31-07-09

Zich verslikken of de slappe lach ?

Ons Sabineke heeft zich gisteren na het middagjournaal verslikt, het kwam rechtstreeks op de TV.

Verslikken moet kunnen, waarom niet, in Duitsland krijgen ze zelfs de slappe lach van het weerbericht. Zeg nog maar eens dat een weerbericht voorlezen een saaie bezigheid is.

11:14 Gepost door Geert in Humor | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook

30-07-09

TMB-dag 9

tmb-dag9

Op het schema: Col de Balme - Col de Posettes - Aiquille des Posettes - Tré-le-Champs - Chalet des Chescrys - La Flégère. Normale wandeltijd: 6u35.

col_de_balme_bisNa een ontbijt wat volledig in lijn lag met onze bevindingen van de avond voordien en van wat we 's nachts meemaakten (echt heel erg slechte bedden), gingen we weer op stap de volgende dag. Op weg naar La Flégère, een vrij groot ski gebied, voelde ik mij gelukkig goed gerekupereerd: de verzwakking van de dag voordien was eigenlijk te wijten aan een euvel dat mij al gans mijn leven overkomt en waar ik mij volgens de dokters geen zorgen hoef om te maken, zolang het maar eens om de zoveel maanden is: na een goed middagmaal krijg ik heel af en toe een soort appelflauwte, vergelijkbaar met suikertekort. Bergop ging weer als vanouds, maar nu was het de bergaf die begon te wegen: enkele dagen geleden had ik mijn voet omgeslagen, en die bleef precies los hangen, en sloeg bij de minste gelegenheid opnieuw om. Jammer genoeg moest ik daar reeds besluiten dat ik de volgende dag op mijn eentje een alternatieve route zou nemen. Zoniet werd het na een lange klim (geen probleem me tde voet) vijftienhonderd meter dalen (wel een probleem), en met mijn gezwollen voet was dit niet aan te raden. Nu heb ik er al veel spijt van dat ik niet wat harder op mijn tanden heb gebeten. ‘k Had misschien een voorbeeld moeten nemen aan het doorzettingsvermogen van Gery, die met immense blaren - schoot er eigenlijk nog wel iets over van zijn voet - de tocht wel volmaakte. Meer nog: tijdens die voorlaatste dag stormde hij als een jong veulen - of was het een dolle koe ? - naar beneden, de jeugd achterna en voorbij.

tmb30       

tmb31

Gedurende onze voorlaatste dag hadden we alle soorten weer: gewoon bewolkt, regen, wat mist, soms wat vochtige warmte. De tocht zelf was zonder meer mooi, zeker van Tré-le-Champ naar La Flégère. Hier en daar werden we verplicht om recht omhoog te klimmen; de weg liep langs kunstmatige konstrukties zoals klimladders, en we kregen zowaar nog de allures van echte bergbeklimmers. Al wel dat we dus niet dood zijn.
tmb28Op een bepaald ogenblik kwamen we zelfs oog in oog te staan met twee gemsen (moeder en dochter / zoon) die nog niet eens bang waren van ons.tmb27
In La Flégère wisten ze blijkbaar wel hoe het gezellig kan gemaakt worden: een zeer mooie en ruime dortoir onder het dak, een aparte bar waar de open haard was aangestoken, meer was er niet nodig om de stemming erin te krijgen. Een ideaal decor om voor de laatste maal ten overvloede te bewijzen hoe goed het ene duo (Hendrik / Geert) wel kon kaarten, en hoe flauw het andere duo (Gery / Karel) wel was.
tmb29Het avondeten was zeer lekker, zelfs van het beste dat we in een refuge al gekregen hadden. Vooral de overheerlijke flan als toetje smaak ik nu nog in mijn mond.

28-07-09

In 1 klap 30 jaar jonger

Het is puur toeval dat er net na het postje van gisteren nu vandaag een bijdrage komt die gewoon uit de krant is overgenomen.
Het wordt absoluut geen nieuwe gewoonte, integendeel, maar het past volledig in het kader van mijn blog.
Bron: de Weekendbijlage van De Gentenaar / Het Nieuwsblad, maar dan met eigen foto.

Wat mij betreft: bijna niets lekkerder dan blauwbessen. En wat blijkt: eet blauwbessen, en je hebt het eeuwig leven.

vaccinium_corymbosum

"Blauwbessen zijn werkelijk de koning van de antioxidanten. Van alle vruchten bevatten zij er het grootste aantal van. Antioxydanten helpen de cellen in het menselijk lichaam in de strijd tegen de vrije radicalen die hartziektes en kanker, ontstekingen en een snelle veroudering veroorzaken. Bovendien helpen ze om het geheugen te stimuleren, nachtzicht te verbeteren en chlolsterol te verlagen. Deze superbessen zitten bovendien tjokvol vitamines. Per 100 g bevatten ze 10 mg vitamine C, 0.3 mg mangaan en 19 mg vitamine K (goed voor respektievelijk 17, 20 en 24 procent van onze dagelijkse behoefte)."

Wat houdt er jou nu nog tegen ? Ze zijn wel een beetje duur, maar je krijgt er zóveel voor in de plaats...

Aanvulling voor mizzD.
Blauwbessen (Vacinium Corymbosum) en bosbessen (Vacinium Myrtillus) zijn familie van elkaar, maar wel verschillend. De eerste groeien in trosjes aan hoge struiken, hebben transparant tot rozig vruchtvlees en kleurloos sap. Bosbessen groeien individueel aan lage struiken in bossen, zijn wat kleiner, hebben dieppaars vruchtvlees en inktblauw sap dat je tanden en tong blauw kleurt.

10:28 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (20) | Tags: blauwbessen, viccinium corymbosum |  Facebook

27-07-09

Bloggen ? Bloggen !

 

blog1

20 januari 2009: "och och, ik heb nu ook een blog". Mijn allereerste woorden in de de blogwereld ... en ze waren dan nog plagiaat.

We zijn nu dik 6 maanden verder en ik sloeg omzeggens geen dag over. Maar nu heb ik iets beslist wat al een tijdje in mijn hoofd speelde. Neen, geen blogstop, ook geen blogpauze, maar het ritme om dagelijks te bloggen zal ik niet langer rigoureus aanhouden. Het zal gemiddeld overhands de dag worden, soms eens twee dagen niet, dan weer drie dagen na elkaar...
Ik wil kwaliteit boven kwantiteit - waarmee ik absoluut niet wil gezegd hebben dat anderen die dagelijks bloggen niét altijd die kwaliteit zouden brengen.
Maar de tijd die ik achter mijn PC doorbreng wil ik niet nóg groter laten worden, en ik wil wél weer eens af en toe mijn horizon verruimen door andere sites te bezoeken dan blogsites of Facebook. Net zoals vroeger, voor ik blogde: al eens de site van De Standaard bezoeken, al eens een fietstocht uitstippelen, wat wandelingen bekijken, mijn vakantie van eind augustus in de Vogezen wat voorbereiden via internet, gewoon weer eens surfen zonder naar de blogs "geduwd" te worden.

Bovenal - en ook hier herhaal ik, ieder zijn goesting - maar bovenal dus wil ik geen vrijblijvende blog.  Ofschoon alles op het internet dikwijls al 5 keren (of veel meer) geschreven en getoond is, wil ik blijvend korrekte bijdrages brengen voor hen die op zoek zijn naar informatie over bloemen en planten.
Mijn informatie kombineert eigen bevindingen en ervaringen, eigen foto's die de uitleg een meerwaarde geven, en vooral didactisch korrekte informatie. Hier geen copy/paste vanuit Wikipedia, waar ik jammer genoeg geregeld verkeerde info vind. Alles wat hier verscheen en zal verschijnen is altijd weer opnieuw gecheckt in verschillende gerenomeerde naslagwerken over bloemen en planten. En daar kruipt tijd in.

09:18 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (19) | Tags: bloemen en planten |  Facebook

26-07-09

Achillea Millefolium

Achillea (duizendblad) behoort tot de Asteraceae (syn. Compositae) en is een geslacht van hoofdzakelijk opgaande vaste planten, waarvan sommige semigroenblijvend zijn.
achillea_millefolium_cerise_queen_1_260709Het gebladerte is varenachtig en de plant draagt voornamelijk 's zomers grote, meestal platte bloemhoofdjes. Deze zijn perfekt geschikt om te drogen.
achillea_millefolium_cerise_queen_2_260709De plant is volkomen winterhard en verdraagt de meeste grondsoorten, maar gedijt het best op een zonnige en goed gedraineerde standplaats.
Vermeerdering gebeurt door deling (najaar of vroege voorjaar) of door kruidachtige stekken in de vroege zomer. Maar de deling is zodanig simpel en de kans op sukses quasi 100% dat ik niet inzie waarom de partikuliere tuinier de moeite zou doen om stekken te nemen.

achillea_millefolium_lilac_beauty_1_260709Achillea Millefolium (gewoon duizendblad) is een must voor de vaste plantenborder omdat de uitgesproken schermvormige bloei een welkome afwisseling vormt met de lange aarvormige bloeiwijze van vele andere vaste planten. achillea_millefolium_lilac_beauty_2_260709Het gewoon duizendblad is een min of meer woekerende plant met worteluitlopers die zich ongeveer een goede centimeter diep verplaatsen en het daarbij niet schuwen om in het hart van andere planten naar boven te komen.
achillea_millefolium_lilac_beauty_3_260709Het vraagt dan ook wel elk jaar wat werk om de plant binnen de perken te houden. Op dat punt is de Achillea Ptarmica (wilde bertram) nog veel erger - maar over deze soort gaat het nu niet.
De Achillea Millefolium vermeerdert zichzelf ook door uitzaaien, waarbij - zoals  zo vaak - andere kleuren kunnen tevoorschijn komen. Ik had in mijn tuin oorspronkelijk de Achillea Millefolium 'Cerise Queen' (de twee bovenste foto's) en de Achillea Millefolium 'Lilac Beauty' (de 3 foto's daaronder). Ondertussen is daar ook een witte variant bijgekomen, waarover ik me dus niet durf uitspreken qua naam (de twee onderste kleine foto's).

achillea_millefolium_3_260709Een andere specfieke eigenschap van de Achillea Millefolium is dat de bloemen verkleuren (verbleken) naarmate achillea_millefolium_4_260709de bloei verder gaat, zodat men wisselende tinten krijgt in de border. Ook wisselende tinten in één en dezelfde plant, zoals op de bovenste foto te zien is, als nieuwe bloemen verschijnen naast oudere bloemen.


Een volledig zicht op plant en blad heb je hieronder. Deze foto is niet aanklikbaar, alle andere wel. Ook allemaal uit eigen tuin.

achillea_millefolium_2_260709

25-07-09

Andere prioriteiten

Na een aantal dagen minder weer, heb ik deze droge dag nodig om een hoop dingen te doen die moeilijk kunnen gebeuren via de computer.
Onder meer het gras maaien onder deze boom.

13:05 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook

24-07-09

TMB-dag 8

tmb_dag8

Op het schema: relais d'Arpette - La Balme - Fenêtre d'Arpette - Prise d'eau du Bisse - Col de Balme. Normale wandeltijd: 9u.
Inklusief rustpauzes zou dit een tocht worden van om en bij de 12 uren.

Of het één met het ander iets te maken had weet ik niet (die Braziliaanse schoonheden, remember), maar de volgende morgen stond ikzelf niet honderd procent fris op: ik had wat last van duizeligheid. Hoewel dit euvel bijna verwaarloosbaar klein kon genoemd worden zou later op de dag blijken dat elk fysiek ongemak, hoe klein ook, tijdens een bergtocht ongenadig wordt afgestraft.
Zoals in het vorige verslagje reeds vermeld, hadden we besloten om de Fenêtre d'Arpette links te laten liggen: te gevaarlijk bij glibberig en nat weer.

relais_darpette_view_bis

De eerste paar honderd meters van de achtste dag leek het wel alsof we zweefden: zonder bagage stappen maakt echt waar een groot verschil uit. Eén enkele rugzak hadden we mee, voor zes personen. Elk op toer kwam aan de beurt om de last te dragen. En kijk: reeds acht dagen waren we op reis met een opperbeste onderlinge verstandhouding in onze beperkte groep, maar een mens blijft een mens, en als een beurtrol wordt uitgedokterd begint hij te wegen, te  meten en te vergelijken,  zodat op lange duur zelfs kleine irritaties zouden ontstaan.
Het kostte die morgen nogal wat moeite en discussies om de juiste weg te vinden, maar eens op het goede spoor kwamen we snel vooruit. Tegen de middag waren we in Triënt waar we onze bagage konden oppikken. Gedaan met het gemakkelijke stappen zonder die last op de rug.

col_de_balme

Na een heerlijk middagmaal ‘à la carte’ vertrokken we naar Col de Balme: ongeveer twee uur en een half klimmen. Het zou voor mij persoonlijk de zwartste trip worden van de tiendaagse.
Onmiddellijk na de start liep alles nog op wieltjes. Maar na een kwartiertje klimmen ging voor mij het licht uit: zelfs uitrusten was op dat moment lastig. Tot overmaat van ramp sloeg de hemel dicht en het had er alle schijn van dat we in een immens onweer zouden terechtkomen. Wonder boven wonder bleef ons dat bespaard, en gelukkig maar, want als we achterom keken in de valei, van waar we kwamen, zagen we dat het water waarschijnlijk met bakken uit de hemel viel. De regen trok strepen door de bijna pikzwarte lucht.
Ondertussen bleef elke stap even zwaar als enkele dagen geleden de beklimming van een ganse col: alle kracht was uit mijn lichaam verdwenen. Het was een magere troost te konstateren dat ook Rose-Mie in een zwart gat terecht gekomen was.
Eindelijk boven gekomen in Chalet de Balme werden we opgewacht door Dirk, die ons de tweede dag had moeten verlaten. Met hem was immers alles dik in orde, en aangezien zijn motivatie ondertussen zeker niet verminderd was, had hij er een reisje Brugge - Chamonix voor over gehad.

refuge_col_de_balme

Voor hen die dit verhaal lezen,  en niet bij ons aanwezig waren, maar wel overwegen om ooit dezelfde tocht te ondernemen, één goede raad: tracht koste wat kost Chalet de Balme over te slaan. Daar wordt gedemonstreerd dat het perfekt mogelijk is om een chalet - met intrinsiek misschien een van de mooiste liggingen (hoewel we dat niet echt konden zien vanwege regen en mist) -zodanig uit te baten dat hij in de herinnering blijft als met voorsprong de slechtste verblijfplaats. Ongezellig, duur (250 frank voor een douche, stel je voor, en we liepen er nog in ook), onvriendelijk, slordig, misschien zelfs onhygienisch, geen enkele voorziening, ‘t stonk er, en on top of that onvoorstelbaar slechte bedden.

Nochtans, en dat hadden we onderling al meermaals opgemerkt: al die chalets hebben alles in zich om elke avond gezellig en onvergetelijk te maken, zeker bij regenweer. Het zou bijvoorbeeld volstaan dat de waard(in) midden op de grote stoof - die dan wel moet branden natuurlijk - voor de gasten wat pannekoeken bakt, al dan niet geflambeerd met een eventueel zelf gebrouwen drankje, om zo de gepaste stemming erin te brengen. Misschien zou het opstaan ‘s anderendaags dan wel wat minder aangenaam zijn.
Slechts één enkel puntje werd als positief ervaren: ‘s avonds kregen we frieten, en ze waren nog niet eens slecht ook. Over de rest dat daar werd bij opgediend zwijgen we stilletjes. ‘k Was al blij dat het grootste stuk vlees aan mijn neus voorbij ging. Bij het ontbijt stonden we ook voor een dilemma: niet eten of het waarlijk keiharde brood trachten door te spoelen met een soort sop dat ooit naast de koffiekan gestaan had.
En toch hadden we ook daar weer plezier. Ik kan het mij niet allemaal meer herinneren, maar er zal ook daar wel iemand de slappe lach gehad hebben. Wellicht Anne-Mie, die had altijd en overal de slappe lach.

De foto's welke hier vandaag te zien zijn werden van het internet geplukt.

23-07-09

Ben ik heroïneverslaafd ?

rkAfgaande op de foto hier zou je inderdaad zeggen dat ik zopas een shot zette.
Maar neen, vandaag gaf ik voor de 111-ste keer bloed. Aan een gemiddelde bloedgift van 0.47 liter komt dat neer op meer dan 52 liter.
Het is een manier die geen enkele inspanning kost, om de medemens te helpen, alleen vraagt het een beetje van uw tijd.
Bovendien is het eigenlijk ook een gratis, zij het wellicht zeer beperkt, gezondheidsonderzoek. De bloeddruk wordt gemeten, en het bloed wordt in het labo onderzocht op een aantal elementaire parameters.
Zo ben ik eigenlijk na de eerste bloedgave al te weten gekomen dat ik lijd (nou ja, wat heet lijden) aan het Syndroom van Gilbert. Bij het syndroom van Gilbert  is door een erfelijke afwijking het enzym glucuronosyltransferase  minder actief in de lever. Daardoor wordt de bilirubine niet helemaal onschadelijk gemaakt en verhoogt de dosis . Het Syndroom van Gilbert kun je overerven van zowel je vader of je moeder. Het symptoom komt iets vaker voor bij mannen dan bij vrouwen.

