07-02-10

Een zwaar dilemma

Tussen twee foto's die het onomkeerbaar bewijs vormen dat de lente van 2010 in aantocht is, een wat zwaarwichtig verhaal. Als kontrast kan het tellen.

krokus_050210

Sinds vrijdagavond is ons vader van 85 jaar terug in het rusthuis, maar daarmee zijn de problemen niet van de baan. Integendeel, ze stellen zich scherper dan ooit te voren. En er zal binnenkort een moeilijke beslissing moeten genomen worden.


Even een korte schets van zijn situatie
  • In oktober 2009 bleek dat omwille van problemen met prostaat en verkalkte urinewegen een blaassonde moest geplaatst worden. En dat i.p.v. een operatie, die teveel risico's inhield.
  • Zijn toestand was toen al licht dementerend.
  • Al gauw bleek dat dit voor hem niet de ideale oplossing was: 9 op de 10 patienten aanvaarden dat, maar we zijn nu anderhalf jaar verder en dit "vreemd voorwerp" was bij hem aanhoudend het onderwerp van "experimenten", zoals uittrekken, doorsnijden, leeglaten, gewoon aan prutsen, weer doorsnijden, ... Met veelvuldige opnames in spoed tot gevolg. Gelukkig telkens kortstondige opnames van enkele uren.
  • Begin december tradt een blaasonsteking op, waarna ook MRSA (de ziekenhuisbacterie) werd opgemekrt in zijn urine
  • Gevolg, zolang die MSRA er is, absolute isolatie in het rusthuis. Hij mag zijn kamer niet meer uit, en verkommert in eenzaamheid. Het rusthuis deed een aanvraag om hem toch in de groep toe te laten, maar dit is geweigerd. Regels zijn regels, en de ziekenhuisbacterie is gevaarlijk voor oudere mensen.
  • We zijn twee maanden verder, en de blaasontsteking komt en gaat, met koortsopstoten en met een verstopte sonde (door de etter die stolt tijdens haar weg door de sonde). En dus met opnames in het hospitaal tot gevolg.
  • Tijdens koortsopstoten schakelt de dementie een versnelling hoger, zo had hij vorige woensdag al zijn kasten geleegd, en een aantal dingen van de muur gehaald: hij ging verhuizen, terug naar huis.
    En waar hij zich in "normale" toestand bij alles neerlegt, was overnachten in het hospitaal een zwaar probleem voor hem, want er stond zogezegd een familievergadering op het programma die avond, en al zijn broers en zussen zaten op hem te wachten. De kamer in het hospitaal was ook veel te klein om al zijn kinderen (bij mijn weten 5) te slapen te leggen.

Waar draait het nu om ?
  • Volgens de laatste briefing van de uroloog is de kans zeer klein de de blaasontstekingen nog zullen verdwijnen: eens die er zijn bij een patient met een sonde zorgt het vreemd voorwerp in de blaas ervoor dat ze zo goed als niet behandelbaar zijn.
    Dus: om de twee weken enkele dagen, in volledig verwarde toestand, in het hospitaal ?
  • Eveneens volgens de uroloog is meteen ook de kans zeer klein dat de MRSA besmetting nog zal verdwijnen.
    Dus: de rest van zijn dagen moederziel alleen op zijn kamer in het rusthuis, verstoken van elk kontakt met de andere bejaarden en aktiviteiten
  • "We moeten in de huidige situatie goed overwegen of een operatie, die een groot risico inhoudt, toch geen betere oplossing is", zo sprak de uroloog van wacht donderdag laatstleden. Als hij die operatie doorstaat, is hij van de sonde verlost, en zal de blaasontsteking en de MRSA besmetting wél kunnen overwonnen worden.

De komende weken zal ik dus allerlei adviezen inwinnen, bij de huisarts, bij zijn vaste uroloog (die nu nog een week op vakantie is), en bij het rusthuis. Het advies van het rusthuis ken ik ondertussen wel al: zij verkiezen absoluut een bejaarde die desnoods volledig incontinent is maar in de groep kan verblijven boven iemand die, waar hij ook komt, een spoor van met MSRA besmette urine achterlaat. Want overal, te pas en te onmpas, draait hij het kraantje van zijn sondezak open.
Eens alle informatie er is, is het aan ons, zijn kinderen, om te beslissen: een operatie die hij misschien niet overleeft, of nog enkele jaren (?) in eenzaamheid, op en af tussen het rusthuis en de kliniek, niet wetende wat hem overkomt.

Een serieus dilemma.
Gelukkig is er de lente die in aantocht is, en zo gaat het leven door.

sneeuwklokje_050210

Commentaren

wel..... ik heb makkelijk praten aangezien ik heb van op afstand kan beoordelen en er emotioneel niet bij betrokken ben maar ik kies voor een operatie dan. En ik vermoed, geert, dat jij dat ook al besloten hebt, onbewust misschien, maar de manier waarop je je logje verwoordt, nijgt meer naar positief voor een operatie dan negatief. Je vader zal dan misschien nog een paar 'aangename' maanden of jaren voor de boeg hebben (voor zover je dat nog hebt in demente toestand), terwijl hij anders (en JIJ ook) geen leven meer hebt.....

Ik denk niet dat dit een dilemma hoeft te zijn, ik denk dat het meest logische een operatie is. En gezien zijn leeftijd houdt dit een risico in, ja, maar anders? Eigenlijk heb je toch geen keuze, je kan op die manier zoals nu, ook niet verder, dat is noch voor hem, noch voor jou houdbaar.

Mijn mening he Geert, heel makkelijk gezegd voor mij, ik weet het.

Euhm: mijn baas zijn papa waar ik naar de begrafenis van gegaan ben vrijdag, was ook in zo een soort situatie verzeild. Hij is uiteindelijk gestorven.... maar om 't cru te zeggen: hij was al aan 't ontbinden voor hij dood was. Snap je? dat wil je geen mens aandoen hoor, dat is verschrikkelijk....


Veel sterkte Geert, 't is en blijft een beslissing waar je 100% moet achter staan. Jezelf iets verwijten nadien mag je zeker nooit doen!!

Gepost door: Blah | 07-02-10

dat is een heel zwaar dilemma Geert
jullie zullen goed moeten overleggen en uiteindelijk jullie gevoel volgen.
Zelf weet ik wat ik zou doen, denk ik, want je moet er natuurlijk eerst voor staan
Succes en sterkte met het maken van de beslissing

Gepost door: fotorantje | 07-02-10

*** Ik ben het met Blah eens, mijn eerste gevoel tijdens het lezen was kiezen voor de operatie, ik kies voor kwaliteit ipv kwantiteit...
Maar inderdaad, jullie moeten die beslissing nemen en er volledig achterstaan!!!
Sterkte!!!

Gepost door: Tal | 07-02-10

Goh Geert, Niet gemakkelijk maar het moet inderdaad geen dilemma zijn. Ik kan heel goed begrijpen wat er in je omgaat ook het verleden speelt hier een sterke rol in zou ik denken, niet? Maar iemand laten vereenzamen ook al is hij dement, is denk ik toch geen optie? Mijn grootmoeder die niet dement is maar door een verkeerde diagnose in het ziekenhuis voor ze naar een rusthuis moest zit tussen de demente personen. Voor haar is dat soms frustrerend ook al is ze al 93 jaar. Ze kan gelukkig nog rondwandelen en de verpleging is o zo blij dat ze nog iemand hebben waar ze eens een babbeltje mee kunnen maken. Ook al zit ze niet op haar plaats het contact met de mensen is héél belangrijk! Hoe oud ze ook zijn en ook al zijn ze dement. Dat zie je aan al die mensen als we op bezoek gaan. En voor ons is het gemakkelijk praten het is zoals ook Blah het zegt.
Ik wens je veel sterkte en moed bij de beslissing die er moet genomen worden.
heel veel liefs!
a3eindje

Gepost door: a3eindje | 07-02-10

Geert Misschien gaan 'wij' daar lichter over dan jij, omdat het onze vader niet is.
Maar eenzaam en alleen, als ik mag kiezen, sorry, ik denkt dat99% van de mensen zo niet wil verder leven, want dat is geen leven.
De operatie is een risico, zo blijkt, maar ik zou dan toch het risico nemen met als optie een beter leven dan langer te mogen leven, helemaal alleen en verward. Daar heeft je vader niks aan.
Als jullie opteren geen operatie te doen, dan denk ik dat jullie (met alle begrip!) dit eerder zouden doen omdat jullie geen risico willen nemen en jullie vader 'zeker' nog langer aan jullie zijde zullen hebben. Ik denk ook dat de last wel hoog is mocht de operatie niet goed aflopen jullie dit persoonlijk zullen opvatten.
Ik denk ook wel dat jullie alle 5 dezelfde mening moeten delen. Want stel dat het 4 tegen1 is voor operatie en het loopt verkeerd dan kan dat serieuze gevolgen hebben in jullie broer/zusrelaties.
Veel praten en ook denken 'zou ik eenzaam en verward willen leven? Of zou ik toch het risico nemen op een kwalitatiever leven?'
Dan denk ik dat daar wel een duidelijk antwoord kan op gegeven worden.

Gepost door: Patsy | 07-02-10

lieve geert,

dit is héél erg moeilijk,...

voor mijzelf als ik jouw plaats was zou ik het wel weten......


ik steek een kaars voor jou en je familie aan,
en geef je een dikke knuffel
xxx

Gepost door: klaproos | 07-02-10

Wel ik zou het weten... maar inderdaad, jullie zijn met vijf en jullie moeten overeen komen. Maar zuiver op kwaliteit van leven zou ik opteren voor een operatie, los van alles wat hij jullie en je moeder ooit heeft aangedaan, hij heeft het recht op een beter einde dan hetgeen hij nu heeft. Stel je eens heel even in zijn plaats, je bent 85, licht dementerend en wordt opgesloten in een klein kamertje met verbod om ook maar met iemand contact te hebben. Niemand verdient dat om zo te eindigen.
Veel sterkte Geert bij deze beslissing!
Liefs,

Gepost door: Bientje | 07-02-10

Vader Lieve Geert,
het is niet makkelijk om een beslissing te nemen in dit geval,
Wij hebben er ook voor gestaan ( met zen vieren ) bij onze papa, moest nieuwe aders laten steken in zijn been, niet gelukt, nog een overbrugging , niet gelukt, dan maar plastik ader laten steken ( al die weken in het ziekenhuis moeten blijven ) en toen, ja, de ziekenhuisbakterie toegeslagen
De dokter vertelde ons dat ze die ziekenhuisbakterie niet konden uitschakelen omdat die zich vastzette op die plastik ader, dus moesten wij beslissen of ze die er uit moesten halen , of mijn papa nog veel laten lijden, en uiteindelijk toch moeten sterven
Wij hebben gekozen om de ader eruit te laten halen
Spijtig genoeg heeft het niet mogen baten, en zijn al zijn organen één voor één uitgevallen, na drie dagen is hij dan overleden
Maar één ding kan ik je wel zeggen, we missen hem enorm ( het was een pracht van een vader ) maar we zijn blij dat we hem niet meer hebben laten afzien ( want daar was geen twijfel over )
Dit is echt een moeilijke beslissing, maar zoals velen hier al gezegd hebben, kiezen tussen een leven in eenzaamheid en steeds weer ellende, of een operatie met toch een kans dat hij deze overleefd, ik zou weten wat te kiezen.
Maar Ik ben jullie niet he,
Misschien eens overwegen wat je vader zou willen moest hij nog zelf voor de volle honder procent kunnen beslissen ???
in ieder geval, veel sterkte, welk besluit jullie ook zullen nemen
Liefs
Nikita xxx

Gepost door: Nikita | 07-02-10

Gemakkelijk voor ons hoor, Geert, wij staan er mijlenver vandaan. Na het lezen van alles wat jij schrijft is mijn reactie ook: operatie.
Maar het is mijn vader niet, en als buitenstaander heb je altijd makkelijk spreken.
Jullie zijn bovendien met vijf...
Ik hoop nog het meest dat jullie alle vijf hetzelfde zullen beslissen, anders heb je er nog een zorg bij en dat kun je nu wel missen.

Sterkte,
en veel moed!
Liefs,
Inge

Gepost door: INGE | 07-02-10

Je dagen in eenzaamheid doorbrengen, dat is ook geen leven....

Gepost door: Martine | 07-02-10

Wat kan ik nog meer schrijven dan al geschreven is. Ik ben dezelfde mening toegedaan als de anderen. Ik zou kiezen voor een operatie. Het zal geen makkelijke keuze worden voor jou en je broer(s) en zus(sen. Veel sterkte! x

Gepost door: Nana | 07-02-10

Heel moeilijk De beslissing zal altijd moeilijk te nemen zijn maar de situatie op zich is voor iedereen treurig en schrijnend. Sinds einde oktober is mijn moeder in een vergelijkbare situatie. Gelukkig reageert de MRSA sinds drie weken positief op de behandeling en mag ze sindsdien de groep vervoegen. (Indien de plaats van de besmetting volledig kan afgesloten worden moet de persoon niet meer in afzondering blijven.)
Haar gedrag en reakties op de situatie van afzondering maakten ons duidelijk dat een toestand van eenzaamheid met slechts gemaskerde en gehandschoende verplegers voor niemand vol te houden is. Mijn moeder fleurde op toen ze op driekoningendag mee aan tafel kon met de anderen.
Ik wens jou en je familie veel moed en sterkte maar bovenal inlevingsvermogen. Zo'n beslissing te moeten nemen voor iemand anders maakt je ook bewust hoe je voor jezelf zou wensen dat de beslissing zou genomen worden.
Dikke blogknuffel.

Gepost door: Leva | 07-02-10

Hoi Geert... ik wilde eigenlijk alleen eventjes komen zeggen, dat ik niet álles dat me bezig houdt op m'n blog zet...er speelde dus wat meer in m'n familie, waar ik niet over wil schrijven, omdat het niet mij persoonlijk betreft.
Over jóúw postje...schitterende foto;s dat ten eerste en het verhaal, daar is door de vorige reageerders alles al over gezegd...en ik denk dat Blah gelijk heeft als ze schrijft dat jij er ook wel al uit bent...alleen inderdaad: zijn alle broers en zussen het eens? Héél belangrijk..want je weet nooit hoe het allemaal kan aflopen en dan moet je er toch sámen doorheen.
Sterkte.

Gepost door: mizzD | 07-02-10

Ik heb enkel "Blah" gelezen,
verder hoef ik niet te gaan.
Volgens mij heb jij je strijd al die maanden al gevoerd, en wist je al dat dit ging komen.
Hopelijk zijn je broer en zusjes het allen eens...
Sterkte Lieve Geert.

Gepost door: ank | 07-02-10

dag geert mijn vader heeft op diezelfde leeftijd,85 een prostaatoperatie met glans doorstaan,hij had nochtans een zwak hart,maar zo de ganse dagen met zo'n plastiek zak aan je been lopen,en alle verwikkelingen die dat meebrengt zag hij absoluut niet zitten , gelukkig was hij toen helder van geest,en zijn die rare verschijnselen zoals je verteld,pas nadien begonnen,dat komt gewoonlijk van de verdoving.hij stond op een keer aan de uitgang te wachten op de bus voor de daguistap met de bond van de gepensioneerden..
het heeft een paar weken geduurt,vooraleer hij weer naar huis kon,maar hij heeft nog 4 jaar geleefd,het is deze maand 10 jaar geleden dat hij overleden is.net geen 90.
niemand kan voor jou beslissen,maar zoals de situatie nu is,is voor niemand vol te houden,ofwel haalt hij het niet,ofwel gaat hij zodanig verzwakken van,steeds maar tegen de bacterie te vechten,dat het lange lijdensweg wordt. het is een moeilijke keuze,veel sterkte...

Gepost door: guusje | 07-02-10

Ik begrijp dat een beslissing van die aard niet gemakkelijk is om te nemen. Het ene is niet goed, het andere slecht ... Maar zoals Blah hier al zei, een leven in eenzaamheid, hoeveel is dat nog waard. Als buitenstaander makkelijk gezegd ...

Ik kan je enkel de sterkte toewensen die nodig is om de juiste beslissing te nemen, samen met zijn andere kinderen.

Gepost door: Mamapippa | 07-02-10

pffffffffff tja daar kan ik niets over oordelen jongen
de beslissing ligt enkel bij jou hé
en niet evident
OT en blij dat het levend roest is?????????????
speciaal voor jou hé
maar ik ben zeker dat je niet zo rood zal zijn als je me zal tegenkomen hoor
hihihihi
liefs en dikke knuf

Gepost door: callemie | 07-02-10

Hoi Geert, wat jullie ook beslissen,t is toch altijd weer afwachten, hé!
Iedereen heeft recht op een menswaardig bestaan en om dit waar te maken moeten soms moeilijke beslissingen voor genomen worden!
Veel sterkte alvast!

Gepost door: Ri@ | 07-02-10

Onmenselijk zware beslissing.
God, wat is het rot om zo op die manier oud te moeten worden.
Sterkte.

Gepost door: Danique | 08-02-10

Geert, Dat is inderdaad een ernstig dilemma. Persoonlijk denk ik dat je het niemand kan aandoen om de rest van z'n leven in eenzaamheid en verwarring te moeten doorbrengen. Het loont zeker de moeite om een operatie te overwegen, ook al zijn er risico's aan verbonden.
Ik hoop dat jullie eruit geraken en vooral hoop ik op een goede afloop voor je vader.
Groeten !

Gepost door: Piet | 08-02-10

*** eventjes als reactie op je reactie... het "Coming home" slaat op het feit dat ze nu meer voor theaterzalen kiest om op te treden... Ze is inderdaad van Hasselt, al heeft ze ook West-Vlaamse roots!!!!

Gepost door: Tal | 08-02-10

Geert, dat moet vreselijk moeilijk zijn voor jullie.Ik hoop dat je er met je familie uitkomt wat er moet gedaan worden.Tenslotte wil je het beste voor je vader al weet je niet op voorhand wat nu eigenlijk het beste voor hem is.
Dan is die allergie bij mij maar peanuts !!

Gepost door: magda | 08-02-10

De commentaren zijn gesloten.