24-07-09

TMB-dag 8

tmb_dag8

Op het schema: relais d'Arpette - La Balme - Fenêtre d'Arpette - Prise d'eau du Bisse - Col de Balme. Normale wandeltijd: 9u.
Inklusief rustpauzes zou dit een tocht worden van om en bij de 12 uren.

Of het één met het ander iets te maken had weet ik niet (die Braziliaanse schoonheden, remember), maar de volgende morgen stond ikzelf niet honderd procent fris op: ik had wat last van duizeligheid. Hoewel dit euvel bijna verwaarloosbaar klein kon genoemd worden zou later op de dag blijken dat elk fysiek ongemak, hoe klein ook, tijdens een bergtocht ongenadig wordt afgestraft.
Zoals in het vorige verslagje reeds vermeld, hadden we besloten om de Fenêtre d'Arpette links te laten liggen: te gevaarlijk bij glibberig en nat weer.

relais_darpette_view_bis

De eerste paar honderd meters van de achtste dag leek het wel alsof we zweefden: zonder bagage stappen maakt echt waar een groot verschil uit. Eén enkele rugzak hadden we mee, voor zes personen. Elk op toer kwam aan de beurt om de last te dragen. En kijk: reeds acht dagen waren we op reis met een opperbeste onderlinge verstandhouding in onze beperkte groep, maar een mens blijft een mens, en als een beurtrol wordt uitgedokterd begint hij te wegen, te  meten en te vergelijken,  zodat op lange duur zelfs kleine irritaties zouden ontstaan.
Het kostte die morgen nogal wat moeite en discussies om de juiste weg te vinden, maar eens op het goede spoor kwamen we snel vooruit. Tegen de middag waren we in Triënt waar we onze bagage konden oppikken. Gedaan met het gemakkelijke stappen zonder die last op de rug.

col_de_balme

Na een heerlijk middagmaal ‘à la carte’ vertrokken we naar Col de Balme: ongeveer twee uur en een half klimmen. Het zou voor mij persoonlijk de zwartste trip worden van de tiendaagse.
Onmiddellijk na de start liep alles nog op wieltjes. Maar na een kwartiertje klimmen ging voor mij het licht uit: zelfs uitrusten was op dat moment lastig. Tot overmaat van ramp sloeg de hemel dicht en het had er alle schijn van dat we in een immens onweer zouden terechtkomen. Wonder boven wonder bleef ons dat bespaard, en gelukkig maar, want als we achterom keken in de valei, van waar we kwamen, zagen we dat het water waarschijnlijk met bakken uit de hemel viel. De regen trok strepen door de bijna pikzwarte lucht.
Ondertussen bleef elke stap even zwaar als enkele dagen geleden de beklimming van een ganse col: alle kracht was uit mijn lichaam verdwenen. Het was een magere troost te konstateren dat ook Rose-Mie in een zwart gat terecht gekomen was.
Eindelijk boven gekomen in Chalet de Balme werden we opgewacht door Dirk, die ons de tweede dag had moeten verlaten. Met hem was immers alles dik in orde, en aangezien zijn motivatie ondertussen zeker niet verminderd was, had hij er een reisje Brugge - Chamonix voor over gehad.

refuge_col_de_balme

Voor hen die dit verhaal lezen,  en niet bij ons aanwezig waren, maar wel overwegen om ooit dezelfde tocht te ondernemen, één goede raad: tracht koste wat kost Chalet de Balme over te slaan. Daar wordt gedemonstreerd dat het perfekt mogelijk is om een chalet - met intrinsiek misschien een van de mooiste liggingen (hoewel we dat niet echt konden zien vanwege regen en mist) -zodanig uit te baten dat hij in de herinnering blijft als met voorsprong de slechtste verblijfplaats. Ongezellig, duur (250 frank voor een douche, stel je voor, en we liepen er nog in ook), onvriendelijk, slordig, misschien zelfs onhygienisch, geen enkele voorziening, ‘t stonk er, en on top of that onvoorstelbaar slechte bedden.

Nochtans, en dat hadden we onderling al meermaals opgemerkt: al die chalets hebben alles in zich om elke avond gezellig en onvergetelijk te maken, zeker bij regenweer. Het zou bijvoorbeeld volstaan dat de waard(in) midden op de grote stoof - die dan wel moet branden natuurlijk - voor de gasten wat pannekoeken bakt, al dan niet geflambeerd met een eventueel zelf gebrouwen drankje, om zo de gepaste stemming erin te brengen. Misschien zou het opstaan ‘s anderendaags dan wel wat minder aangenaam zijn.
Slechts één enkel puntje werd als positief ervaren: ‘s avonds kregen we frieten, en ze waren nog niet eens slecht ook. Over de rest dat daar werd bij opgediend zwijgen we stilletjes. ‘k Was al blij dat het grootste stuk vlees aan mijn neus voorbij ging. Bij het ontbijt stonden we ook voor een dilemma: niet eten of het waarlijk keiharde brood trachten door te spoelen met een soort sop dat ooit naast de koffiekan gestaan had.
En toch hadden we ook daar weer plezier. Ik kan het mij niet allemaal meer herinneren, maar er zal ook daar wel iemand de slappe lach gehad hebben. Wellicht Anne-Mie, die had altijd en overal de slappe lach.

De foto's welke hier vandaag te zien zijn werden van het internet geplukt.

Commentaren

Oooh... wilde juist zeggen wat een mooie foto's! hahahaha!
Op zo'n trip heeft iederéén wel eens een inzinkinkje...dat hoort er gewoon bij...we zijn het niet meer gewend hè... zoveel inspanning achter elkaar, dat hakt er soms ineens in.
Jammer dat die hut tegenviel..ik kan me van ónze huttentocht geen vervelende hutten herinneren...maar eigenlijk herinner ik me van de hutten sowieso maar weinig...we aten er ( meestal toch niet zo slecht, maar wij zijn geen Belgen hè...wij zijn al niet zo goed gewend qua eten hahahahaha!) en we sliepen er...en ik sliep al als m'n hoofd m'n kussen raakte, dus veel merkte ik van het bed ook niet hahahahaaa!
Btw...wilde je me nog banger maken dan ik al ben wat die oorproblemen van vriendlief betreft? :-) Tuurlijk is een weefselophoping die woekert een tumor...daar was ik ook al achter! En eerlijk gezegd snap ik niet dat vriend de afspraak voor die operatie zelf(!) pas in november heeft gezet...hoe eerder van zoiets af hoe beter lijkt me hoor! Maar hij maakt zich niet zo gauw druk. Het wordt ook nog best een flinke operatie hoor, met weghalen, schoonmaken, gat in het vlies dichten en eventueel gehoorbeentjes vervangen en dan nog de hele pocket ondersteunen met een stukje kraakbeen uit z'n oor...zal ook wel wat uurtjes vergen en het zal wel tegen gaan vallen om die vent na één nachtje al weer thuis te hebben, kleinzerig als hij ( zoals de meeste mannen!! haha!) is hahahahahah!
Groetjessssssssss!

Gepost door: mizzD | 24-07-09

pfff
geert toch

ik zal de tocht nooit gaan maken dat geloof ik niet, maar ik geniet van de plaatjes die ik hier voorbij zie schuiven, en doe gewoon net of ik het laatste stukkje klimmen meegedaan heb:-)

hijg hijg puf puf,* zucht*

amaai, wat een klim:-))

blij da'k er ben :-))

maak er een heerlijke dag van hé, en tussen de buien is het droog:-)

xxx

Gepost door: klaproos | 24-07-09

oesje, soort klop van de hamer gekregen
nog 2 dagen en dan zijn we er
k hoop dat je het haalt
diene Dirk heeft dat goed gezien, een 10-daagse wandeling met tussenstop van 6 dagen :-)

OT wat heb ik daar allemaal gelezen over je oortje
serieus probleemgeval, laat dat maar goed verzorgen

dada

Gepost door: fotorantje | 24-07-09

Weet ik toch! Er stond niet voor niks zo'n :-) achter hè! :P
Heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen hoor...maar ja...een operatie is nog steeds een operatie nietwaar...je kunt er het beste zo min mogelijk van moeten ondergaan! :-)

Gepost door: mizzD | 24-07-09

tis net of ik de verslagen van mijn broer lees ( mijn andere broer hé niet broere) die doet ook heel veel tochten zo en bibi hier mag dan altijd de verslagen tikken hihihihih
pffffffffffff
maar dit is altijd mooi meegenomen als souvenir als je je herinneringen onmiddelijk op papier zet hé!
en ja veeeeeeeeeeeeeeeeeeeel ufo's

Gepost door: callemie | 24-07-09

Ja Geert, van Braziliaanse schoonheden dromen, doe je niet ongestraft hé. Daar draag je daags nadien de gevolgen van. Maar anderzijds, als je al zovele dagen stapt en klimt, lijkt het me wel normaal dat je eens je 'bodem' bereikt. Het is toch wel een prestatie om U tegen te zeggen.
PS: bedankt voor je uitleg nav mijn pc-problemen. Het houdt inderdaad steek. Het beestje is ondertussen al ettelijke jaren.

Gepost door: Stefanie | 24-07-09

De commentaren zijn gesloten.