29-11-09

Waakvlammetje

Vier dagen geleden schreef ik dokter komt zo, ondertussen kan ik daar twee korte anekdotes aan toevoegen, de ene alles bijeen prettig, de andere alles behalve prettig.

Ons vader werd nog die avond opnieuw opgenomen in spoed, en daar merkte ik dat ik oud word. Aan wat merkte ik dat ? Wel, vroeger waren dokters geleerde oude en norse mannen, nu zijn dokters heel geleerde jonge, mooie en vrolijke dames. Wat heeft dat met oud worden te maken ? De perceptie natuurlijk.... en ook de vaststelling dat de mathematische kans op een jonge dokter groter wordt naarmate je zelf ouder wordt.

Maar helaas bevestigen uitzonderingen de regel, en die viel mij 's anderendaags te beurt. Om 10u was ik in het ziekenhuis in de hoop te weten te komen wanneer de dokter haar ronde deed. En 'k had geluk. "Ze was bezig, en 't zou geen kwartier meer duren eer ze bij me was", zo werd me verteld. Een uur later 't zelfde verhaal, maar nog overtuigender gebracht. Enzovoort. Op den duur zit je daar al zo lang te wachten dat het belachelijk zou zijn om het af te trappen. Tot ik ze om 15u gedurende 30 seconden kon spreken. En die 30 seconden waren ruimschoots voldoende: ze had niets te vertellen, en was alleen geleerd - tenminste, dat hoop ik voor haar. Niet jong, niet mooi en niet vrolijk... En da's nog zacht uitgedrukt.

In afwachting van wat minder heen- en weergerij naar het ziekenhuis staat mijn blog op een waakvlammetje.

10:30 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (16) | Tags: dokter, spoed, spoedopname, wachten, ziekenhuis |  Facebook

27-11-09

Intermezzo

Wat men ook moge beweren,
Ik laat me doorgaans niet graag dicteren.
Over wat er op mijn blog moet staan,
Nu toch, voor één keer, en dan is het gedaan.
Onze Piet
Weet het nog niet.
Maar als hij dit hier leest,
Is hij vast niet aan het feest
Jaja Piet, 't is waar,
Vandaag ben jij de sigaar.
Een blog
Die smaakt naar nog
Met foto's van onze mooie streek
Afgewisseld met geregeld een leuke preek
Of nuttige info over aquarel
Kunst.. voor mij zowat de hel
In navolging van MizzD
Kreeg Piet onlangs een goed idee
Hij wandelt nu ook geregeld door weer en wind
En dat maakt hem zo blij als een kind
Dan moet je ook nog weten,
Als ze het hierboven niet vergeten:
Het beste voor Piet moet nog komen,
Hopelijk niet alleen in zijn dromen...

De blog van Piet
Vergeet ik niet:
Pietluttig
Maar nuttig

10:22 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook

25-11-09

Dokter komt zo

Wat hebben een file en een ziekenhuis gemeen ?
Als je er in geraakt weet je nooit op voorhand wanneer je er weer uit geraakt.

Iedereen maakt het al te vaak mee. Je belandt op een onverwachte plaats in een file die helemaal niet opschiet en niet de file is zo erg, maar het gebrek aan informatie. Tot je plots hoort "daar op die plaats, 8 km verder, is een ongeval gebeurd en er zijn maar 2 rijstroken vrij". Plots wordt die file draaglijker. Je hebt een referentiepunt.

Gisteren belandde ik met mijn vader in de spoedafdeling van een groot Spoedziekenhuis. Niets ernstigs, maar een onverwacht probleem met zijn sonde kan alleen in een operatiekwartier door een uroloog opgelost worden, ook al neemt het nog geen 5 minuten in beslag.
Dat de uroloog niet beschikbaar is als ik daar toekom vind ik bemoedigend. Stel je maar eens voor dat ze een uroloog op je afsturen die zit te wachten op werk....
Maar dat er niemand is die korrekte informatie, of zelfs informatie tout-court, kan geven, daar kan ik niet zo goed bij. "De dokter komt", zeggen ze telkens. Ja natuurlijk !!! Ze zouden eens moeten zeggen "de dokter zal niet komen".

Geloof het of niet, veel patienten zouden er alle begrip voor hebben mochten ze zeggen dat het vermoedelijk nog 3 uren kan duren, veel meer dan dat je niets weet. En na 2 uren wachten mogen ze voor mijn part zelfs nog laten weten dat het nog eens 2 uren zal duren i.p.v. 1 uur omdat er bijvoorbeeld een noodgeval is tussengekomen.
Maar informeer ons alsjeblief !!!



Wachten....
Wachten is iets eigenaardigs. De 20 minuten wachten in een station, omdat je te vroeg bent, zijn veel minder erg dan die 2 minuten die er nadien nog bijkomen omdat de trein te laat is. Want dan begint de onzekerheid weer een rol te spelen.

 

23-11-09

Stom, stommer, stomst

Mijn nieuwe garagepoort onlangs herinnerde er mij aan dat mijn oude poort, door een minder nauwkeurige plaatsing, er voor verantwoordelijk was dat de vloer in mijn garage lichtjes afhelt naar binnen i.p.v. naar buiten. Ooit brak mij dat zuur op, al was niet de poort of de vloer de hoofdschuldige, maar wel mijn ongeduld en eigen stommiteit.

Toen ik nog dag in dag uit met de auto naar Antwerpen reed - later ben ik overgeschakeld op de trein, wat ik veel eerder had moeten doen - was diesel een serieuze uitgavepost. 'k Heb toen op een bepaald moment besloten om mij een tank van 1200 liter aan te schaffen, op die manier kon ik, toen nog in Belgische franken, een frank of twee uitsparen per liter.
Maar zo'n tanktank kost ook geld, en als er dan nog een pomp bij moet gekocht worden, zou het veel te lang duren eer die investering terugverdiend was, laat staan eer ik daadwerkelijk zou beginnen besparen.
Dus.... geen pomp.
De tank stond in mijn garage op een verhoog, en door de wetten van de zwaartekracht volstond het dat ik de kraan open draaide, en de diesel stroomde in mijn autotank. Tamelijk traag, dat wel....
In 't begin bleef ik dan ook trouw wachten, maar na enige tijd had ik toch door dat het minstens een minuut of 7 duurde eer mijn tank was volgelopen. Ondertussen snel iets anders doen én het uurwerk in de gaten houden, dat moest kunnen. En dat lukte ook.

Tot ik op een keer van thuis uit aan het werken was.
Tegen 18u werd ik voor 't werk ergens in Genval verwacht, en rond 15u dacht ik er aan dat mijn autotank moest bijgevuld worden. Zo gezegd, zo gedaan.
In die 7 minuten zou ik nog snel een mail beantwoorden, waarom niet ? Terwijl de mail beantwoord werd kwam er een telefoontje binnen; van het ene telefoontje kwam een tweede mail, en nog een telefoontje en nog een hoop mails. Het werd 16u, tijd om een douche te nemen, want ik moest er proper uitzien in Genval.
Zodra ik de deur van mijn bureau opende rook ik terstond wat ik t o t a a l vergeten was, en de paniek sloeg toe. Snel naar de garage, alsof die 3 seconden het verschil zouden maken, en daar wachtte mij noch min noch meer een katastrofe. Gans de garagevloer vol met diesel. Aan de kant van de poort een kleine centimer, aan de overzijde minstens  2 centimeters. Achteraf heb ik het uitgerekend, en gemeten aan de tank: 300 à 400 liter diesel  moet er in de garage gestaan hebben.

