuin vanop het terras; nog een beetje kaal, maar dat zal snel veranderen nu.

blauwedruifjes_020409tulp_2_020409

De blauwe druifjes beginnen nu ook volop kleur te bekennen en zelfs de eerste tulpen bloeien.

calthapalustris_2_20409viooltjes

De dotterbloem is ook mooi vooraleer ze open komt, en de viooltjes staan nu op hun best.

02-04-09

Vreselijk onkruid - deel 2

Vandaag de tweede in een reeks van drie met als gemeenschappelijk thema "onuitroeibare onkruiden": Equisetum Arvense, heermoes of paardestaart (soms kattestaart genoemd). De boer spreekt ook wel eens van akkerpest.

Kwam reeds aan bod: zevenblad. Komt nog aan bod: winde.
Alle foto’s hierbij zijn aanklikbaar (behalve de eerste), en komen voor één keer niet uit eigen tuin. Niet dat ik geen last heb van Equisetum Arvense, maar ’t is nog iets te vroeg op het jaar om foto's te nemen.
Eerst een misverstand uit de weg ruimen: in Vlaanderen wordt dit onkruid wel eens kattestaart genoemd. Ten onrechte, want equus=paard en setum=borstel. Vanaf nu mag dat dus niet meer gebeuren !

heermoesOok nu beginnen we met het goede nieuws: de steriele groene delen  hebben allerlei geneeskundige krachten.
Zo zouden ze een versterkende werking op onder meer de huid, nagels en botten hebben. Aangetoonde werkzame stoffen zijn saponinen, kalium en kiezelzuur. Eveneens sporen van alkaloïden en looistoffen (om bloedingen tegen te gaan). Verder ook nog urineafdrijvend, alleen bij zieken aantoonbaar. En ook wordt de plant meer en meer gebruikt voor het behandelen van reuma.
Als thee bruikbaar tegen waterophopingen in het lichaam en bij gebrekkige urine-uitscheiding of voor uitwendig gebruik van moeilijk te genezen wonden.
Bij rugklachten zou een bad met enkele verse planten zeer doeltreffend zijn.

Als je dat hier allemaal leest zou je dus al verdrietig moeten worden als je het niet in de tuin hebt :-)
Ik wil hier nadrukkelijk waarschuwen dat er toch wat meer kennis vereist is vooraleer je zou besluiten iets van hierboven uit te proberen.heermoes_vertiel Het internet bevat heel veel waarheden, jammer genoeg ook halve waarheden. Misschien ook hier, al doe ik mijn best. Ondermeer hier kan je veel uitgebreider e.e.a. lezen over heermoes.

Wanneer u ooit de vreemdsoortige paddestoelachtige planten van op deze foto hiernaast opmerkt in uw tuin, of in de buurt van uw tuin, doe dan niet zoals ik vele jaren geleden, en laat die dus zeker NIET staan. Deze bruine, fertiele takken met hun sporenkapsels absoluut uittrekken en verwijderen zodat de sporen zich niet kunnen uitzaaien in uw tuin. En ik weet waarover ik spreek: bij mijn eerste kennismaking dacht ik dus echt aan een soort paddestoel: het jaar daarop was het een echte ramp.
De heermoes is een zeer primitieve plant die zich uitbreidt door onder meer sporen. De fertiele delen van de plant bevatten de sporen en verschijnen in april om in mei weer af te sterven. heermoes_1De steriele delen worden 20 tot 40 cm hoog en dienen om de ondergrondse kruipende wortelstok via de fotosynthese van energie te voorzien, zodat de plant kan overwinteren.
Belangrijk om weten is dat de ondergrondse wortelstok knolvormige verdikkingen vertoont. Het is voornamelijk in die knolletjes dat de energie wordt opgeslagen om te overwinteren. Zij bevinden zich soms zo diep, en zijn zo moeilijk op te sporen, dat een oude volkswijsheid zegt “dat aan het uiteinde van de uitlopers van de paardestaart een bolletje goud hangt”. Waarmee wordt aangegeven hoe uitzonderlijk het is als je dat kan bovenhalen, en tevens hoe waardevol de oogst dan is: uit dót bolletje zullen alvast geen nieuwe vertakkingen meer groeien.

Bestrijding.
Als heermoes_2 er niet kordaat wordt ingegrepen wordt de plant een echte plaag. De beste resultaten op een milieuvriendelijke manier bereik je ook bij dit onkruid door telkens konsekwent alle groene, steriele, delen uit te trekken. Ik ben er op die manier in geslaagd om alles meer dan goed onder kontrole te houden. Volledig verdwijnen doet de plant niet, maar zonder bladgroen kan ze geen energie opdoen voor de winter.


Verdere bestrijdingsmogelijkheden:

  • Mulchen helpt niet.
  • Gebruik van produkten die glyfosaat bevatten (round-up) helpt zeer weinig.
  • Bij mijn weten is Silvanet (van Edialux) het enige bestrijdingsmiddel dat wel werkt, maar ik geef de voorkeur aan handmatig verwijderen om de plant uit te putten. Let ook op: Silvanet is schadelijk voor de meeste houterige gewassen.
  • De plant groeit het liefst op zure grond, kalk toedienen kan dus zeker helpen.
  • De grond twee jaar bedekken met zwart folie. Dit is de methode wanneer niets helpt.

Hoe kan je een plaag voorkomen ? Zoals hierboven reeds aangehaald: vermijd te zure gronden, maar vooral: vermijd dichtgeslagen grond. Iets wat vaak voorkomt nadat gebouwen werd: braakliggende grond die vaak door machines wordt platgedrukt. Verder: heermoes heeft ook een voorkeur voor kaliumarme en fosfororame zandgronden: kalium en fosfor dus op peil houden.

13:51 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (9) | Tags: onkruid, heermoes |  Facebook

30-03-09

Vanaf nu gaat het snel

Sinds gisteren hebben ook mijn (goud-)windes het begrepen: het wordt lente. Net als elk jaar zijn ze in 't begin nog wat voorzichtig en zoeken nog niet meteen het oppervlak op, ze hangen er zo'n 20 cm onder.winde300309 De sukkelaar op de foto hier is er jammer genoeg niet meer bij. Windes zijn schoolvissen, en net als bij de kuddedieren op het vasteland kan je er van op aan dat er iets scheelt als er zich ééntje afzondert. Nog eigenaardiger was dat zij (want 't was een vrouwtje) zich gewoon liet pakken met de hand. Meer dan waarschijnlijk had een reiger zich misrekend aan het formaat van de vis, en moeten lossen. Maar wel genoeg om langs weerszijden een kwetsuur te hebben. Links ook nog eens veel erger dan rechts. Als je klikt op de foto zie je onderaan de buik, ter hoogte van de witte plek op de rug, een rode vlek: een open wonde. Links was het dus erger, en was er zelfs wat kuit te zien. 't Was dus een vrouwtje. Ze keek ook heel triestig, dus ik heb de vis dan maar uit haar lijden verlost. Niet prettig, maar weten dat ze pijn zou blijven lijden en langzaam zou sterven is nog zoveel erger.

amelanchier300309Zoveel beter er aan toe zijn de Amelanchier Lamarkii, de Viburnum Plicatum 'Mariesii' en de Exochorda Macrantha 'The Bride'. Hun moment van glorie is bijna aangebroken.
De Amelanchier is een struik die niet zo heel lang bloeit, geschikt is voor groepsbeplanting en in het tweede deel van de zomer bessen draagt die eetbaar zijn. De nederlandstalige naam is "krentenboom", verwijzend naar die vruchten. De vogels komen er massaal op af. En ook Aran was er gek op. Al was dat geen verrassing, want zij kon zelf braambessen plukken, maiskolven afbreken, vlierbessen afbijten, boontjes en peultjes oogsten, tomaten plukken en komkommers afbreken. Allemaal voor eigen consumptie, natuurlijk ! En dan ben ik nog wel één en ander vergeten.

viburnum_mariesii300309Viburnums bestaan in vele soorten, sommige groenblijvend. Op elk tijdstip tussen december en eind juni is er altijd wel een bepaalde soort die in bloei staat. Binnen enkele weken, wanneer de bloemknoppen zijn opengesprongen, zal ik een bijdrage wijden aan deze mooie struik.



exochorda300309Ook op de Exochorda zal ik zeker en vast in detail terugkomen. Vooral omdat dit laagblijvend struikje (hoogte tot 1 meter) echt véél te weinig wordt aangeplant. Het is nochtans geschikt voor kleine tuinen als solitair, zowel als voor grotere tuinen halfweg de border. En witter dan de bloemen van de Exochorda Macrantha 'The Bride' bestaat waarschijnlijk niet.

 

Alle foto's zijn aanklikbaar. En vooral die van de Amelanchier is wel goed gelukt vind ik; ik leer bij :-)