23-04-10

Een weekje rust..

Niet hier, al zou dat ook niet slecht geweest zijn, maar hier kan ik niet rusten, hier moet gewerkt worden !!

230210

21:22 Gepost door Geert in Vakantie | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook

21-04-10

Een verrassende beslissing...

.... zelfs ik verschiet er eigenlijk een beetje van.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Jolan komt niet. Wie is Jolan ? Zie hier.
Ik heb lang getwijfeld of ik na Aran nog een nieuwe hond zou nemen, maar na veel wikken en wegen was ik overtuigd: ik doe het.
Maar geleidelijk aan, naarmate de dag van de bevalling naderde (moet nu zijn ongeveer), begon ik plots weer te twijfelen. En de schuldige is dit keer niet de hond, maar ikzelf.

Heel erg moeilijk uit te leggen, en wellicht zal ik er niet eens in slagen om het uit te leggen, maar ik vrees dat ik niet meer geschikt ben voor een hond. Ik voel op voorhand wat er zou gaan gebeuren, ik zou mij de helft van de tijd ongemakkelijk voelen.
Een hond is niet gemaakt om alleen in een ren te zitten, maar blijkbaar ben ik net iets té veel overtuigd van dat idee. Ik besef zelfs dat het een soort dwangidee zou worden voor mij, en dat ik alle dingen zou beginnen laten die ik graag doe.
Natuurlijk kan je een hond op veel plaatsen meenemen, maar er zijn ook momenten dat aran_1_210410je beide (de hond en ik) moet aanvaarden dat dat niet kan, maar toch, ik  ben er quasi zeker van dat ik een hoop dingen zou laten, die ik eigenlijk graag doe.
Ik zou niet meer de ganse zondagnamiddag gaan fietsen in de zomer, want dan is de hond alleen.
Ik zou niet meer gaan lopen in de Blaarmeersen, maar plaatsen opzoeken waar Jolan wel los en ongedwongen kan meelopen. Hoewel ik die plaatsen minder leuk vind.
Ik zou overal waar ik ga en sta mezelf weer een uur opleggen, want de hond zit thuis op mij te wachten.
Maar bovenal: ik zou het het zelfs niet kunnen verdragen dat de hond - ook al zou ze volledig op haar gemak liggen - mij buiten ligt aan te staren zoals Aran op deze twee foto's hier doet. Als het ware smekend "wanneer kom je nu eindelijk naar buiten ?" En ik zou naar buiten gaan. Altijd, ook al bleef ik liever binnen.
Ik heb het gevoel, ook al wéét ik duizend keer dat het niet waar is, ik heb dus het gevoel dat ik Aran te kort heb gedaan, elk moment dat ik niet met haar bezig was. Ook al is het niet waar, ik wil dat gevoel niet meer hebben, het is sterker dan mijzelf.
Hoe belachelijk het ook klinkt, als Jolan er zou zijn, zou dit een dwanggedachte worden. Iets waar geen van beide beter van wordt.

aran_2_210410

Voor Aran kon ik dat allemaal opbrengen, en als ze hier morgen terugstaat, dan doe ik er nog meer voor dan vroeger.
Er is, na Aran, nog steeds geen plaats voor een nieuwe hond, dat besef ik nu.... Zeker ook als ik merk hoe lastig ik het heb om dit allemaal neer te schrijven....

13:01 Gepost door Geert in Hovawart | Permalink | Commentaren (20) | Tags: aran, jolan |  Facebook

16-04-10

Een beetje as

Pffffff.....

Al heel erg lang zou ik zo graag Noorwegen eens zien. Naarmate de jaren voorbij gingen begon ik er mij meer en meer bij neer te leggen dat het er wellicht nooit zou van komen.

Dan is er plots toch een konkreet plan, de vlucht geboekt, de valies bijna gepakt, en dan beslist een vulkaan in IJsland om uit te barsten. Net nu.
Hij heeft nog een kleine week om te kalmeren, want anders zou ik wel eens kunnen uitbarsten, en de gevolgen zouden wel eens veel groter en erger kunnen zijn.....

aswolk

Foto: HLN

10:49 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (22) | Tags: noorwegen, ijsland, vulkaanuitbarsting |  Facebook

13-04-10

Magnolia Stellata

Een Magnolia in volle bloei is ieder voorjaar weer één van de opvallendste elementen in de tuin.
Alle foto's aanklikbaar en uit eigen tuin (behalve die van de bladeren: niet uit eigen tuin).
magn_stell_1
Magnolia's zijn trage groeiers die uiteindelijk toch kunnen uitgroeien tot indrukwekkende, maar sierlijke bomen of struiken. Ze zijn ook heel waardevol als solitair in een gazon.

Sommige soorten, zoals de Magnolia Stelleta, de stermagnolia, doen het zelfs zeer goed in kleine tuintjes.
Deze heester is bladverliezend, is volledig winterhard en bloeit als één van de eerste magnolia's. De hoogte kan tot 3 meter gaan, net als de breedte, maar het is geen enkel probleem om deze magnolia kleiner te houden.

magn_stell_3

magn_stell_6

magn_stell_4

Hij bloeit op kale twijgen vanaf eind maart tot ruim over halfweg april, en de bloemen zijn vorstgevoelig. Ze ontluiken uit grote, zijde-achtige knoppen.
Een plaats, beschut tegen de koude en felle aprilwinden, kan soms soelaas brengen, maar bij late nachtvorst kleuren de helderwitte bloemen nogal heel snel bruin. Zie ook hier mijn bedenkingen daarover.
De rest van het groeiseizoen is het een vrij bossige heester, met - zoals alle mognolia's - ovale bladeren, eerder aan de dondergroene kant. Wel wat kleiner dan de bladeren van grotere magnoliastruiken of -bomen.
De bloemen zouden geurend zijn, en dat is ook zo, maar mij valt veel meer de geur van de wortels op, als ik rondom de Magnolia Stellata plant of verplant.

magn_stell_5 magn_stell_2

Net als alle magnolia's heeft ook deze soort zeer oppervlakkige wortels. En dit omdat de wortels een grote behoefte hebben aan zuurstof. Rondom een magnolia terrastegels gaan leggen is meestal geen goed idee, en zal de heester in moeilijkheden brengen. Verder is elke normale, goed doorlatende en vruchtbare bodem geschikt.

11-04-10

Waar het goed toeven is...

De gevangenis van Brugge.

Toch alvast iemand die zich heel erg goed voelt in de gevangenis van Brugge: een eend.
eend_1Zeg nu nog eens dat eenden geen verstand zouden hebben. Zodra moeder eend in het prille voorjaar voelt dat ze één of meerdere eieren moet leggen, zoekt ze nu al vier jaar na elkaar een plek op waar haar eieren maximaal beschermd zijn tegen vanalles en nog wat: de binnenplaats van de gevangenis van Brugge.

En als kort na het uitbroeden de dag aangebroken is waarop voortaan een dagelijkse zwemles voor de kuikentjes op het programma staat, wordt de zwaarbewaakte poort enige tijd op een kier gezet, zodat moeder en kroost  ongestoord en netjes op één rij, zoals het hoort in een gevangenis, naar de gracht rond de instelling kunnen waggelen.
In tegenstelling eend_3tot vele van onze gedetineerden, maken ze geen misbruik van hun tijdelijke vrijheid, want als de zwemles is afgelopen gaan ze aan de poort staan wachten tot ze weer binnen mogen. Zodra de poort wordt geopend wandelen ze in formatie het plein weer op.
Als de cipiers het eventjes te druk hebben met iets anders - wat ook wel eens voorvalt natuurlijk - en de poort niet onmiddellijk weer open gaat, dan komen ze gewoon later nog eens terug.

Hoe één en ander opgelost wordt als de cipiers in staking zijn - want ook dát gebeurt wel eens - is niet geheel duidelijk.

eend_2

Foto's van Het Nieuwsblad.

10:50 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (9) | Tags: gevangenis, brugge, eend |  Facebook

09-04-10

Het kan verkeren...

Iets meer dan een jaar geleden was ik er hier echt van overtuigd dat lopen (hardlopen) definitief tot het verleden behoorde.
Bijna dag op dag een jaar later liep ik voor het eerst in jaren nog eens 10 km aan één stuk door.
Ondertussen zit ik al aan 20 km zonder onderbreking, en aan ruim 35 km per week. Alles gaat prima, perfekt zelfs. Maar toch begin ik mij vragen te stellen.
Waarom kan ik niet lopen met mate ?
Waarom wil ik elke week meer ?
Ben ik niet aan het overdrijven ?
Zal ik binnenkort niet weer die ene stap teveel zetten ?
Zou ik niet eens een afspraak maken met de orthopedist die mij al drie keer aan de meniscus opereerde en vragen of het dát wel was wat hij bedoelde toen hij mij verzekerde dat ik gegarandeerd weer mijn geliefkoosde sport zou kunnen beoefenen ?

Maar eerst ga ik vanavond lopen !
In dit dekor.

watersportbaan_herfst

De Watersportbaan van Gent, waarvan onlangs officieel werd vastgesteld dat 1 toertje geen 5000 meter is, maar slechts 4967 meter. Drieëndertig meter korter dan al eeuwen gedacht: de Gentenaars zijn er nog niet goed van.

10:04 Gepost door Geert in Hardlopen | Permalink | Commentaren (14) | Tags: watersportbaan, gent |  Facebook

07-04-10

Zomaar....

Omdat het zo'n mooi nummer is, met een mooie tekst.
R.E.M. - Country Feedback
En een beetje op mijn lijf geschreven, zeker qua muziek

Op Wikipedia staat:
Michael Stipe has claimed that he didn't even write the whole lyric down, that he "just had a piece of paper with a few words. I sang it and I walked out." The following day, the hastily-improvised take was deemed good enough and it was not re-recorded. Peter Buck has gone even further to say that "it's exactly what was on his mind that day. It was real." Stipe has stated at concerts that it is his favorite R.E.M. song.
En ik zou het nog bijna geloven ook. Muziek kan zo simpel zijn. En schoon.

This flower is scorched
This film is on
On a maddening loop
These clothes
These clothes don't fit us right
I'm to blame
It's all the same
It's all the same

You come to me with the phone in your hand
You come to me with your hair curled tight
You come to me with positions
You come to me with excuses
Ducked out in a row
You wear me out
You wear me out

We've been through fake-a-breakdown
Self hurt
Plastics, collections
Self help, self pain,
EST, psychics, fuck all
I was central
I had control
I lost my head
I need this
I need this
A paper weight, junk garage
Winter rain, a honey pot
Crazy, all the lovers have been tagged
A hotline, a wanted add
It's crazy what you could've had
It's crazy what you could've had
It's crazy what you could've had
I need this
I need this

10:48 Gepost door Geert in Muziek | Permalink | Commentaren (12) | Tags: rem, out of time, country feedback, r e m |  Facebook

05-04-10

Caltha Palustris

We zijn begin april, en de tuin ligt zo goed als klaar om het groei- en bloeiseizoen te laten beginnen. Momenteel wordt de aandacht rond de vijver getrokken door de dotterbloem. Op onderstaande foto links van de vijver al opvallend aanwezig, maar ook het einde van de vijver zal weldra geel kleuren.
Alle foto's hier zijn uit eigen tuin en aanklikbaar voor een groter formaat.

caltha_p_1

De dotterbloem of Caltha behoort tot de familie van de Ranunculaceae, en is een geslacht van bladverliezende, vaste oeverplanten.
De plant is volledig winterhard.
De meestvoorkomende variëteit, de Caltha Palustris, groeit het best in ondiep water, of op vochtige oevers waar de wortels makkelijk tot in het water kunnen reiken. De bladeren zijn hartvormig, afgerond, glanzend en donkergroen. Vooraleer ze opengaan zijn de bloemknoppen net gele kogeltjes, wat typisch is voor de meeste ranunculaceae.

caltha_p_2 caltha_p_3

De hoogte, kan in voedselrijke omstandigheiden tot ruim een halve meter worden; de breedte bedraagt een kleine halve meter. In mijn tuin wordt de plant gelukkig minder hoog: in de vijver moeten ze het stellen zonder grond, ze groeien daar in een substraat van lavastenen; aan de rand van de oever, in volle grond, hou ik ze jaarlijks binnen de perken.

caltha_p_5 caltha_p_4

Vroeg in de lente ontwikkelen de kogelvormige bloemknoppen zicht tot komvormige, helder goudgele bloemen, in trossen omheen een licht opschietende stengel.

caltha_p_6

De plant is heel gemakkelijk te vermeerderen: scheuren in het najaar of het voorjaar, of spontaan laten vermeerderen via zaad in de herfst of in het vroege voorjaar. Vermeerdering via zaad kan (moet) onder kontrole gehouden worden door de zaaddozen te verwijderen vooraleer ze gerijpt zijn. Anders kan het wel eens teveel van het goede worden.

03-04-10

Een financiële opsteker

In tijden van crisis is een onverwachte meevaller altijd welkom.
En in tijden van crisis kent men zijn vrienden. Deze keer is dat de moestuin.

Om de volgende winter min of meer ongeschonden door te komen werd het hoog tijd dat ik ook daar aan de slag ging. Het was een hele verrassing om tijdens de opkuis van wat straks de nieuwe zaaibedden moeten worden, na een lange en harde winter nog iets onverwachts te vinden.
In augustus had ik, tegen beter weten in, nog wat wortels gezaaid. Waarvan ik al spoedig merkte dat niet ik maar vooral de wortelvlieg en haar nakomelingen er veel plezier zouden aan beleven. Onder het motto 'alles wat leeft moet kunnen eten' liet ik het hele zootje maar onbekommerd en vooral onbeheerd achter.
Groot was mijn verbazing eergisteren toen ik merkte dat die wortels ondertussen a) nog bestonden en b) waren uitgegroeid tot volwaardige exemplaren.

aprilwortels

Wie goed kijkt zal merken dat de nakomelingen van de wortelvlieg inderdaad in zekere mate vrij spel gekregen hebben, maar er is nog voldoende over voor mijzelf. Wortelsoep, wortelpuree of gewoon worteltjes.... wat ik er mee ga doen weet ik nog niet, maar één ding is zeker: deze verse wortels uit eigen tuin, geoogst op 1 april (jawel !!) in barre weersomstandigheden - onder meer een mini-tornado in Brugge - zullen ervoor zorgen dat het tekort op mijn begroting voor de maand april minder dramatisch zal uitvallen dan voorzien.

P.S. Iedereen die vermoedt, hoopt, of er op rekent ooit door mij wortels voorgeschoteld te krijgen, kan ik geruststellen: ze zullen van een betere kwaliteit zijn dan wat hier te zien is. Besparingen worden alleen toegepast op mijzelf. Zo ben ik.

11:16 Gepost door Geert in Groenten | Permalink | Commentaren (12) | Tags: wortel, wortels, financiele opsteker |  Facebook

01-04-10

Goede Vrijdag

Los van elke godsdienstige overtuiging vind ik het toch wel de moeite dat ik net morgen met één simpele goede daad een hoop mensen wat blij kan maken.

Los van elke godsdienstige overtuiging, zei ik. Inderdaad, hoewel ik er geen uren, dagen of weken zit over na te denken, ik geloof al langs om minder dat er "iets" is. Vorig jaar rond deze tijd heb ik hier de leer van Darwin dan wel doorprikt, maar eigenlijk ben ik misschien wel een aanhanger van het Darwinisme.
Maar ik ben vooral een aanhanger van het principe "er niet eindeloos over praten of filosoferen, maar doén !!!"

LandegemDus morgen zet ik mij opnieuw een volle dag in als vrijwilliger in een woonomgeving voor hersenverlamden.
Ondermeer hier en hier schreef ik er al eerder iets over.
Zowel het aanwezige personeel als de bewoners zullen mij (hopelijk) graag zien komen. Er is een studiedag voor het personeel gepland en mijn aanwezigheid zorgt er voor dat er iemand extra die studiedag kan bijwonen. De mensen in de zorgsector: we kunnen ze niet genoeg bewonderen. Als je daar een dagje meedraait besef je het nog eens zo goed.
En voor de bewoners is het een welgekomen afleiding: eens iemand anders waar ze kunnen tegen zwanzen en waar ze kunnen mee lachen. Want geloof me vrij, het is daar niet allemaal kommer en kwel, integendeel zelfs, qua instelling en attitude kunnen we veel van die mensen leren.
Ik hoorde daar eigenlijk nog nooit iemand klagen, terwijl elke seconde van hun bestaan beïnvloed en bepaald wordt door hun handicap.
En in een hoekje wegkruipen ? Vergeet het maar !!! Ze zijn overal graag en dikwijls bij !

Maar het hoeft niet persé op Goede Vrijdag te gebeuren, want volgende woensdag, en de woensdag daarop ben ik weer van "dienst", met veel plezier overigens: dan trekken we telkens op uitstap. Hoe meer vrijwilliger er zijn, hoe meer bewoners mee kunnen op uitstap.

Meer weten ? Klik: A.Verburght VZW