26-02-10

Mijn reis naar Londen.

Onlangs was Mizzd in Londen. En ze had het daar goed.
Natuurlijk zijn er haar al veel voorgegaan, ook ik. Maar had ik het daar ook wel zo goed ?

Het moet ergens in 1983 geweest zijn. Ik was nog nooit de plas overgestoken, en plots werd ik door mijn baas gevraagd om als enige vertegenwoordiger van ons bedrijf een belangrijke vergadering bij te wonen, in Portsmouth. En ik zou overnachten in Londen. Voor de eerste keer gans alleen naar een vergadering, en dan nog wel in Engeland !

De meeting (want zo heet dat in Vlaanderen) was op een donderdag. Ik zou de woensdag in de namiddag overvliegen, overnachten in Londen, 's morgens de trein nemen naar Portsmouth, de meeting bijwonen, en nog dezelfde dag het omgekeerde trajekt afleggen.
Natuurlijk, hoe kon londen1het ook anders, was de eerste etappe al een probleem nog voor ze begonnen was: de woensdag om 17u gaf ik voetbaltraining, en ik had nog nooit een training overgeslaan, en wou dat liefst ook nu niet doen.
Gelukkig werd daar de weken voordien, na de zaterdagwedstrijd, tussen pot en pint een oplossing voor uitgewerkt. De vader van één van mijn spelertjes werkte in Zaventem en had daar wel iets te zeggen. En die woensdagnamiddag was hij van dienst. In plaats van een vlucht in de namiddag, zou ik de laatste vlucht naar Londen boeken, en die vertrok om 20u00.
Training tot 18u30, snel douchen, propere kleren aan, en dan naar Zaventem. Alles was geregeld: hij had londen2mij uitgelegd waar er een parking gereserveerd was, en naar welke ingang ik mij moest begeven. En inderdaad, ik kwam daar toe om 19u45 en dat liep daar zeer vlot; hij stond mij op te wachten, begeleidde mij naar de check-in (alleen handbagage), waar speciaal voor mij een loket werd opengemaakt, en nam me mee naar de gate. Iedereen zat al te wachten in het vliegtuig en toch verwelkomde de boordkommandant mij met een brede glimlach. En de hostessen ook :-)

Eten op het vliegtuig deed ik niet, dat zou ik straks wel in het hotel doen. En het zou mij smaken, want het was al van 's middags geleden dat ik iets had binnengespeeld.
Maar dat mislukte. Eer ik het vliegtuig had verlaten, buiten stond, een taxi had genomen, en aan het hotel geraakte, was het restaurant daar gesloten. Ik besloot om van de nood een deugd te maken, en vroeg in bed te kruipen. Zo zou ik de honger niet te lang voelen, zou ik 's morgens goed uitgerust op de meeting aankomen, en zou ik dubbel zoveel trek hebben om eerst een uitgebreid Engels ontbijt te proeven.

's Morgens was ik ruim op tijd wakker voor een verkwikkende douche. Ik was op alles voorzien, londen3want ik moest er op mijn eerste buitenlandse opdracht toch een beetje proper uitzien, en had dus natuurlijk mijn scheerapparaat mee.
Klein probleem echter: het paste niet in het stopkontakt in Engeland. Om een lang verhaal kort te maken, eer ze mij daar in het hotel aan een "normaal" stopkontakt konden helpen was er zeker 20 minuten gepasseerd, was ik zo zenuwachtig als maar kon zijn, was ik doodsbang geworden om strakt mijn trein ook nog te missen, en besloot ik maar om het ontbijt op mijn buik te schrijven en onmiddellijk te vertrekken naar het station. Omvallen van de honger zou ik wel niet doen, en ze hadden mij op het werk gezegd dat er tijdens zo een meeting 's middags uitgebreid geluncht werd.

Ik haalde nog net de trein, en was opgelucht dat ik op tijd bij BAe (British Aerospace) aankwam. Tijdens de meeting zat ik de hele tijd op mijn horloge te kijken, verlangend naar 12u, wanneer we zouden gaan lunchen. Want ondertussen had ik toch wel wat honger gekregen.

Het werd 12u30 en de meeting schoot niet goed op. Ik had wel al gemerkt dat er nog waren die op hun horloge zaten te kijken, wellicht begonnen die ook serieuze honger te krijgen.
Maar 't werd snel londen4duidelijk waarom ze op hun horloge zaten te kijken. De voorzitter van de meeting begon plots iets te brabbelen over "nog veel punten te bespreken", "vliegtuigen die moesten gehaald worden" en "een lunch die dan misschien beter gewoon werd overgeslaan". Of dat iedereen daar mee akkoord kon gaan ? En iedereen was akkoord, opgelucht zelfs.
Iedereen ? Ja, iedereen. Ik ging mij daar niet belachelijk maken door mijn verhaal te vertellen; 'k had het trouwens zo al lastig genoeg op mijn eerste buitenlandse meeting.

Neen, op londen5de terugreis was er geen tijd in het station om iets te eten, ook niet in de luchthaven; zelfs op het vliegtuig werd er "omwille van een aktie van het cateringpersoneel" alleen koffie aangeboden.
Die avond heb ik aan het eerste het beste frietkot in Zaventem dorp de heerlijkste frieten gegeten die er zijn. Met drie frikandellen !!

11:52 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (14) | Tags: bae, british aeropsace, londen, geen eten |  Facebook

24-02-10

Saai (?) maar interessant - 2

Op 5 november vorig jaar had ik een eerste postje met wat theorie over grond en bodem.
Nu de tijd is aangebroken om één en ander in de praktijk te brengen, volgt een tweede hoofdstukje, over de structuur van de grond.
Opnieuw een ingekorte versie van iets wat je kan lezen op de website van vasteplantenkweker Jan Spruyt-Van der Jeugd.

Ik wil van de gelegenheid ook gebruik maken om iedereen die graag een mooi gazon heeft nog eens mee te nemen naar mijn postje van ruim een jaar geleden: werken aan een mooi gazon: NU !

Een goede bodemstructuur, wat is dat?

Grond is samengesteld uit verschillende gronddeeltjes, elk met een eigen grootte en specifieke eigenschappen. Afhankelijk van deze samenstelling kan men de grondtypes indelen in verschillende grondsoorten.
Men spreekt van lichte grond wanneer deze veel zanddeeltjes (grote gronddeeltjes) bevat.
Men spreekt van zware grond als er meer leem en klei is (zeer kleine gronddeeltjes).
Afhankelijk echter van de grondsoort spreekt men ook van de structuur van een bodem. Met de bodemstructuur bedoelt men de manier waarop de verschillende bodemdeeltjes aan elkaar verbonden zijn. Dit kunt u niet direct in een labo meten, maar kunt u wel zelf ter plaatse waarnemen.
Voor de bodemstructuur kan men een onderscheid maken tussen de bouwvoor (= de bovenste 25 cm) en de ondergrond (dieper dan 30 cm).

De ondergrond.
De ondergrond moet liefst voldoende doorlatend zijn voor insijpelend regenwater en ook voor de beworteling. Vóór een nieuwe aanplanting worden verharde lagen in de ondergrond dan ook best gebroken door een diepe grondbewerking.
Let er hierbij wel op dat de minder goede grond uit de ondergrond niet teveel naar de bouwlaag gehaald wordt. Daarom kan het maken van een voldoende diepe plantput, waarbij u de onderste grond wel goed losmaakt maar toch onderin de put laat, een goede oplossing zijn.
De bouwlaag.
Voor de bouwlaag spreekt men van een goede bodemstructuur wanneer de grond voldoende kruimelig is en in uw handen gemakkelijk uiteenvalt in verschillende kruimels van grond.
Een dergelijke kruimelige structuur is ideaal voor een goede beworteling van de planten. Het zorgt voor een goede vochtverdeling in de bodem en voor een goede ontwatering bij overvloedige regenval.
want, naast water is voldoende lucht in de bodem van essentieel belang om een gezonde en goede beworteling te verkrijgen en te behouden.

Humus.
Van groot belang voor het bekomen en behouden van een kruimelstructuur is de aanwezigheid van voldoende humus (ca. 3 à 4%). Deze humus zorgt er voor dat de grondkorrels beter zullen samenhangen tot de gewenste grondkruimels.
Essentieel hierbij is een rijk en actief bodemleven, dat nodig is voor een goede beworteling. Dat bodemleven zet tevens organische stof om in voedingsstoffen en humus.
Ook een bekalking heeft een positief effect op de bodemstructuur en het bodemleven.

Bodembewerking.
Tot slot wensen we ook het belang van gepaste bodembewerking te benadrukken. Hiermee bedoelen we dat het raadzaam is om gronden op een geschikt tijdstip te bewerken met geschikt materiaal.
Bijvoorbeeld zware gronden niet bewerken wanneer deze te nat liggen. Een nieuwe tuin niet bewerken met te zware machines.

Een goede bodemstructuur is dus de basis voor mooie (vaste) planten. 
Een nieuwe aanplanting is het uitgelezen moment om de bodemstructuur te verzorgen en extra organisch materiaal in de bodem te brengen. Dit kan men eventueel doen met mest of composten.
Wel oppassen voor verbranding van de nog jonge wortels indien deze producten te vers zijn. Vooral het gebruik van vers organisch materiaal in de plantgaten wordt sterk afgeraden.
Een veiliger alternatief om extra organische stof in te brengen, zijn de gedroogde en gesteriliseerde bodemverbeteraars, zoals bijvoorbeeld gedroogde 'koe-kuiken-paardenmest' of beter nog speciale producten zoals 'Vivimus' van DCM. Dit laatste is een natuurlijk product specifiek samengesteld om bij te mengen in de plantgaten. Dit product op basis van tuinturf is erg rijk aan organische stof en humus. Doordat er extra kalk aan toegevoegd werd, heeft het in tegenstelling tot pure turf geen verzurende werking op uw bodem-pH. Het bevat ook voldoende en geschikte voeding voor een goede begingroei en is tevens rijk aan nuttig bodemleven.

De praktijk bij mij ?
Afgestorven materiaal de ganse winter laten liggen, zodat de bodem niet toeslaat door regen en sneeuw. Ondertussen wordt een deel van die afgestorvengorenmassa omgezet in humus. De rest wordt in het voorjaar - nu dus - opgeruimd en gecomposteerd: zie hier. De compost van het jaar voordien wordt uitgestrooid.

opkuis1_240210 opkuis2_240210

21-02-10

100.000 en nog iets

Eergisteren, vrijdag, nam ik de kaap van 100.000 bezoekers. Aan al deze bezoekers, de trouwe en de sporadische, hartelijk dank.
Ik zal jullie nog een tijdje weetjes en informatie blijven geven over bloeiende planten. Korrekte informatie, gebaseerd op eigen ondervinding en altijd weer getoetst aan boekenkennis.
Van tijd tot tijd afgewisseld met mijn eigen kijk op bepaalde dingen.

Ik zal dáár maar meteen mee beginnen.
'k Heb mij lang kunnen inhouden (bijna een week), maar met wat ik nu weer hoorde lukt dat niet langer.

Het gaat over 210210_1de treinramp. Dus ik wik en weeg mijn woorden zorgvuldig.
Natuurlijk voel ik medeleven met alle passagiers die op de trein zaten, met de slachtoffers, en met de familie en vrienden van die slachtoffers.
Maar kunnen we a.u.b. terug een beetje normaal doen ?
Een kollektieve schreeuw voor meer veiligheid bij het spoorverkeer, de politiek die tracht munt te slaan uit de gebeurtenissen, een parlementaire onderzoekskommissie, een stille optocht in Bergen, lezers die de kranten bestoken met lezersbrieven over hoe erg het wel niet is, iedereen wil dat het veiliger wordt,....

Natuurlijk is het erg.
Maar gaan we niet opniéuw voorbij aan iets waarvoor we niet alleen maar naar een ander kunnen wijzen, maar ook zelf de hand in eigen boezem moeten steken ?
Mag ik dus voorstellen dat we voortaan bij elk 18-de slachtoffer in het autoverkeer ook eens met z'n allen stil staan bij dié verantwoordelijkheid ? 210210_2Niet alleen zullen we dan konstateren dat we, i.p.v. eens om de 20 jaar, zowat wekelijks wel aan 18 slachtoffers komen (ik overdrijf misschien - gelukkig !), ook zullen we moeten konstateren dat de verantwoordelijkheid daarvoor nu eens bijna uitsluitend bij onszelf ligt.
Hetgeen maandag laatstleden gebeurde, wil ik geenszins minimaliseren, maar mag ik aan iedereen vragen dat zij hun eigen verantwoordelijkheid in het verkeer, dag in dag uit, ook niet minimaliseren ? Of zelfs ontvluchten ?
Morgen maandag begint de school opnieuw, na de krokusvakantie. Meer dan waarschijnlijk zal ergens minstens één kind 's avonds niet in zijn eigen bedje slapen, maar in het ziekenhuis. Het zal de kranten niet halen, en misschien behoort de "schuldige " wel tot de groep die nu nog mee staat te schreeuwen voor meer veiligheid bij het spoor. Maar eens in de vertrouwde omgeving van ons eigen stuur gelden andere regels en overwegingen...
Maandag een onschuldig verkeersslachtoffer, dinsdag een onschuldig verkeersslachtoffer, woensdag een onschuldig verkeersslachtoffer, ..... maak zelf de som, we zullen snel aan 18 zitten.

Verontwaardigd over mijn visie op het treinongeval ? Dan heeft u mijn boodschap niet begrepen. Of wilt u ze niet begrijpen.

18-02-10

Nostalgie...

Pure nostalgie.
Nochtans heb ik die periode niet echt bewust meegemaakt, daarvoor ben ik net iets te jong. Maar een oudere zus met platen van The Beatles beïnvloedt een mens danig.
Ik luisterde in 't geniep, 's avonds onder mijn dekens, naar Radio Luxemburg. Op de Lange Golf. Die zender had de eigenschap van om de paar minuten enkele seconden weg te deemsteren, om nadien langzaam terug te komen. Het hoorde erbij.

En op een dag...... op een dag kondigden ze 12u non-stop The Beatles aan. Van 18u 's avonds tot 6u 's morgens. Lennon trok meer en meer met Yoko Ono op, en McCartney lag steeds moeilijk in de groep; steeds vaker werd het einde van de groep aangekondigd.
Ik moest en ik zou die non-stop uitzending op mijn overjaarse bandrecorder opnemen. Een jaar of dertien was ik toen. De radio in de woonkamer had geen langegolfontvangst, dus restte er eigenlijk maar één serieus alternatief: een klein portatiefje. Niet met een rechtstreekse verbinding, maar met een echte micro werd alles opgenomen.
Hét probleem daarbij was: hoe vermijd ik dat iedereen die mij tussen 18u en pakweg 24u zot komt verklaren met zijn of haar stem ook nog eens niet in mijn opnames staat ?
Zo komt het dat ik de ganse nacht in afzondering ging in de garage, weggkropen in de auto van mijn vader, om zo weinig mogelijk storend achtergrond geluid te hebben. Tegen 's morgens had ik ALLE nummers van The Beatles op mijn bandopnemer.

En dit was één van mijn favorieten. Ja, natuurlijk een Lennon-nummer. Toen al !!
Ik krijg er nog steeds rillingen van.

15-02-10

Hoop in bange dagen

Bijna iedereen heeft er nu stilaan de buik van vol. Als we naar buiten kijken zouden we het niet onmiddellijk vermoeden, maar de lente bereidt zich voor. Langzaam maar zeker; vooral langzaam dit jaar.

Ik ging vorige vrijdag op inspektie in de tuin.
Het sneeuwklokje en de krokus behoeven weinig uitleg. Ze staan er al, maar laten bij deze temperatuur hun hartjes niet bewonderen.

150210_1 150210_2

Er zit dus al leven in de tuin. En niet alleen maar dingen die we leuk vinden en waar we naar verlangen. Klik maar eens op onderstaande foto, en het wordt duidelijk: de slakken (in mijn tuin zijn dat naaktslakken), zijn ook al van de partij. Ze laten zich nog niet zien, maar hun aktiviteit is wel al waar te nemen.
150210_3

Erica's mogen in geen enkele tuin ontbreken, zij geven wat kleur aan de winter. Welke soort ik staan heb, durf ik niet met zekerheid zeggen, ze staan er al heel erg lang, en in die tijd noteerde ik nog niet alles. Eén ding is zeker: ze zijn niet bewerkt met de verfspuitbus of met andere rommel. Ik vraag mij trouwnes af wie zo'n dingen koopt. Erica's geven piepkleine bloemtjes, maar ze zijn wel prachtig. Klik maar op onderstaande foto.
150210_6

En dan de winterakoniet. Beide foto's ook aanklikbaar, en de bloemetjes zijn ook al aangetast door de eerste slakken.

150210_4 150210_5

Eranthis behoort tot de Ranunculaceae. Het zijn polvormende knolgewassen met komvormige bloemen (al is dat hier nog niet te zien - ze staan nog niet open) en kraagachtige, ronde schutbladen die zijn samengesteld uit vingervormige lobben. Ze worden niet hoger dan 8 à 10 cm., en bloeien op het einde van de winter en in het vroege voorjaar.
Ze hebben absoluut voorkeur voor halfschaduw en humushoudende grond die goed doorlaat, maar best niet uitdroogt in de zomer. Daarom zijn ze zo geschikt als onderbeplanting bij struiken. In de zomer sterven ze volledig af, maar het volgende voorjaar zijn ze daar terug.
Vermeerderen kan door zaad in de herfst, of - gemakkelijker - door deling van de kluiten onmiddellijk na de bloei, wanneer het blad er nog aan zit.
Let op: alle delen van de Eranthis kunnen bij inwendig gebruik lichte maagstoornissen veroorzaken, en het sap kan de huis irriteren.
Meest voorkomend is de Eranthis hyemalis. De Eranthis x tubergenii Guinea Gold vormt de grootste bloemen, en is een kruising tussen Eranthis cilicica en Eranthis hyemalis

13-02-10

Een kippevelmoment

Ruim 10 jaar geleden liep ik wekelijks 50 km, en om de 2 weken een toer van 20 km. Tot ik druppels in mijn ogen moest doen omwille van glaucoom, en die druppels bevatten betablokkers.
Ik vergeet het nooit. Van de ene dag op de andere was het gedaan. Lopen, alles wat je wil, maar ik moest geregeld een eindje stappen tussendoor, daar was niets aan te doen.

Anno 2010, drie stukjes meniscus armer, steunzolen rijker én de verlossing via een "second opinion" dat ik geen glaucoom heb en mijn druppels met betablokkers mag achterwege laten (daarover later meer).
Net als toen voelde ik het verschil quasi van de ene dag op de andere. Ik was altijd wel blijven lopen, maar het ging plots weer beter.

Gisteren was, onverwacht eigenlijk, een glorieuze dag. Voor een buitenstaander niets speciaals, voor mij heel erg leuk, zelfs belangrijk.
Na een drietal km opwarmen kwam ik aan de watersportbaan in Gent, waar Stefaan Engels sinds 1 januari elke dag een marathon afwerkt, met als ultiem doel een jaar lang, 365 dagen, elke dag een marathon te lopen. Dit is de link naar zijn website. Tot nu toe liep Stefaan nog geen kilometer alleen, altijd zijn er wel mensen die hem één of enkele rondjes vergezellen.
Het was koud, en de vrieswind waaide matig uit het oosten, maar de zon scheen uitbundig. En ik besloot de groep van een man of 8 tegemoet te lopen, en een rondje van 5 km samen met hen te doen. Het ging verbazend gemakkelijk, en nogal rap dacht ik "waarom geen twee rondjes?"

En het is gelukt, het is verrassend goed gelukt. Ik had zelfs meer gekund. Méér dan 10 jaar was het geleden, maar eindelijk liep ik nog eens 10 km zonder onderbreking.
Ik ben zo blij als een klein kind. Het klinkt banaal, en het is ook banaal, maar geluk zit soms waar je het niet verwacht. 
En ik begin al weer te dromen om tóch ooit een marathon tot een goed einde te brengen.

11-02-10

Osteopathie

Ik vertoon een aantal eigenaardigheden. Ze allemaal opnoemen is een quasi onbegonnen werk, ik zal mij beperken tot die waar ik ondertussen van af ben. Meer dan waarschijnlijk dankzij de osteopathie.

Ten eerste. Ik kan, of liever ik kon, dienen osteo3als kompas. Van kleinsaf, zolang ik mij kan herinneren, ben ik altijd een goede slaper geweest. Op één voorwaarde echter: mijn hoofd moest altijd in dezelfde windrichting liggen. Werd daar van afgeweken, dan stond ik 's anderendaags gegarandeerd licht duizelig op.
Als kind is het plezant uw kamertje eens her in te richten. Gezien de afmetingen van onze kamertjes bleef dat bij mij in de praktijk beperkt tot mijn bed ondersom te laten opmaken, zodat ik met mijn hoofd lag waar voordien mijn voeten lagen. Het duurde telkens enkele dagen eer ik daaraan gewoon geraakte.
Zo ook op vakantie: ik kon van elk bed bepalen of het wel of niet dezelfde orientatie had als mijn bed thuis. Eventjes er op gaan liggen was voldoende. Geloof het of niet, maar het klopte echt wel.

Ten tweede. Los van de orientatie van mijn bed kon ik geregeld 's morgens toch wakker worden met een duizelig gevoel. Dat bleef dan voor de rest van de dag zo, 's anderendaags was dat dan weer over.

Ten derde. Ik had frekwent bonkende osteo2hoofdpijn. Die kon op elk moment van de dag opduiken. Gebeurde het 's morgens, dan had ik pech, was het tegen de avond, dan had ik geluk. Immers, maar één ding was zeker, ze ging alleen weer weg na een nachtje slapen.

Een dikke tien jaren geleden werd die duizeligheid dermate storend, ook omdat ze dag na dag begonop te treden, dat ik het zelf onverantwoord begon te vinden om met de auto dagelijks naar A'pen te rijden. En ik trok naar de huisdokter. Bleek dat alles rond mijn nek geblokkeerd was, en hij raadde mij aan een kinesist op te zoeken. "Of neen", zei hij, "misschien is een osteopaat wel beter." Hij mocht dat eigenlijk niet al te duidelijk zeggen, want kollega's kinesisten hoorden dat niet graag.
Na twee sessies was ik van de duizeligheid verlost, nog twee weken later had ik voor de allerlaatste keer hoofdpijn, en of ik met mijn hoofd naar het noorden, het oosten, het westen of het zuiden lig, het kan mij allemaal niets meer schelen. Ik slaap en word gezwind weer wakker.

Toeval ? Ik denk het niet.
Sindsdien ga ik om de drie maanden voor een onderhoudsbeurt. 'k Heb dan daarbij nog het geluk dat het niet bij een osteopaat is, maar wel bij een osteopate.

osteo1

09-02-10

Bijna zwanger

setteNiet ik natuurlijk, maar de hovawart hiernaast op de foto. Dat wordt dus de moeder van mijn nieuw hond. Twee jaar na Aran komt Jolan.

Binnen een tweetal weken wordt moeder hovawart gedekt, in Tsjechië dan nog wel.
En dan is het twee keer bang afwachten. De eerste keer of de verre reis niet tevergeefs zal geweest zijn. En de tweede keer welke kleurmengeling er in het nestje puppy's zal te zien zijn. Ik ben de tweede in rij voor een zwartblond teefje, dus hopen maar dat er twee zijn.

arannekeHovawarts zijn er in drie kleuren: zwart, zwartblond en blond, waarbij zwart zelden voorkomt. Mijn voorkeur gaat ontegensprekelijk uit naar zwartblond, zoals Aran. En dan loopt er hier in juni/juli weer een kleine Aranneke rond: Jolanneke.
't Zal een aanpassing worden, maar ik ben er klaar voor. Een kopij van Aran zal het niet zijn, dat besef ik goed. Ik had het geluk met Aran meteen de perfekte hond in huis te hebben: vrolijker, optimistischer en liever dan Aran kan een hond moelijk zijn.
Elke hond is anders, maar Jolan en ik, wij gaan er het beste van maken.

11:51 Gepost door Geert in Hovawart | Permalink | Commentaren (18) | Tags: aran, jolan |  Facebook

07-02-10

Een zwaar dilemma

Tussen twee foto's die het onomkeerbaar bewijs vormen dat de lente van 2010 in aantocht is, een wat zwaarwichtig verhaal. Als kontrast kan het tellen.

krokus_050210

Sinds vrijdagavond is ons vader van 85 jaar terug in het rusthuis, maar daarmee zijn de problemen niet van de baan. Integendeel, ze stellen zich scherper dan ooit te voren. En er zal binnenkort een moeilijke beslissing moeten genomen worden.


Even een korte schets van zijn situatie
  • In oktober 2009 bleek dat omwille van problemen met prostaat en verkalkte urinewegen een blaassonde moest geplaatst worden. En dat i.p.v. een operatie, die teveel risico's inhield.
  • Zijn toestand was toen al licht dementerend.
  • Al gauw bleek dat dit voor hem niet de ideale oplossing was: 9 op de 10 patienten aanvaarden dat, maar we zijn nu anderhalf jaar verder en dit "vreemd voorwerp" was bij hem aanhoudend het onderwerp van "experimenten", zoals uittrekken, doorsnijden, leeglaten, gewoon aan prutsen, weer doorsnijden, ... Met veelvuldige opnames in spoed tot gevolg. Gelukkig telkens kortstondige opnames van enkele uren.
  • Begin december tradt een blaasonsteking op, waarna ook MRSA (de ziekenhuisbacterie) werd opgemekrt in zijn urine
  • Gevolg, zolang die MSRA er is, absolute isolatie in het rusthuis. Hij mag zijn kamer niet meer uit, en verkommert in eenzaamheid. Het rusthuis deed een aanvraag om hem toch in de groep toe te laten, maar dit is geweigerd. Regels zijn regels, en de ziekenhuisbacterie is gevaarlijk voor oudere mensen.
  • We zijn twee maanden verder, en de blaasontsteking komt en gaat, met koortsopstoten en met een verstopte sonde (door de etter die stolt tijdens haar weg door de sonde). En dus met opnames in het hospitaal tot gevolg.
  • Tijdens koortsopstoten schakelt de dementie een versnelling hoger, zo had hij vorige woensdag al zijn kasten geleegd, en een aantal dingen van de muur gehaald: hij ging verhuizen, terug naar huis.
    En waar hij zich in "normale" toestand bij alles neerlegt, was overnachten in het hospitaal een zwaar probleem voor hem, want er stond zogezegd een familievergadering op het programma die avond, en al zijn broers en zussen zaten op hem te wachten. De kamer in het hospitaal was ook veel te klein om al zijn kinderen (bij mijn weten 5) te slapen te leggen.

Waar draait het nu om ?
  • Volgens de laatste briefing van de uroloog is de kans zeer klein de de blaasontstekingen nog zullen verdwijnen: eens die er zijn bij een patient met een sonde zorgt het vreemd voorwerp in de blaas ervoor dat ze zo goed als niet behandelbaar zijn.
    Dus: om de twee weken enkele dagen, in volledig verwarde toestand, in het hospitaal ?
  • Eveneens volgens de uroloog is meteen ook de kans zeer klein dat de MRSA besmetting nog zal verdwijnen.
    Dus: de rest van zijn dagen moederziel alleen op zijn kamer in het rusthuis, verstoken van elk kontakt met de andere bejaarden en aktiviteiten
  • "We moeten in de huidige situatie goed overwegen of een operatie, die een groot risico inhoudt, toch geen betere oplossing is", zo sprak de uroloog van wacht donderdag laatstleden. Als hij die operatie doorstaat, is hij van de sonde verlost, en zal de blaasontsteking en de MRSA besmetting wél kunnen overwonnen worden.

De komende weken zal ik dus allerlei adviezen inwinnen, bij de huisarts, bij zijn vaste uroloog (die nu nog een week op vakantie is), en bij het rusthuis. Het advies van het rusthuis ken ik ondertussen wel al: zij verkiezen absoluut een bejaarde die desnoods volledig incontinent is maar in de groep kan verblijven boven iemand die, waar hij ook komt, een spoor van met MSRA besmette urine achterlaat. Want overal, te pas en te onmpas, draait hij het kraantje van zijn sondezak open.
Eens alle informatie er is, is het aan ons, zijn kinderen, om te beslissen: een operatie die hij misschien niet overleeft, of nog enkele jaren (?) in eenzaamheid, op en af tussen het rusthuis en de kliniek, niet wetende wat hem overkomt.

Een serieus dilemma.
Gelukkig is er de lente die in aantocht is, en zo gaat het leven door.

sneeuwklokje_050210

03-02-10

Even een onderbreking

Vandaag werd mijn vader weeral gehospitaliseerd, en daardoor zal het bloggen op een zeer laag pitje komen te staan.
Niet dat ik daar zo van ondersteboven ben, maar er kruipt gewoon veel tijd in, en die heb ik bij het uitkomen van de lente niet in overvloed. De komende dagen zaten zo al bijna volledig vol gepland.
Als jullie mij niet tegenkomen op de blogronde, er is een geldig excuus.

20:38 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook