27-08-10

Ik heb een uitzet gekocht

Neen, natuurlijk niet voor mij, wel voor Jolan.

eetbak.jpgspeeltje.jpg

mand.jpg

Iets om uit te eten en te drinken. Vanalles om mee te spelen. En een plekje om te slapen. Al schijnt het dat een kat zich niet laat dikteren waar ze slaapt en waar ze gaat liggen.

boksbal.jpgMet Aran was ik de baas in huis, met Jolan zal mijn rol veranderen in die van butler. Maar ik zit daar niets mee in.

Jolan heeft ook al een eerste cadeautje. Van Muis. Hoe ik het zou noemen weet ik niet, het lijkt op een boksbal, maar hij zal er dolle pret mee beleven, da's zeker !

13:22 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook

23-08-10

Ik ben veranderd.

Terwijl het buiten de laatste week al geregeld eens herfst leek (slechte herfst dan nog wel) merk ik bij mijzelf op dat ik in 2010 gelukkig iets aan het afleren ben wat mij al jaren parten speelt.
Was het te warm, dan was ik niet gelukkig, want tuinplanten hebben dat niet zo graag, en laten hun bladeren hangen. En ik voelde mij daar niet goed bij.
Was het te droog: idem.
Was het te nat, dan liep ik ambetant rond omdat de hoge vaste planten door de zware regendruppels tegen de grond geslagen worden. En ik voelde mij daar niet goed bij.
Was er teveel wind, zoals nu: idem.

Maar kijk, dat alles hieronder, uit eigen tuin en allemaal aanklikbaar, is heel onlangs getrokken na een bij momenten veel te droge zomer, vlak na enkele dagen van abnormaal veel neerslag en rukwinden.

230810-1.jpg 230810-3.jpg 230810-4.jpg

En wat blijkt, het komt altijd weer in orde. Voorlopig toch, hoe het met de natuur bij ons binnen 10, 20 of 30 jaar zal zijn, da's weer iets anders. Maar daar probeer ik in elk geval dagdagelijks mijn steentje toe bij te dragen.

230810-2.jpgIk kon vroeger al heel intens van mijn hobby genieten, maar altijd was er een soort onrust. Die raak ik nu langzaam kwijt. Ik kan nu relaxen op mijn terras, al dan niet met een drankje naast mij, en een boek in de hand. En zonder me schuldig te voelen dat ik niet aan 't werk ben in de tuin.
Ik kan nu genieten van wat ik zie, zonder gefocust te zijn op wat ik niet wil zien (verdorde of platgeregende planten). Ik geniet van de Rudbeckia Fulgida die zich openplooit (links), of van de Geranium Salome die de zon opvangt (rechts).
230810-5.jpgHet was mij al vaker gezegd en aangeraden: "relax eens wat meer, geniet van je tuin", maar het heeft geduurd tot ik twee mensen ontmoette met hetzelfde hart voor bloeiende planten, dezelfde passie voor tuinen. Hetzelfde hart, dezelfde passie, maar op een andere manier.
Een mens is nooit te oud om bij te leren.
Bedankt !
Tusen takk !

(maar 't mag nu wel stoppen met waaien !)

19-08-10

Mag ik u voorstellen.....

Jolan

jolan2.jpg

En ja, 't is een kat. Hier besliste ik met pijn in het hart dat het beter was om geen nieuwe hond meer in huis te halen. Voor de enen verstaanbaar, voor de anderen misschien minder: er bestaat voor mij maar één hond, en dat is Aran. "Bestaat" en "is", in de tegenwoordige tijd. Jawel ! Aran zal nooit volledig weg zijn.

Is een kat daarom tweede keus ? Absoluut niet. Integendeel, Jolan zal nu alle kansen krijgen, een tweede hond had die misschien niet gekregen.
Ik zag Jolan gisteren nog maar eventjes, en ik ben er al verliefd op. Wat een schatje !

jolan1.jpg jolan3.jpg




Van waar de namen Aran en Jolan ?
Die zijn afkomstig van de stripreeks "Thorgal". Jolan was de zoon van Thorgal, Aran was de naam van een land: het Land van Aran.

11:30 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (23) | Tags: jolan, kat, kitten, kater, sneeuwvacht |  Facebook

13-08-10

Buiten dienst

Deze blog zal enkele dagen - hopelijk niet langer - volledig buiten dienst zijn omwille van computerproblemen.

Ik kwam al minder dan vroeger andere blogjes bezoeken, dat zal nu eventjes nihil zijn.

13:53 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook

07-08-10

Ellen

Ik was bij de eersten in Vlaanderen die over het internet surfte, maar een GSM hoefde voor mij niet. Overal bereikbaar zijn en op de meest onmogelijke momenten kunnen opgebeld worden, niets voor mij. Maar vroeg of laat ben ik toch op die kar gesprongen, al gebruik ik hem maar sporadisch en dan nog meestal voor een sms-je.

Zo ook met de GPS. Ik kon zélf wel kaarten en wegwijzers lezen, niemand hoefde mij te vertellen langs waar ik moet rijden. Maar met twee geplande reizen deze zomer schafte ik onlangs dan toch een toestel aan.
De grote test kwam er eerder deze week, op weg naar Oostenrijk, en op de terugweg.

Mijn vetrouwen in Ellen - want zo heet ze - was al niet bijster groot, want ze weet mij niet eens mijn eigen doodlopende straat in de juiste richting uit te loodsen. En onderweg naar Oostenrijk dacht ik dat ze helemaal de kluts kwijt was. Maar Ellen is slimmer dan ik dacht. Erger nog, Ellen is slimmer dan ikzelf, en da's een pijnlijke vaststelling. Lees maar...

We waren rustig aan het rijden met heel weinig verkeer toen Ellen plots fier verkondigde dat we over 1600 meter de afrit naar rechts moesten nemen. We keken elkaar aan en schoten in een lach: we hadden immers nog ruim 500 km autostrade voor de boeg. Een grandioze miskoop die GPS, dat was nu wel overduidelijk. Natuurlijk trokken we ons daar niets van aan, Ellen was volledig aan het flippen.
Maar ze gaf niet af. Tien km verder wou ze ons weer absoluut het niemandsland insturen, en ze zei er zelfs bij waarom: "druk verkeer vooruit". Helemáál om te lachen natuurlijk, we waren zo goed als alleen op dat stukje autostrade in Duitsland.
Twee km verder stonden we stil: wegwerkzaamheden. Het kostte ons meer dan een uur om 5 km af te leggen.
Ellen was plots in onze achting gestegen.

Maar een man vergeet snel. Zeker als het een vrouw is die denkt het beter te weten.
Op de terugweg, onmiddellijk na een zondvloed die in Vorarlberg 24 uren had geduurd, hadden we de eerste 20 km op de Bregenzerwaldstrasse al alpenweiden die op de baan gespoeld waren moeten doorploeteren, hadden we al ettelijke keren de brandweer zich zien opmaken om ondergelopen wegen af te sluiten toen Ellen ons weer rechts deed afslaan, in een onooglijk klein en kronkelend weggetje dit keer. De verbijstering was zodanig groot dat ik het nog deed ook, maar 200 meter verder zijn we teruggekeerd. Wat dacht Ellen wel ? Was ze helemaal zot geworden ? We waren op amper 5 km van de autoweg die ons binnen de 5 minuten uit Oostenrijk zou brengen. Een stuk autoweg dat we op de heenweg niet hadden genomen (wegens geen vignet), en dat ons een uur stapvoets verkeer in Bregenz had gekost. Ellen lulde wellicht maar wat uit de nek, het kon niet anders.
Vijf km verder zorgde de politie er aan de oprit voor dat niemand de ondergelopen autoweg opkon. Terugkeren naar Ellen haar klein weggetje mocht ook niet: niemand mocht nog het Bregenzerwald in. De enige optie was de autoweg nemen in de verkeerde richting tot aan de eerste afrit: in plaats van alleen door Bregenz zouden we nu én door Lustenau én door Hard én door Bregenz moeten rijden. En vooral: we waren niet alleen. Drie uren later waren we in Duitsland. Nadien, op de kaart, bleek dat Ellen ons op 15 minuten naar Duitsland zou geloodsd hebben.

Vanaf nu luister ik blindelings naar elke stem waarvan de eigenares Ellen heet.

01-08-10

Een mens moet soms kiezen....

catalpajuli10.jpg
Ik had kunnen kiezen om een week onder deze - overigens zeer mooie, al zeg ik het zelf - Catalpa hierboven te gaan liggen en zalig niets te doen, maar ik opteer de komende dagen voor een minder luie bezigheid: een weekje gaan afzien in de bergen. Zoals vroeger, gans rechts op de foto hieronder: kleine Geert in de Zwitserse bergen.
bergenjuli10.jpg