En dan begon het.....
Snel de garage in om de kraan toe te zetten. Resultaat: een eerste paar kousen doordrenkt met diesel.
Kousen uit in de garage, op blote voeten naar de badkamer enkele badhanddoeken halen om de voeten proper te maken.
De 4 meter tussen de garage en de badkamer onmiddellijk met detergent schuren en dweilen, want de diesel die nog aan mijn voeten hing de kans geven om in de vloer van de gang te dringen was geen optie.
Werkgever verwittigd "dat ik wat later zou kunnen zijn".
Dan moest de auto buitengereden worden. Hoe geraak je in een auto die rondom in een 2 centimeter hoge dieselplas staat, zonder één druppel diesel binnen te brengen, in de wetenschap dat het enige paar laarzen dat ik rijk was, plat op de grond lag in de verste hoek van de garage en dus ook onderlopen was ? Dát is gelukt, maar met als resultaat: 1 paar schoenen naar de bliksem, en een badhanddoek voor de vuilbak.
"Lege" garage overschouwen en merken dat er vanalles aan 't zwemmen is in de diesel: gereedschapskisten, werkschoenen, enkele dozen oud papier, een elektrische laspost, haagschaar, emmers, tapijt, .... tja, wat staat er al niet allemaal op de grond in een garage....

Werkgever verwittigen en proberen overtuigen dat ik niet naar Genval zou komen, wat me meteen een tweede schrobbeurt van de vloer van de gang tussen de garage en de bureau kostte.
Alle emmers die ik rijk was, en alles wat kon dienen om iets in te doen werd gevuld met diesel, opgeschept van de vloer met een vuilblik.
Zodra het niveau voldoende gezakt was dat het niet meer via de openstaande poort langs de oprit naar de straat zou kunnen lopen, ben ik in mijn auto gesprongen, naar de 
Makro om 20 zakken rijnzand, 1000 kg. Daarbij sneuvelde een volgende badhanddoek. 
Vooraleer ik het zand uitstrooide kreeg ik nog het verhelderend idee om op mijn blote voeten eerst nog wat diesel op te scheppen met het vuilblik. Op mijn blote voeten, natuurlijk, want ondertussen was een tweede paar schoenen ook al gesneuveld. En nu komt het. Diesel op een gladde vloer tovert die vloer om tot een glijbaan, zeker op blote voeten. Ik ben dan ook uitgegleden, en plat achterover gevallen, languit in de diesel...... En mijn garagepoort stond open, dus misschien heeft iemand dat wel gezien ???

Tegen middernacht was alle smurrie opgekuist, maar de spullen die ik nadien nog heb mogen afvoeren naar het containerpark zijn niet op 5 handen te tellen. Gans mijn huis heeft dagen, zelfs weken, onuitstaanbaar gestonken naar de diesel. De garage zelf heeft bijna een jaar nodig gehad om min of meer geurvrij te worden, aangezien de diesel op sommige plaatsen tot 40 cm hoog in de bakstenen muren was omhoog getrokken.

Toch ook vermelden dat er niet één druppel naar buiten is gevloeid, door alles beredeneerd aan te pakken, en dat niettegenstaande de lichte vorm van paniek. De smurrie werd op een legale manier afgevoerd via het containerpark.

Uw eigen dieseltank in de garage, ik kan het iedereen aanraden, het is een winstgevende bezigheid.

21-11-09

Leuk ? Misschien. Verontrustend ? Zeker en vast !

Volgens de kalender naderen we stilaan de winter. De natuur denkt daar anders over. Ik ging vandaag op pad in en rond de tuin voor een aantal foto's.

herfst1_211109

Bijna eind september leek het alsof alle bomen vóór half oktober kaal zouden zijn, een tekort aan regen en de aanhoudende abnormaal lage luchtvochtigheid speelde hen parten.
We zijn nu twee maanden verder en na de regen herfst2_211109eind september was het in eerste instantie een plezier om te zien hoe alles zich herpakte. Ondertussen weten we dat er precies geen einde lijkt aan te komen.
herfst4_211109En ik bedoel niet aan de regen, want hoewel zo ongeveer iedereen gevoelsmatig wel zal zeggen dat het meer dan genoeg regende, alle beken staan nog poerdroog, en de natuurlijke vijvers zijn nog lang niet aangevuld.
Maar het is aan de groei dat er geen einde lijkt te komen. Eind november en nu al vele dagen achter elkaar een temperatuur die 's nachts hoger is wat hij normaal overdag zou moeten zijn, het blijft niet zonder gevolgen.
herfst6_211109Nogal wat boomsoorten staan er eigenlijk nog tamelijk groen bij. En heel wat heesters blijven gewoon doorgroeien, zoals hier links, waar de bovenste blaadjes van deze Philadelphus nog maar een weekje oud zijn. Hortensia's doen ook lustig voort, en andere, zoals de Chaenomeles (dwergkwee), zijn al weer in gang geschoten (zie rechts): normaal bloeit die op kale takken in februari en maart (en april).

herfst8_211109

Maar ook herfst3_211109éénjarige en vaste planten zijn de kluts kwijt. De Achillea Millefolium (hierboven) maakt nog steeds nieuwe bloemen aan. Zomerbloeiers (links), daarvan verwachten we dat ze in de zomer bloeien, tot laat in de herfst. En daarmee bedoelen we dat we herfst7_211109hopen dat ze het tot eind oktober uithouden. Hun taak zit er al lang op, maar ze doen voort. En natuurlijk allerlei soorten geraniums, zoals hier rechts de Geranium Sanguineum, en onderaan de Geranium 'Rozanne', om maar die te noemen.
Ook het gras staat momenteel groener dan het in 2009 ooit stond, en smeekt om een nieuwe maaibeurt.
En dan ben ik nog niet eens gaan kijken vlak tegen de grond, om na te gaan hoe hoog de krokussen of zelfs de paaslelies al uitgeschoten zijn.

herfst5_211109

In de Alpen worden normaal gezien wellicht rond deze tijd van't jaar de skiliften weer in gang gestoken, maar 't was daar deze week 22 graden.
Zomer in november....
Leuk ? Misschien.
Verontrustend ? Zeker en vast.
Mij maak je niet wijs dat dit allemaal kan blijven duren, en dat we op termijn daar ook meer en meer de negatieve gevolgen niet zullen van merken.

19-11-09

Een hart voor dieren

Gisteren was ik eventjes kompleet van de kaart.
Ik was zo dom geweest om via de site van Het Nieuwsblad bij een vreselijk verhaal over een Litouwer door te klikken naar het filmpje. Een hondje werd van een brug geworpen op de weg eronder, zonder één enkele reden, en natuurlijk werd dat uitgebreiid gefilmd en op internet gezet.

RudiIk had er gisteren melding van gemaakt op Facebook maar ik zou er niet op mijn blog over schrijven. Berichten op Facebook zijn vergankelijker dan die op een blog, vandaar...
Ik zou er hier dus niet oiver begonnen zijn, ware het niet dat vandaag blijkt dat de dader, naar aanleiding van massaal protest én doodsbedreigingen, zichzelf heeft aangegeven. En vooral dat nu ook blijkt dat het hondje nadien door een voorbijganger werd opgepakt en voor verzorging werd weggebracht en het voorval wellicht zonder blijvende letsels zal overleven.

Internet toont de vreselijkste dingen, en hoewel ik jullie ABSOLUUT niet aanraad om nu op zoek te gaan naar dat filmpje, internet heeft op dat punt ook bepaald een grote kracht. Zo vreselijk waren de beelden, zo massaal was het protest wat er op volgde, zodanig dat de dader niet anders kon dan zichzelf aangeven.

Het hondje is ondertussen Rudi gedoopt en wereldberoemd. Al had Rudi zelf het wellicht liever anders gezien, net als Sam, eerder dit jaar.

