30-03-10

Kim Gevaert versus de mier

Terwijl ik midden vorige week mijn kilometers aan het lopen was en maar moeizaam vooruit geraakte omwille van een mindere dag, en omdat ik eerder die dag voor het eerst dit jaar mocht konstateren dat die dekselse mieren in mijn gazon de winter glansrijk overleefden, bekroop mij de gedachte dat de mens op sommige punten toch tot de zwaksten van de klas van de levende wezens behoort.
D
aar zal ongetwijfeld al veel over verschenen zijn in de literatuur, ik ga er hier toch nog enkele paragrafen aan toevoegen.

kimNeem nu Kim Gevaert. Vast en zeker één van onze betere exemplaren.
Met een vermoedelijke lengte van om en bij de 1m70 slaagde zij er in haar gloriedagen dus in om in volle spurt op nagenoeg 10 seconden tijd ongeveer 59 keren haar eigen lichaamslengte af te leggen. Als ze in vorm is notabene, anders is het net iets minder.

Plaatsen we daartegenover een ordinaire huis- tuin- en keukenmier.
Meer dan waarschijnlijk ook van het vrouwelijke geslacht, anders zou ze het nooit pikken om gans haar leven te moeten werken (en dan nog zonder uitzicht op een pensioen).
De mier doet ongetwijfeld vele malen beter dan 59 keren haar eigen lichaamslengte in 10 seconden. In een krisissituatie legt mierze gemakkelijk 10 cm af per seconde, we komen dus uit op minimaal 200 keren de lichaamslengte per 10 seconden.
En dat zonder voorafgaande training, zonder persoonlijke begeleider, zonder hartslagmeter, zonder computer die alles bijhoudt en zonder te pieken naar die ene fantastische prestatie.
Niets van dat alles bij de mier, het volstaat om gewoon, en gelijk waneer, eens goed in haar nest te koteren. Keer op keer zal ze die prestatie herhalen als het moet.

Wij zijn dus eigenlijk sukkelaars als het op snelheid aankomt.
'De mier heeft meer dan 2 poten', hoor ik u denken. Niets of niemand verbiedt Kim Gevaert om de starthouding, op handen en voeten, vol te houden tot aan de eindmeet.

11:28 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (10) | Tags: mier, kim gevaert |  Facebook

28-03-10

Cornus Mas

cornus_mas_3

De Cornus Mas (of Gele Kornoelje) is een bladverliezende, breed uitgroeiende open heester of boom, die tot ruim 5 meter hoog en 5 meter breed kan worden. Is volledig winterhard.
cornus_mas_1De ovale donkergroene bladeren (hier niet op foto - ze zijn er nog niet nu) kleuren naar roodachtig paars in het najaar.
Aan het eind van de winter en in de vroege cornus_mas_2lente vormen zich aan de nog bladerloze twijgen kleine, stervormige, gele bloemen, en vervolgens eetbare, langwerpige, helderrode bessen. Deze bessen hebben in een vogelrijke omgeving weinig sierwaarde, want ze zijn zeer geliefd door de vogels, en dus opgegeten voor je er erg in hebt.
De Cornus Mas kan heel oud worden, naar verluidt tot 100 jaar.

In mijn tuin staan er een drietal samen, maar cornus_mas_4ik kan de Cornus Mas niet echt aanbevelen als sierstruik: de bloei is te onopvallend (behalve in zeer grote groepen), en na de bloei is het een vrij saaie struik.
Daardat ik de exemplaren in mijn tuin iets te groot liet uitgroeien en ze onderaan wat meer ingesloten staan, beperkt de bloei zich hoofdzakelijk tot de bovenste helft van de struik, en is daardoor nog minder opvallend.
Misschien is de struik mooier als hij wat vaker bijgesnoeid wordt, maar ik vind het geen aanrader.




Bron van deze foto: finefoodland.com
cornus_mas_5

13:00 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (14) | Tags: cornus, cornus mas |  Facebook

24-03-10

Duidelijke rolverdeling

Mij valt tegenwoordig geregeld iets op wat een normaal mens niet voor mogelijk houdt in de 21-ste eeuw.

Het fenomeen doet zich voor aan de kassa's van - in alfabetische volgorde - zowel de Aldi, de Carrefour, de Colruyt, de Delhaize, de Makro, De Lidl, en noem maar op.
Nadat de kar is volgeladen arriveert een koppel aan de kassa, en dan begint een schouwspel dat eigenlijk vaak de moeite is om te volgen.
Terwijl de vrouw alle koopwaar op de band legt (hierbij gebruikt ze meestal maar één hand, want in de andere hand moet hoognodig de handtas vastgehouden worden) steekt de man geen vinger uit: ofwel kijkt hij doelloos voor zich uit, ofwel houdt hij zijn vrouw aan de klap (zelden), ofwel kommandeert hij haar hoe en waar ze alles moet leggen op de band. Het eerste en het laatste worden vaak gekombineerd: doelloss rondkijken, maar van tijd tot tijd zijn vrouw toch een ferme sneer geven.
Terwijl de kassierster de artikelen scant kan de vrouw onmogelijk volgen om alles tijdig in zakken te steken en in de kar te leggen, maar meneer steekt geen vinger uit. Nu houdt hij zich wijselijk volledig afzijdig.
Als alles gescand is, en de rekening moet betaald worden, acht de man zijn moment gekomen, en haalt zijn portefeuille boven. Mevrouw moet nu eventjes opzij, want nu speelt hij de eerste viool: betalen is een mannenzaak.
Als dat klaar is, gaan ze zij aan zij naar buiten, de vrouw duwt de kar. Bij de auto gekomen doet meneer de koffer open, want de auto is zijn domein. Terwijl mevrouw de zakken in de koffer tilt, gaat meneer alvast achter het stuur plaats nemen, en wacht geduldig tot mevrouw de kar ging wegbrengen.

22:23 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (22) | Tags: rolverdeling man-vrouw |  Facebook

21-03-10

Een boekje tuin - de lente

Tijd om iets aan te prijzen.

Wie deze blog wat volgt zal weten dat het nu niet over BMW's of moto's zal gaan. Neen, alweer staan de natuur en de tuin centraal.

boekjetuin2

Als je deze morgen naar buiten keek, zou je het niet direkt gezegd hebben, maar de lente is begonnen. Bij veel mensen kriebelt het, misschien zelfs al een tijdje, om echt aan de slag te gaan in de tuin.
De kinderen worden groter, de zandbak krijgt minder aandacht, beetje bij beetje, of zelfs plots, willen ze wel eens helpen in de tuin. Niets belangrijker dan stelen met de ogen en goed luisteren.
boekjetuin4Maar af en toe willen ze ook wel eens iemand verrassen met weetjes die vader en moeder nog niet kenden, willen ze ook wel eens kreatief zijn met dingen uit de tuin, willen ze wel eens weten waarom een dennenboom geen bladeren heeft, vragen ze zich af wat het nut is van deze of gene insekt, of willen ze binnen gewoon gezellig in een tuinboek bladeren en lezen. Een boek dat, hoewel voor alle leeftijden, op hun maat geschreven en geïllustreerd werd.

'Een boekjetuin1boekje tuin', van de hand van Inge Bergh, Inge Misschaert, Kolet Janssen en met illustraties van Jurgen Walschot helpt hen op het "rechte pad".
In het hoofdstuk over de lente leren ze hoe ze hun zandbak kunnen omvormen tot een minimoestuin, leren ze waarom lieveheersbeestjes zo nuttig zijn, kunnen ze vader of moeder aansporen om een vergeten groente zoals warmoes te gaan zaaien, leren ze hoe ze een madeliefjeskrans maken, hoe ze lavendelsuiker maken, en nog zoveel meer.

boekjetuin3

Het is geen tuinboek zoals een ander, het is een lees- en doeboek, dat interesse opwekt voor de tuin. De tuin in al zijn aspekten. En interesse voor tuin en bloemen op jonge leeftijd kan leuke gevolgen hebben, lees maar hier: Veldbloemen, of hoe het begon.
Alleen voor kinderen en jonge tieners ? Neen !! Ik heb er ééntje, en doe het nooit meer weg. En er staan dingen in die ik nog niet wist, jawel.
Een aanrader.
ISBN 978-90-5838-609-0

En jong geleerd is oud gedaan, dat staat nog altijd als een paal boven water.


Illustraties: Jurgen Walschot, uit Een boekje tuin (De Eenhoorn)

16-03-10

De eerste

Net als voor de eerste bij, is het voor mij ook nogal druk dezer dagen.

de_eerste

Oude mensen in een hospitaal.... er komt heel wat heen en weer geloop bij kijken. De verse pyama's kunnen nauwelijks op tijd aangevoerd worden.
Daarom is het hier wat stiller nu.

11:55 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (23) |  Facebook

13-03-10

Beautiful Blogger Award

De vlag dekt de lading niet. Ik ben vast en zeker geen 'beautiful blogger'.
Of "Beautiful Blog Award" een betere titel geweest zou zijn, daar spreek ik mij niet over uit.

blogaward


In elk geval, ik ontving van Nana deze fantastische onderscheiding, waarvoor ik haar niet alleen volgens de spelregels, maar ook zomaar van harte dank.
Er zijn inderdaad spelregels gekoppeld aan zo'n award:
   - je moet de blogger van wie je de award ontving bedanken
   - je moet de award op je blog zetten
   - je moet de persoon die je nomineerde linken
   - je moet 7 interessante dingen vertellen over jezelf
   - je moet 7 andere bloggers nomineren
Net als Nana ga ik afwijken van de laatste regel. Ik nomineer niemand. Elke blog verdient het om genomineerd te zijn. Dus... iedereen die dit graag opneemt: doe het !!!

En nu nog 7 al dan niet interessante dingen over mezelf.

1) Ik ben heel loyaal, en zal niet rap iemand afvallen. Integendeel, ik zal zelfs lang - soms te ? - anderen verdedigen. 
2) Ik ben niet snel kwaad te krijgen. En als ik kwaad ben duurt het nooit lang. Maar o wee als het de dag nadien nog niet over is, dan komt het misschien nooit meer goed. 
3) Ik kan veel te moeilijk gewoon klaar en duidelijk "nee" zeggen. En soms wordt daar teveel gebruik of misbruik van genaakt. Mensen die me kennen zullen anderzijds wel merken als iets tegen mijn zin is, maar het ware misschien voor iedereen gewoon duidelijker als ik "nee" zou zeggen.
4) Ik voel me soms te snel en te veel verantwoordelijk voor iets of iemand. Als ik iets aanpak, als ik mij voor iets engageer, dan wil ik er voor zorgen dat er niemand is die ook maar één opmerking zou kunnen maken. Zodanig zelfs dat anderen soms zeggen "ge zijt zot dat ge dat allemaal doet".
5) Spiritualiteit is iets wat volledig aan mij voorbij gaat, en ik ben daar heel erg blij om. Ik krijg het soms een beetje op de heupen als ik merk hoezeer er nagedacht wordt over vanalles en nog wat. Het is wat het is.
En als je vindt dat het zou mogen veranderen, wel doé er dan wat aan. Weliswaar niet zonder overleg, maar zeker zonder eindeloos gepalaver en gemediteer.
6) Ik ben overwegend optimistisch
7) Ik heb wel een gloeiende hekel aan de hypocrisie van veel mensen. Een voorbeeld ? Mensen die na een vreselijk en dodelijk ongeval met drie fietsende studentes staan roepen om meer verkeerslessen in het onderwijs, maar ondertussen met zoonlief aan de hand aan het zebrapad niet kunnen wachten tot voor hen het licht op groen springt. Of ondertussen met de kinderen op de achterbank - waar die zelfde kinderen een uitstekend zicht hebben op de kilometerteller - hier en daar, of zelfs overal, te rap rijden.

11:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook

10-03-10

Viburnum Farreri

Alle foto's in dit postje uit eigen tuin en aanklikbaar. En van de variëtiet Viburnum Farreri 'Farrer's Pink'

viburnum_farreri_2

Er bestaan talloze Viburnums. Bladverliezend, bladhoudend. Winterbloeiers, voorjaarbloeiers, zomerbloeiers en herfstbloeiers.
viburnum_farreri_5Eén van de vroegste, of de laatste, afhankelijk van hoe je het bekijkt, is de Viburnum Farreri, syn. Viburnum Fragrans. Die heester bloeit immers in de late herfst en het vroege voorjaar, en bij zacht weer ook in de winter.
De plant is volledig winterhard. De ovale, scherp getande, donkergroene bladeren (hier niet getoond, want er zijn er nog geen) zijn bij het uitkomen in de lente bleekgroen tot bronskleurig, en in het najaar verkleuren ze naar rood-purper.

De hoogte viburnum_farreri_4bereikt ongesnoeid gemakkelijk 3 meter, de breedte gaat tot 2 meter. Waar voldoende plaats is kan de Viburnum Farreri gebruikt worden als haagplant. De snoei gebeurt het best in april, na de bloei.

Vanaf laat november tot maart draagt de stuik trossen met sterk geurende, buisvormige, witte tot bleekroze bloemen.
viburnum_farreri_1
Viburnum Farreri: wit tot lichtroze - bloeit voornamelijk na nieuwjaar
Viburnum Farreri'Candidissimum': volledig wit - bloeit al vanaf december
Viburnum Farreri 'December Dwarf': lichtroze - bloeit al vanaf november en blijft lager (tot anderhalve meter)
Viburnum Farreri 'Farrer's Pink', syn. Viburnum Farreri 'Roseum': donkerder roze, zeker bij gesloten bloemknoppen - bloeit al vanaf december
Viburnum Farreri 'Nanum': roze - bloeit al vanaf november en blijft lager (tot anderhalve meter)

viburnum_farreri_3

07-03-10

Oproep

Oproep aan alle pottendraaiers en pottenbakkers.

potten1       

Iemand die veel met planten bezig is, zowel voor binnen als voor op het terras, zal het al wel gemerkt hebben: het is niet gemakkelijk om mooie potten te vinden waar de plastieken plantcontainers goed in passen.
Nochtans zijn de afmetingen van plantcontainers min of meer gestandaardiseerd.

In tuincentra kan je vaak kamerplantjes kopen in heel kleine potjes: spotgoedkoop, en leuk om zelf verder groot te brengen. Zowel om ze te verpotten als om ze water te geven is het heel erg gemakkelijk als ze in plastieken containers kunnen opgekweekt worden.
Maar mochten de pottenbakkers overal ter wereld nu eens hun kreativiteit kombineren met een klein beetje logisch nadenken, de potten zouden zoveel beter afgestemd zijn op de plastieken containers. Geen toestanden zoals hieronder.

potten2 potten3 potten4

Daarom deze oproep aan alle pottendraaiers, waar ook ter wereld: neem eens wat lege plasiekpotjes mee naar de kursus, zodat jullie een mooi design én een nuttige bestemming kunnen kombineren !
De containertjes waarin de meeste zomerbloeiers worden aangeboden zijn heel erg bruikbaar om bvb. kamergeluk in te houden. Met een mooie kleien pot er rond, meer moet dat niet zijn. Die containers zijn bijna steeds de maat 10 of 10.5, zoals de 2-de en de 3-de pot van links, bovenaan: beide maat 10.5
Diameter bovenaan: 10.5 cm
Hoogte: +/- 8 cm
Diameter onderaan: +/- 7.5 cm.

potten5

04-03-10

Zonder woorden

Over krokussen valt veel te zeggen, er bestaan talloze soorten. Vroege, late, witte, blauwe, gele, paarse, gemengde, ....
Zoveel over te zeggen dat ik er niet aan begin.
Of toch: geef mij maar de felle kleuren.

Een wandelingetje door de tuin.
En aangezien zwarte krokussen niet bestaan heb ik voor een wit schaap gezorgd.

krokus_alom krokusjes_alom

21:46 Gepost door Geert in Bloembollen | Permalink | Commentaren (15) | Tags: krokus |  Facebook

03-03-10

Vuur

Een klein beetje plagiaat van bij Mamapippa.
Weinig tijd vandaag, maar haar blogje deed me aan vroeger denken.

Mijn broer speelde graag met vuur. Zo stak hij ooit in zijn slaapkamer een dweil, gedrenkt in wat benzine, in brand, maar veel herinner ik mij daar niet van, ik was nog te klein.
Hij was wel heel dikwijls met lucifers bezig. Tot......

Tot die ene keer. Een jaar of 15 moet hij geweest zijn, en zijn brommer - waarmee hij eigenlijk nog niet de straat op mocht - deed het alweer niet.
Vanalles had hij geprobeerd, en uiteindelijk bleef er volgens hem nog maar 1 mogelijkheid over: er was slechte benzine in de brommer. En hij zou zijn gelijk eens gaan bewijzen !
De benzine werd afgetapt, toch bijna een halve bidon vol. Hij goot de benzine in de riool - in die tijd stak dat nog niet zo nauw - en toen volgde de praktische proef.
Vanop enige afstand stak hij enkele lucifers in brand en gooide die in de riool. En.... er gebeurde inderdaad niets. Zijn gezicht straalde.
Enkele tellen later ging hij voorzichtig naar de riool, boog zich voorover om te kijken wat daar precies aan het gebeuren was, toen op dat moment een brandende lucifer, die wellicht in een spinneweb was blijven haperen, naar beneden viel,

Whaaaaaaammmmmm. En grote steekvlam. Kort maar krachtig.
Hij was niet verbrand, wonder boven wonder. Maar hij was volledig kaal. Al zijn haar was in één korte ruk afgebrand.

Hoe het met die brommer is afgelopen, dat weet ik niet meer.

11:14 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (11) | Tags: benzine, vuur, broer, brommer |  Facebook