Ondertussen moeten er dus een hoop mensen zijn die rondlopen met een beetje van mijn bloed. Ik weet natuurlijk niet wie dat allemaal zijn, en maar best ook. Ruim 80% of zelfs 90% van mijn medemensen misgun ik mijn eigen bloed absoluut niet, maar af en toe zie ik toch iemand lopen, of lees ik al eens over iemand, waarvan ik eerder het idee zou hebben van "parels voor de zwijnen".

logo_rodekruisHoewel het Rode Kruis Vlaanderen in veel gemeentes driemaandelijkse bloedkollekties organiseert, ga ik al meer dan 15 jaar naar het bloedtransfusiecentrum in Gent. Daar zit het Syndroom van Gilbert voor iets tussen. Toen ik nog bij ons in de gemeente ging werden de traditionele vragen van de dokter vooraf, gesteld door een dokter-stagair. Er was ook geen enkele privacy, maar aangezien ik niets te verbergen heb, was dat niet echt een probleem.
Tot die stagair op mijn fiche van de vorige bloedafname de verhoogde waarden van bilirubine opmerkte, en de échte dokter erbij riep, die zich aan de andere kant van de zaal bevond. Hij riep die dokter met de woorden "dokter, kunt ge eens komen ? Meneer hier heeft AIDS."
Natuurlijk zag de dokter onmiddellijk dat het over het Syndroom van Gilbert ging.

Het is wel zo dat ook bij AIDS de bilirubinewaarden verstoord zijn, maar het één duidt niet op het ander. In die tijd zat AIDS nog volop in de taboesfeer, en ik was daar absoluut niet gelukkig mee, om het nog zacht uit te drukken. Hoezeer de hoofddokter zich ook uitsloofde om zich te excuseren, en hoewel ik nadien zelfs schriftelijke verontschuldigingen kreeg van het Rode Kruis, ik besloot om voortaan naar het hoofdtransfusiecentrum te gaan. En ik ben daar blijven gaan, vooral omdat het veel flexibeler is qua openingsuren.
Niettegenstaande het voorval heb ik nooit overwogen om te stoppen met mijn 3-maandelijkse goede daad voor de medemens.

Ik kan het iedereen warm aanbevelen, niet de AIDS, ook niet het Syndroom van Gilbert, wel het bloedgeven !!

22-07-09

Alcea Rosea - Stokroos

alcea_5_220709
Alle foto's uit eigen tuin en aanklikbaar, behalve die naast de tekst - niet aanklikbaar.

alcea_4_220709De stokroos - Alcea Rosea, synoniem Althaea Rosea - behoort, in tegenstelling tot wat de naam laat vermoeden NIET tot de familie van de rozen (Rosaceae), maar tot de familie van de Malvaceae.
Alcea is een geslacht van tweejarige en kortlevende vaste planten, gekweekt om hun grote en hoge bloeiaren die tot ruim 2 meter hoog kunnen worden. De plant is volledig winterhard, vraagt volle zon en een voedselrijke goed doorlatende grond. Ze kan ook best een steuntje gebruiken. Roestvorming op de bladeren kan een probleem zijn, minder op voedselrijke grond. Best worden de aangetaste bladeren verwijderd en laat ze niet op de komposthoop belanden.
Het vermeerderen gebeurt door zaad in de late zomer of de lente.
De plant trekt bijen en vlinders aan en bestaat in een diverse bloeikleuren: geel in diverse tinten en van wit over roze tot rood, paars en zelfs zwart. De bloemen zijn enkelbloemig of dubbelbloemig.
Het is lang niet zeker dat de zaailingen dezelfde kleur zullen hebben als de moederplant - net dat maakt het soms wat spannend. In een gemengde border vormt dit niet echt een probleem. 

Het verschil tussen éénjarige, tweejarige en kortlevende vaste planten is niet altijd even duidelijk. De moderne cultivars van de Alcea Rosea kunnen, mits vroeg gezaaid, vaak al in hetzelfde jaar bloeien.
Tevens is niet voorspelbaar hoelang de plant zal leven. Ik had zelf al exemplaren die na één jaar niet meer terugkeren, en andere bleven wel al 4 jaren na elkaar bloeien.

alcea_2_220709

alcea_1_220709

alcea_3_220709

11:46 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (15) | Tags: alcea rosea, stokroos |  Facebook

21-07-09

Rustdag

Als 't vandaag te warm wordt, dan zal je mij onder deze boom vinden..... (klik)

210709_1

..... en daar heb ik dit uitzicht.... (klik)

210709_2

....en als 't niet te warm wordt: idem.

09:46 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook