31-05-09

Hoe doen ze het ?

Sommige spinsoorten zie je deze tijd van het jaar een wit bolletje meedragen. Enig zoekwerk leert mij dat het waarschijnlijk de wolfspin is. Wolfspinnen maken van de eieren een kogelrond hoopje en dragen dat op hun achterlijf met zich mee. Als de eieren uitkomen, reizen de jonge spinnen nog een tijdje mee op de rug van hun moeder.

wolfspin


Een foto zegt natuurlijk niet alles, want het is vooral leuk om de spin wat te observeren. Om te merken hoe snel ze kan lopen met dat pakketje. En om te merken hoe rap ze zichzelf herstelt als ze haar eitjes verliest onderweg. En als moeder spin de eitjes echt kwijt is gaat ze niet op de vlucht; integendeel, ze blijft in de buurt tot ze rustig op zoek kan gaan. Ik heb haar een handje geholpen en de eitjes met een stokje haar richting uit geduwd.
Ze nam ze gretig in ontvangst, knipoogde snel eens naar mij, en was weg.

P.S. Binnenkort kan ik alles nog beter gaan dokumenteren.... met mijn nieuwe camera: een Canon G10. Ik ben zelf benieuwd of het beter wordt.

10:48 Gepost door Geert in Dieren | Permalink | Commentaren (9) | Tags: wolfspin, eitjes |  Facebook

27-05-09

Jeugdige overmoed

Een tamelijk grote tuin met vijver in een voorlopig nog landelijke omgeving (bestaat dat eigenlijk wel in De Pinte ?) heeft ook zijn nadelen.
Zo'n tuin trekt veel vogels aan, en de tuin wordt uitgekozen om voor hun nageslacht te zorgen. Dat zijn voordelen natuurlijk. Maar... met alle gevolgen vandien.
Eergisteren hoorde ik een bonk en nadien wat geritsel aan het raam naast de voordeur. Ik dacht aan onaangekondigd bezoek, maar al gauw bleek het om een jonge merel te gaan die maar niet kon begrijpen dat een venster niet dient om gewoon doorheen te vliegen. De sukkelaar bleeft het enkele keren proberen. Gelukkig zonder gevolgen: het vogeltje liet zich gemakkelijk benaderen - even dacht ik dat het een vogel voor de kat zou worden - maar zodra ik op minder dan twee meter kwam vloog het vrolijk weg.
Oef....

mereltje_1mereltje_2



Maar het loopt niet altijd zo goed af met jonge vogeltjes.
Gisteren iets na 19u wou ik de TV aanzetten en stond ik vlak aan het raam toen ik in een flits iets zag komen aanvliegen en een bonk tegen het raam hoorde. Toen ik keek lag er een heel mooi vogeltje op de terrasstenen.
Ik deed onmiddellijk de schuifdeur open en binnen de 5 seconden had ik het vogeltje in mijn hand. Het bewoog nog nauwelijks....
Ik had zelfs de tijd niet om na te denken wat ik nu best zou doen: het heeft nog een drietal keren een slikbeweging gemaakt en is dan binnen de 10 seconden in mijn hand gestorven.
Zo'n stom en onnozel vogeltje in je hand zien sterven laat je toch met een heel vervelend gevoel achter. Ik had één grote troost: als het geleden heeft was het niet langer dan 15 seconden.
Het heeft eventjes enkele dagen met de wereld kunnen kennismaken, maar heeft het niet goed gehad waarschijnlijk.
Nog maar net uit het nest gevlogen maakte het kennis met het vreselijkste onweer in jaren - het kan niet anders dan dat ook de vogels dan bang zijn - om zich de dag nadien te verongelukken tegen een venster.....
Iemand enig idee wat voor vogeltje dit was ? Op de (klikbare) foto niet zo duidelijk te zien, maar het kopje bovenaan tot in de nek was donkergrijs, bijna zwart.
Het antwoord hierop ken ik ondertussen (4 uur na publikatie): het is inderdaad een zwartkopje, als ik die input nakeek op internet mertkte ik overduidelijk dat het dat vogeltje was. Kan, zoals Klaproos zegt, heel mooi fluiten:luister maar eens hier. Nu ik dat hoorde, hoor ik meteen - parallel - dat er nog in mijn tuin zitten.

vogeltje

10:53 Gepost door Geert in Dieren | Permalink | Commentaren (16) | Tags: vogels |  Facebook

21-05-09

De zwakke tuingebruiker

In navolging van de zwakke weggebruiker is er nu ook de zwakke tuingebruiker.
Een zwaar accident met fatale gevolgen.

muis

De heerschappij in mijn tuin is aan de katten.
Vroeger, toen ik nog Aran had, was de zwakke tuingebruiker zonder twijfel de kat. Aran kon geen katten verdragen, het zat in de genen: haar grootmoeder Sieska heeft er nog twee met huid en haar naar binnen gespeeld. Alleen de kop liet ze liggen. Het gebeurde telkens terwijl ze enkele uren alleen was in een heel erg grote tuin, waar ze kon gaan en staan waar ze wilde, alles was afgezet. En van de honger zal het zeker ook niet geweest zijn. Gewoon: de eeuwige en natuurlijke haat tussen honden en katten.
Ik hou absoluut zeker weten van katten, maar die welke tegenwoordig in overvloed in mijn tuin paraderen mogen wel eens een lesje geleerd worden. Het zijn geen katten meer zoals vroeger: een putje maken voor hun behoefte doen ze nog alleen maar als ik pas gezaaid heb en alles lekker los ligt. De rest van 't jaar laten ze gewoon alles midden op het gras liggen: waar ze passeren en ze voelen dat 't moment er is, dáár gebeurt het. Dagelijks moet ik er minstens een vijftal opruimen.

09:49 Gepost door Geert in Dieren | Permalink | Commentaren (13) | Tags: amai |  Facebook

19-05-09

Baby K, de ontnuchtering....

Mag ik iedereen een beetje ontnuchteren a.u.b. ?
Vandaag wordt dus op een perskonferentie de naam onthuld van baby K (niet te verwarren met baby D, da's een ander verhaal).

olifantMoest ik een olifant zijn, ik zou absoluut véél liever geboren worden in Botswana of Zimbabwe of Zuid-Afrika of het noordoosten van India, dan in de zoo van Antwerpen of in een andere zoo.
Ik denk dat ik de goede zorgen die mij de rest van mijn leven zouden te beurt vallen in de zoo, samen met ongestoord voldoende voedsel kunnen eten, écht waar met heel veel plezier zou inruilen voor een onveilige en onzekere toekomst in de wildernis. Waar ik dagelijks wél kan gaan, staan en liggen waar ik wil en waar ik mij tenminste met iets kan bézighouden: voedsel zoeken en vluchten voor leeuwen, tijgers en aanverwanten. En vluchten voor de mens natuurlijk: óók niet onbelangrijk als dier !!

leeuwenIk wil vooral niemand afraden om baby K in de zoo van Antwerpen te gaan bezoeken: de dieren zijn er nu eenmaal, ze moeten gevoederd worden, ze hebben een hok, ze hebben bewakers, dat kost veel geld. En ook de babyborrel halfweg juni zal wel wat kosten. Allen daarheen dus.

Maar ik zal niét gaan.

Waarom ? Hierom. Ik heb jaren in Antwerpen gewerkt, en op het eind waren we gevestigd vlak bij het Centraal Station en de dierentuin. Tussen mijn werkgever en de zoo was er een akkoord dat wij 's middags konden gebruik maken van de restaurants die de zoo rijk is. Via een speciale ingang konden wij gratis binnen tijdens de middagpauze. Die ingang leidde ons binnen in de zoo ongeveer net waar de tijgers zitten.
Eén keer ben ik daar geweest. En ik was er ziek van. Letterlijk zelfs. Ik ben niet verder geraakt dan tijger-in-kooide kooi van de tijgers, of wat voor tijgers moet doorgaan. Ik weet het, die dieren zijn met uitsterven bedreigd, maar liever géén tijgers dan opgesloten tijgers. Bij uitbreiding geldt dat natuurlijk ook voor de olifanten en al de andere dieren. Oók voor baby K, jazeker....
Die tijgers liepen daar dwangmatig van de ene kant van hun "ruimte" naar de andere kant, net als sommige weeskinderen in Roemenië gans de dag met hun hoofd tegen de muur bonken. Daar geleek het heel erg op. Het woord "ruimte" is natuurlijk totaal misplaatst in deze kontekst. Voortdurend wilden ze naar binnen, maar dat was hen niet gegund: de deur was toe, want "het volk" wou tijgers zien, daar hadden ze voor betaald.

Natuurlijk zijn er wel studies die proberen te bewijzen dat dit allemaal niet zo erg is. Wel ik zeg u klaar en duidelijk: ik ben soms heel eigenwijs, en ik geloof daar geen bal van. Nul komma nul, nada !!



P.S. Verdenk mij nu a.u.b. niet van enige sympathie voor de onlangs weer aktief geworden ALF groepering. Ik ben verre van extreem in alles (heel verre van zelfs) maar ik zeg wel graag mijn gedacht. En als ik iets te zeggen heb doe ik het op deze blog. Maar dat hadden jullie wel algemerkt vermoed ik.

09:48 Gepost door Geert in Dieren | Permalink | Commentaren (14) | Tags: dierentuin, olifant, baby k |  Facebook

08-05-09

R.I.P.

smerige_bromvlieg_01Hoe ver gaat mijn dierenliefde ? Heel ver, maar ze stopt bij de bromvlieg.
Nog geen vijf seconden stond mijn achterdeur open, voor de eerste keer dit jaar, en er was er daar al ene.
Ze heeft het moeten bekopen met haar leven. En er gaan er nog volgen, dat weet ik nu al zeker. Ik word zot van hun lawaai, en hun getik tegen het raam.
Wat is dat toch met sommige insekten? Ik had het eerder al over het belachelijk gedrag van de mot, maar de bromvlieg is al niet veel beter.  Zet uw deur dus vijf seconden open en ze is binnen. Je zou denken: die wil dus absoluut binnen zijn. Maar neen, ze is nog maar nét binnen en 't eerste wat ze doet is naar het raam vliegen om weer buiten te geraken. Ze moeten wel weten wat ze willen hé.
Jamaar, het kan nog straffer. Als je dan toch eens je goed hart toont en je drijft ze naar een openstaande deur om ze weer buiten te laten (ondertussen zitten er wel al 4 nieuwe binnen), dan is ze nog geen 20 centimeter buiten en ze verandert van gedacht. Hopla, weer naar binnen, en alles begint opnieuw.
Daarom: kort spel, gewoon dood slaan.
Deze hier is nog niet "wedergekeerd tot stof en as", maar ze zit ondertussen wel al volop tússen het stof en de as: in mijn stofzuigerzak.

Trouwens, wie kan mij de "toegevoegde waarde" van een bromvlieg uitleggen ? Waarom zijn er bromvliegen ?

10:33 Gepost door Geert in Dieren | Permalink | Commentaren (7) | Tags: amai |  Facebook

07-04-09

Eindelijk een vriendin voor 't leven.

De duif. Ze was daar terug deze morgen.
Geen foto deze keer, want z' is nog geen pluim veranderd.

18:00 Gepost door Geert in Dieren | Permalink | Commentaren (4) | Tags: duiven |  Facebook

05-04-09

Z' is daar terug...

duif_2

Ik ben vrijdag aan een kleine ramp ontsnapt.
Halfweg de voormiddag hoorde ik tot tweemaal toe een gestommel, een lawaai dat ik nooit eerder hoorde en niet kon thuisbrengen.
Rond een uur of 6 in de namiddag merkte ik dat er rond de inbouw open haard tamelijk wat roet lag, iets wat anders nooit gebeurt. En als ik die openmaakte zag ik binnenin massa's roet.
Het begon te dagen: er moest 's voormiddags "iets" in mijn schouw terechtgekomen zijn.

Omdat ik aan niets anders kon denken dan een vogel en omdat het mij geen leuk idee leek om een dooie vogel (want dood zou hij ondertussen toch wel zijn ?) ook nog eens te verkolen als ik de haard zou aansteken, besloot ik de klep naar de schouw weg te nemen om te zien wat er nu eigenlijk écht gebeurd was.

Die klep is vrij zwaar, en ik heb daar - zeker in een voorovergebogen positie - beide handen voor nodig. Zodra ze los gekanteld was, zag ik het al: er stond een duif op de klep. Roerloos stil.
Dood ? Neen, want anders "stond" ze niet, ik denk dat ze zou "liggen".
Voorzichtig de klep op de bodem van de haard gelegd, en toen had ik mijn handen vrij om ze te pakken. Ze zat volledig, maar dan ook volledig, onder het roet.
Ik bracht ze naar buiten, en daar is ze onmiddellijk weggevlogen.

Oh oh ! Wat heb ik geluk gehad.
Was die duif beginnen vliegen toen ik de handen vol had met de zware klep, de gevolgen waren niet te overzien geweest. Waar zou die niet overal tegen gevlogen zijn ?
Tegen mijn pas vorig jaar wit geverf plafond ? Ja natuurlijk, meer dan één keer zelfs !
Tegen mijn pas vorig jaar wit geverfde muren ? Ja natuurlijk, meer dan één keer ook.
Op mijn wit tapijt ? Ja, waarschijnlijk wel.
Misschien moest ze bovendien ook nog eens dringend naar het toilet ??
Zonder twijfel had ik alles mogen opnieuw verven. Want roet is vettig en kan je op een witte achtergrond onmogelijk verwijderen zonder sporen na te laten.

duif_1

Daarnet zag ik ze terug. Op de foto's is het misschien niet zo duidelijk, maar met het blote oog wel: deze duif is té donker van kleur om normaal te zijn.
Trouwens, vanachter mijn PC zie ik dagelijks duiven in 't gras, en 't zijn altijd bleekgekleurde.
En daarbij: toen ze opvloog liet ze een zwarte stofwolk achter. Net een diesel die wegstoof. 

Ik hoop dat ze de voorbije twee dagen geleerd heeft hoe ze haar evenwicht moet bewaren op een schoorsteenrand.

12:47 Gepost door Geert in Dieren | Permalink | Commentaren (15) | Tags: duiven |  Facebook

13-02-09

Vrijdag de 13-de

kat

11:57 Gepost door Geert in Dieren | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook

11-02-09

Zonder woorden (bis) - met woorden

large_793871
Foto en inhoud: website van Het Laatste Nieuws van 11-02-09

De koalabeer welke ik gisteren toonde gaf niet zomaar pootjes - waar zou zij het geleerd hebben ? Zij, want 't is een vrouwtje (jaja Filip). Blijkt nu dat Sam haar pootjes verbrand waren. Gelukkig komt de hulp ginds op gang, voor mens en dier.
Wil u de slachtoffers van de ramp in Australie helpen ? Surf dan naar: https://www.redcross.org.au/Donations/onlineDonations.asp

Bedenk daarbij af en toe ook eens dat een groot deel van Afrika PERMANENT in erbarmelijke omstandigheden leeft, hun leven lang dus. Dat komt veel te zelden in de media. Gewenning.... Een éénmalige ramp die gemediatiseerd wordt, zoals een grote brand of een tsunami schudt ons nog wél wakker.

10:55 Gepost door Geert in Dieren | Permalink | Commentaren (1) | Tags: solidariteit |  Facebook

10-02-09

Zonder woorden

large_791341
Foto: website van Het Laatste Nieuws van 10-02-09

De gevolgen van de (aangestoken ?) branden in Australie zijn rampzalig. Op de foto een Koalabeer. Ik koos deze foto zonder afbreuk te willen doen aan het menselijk leed.

10:34 Gepost door Geert in Dieren | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook