21-04-10

Een verrassende beslissing...

.... zelfs ik verschiet er eigenlijk een beetje van.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Jolan komt niet. Wie is Jolan ? Zie hier.
Ik heb lang getwijfeld of ik na Aran nog een nieuwe hond zou nemen, maar na veel wikken en wegen was ik overtuigd: ik doe het.
Maar geleidelijk aan, naarmate de dag van de bevalling naderde (moet nu zijn ongeveer), begon ik plots weer te twijfelen. En de schuldige is dit keer niet de hond, maar ikzelf.

Heel erg moeilijk uit te leggen, en wellicht zal ik er niet eens in slagen om het uit te leggen, maar ik vrees dat ik niet meer geschikt ben voor een hond. Ik voel op voorhand wat er zou gaan gebeuren, ik zou mij de helft van de tijd ongemakkelijk voelen.
Een hond is niet gemaakt om alleen in een ren te zitten, maar blijkbaar ben ik net iets té veel overtuigd van dat idee. Ik besef zelfs dat het een soort dwangidee zou worden voor mij, en dat ik alle dingen zou beginnen laten die ik graag doe.
Natuurlijk kan je een hond op veel plaatsen meenemen, maar er zijn ook momenten dat aran_1_210410je beide (de hond en ik) moet aanvaarden dat dat niet kan, maar toch, ik  ben er quasi zeker van dat ik een hoop dingen zou laten, die ik eigenlijk graag doe.
Ik zou niet meer de ganse zondagnamiddag gaan fietsen in de zomer, want dan is de hond alleen.
Ik zou niet meer gaan lopen in de Blaarmeersen, maar plaatsen opzoeken waar Jolan wel los en ongedwongen kan meelopen. Hoewel ik die plaatsen minder leuk vind.
Ik zou overal waar ik ga en sta mezelf weer een uur opleggen, want de hond zit thuis op mij te wachten.
Maar bovenal: ik zou het het zelfs niet kunnen verdragen dat de hond - ook al zou ze volledig op haar gemak liggen - mij buiten ligt aan te staren zoals Aran op deze twee foto's hier doet. Als het ware smekend "wanneer kom je nu eindelijk naar buiten ?" En ik zou naar buiten gaan. Altijd, ook al bleef ik liever binnen.
Ik heb het gevoel, ook al wéét ik duizend keer dat het niet waar is, ik heb dus het gevoel dat ik Aran te kort heb gedaan, elk moment dat ik niet met haar bezig was. Ook al is het niet waar, ik wil dat gevoel niet meer hebben, het is sterker dan mijzelf.
Hoe belachelijk het ook klinkt, als Jolan er zou zijn, zou dit een dwanggedachte worden. Iets waar geen van beide beter van wordt.

aran_2_210410

Voor Aran kon ik dat allemaal opbrengen, en als ze hier morgen terugstaat, dan doe ik er nog meer voor dan vroeger.
Er is, na Aran, nog steeds geen plaats voor een nieuwe hond, dat besef ik nu.... Zeker ook als ik merk hoe lastig ik het heb om dit allemaal neer te schrijven....

13:01 Gepost door Geert in Hovawart | Permalink | Commentaren (20) | Tags: aran, jolan |  Facebook

Commentaren

Oefff.. moeilijke materie Geert...en niemand..niemand kan dat voor jou beslissen want niemand weet hoe jij dat voelt...je kunt het jezelf al bijna niet uitleggen hè. Maar als je zo twijfelt..of eigelijk, als je er zo van overtuuigd bent dat het niet goed zal gaan...niet doen dan. Want JA..je moet er een hoop voor laten voor zo'n beest..kleine maar ook grotere dingen...soms breekt dat wel eens op..hier ook. Maar wij zijn nog met z'n tweeën...kan er altijd wel ééntje bij de hond zijn. Mar soms dus ook niet en dan heb je meteen een probleem...vooral als je dan ook nog weg bent van een ras dat absoluut niet alleen thuis kan zijn zoals wij dus. Ik moet zo een klein uurtje weg om dat bloeddrukspul weer in te gaan levreen en weet bij voorbaat al dat Axel de hele tijd zal zitten blaffen. (gelukkig heb ik coulante buren!)
In ieder geval...ik begrijp min of meer wel wat je wil zeggen...en ik dénk dat je de juuste keuze maakt...maar eigenlijk zou ik er als ik jou was nog eens een poosje over nadenken...wie weet is het nog te snel of zo. Want je weet wel wat je mist aan zo'n lieve hond in huis ook hè...véél! Het ene moet het andere goedmaken...ik vind nog steeds dat dat zo is. Maar als jij daar anders over denkt, dan lijkt me je keuze simpel.
Groetjesssssss!

Gepost door: mizzD | 21-04-10

kan ik volledig in komen
hoe graag ik Vadrouille zie er komt nu voor mij geen hond meer in huis
ik heb het gehad
want inderdaad als je een hond hebt moet je er ook voor zorgen en aangezien ze nu iets ouder is kan ze niet meer mee met mij en dat vind ik vreselijk
ook als we op reis gaan moet ze naar de schoonouders ( tja ze heeft ht daar wel goed maar ja het blijft mijn hondje hé)
dus neen deze is mijn laatste
dus ik begrijp je maar al te goed!
liefs

Gepost door: callemie | 21-04-10

pppff wat moeilijk zo'n beslissing

ik vrees dat ik ook zo zou zijn, ik zou de deur niet meer uit durven en anders constant aan de hond lopen denken
tja, het is net een kindje hé, die laat je ook niet alleen achter

Als ik die foto's zie dan smelt je toch gewoon voor die blik
nee, hoe kan je dan nog weggaan zonder die grote vriend

Gepost door: fotorantje | 21-04-10

Als je zelf voelt dat het niet snor zit, dan neem je een goede beslissing. Een metgezel in huis vraagt steeds om een portie inlevering. Of het nu een hond is of een kind of een partner...
Zelfs met een stel goudvissen moet je al rekening houden! Daarom heb ik ook geen huisdieren ook al ben ik een grote dierenvriend. Maar ik wil kunnen gaan en staan waar ik wil, wanneer ik wil.

Gepost door: Martine | 21-04-10

pfff inderdaad beter dat je daar dan NU aan denkt en niet als dat beestje er al is. Ik begrijp helemaal wat je bedoelt, Dizze en ik zien heeeeeel graag honden, maar net om de redenen die jij vermeldt willen we er geen, nu nog niet. er zijn te veel dingen die we doen en waar we naartoe gaan, waar dat beest niet mee kan, en dan zouden wij ons dat allemaal laten omwille van hem. dus neen, we nemen geen hond, nu nog niet. Maar 't is en blijft niet makkelijk om zoiets te beslissen, zeker als je al zo een tijdje zwanger bent geweest he... steunknufje Geert ;-) xxx

Gepost door: Blah | 21-04-10

OEI mo geert toch, groot gelijk,
je moet dat zelf uitmaken! en er klaar voor zijn natuurlijk

Gepost door: ann | 21-04-10

ik begrijp helemaal wat je bedoelt. Nu we zelf Milo hebben laten we ook veel dingen voor hem.
Of er is iemand van het gezin dat thuis blijft en eigenlijk is dat niet zo tof dan.
En ja, eigenlijk is het niet eens zo erg dat hij eens 8 uur alleen zou zitten, zo heel af en toe. Hij is doodbraaf in huis, maar het is wij dat het niet over ons hart krijgen.
Zoals An zegt, precies een klein kind :)
Je moet de hele tijd ervoor zorgen dat er wel iets of iemand is om hem op te vangen. Pas op, we doen dat met liefde, maar het vergt inspanning en creativiteit. Zoals je zegt zijn de uitstappen vaak gepland in functie van de hond (vrije natuur dus) waar hij ongedwongen kan los lopen.
Milo is er na jaren van Moonray gekomen. We hebben heel veel gelezen en overlegd, besproken en gepland. We hebben geen spijt van onze beslissing, want och, wat zien we dat manneke graag.
Maar ik denk ook dat na Milo er geen hondje meer komt. TEgen dan zijn onze kids uit huis en zijn we op 2 aangewezen ipv op 4 nu.
Dus ja, ik begrijp je keuze helemaal! En maar goed dat je er op voorhand goed over nadenkt ipv achteraf spijt te hebben.
Amuseer je in Noorwegen hé! Geef maar een dikke knuf aan Ann van mij :)

Gepost door: Patsy | 21-04-10

Ik kan daar volledig inkomen, ik zit NU met hetzelfde gevoel naar Safir toe, zij is nooit gewoon geweest om alleen te zijn en in mijn vorige woningen had ik binnen toch méér ruimte... mijn besluit staat ook vast: Na Safir géén beestjes meer voor mij!!! Ik wil ook eens zorgeloos op weekend kunnen vertrekken...

Maar hoedanook; jij alleen kan daarover beslissen!!!! En dat vergt moed!!!

Gepost door: Tal | 21-04-10

Ik snap dat helemaal Geert, en ik kan me ook voorstellen dat je je vorige hond nog steeds mist. Hier zal na de dood van ons Tisja ook geen nieuwe poes meer in haar plaats komen.

Gepost door: Jientje | 21-04-10

Ik snap je helemaal, heb zonder dit te weten ook een hondenpostje gemaakt vandaag waarin ik zelfs naar jou(w) tuin verwijs, das geen toeval meer hè....

Veel fun in Noorwegen, ik gha zo mijn vriendje gedag kussen, hij gaat ook morgen! Jij ook een X

Gepost door: Danique | 21-04-10

Heel begrijpelijk Geert dat je twijfelt. Beter zo dan die honderdduizenden mensen die een hond nemen en er niet goed voor zorgen!
Liefs,

Gepost door: Bientje | 21-04-10

lieve geert,
je hebt mijn achting,
want er zijn zóveel mensen die een hond ( nemen) om die vervolgens weer te dumpen na een jaar of zo,

je bent m'n held,
om meer dan een reden, maar deze is wel dé doorslag gevende waarom ik je gráág vriend noem,

xxx

Gepost door: ♥ klaproos | 21-04-10

Met alle respect voor jouw keuze
geniet je gewoon
Lekker onbezorgd van Lara!

Gepost door: ank | 21-04-10

Waren er maar meer mensen zoals jij die verder kijken dan hun neus lang is. Die pro's en contra's afwegen vóór ze zo'n hondje in huis halen. Om al die redenen die jij opsomt hebben wij dus een poes, en geen hond. En ik kan je zeggen, muis is echt een knuffelpoes, maar wel heel zelfstandig. En ze spreekt. Dat klinkt belachelijk hé, maar als ze iets wil komt ze met haar pootje tikken en doet dan teken met haar blik dat je moet volgen en dan gaat ze tonen wat ze wil. Of als je niet vlug genoeg de deur opendoet strekt ze haar poten alsof ze het behang van de muur gaat afkrabben (heeft ze nog nooit echt gedaan), dan spurten wij snel hoor om die deur open te doen. En dan loopt madame met haar gat en staart in de lucht en een air van hier tot in Tokyo naar buiten.
Ja, we liggen hier allemaal onder Muis haar sloef ;-)
Als wij in de tuin zitten of werken komt ze gewoon heel dicht bij ons liggen kijken.
Echt zalig zo'n poes!
Ik denk dat jij daar ook veel deugd zal van hebben. Muis is hier begin augustus gekomen, ik denk zo'n drie jaar geleden.

LIefs,
Inge

Gepost door: inge | 21-04-10

Als je er nog niet klaar voor bent dan doe je inderdaad een hond te kort. Die vragen nu eenmaal meer aandacht dan andere huisdieren. :-)
Ik kan je beslissing wel begrijpen Geert.
Ooit komt er vast een dag dat er weer gezelschap in huis komt. :-)

Gepost door: Annemarie | 21-04-10

Hoi Geert, Heel begrijpelijk dat je zo denkt. Ik heb dat ook.
Voor mij is onze Laika bijna als een kind, ik regel heel veel dingen in functie van hem. Als je een hond in huis neemt, moet je er nu eenmaal rekening mee houden.
Ik wens je nu alvast een toffe vakantie!

Gepost door: Ri@ | 21-04-10

dag Geert, allemaal héél herkenbaar voor mij. Onze hond was 18 jaar en we zouden hem laten inslapen.Het kon echt niet meer,ik moest hem zelfs vasthouden als hij zijn plasje moest doen.De avond dat we hem naar de dierenarts wilden brengen waren toevallig de drie kinderen thuis(eentje zat normaal de hele week in Gent).Hij lag in zijn mand in de living naar iedereen te kijken en plots zag ik dat hij dood was.We moesten hem niet meer naar de dierenarts brengen.
Iedereen was zo aangeslagen ,want 18 jaar is een serieus aantal jaren.Het verdriet was immens en toen heb ik gezegd er komt hier nooit nog een hond in huis,want iedere hond zal vergeleken worden met Snoepy en dat wil ik niet. Iedere hond heeft zijn eigen "persoonlijkheid " en geen enkele hond mag doorgaan als surrogaat van Snoepy.De kinderen zijn allang de deur uit en er is nooit nog een hond in huis genomen.De laatste levensjaren van de hond gingen we zelfs niet meer op reis omdat hij erg autoziek werd en zo zijn er talloze voorbeelden waarvan we achteraf bemerkten dat die onze bewegingsvrijheid beperkten. We hebben het allemaal graag gedaan .Het is enkel achteraf dat je dat beseft. JIj weet dat nu ook en het zou nog moeilijk gaan om terug in hetzelfde patroon te stappen zoals je deed bij Aran hoe graag je ook dieren ziet .
Jou hond geleek helemaal op die van ons.

reactie :wat je me daar zegt over die pp
Ik ken amper het bestaan van wav en jij vraagt al of ik die pp uit mekaar kan halen.Ik zal eens les komen volgen bij jou!hihi!

Gepost door: magda | 21-04-10

Geert, Ik begrijp je volkomen. Als je een hond in huis haalt moet je er helemaal klaar voor zijn en vooral de tijd en de mogelijkheid hebben om zoveel mogelijk met hem of haar bezig te zijn.
Honden zijn inderdaad niet gemaakt om alleen te zijn. De meeste honden hebben last van verlatingsangst. Zoals de hond van mijn buren die de hele straat bijeen jankt als z'n baasje en vrouwtje uit werken zijn.
Groeten !

Gepost door: Piet | 22-04-10

dag geert. je hebt de juiste beslising genomen,je zou er inderdaad veel moeten voor laten.hier komt ook geen ander,ik heb er lang over getwijfeld,maar een lievere vriend dan onze james,zal er wel nooit meer komen.
begrijpende grtjs...

Gepost door: guusje | 22-04-10

Zo'n weekje weg... (ben je al weg? :-) ) zou ook al meteen op problemen stuiten hè...ik denk dat je nu na zo'n tijd zonder hond alweer behoorlijk aan je 'vrije' leventje gewend geraakt bent en dan is het lastig om weer terug te schakelen...juist als je er heel erg voor je hond wilt zijn.
Maar wat ik al zei: de liefde en het gezelschap van zo'n beest compenseert wat mij betreft nog steeds alle ongemakken die het houden van een hond ook meebrengt..ik heb dus geen twijfels en denk dat er na Axel nog wel weer eentje komt...maar 'ná Axel'...daar wil ik voorlopig nog even helemaal niet aan denken! :-)
Have fun in Norway!!!

Gepost door: mizzD | 23-04-10

De commentaren zijn gesloten.