10:31 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (13) | Tags: rudi, dieren, litouwse hond |  Facebook

17-11-09

Madame Non

Madame Non heeft gesproken, en u mag twee keer raden wat ze gezegd heeft. Non !

Ongeveer op hetzelfde moment dat in Nederland de ministerraad samenzat om het eens te worden over een belangrijke hervorming in het verkeer, zoals de tolheffing, zat ook de Belgische regering in konklaaf.
En ook hier bij ons, hoe kan het anders, ging het over een belangwekkende verandering. Op tafel lag een loodzwaar dossier: de invoering van de Europese nummerplaat. Een heel gewichtig onderwerp, dus voer voor onze échte toppolitici: de Federale regering.
De staatssecretaris vnummerplaateuropeoor mobiliteit, Etienne Schouppe, had overduidelijk zijn huiswerk niet gemaakt en kwam af met een wel heel simplistisch voorstel: een witte nummerplaat met zwarte letters, zoals veel Europese landen invoerden, of zullen invoeren in een verenigd Europa.
Natuurlijk was dat gerekend zonder Joëlle Milquet, want die zei "Non !". Het omgekeerde zou wellicht wereldnieuws geweest zijn.
Maar Madame Non had natuurlijk een heel stevig argument, want "de Belgen willen naar elkaar kunnen zwaaien in het buitenland", en als iedereen met een wit-zwarte plaat rondrijdt wordt dat moeilijk.
Geloof het of niet, zolang we binnen onze landsgrenzen vertoeven doen we elkaar de duvel aan nummerplaatzo vaak en zo hard we kunnen, maar eens in het buitenland wordt er door de Belgen nogal wat gezwaaid naar elkaar. En stel u daarbij maar eens voor dat we bij toeval zwaaien naar een Pool, of naar een Kosovaar...

Aan de andere kant van onze taalgrens wringen ze zich in allerlei bochten om toch maar de éénheid onder de Belgen te beklemtonen. Het moet ongeveer het laatste zijn wat Vlamingen en Walen nog bindt: de kleur van de nummerplaat. Als Joëlle nu ook nog het geluk heeft dat ons aller Koen Wouters daar prompt een tweetalig liedje over gaat schrijven .....

Zelf zou ik maar al te graag hebben dat die wit-zwarte nummerplaat er komt. Als ik dan ooit ongewild en per abuis in het buitenland zou zwaaien naar een Belg, heb ik een geldig excuus: ik kon denken dat het een Nederlander was, of een Pool, of een Kosovaar....
Stel je voor, zwaaien naar een Belg.... ik weet begot niet eens hoe je in het Frans moet zwaaien.
En bovendien kies ik graag zélf uit wie er naar mij mag zwaaien.

11:08 Gepost door Geert in Humor | Permalink | Commentaren (10) | Tags: madame non, joelle milquet, amai, nummerplaat |  Facebook

15-11-09

De magie van de Sint

Onze wereld is al oud, maar hoe alles de laatste 50 jaren veranderd is...

Neem nu de Sint.
Gisteren is de brave man toegekomen per stoomboot uit Spanje. Zonder kruis op zijn mijter, want dat hebben ze hem afgepakt.
sinterklaas2Niet echt verstandig. Want zo zal het geheim van de Sint niet lang overeind blijven. Immers, tegenwoordig heeft elk kind op zijn minst een te hoge IQ of ADHD. In het eerste geval zien ze op maandag in de krant dat de Sint de zaterdag aankwam in Antwerpen, én ergens in Nederland, telkens op hetzelfde uur. In het tweede geval is het nog duidelijker: dan holt de kleine aanhoudend van de TV in de living naar die in de keuken, en zo verder naar die op zijn slaapkamer, en ziet hem op twee minuten tijd aankomen zowel in Antwerpen, Nederland als Duitsland.
Geef toe, niet abnormaal dat daar vragen zullen over gesteld worden. Met het kruis op de mijter kon veel verklaard worden: de man was heilig, en dan kan zowat alles.

Om nog maar te sinterklaas1zwijgen over volgend reëel tafereeltje. Volgende zaterdag wordt zoon- of dochterlief 's morgens naar de muziekschool gevoerd (per wagen, da's duidelijk) en onderweg zien we de Sint ergens uit een anoniem huisje naar buiten komen en in een 4x4 stappen, waar natuurlijk geen stoom uitkomt (wel veel CO2, maar da's een andere kwestie). Na de muziekschool snel even "den delhais" binnen, waar de Sint aanwezig is. Na de middag naar 't stad wat shoppen, waar we de Sint minstens drie keer tegenkomen. Op de terugweg nog snel eens de Carrefour binnen omdat we iets vergeten zijn, en ja hoor: de Sint. En vooraleer echt naar huis te gaan, nog eens oma gaan groeten in het RVT, waar de Sint net toekomt voor de koffietafel. Mét boterkoeken !
sinterklaas4Aangezien de Sint gisteren is aangekomen mag rederlijker wijs worden verondersteld dat hij tegen volgende zaterdag al is bekomen van zijn reis per stoomboot, maar het blijft een straffe truuk: overal opduiken waar je zelf opduikt, en onderweg nog telkens de tijd gevonden hebben om van kapsel, baard, kledij en bril te veranderen..


Neen, dan waren wij vroeger beter af. Dat was de échte magie van de Sint: wij kregen hem niet te zien.
Nooit !
We wisten dat hij was toegekomen per stoomboot, omdat het ons verteld werd. We wisten dat hij 's nachts over ons dak had gelopen, omdat er 's morgens (heel af en toe) iets in ons schoentje lag. Maar hem zien ? Hoooo maar !!
Neen, de man opereerde voornamelijk in het donker. Nooit zaten wij overdag zenuwachtig te hopen dat er plots ergens een deur zou open gaan, en dat er koekjes naar binnen zouden gesmeten worden. Nooit. Maar zodra het donker werd wisten we dat zoiets op elk moment kon gebeuren.
Dát was de magie van de Sint: hij was er, maar je zag hem nergens of nooit. De brave man was uitsluitend 's nachts aktief.
Behalve die ene keer, toen ik de slaap niet kon vatten en totaal onverwacht in de week vóór 6 december 's avonds rond een uur of tien in de living opdook, alwaar mijn vader een tweedehands elektrische trein zat bij te schilderen. Toen besefte ik het niet, nu wel: ik héb de Sint dus écht aan het werk gezien. Hoeveel kunnen er dát zeggen ?

12:28 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (19) | Tags: sinterklaas, de sint |  Facebook

12-11-09

Hypocriet tot en met

Iedereen, of zoniet toch velen, zijn hypocriet. Zo hypocriet dat ze zich moesten schamen.

Iedereen kent ondertussen de feiten: een jongeman die naar verluidt licht boven zijn theewater was en vermoedelijk 90 reed daar waar 70 de maximumsnelheid is, reed een groepje van 4 fietsende studenten aan. Voorlopige balans: 2 jonge meisjes overleden.
accident

Maar dan...
Iedereen in shock.
Iedereen vraagt zich af hoe dat nu weer is kunnen gebeuren.
Iedereen vindt dat dit niet meer door de beugel kan.
Bij die "iedereen" zitten er vast en zeker veel die op FB lid zijn van een groep "ik haat flitspalen", zitten er veel die lid zijn op FB van een groep "I hate slow drivers", zijn er veel die aan een flitspaal remmen en dan weer vol gas wegstuiven, zijn er veel die in mijn gat plakken als ik 50 rijd waar maar 50 mag gereden worden, zijn er veel die blij zijn dat ze een GPS hebben omdat "die mij nu tenminste vertelt waar de flitspalen staan", .... enz.

Ik kan nog wel een bladzijde of 3 à 4 verder gaan zo, maar 'k denk dat het wel al duidelijk is waar ik naartoe wil.
Zolang het stoer is, zolang er kan opgeschept worden of machoverhalen gesmaakt worden over het omzeilen van snelheidskontroles, zolang er minachtend wordt gesproken over mensen die het de snelheidslimieten wél respekteren, zolang.......
Zolang zal het op die manier nooit lukken.
En al zeker niet zolang vaders, en tegenwoordig ook al meer en meer moeders, alle snelheidslimieten aan hun laars lappen met hun achterbank (of zelfs hun voorbank) vol met kinderen (kids heet dat tegenwoordig), en aldus het goede voorbeeld geven. Maar ondertussen wel moord en brand schreeuwen dat er op school teweinig verkeersopvoeding is. Hypocriet dus....
'k Zat onlangs zelfs bij een jonge moeder in de wagen die in een bebouwde kom voorbij een school passeert, en daar bijna 70 rijdt. Toen ik zei "ge moogt hier wel maar 30 hé" was het antwoord "ah, ik wist niet dat er hier een school was, en ik passeer hier nochtans alle dagen. Maar mijn dochtertje gaat naar een andere school." Er werd nog net niet aan toegevoegd "dus hier steekt het niet zo nauw".

Bij mij moet al enige tijd niemand meer afkomen met stoere praat over hoe nu weer een kontrole omzeild werd: ik zeg waar het op staat.
En net zoals we op een dikke 10 jaar geëvolueerd zijn van een maatschappij waar niet-rokers willens nillens de rook moesten slikken naar een maatschappij waarin het kollektief geweten de rokers tot een meer verantwoord gedrag aanspoort, en waarin het maatschappelijk aanvaard en korrekt is een niet-verantwoorde roker terecht te wijzen, zo moeten we komen naar een maatschappij waarin iemand die te snel rijdt zich onbehagelijk voelt, i.p.v. dat hij zich tijdens toog- of andere gesprekken een held voelt.

10:38 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (26) | Tags: hypocrisie |  Facebook

09-11-09

Ik ben weer loper

Na de perikelen met mijn voeten en mijn kuitspieren, en nadat ik nu sinds 2 weken steunzolen heb en aangepaste loopschoenen, heb ik natuurlijk niet stilgezeten.
Om de twee dagen wat gaan (hard)lopen, eerst 10 minuutjes, dan een kwartier, ...
En vorige vrijdag trok ik dan weer naar de Blaarmeersen en de Watersportbaan aan de rand van Gent, met als doel de 5 km rond de Watersportbaan vol te maken. In drie keer, in 4 keer, dat zou ik nog wel merken.

Ik vertrok op mijn aloude plaats, de hoek van de Blaarmeersen met de ringvaart en de spoorlijn Gent-Brugge, en de weersomstandigheden waren ideaal: niet teveel wind en wat regen. Na een 8-tal minuutjes inlopen kwam ik dan aan de Watersportbaan terecht, en ik zou dus wel zien waar ik zou stranden.
Vijf minuten weer tussen "het volk" was voldoende om mij letterlijkeen kippevelmoment te laten beleven: ik besefte plots dat ik weer tot de grote lopersfamilie van de Watersportbaan behoor: jong - oud, man - vrouw, snel - traag, mooi - lelijk, jongen - meisje, dik - dun, het loopt daar altijd allemaal rond.
Van puur geluk heb ik de 5 km in één keer volgemaakt, mijn geluk kon niet op.

En de voet en de kuit ? De kuit, het lijkt wel alsof ik er geen heb, en da's ideaal. En de voet, die voel ik natuurlijk nog, maar het gaat steeds beter. Een een beetje pijn heb ik er wel voor over.

10:35 Gepost door Geert in Hardlopen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook