06-07-09

TMB-Dag3

tmb_dag3       

Op het schema: vertek Croix du Bonhomme - Col des Fours - Chalet des Tufs - La Ville des Glaciers - Chalet des Mottets - Col de la Signe - Refuge Elisabetta Soldini. Normale wandeltijd: 6u10'.

Steeds maar weer werd slecht weer voorspeld. Zo verbaasde het ons dan ook niet ‘s morgens, na een niet echt verkwikkende nacht, buiten een volledig ondergesneeuwd landschap te zien. En ‘t bleef sneeuwen.
Eerste en onmiddellijke konsekwentie: we zouden moeten afwijken van de geplande route; de Col des Fours (2665 m. hoog op het schemaatje) werd absoluut afgeraden bij slecht weer en/of slechte zichtbaarheid, en wij hadden beide. De op één na hoogste col van onze tocht ging aan onze neus voorbij, zodat het schemaatje dus niet volledig juist is.
We hadden zelfs al onze aandacht nodig om op de gemakkelijke alternatieve route overeind te blijven in de sneeuw.
Maar het bleef natuurlijk niet sneeuwen: naarmate we daalden ging de sneeuw over in regen.
chalet_des_mottetsVan top tot teen kletsnat kwamen we iets na de middag toe in Chalet des Mottets(geen eigen foto), waar we onze kleren konden laten drogen tijdens het middagmaal. De gezelligheid van de chalet kwam in al die ellende niet echt tot zijn recht.
Voor sommige randonneurs was Chalet des Mottets reeds het eindpunt van de dagtocht, maar wij waren geen mietjes, en zouden er nog een flink stukje aan toevoegen. Dat sommige officiele gidsen de wenkbrauwen fronsten toen wij om drie uur ‘s namiddags nog vertrokken voor een drie uur durende tocht over Col de La Seigne, in dat weer, deerde ons niet: wij zouden meer dan 2000 jaar na datum de uitspraak van Caesar nogmaals wat kracht bijzetten.
Toen we buiten kwamen regende het nog steeds.
Maar het bleef natuurlijk niet regenen: naarmate we klommen, ging de regen over in sneeuw.
Een klein uurtje verwijderd van de top - het landschap was dan al volledig wit -  kwamen we een groep ‘tegenliggers’ tegen, met vooraan en achteraan de groep een heuse berggids. Naarmate we verder klommen werd steeds duidelijker waarom daar een berggids bij was: nergens was nog enig merkteken van de route-aanduiding te zien. Er restte ons niets anders dan de voetsporen in de sneeuw nauwgezet te volgen.
Tijdens de beklimming hadden we normaal dit zicht moeten hebben; nu zagen we niets, zelfs onze eigen voetstappen niet.

col_de_la_seigne


Boven op de top van Col de La Seigne (uitzicht ???) belandden we in Italië, en waarschijnlijk omdat de wind op de top meer vrij spel kreeg en de sneeuw deed opwaaien, zagen we plots geen enkel voetspoor meer. col_de_la_seigne_bisWat nu gezongen ?
Na enkele minuutjes stappen in de richting die ons de beste leek - lees: we waren dus eigenlijk verdwaald - zagen we, op een moment dat de wolken eventjes optrokken, op een tweehonderdtal meters van ons vandaan een tiental andere wandelaars, weliswaar in een andere richting dan die die wij uitgingen. Zo snel als mogelijk namen we de kortste weg naar hen, gewoon rechtdoor dus, we zagen toch niet waar putten en rotsen lagen. Daarbij moesten we bij kleine glooiingen door sneeuw waden die tot boven ons middel reikte, eens zakte ik zelfs volledig weg. Al goed dat het niet in een rotsspleet was. We waren dus echt wel gevaarlijk bezig, maar konden niets anders.
Na enkele minuten waren we bij het andere groepje, en wat bleek ?? Zij waren blij van ons te zien, want ze waren ..... verdwaald. Zij dus ook al.
Gezamenlijk besloten we om recht naar beneden te stappen, in de richting die de natuurlijke glooiingen ons aangaven. Waar vroeger de Belgen de dappersten onder de Galliërs waren, toonden we ons nu zeker de slimste: wij bleven veilig achteraan lopen, zodoende het risiko vermijdend ergens in een door sneeuw verdoken spelonk te vallen of iets anders, onverwachts, tegen te komen.
Door de ligging van de bergflanken links en rechts (zie foto hierboven rechts - van internet geplukt, bij ons was alles gewoon grijs die dag) was de kans groot dat we de juiste tmb8keuze gemaakt hadden. En inderdaad, een half uurtje verder kwamen we onder de sneeuwgrens (regen dus) en zagen in de verte iets dat op een pad leek. We waren op goede weg naar onze vierde slaapplaats: Refugio Elisabetta Soldini. Onze dortoir was weer zoals de vorige op Croix de Bonhomme: ontiegelijk klein voor zes personen, en was Dirk er nog geweest, uitzonderlijk ontiegelijk klein voor zeven personen.
Ofschoon er daar wel douches waren hebben we er niet van geprofiteerd: het moreel was eventjes zoek. In tegenstelling met onze vorige slaapplaats konden we onze kleren en schoenen niet drogen: alles moest in de inkomplaats blijven, en juist daar was het een drukte van jewelst, en was vochtigheid troef. In welke toestand zouden we de volgende ochtend weer moeten vertrekken?  Al zeker met natte kleren. Uiteindelijk mochten we ‘s avonds, vlak voor het slapengaan, onze natte uitrusting in de keuken laten drogen, en het was daar heel goed warm dus dat zag er ietsje beter uit.
Het avondeten was middelmatig: soep, puree-aardappelen met cotteletten en een slaatje. Het was tijdens dat avondmaal dat aan Rose-Mie de de eerste vervolmakingsles in ‘hoe gedraag ik mij aan tafel in het bijzijn van Italiaans gezelschap’ werd gegeven. Het zou bij de ene les blijven: het klikte niet tussen leraar en leerling.
‘s Avonds kregen we het goede nieuws dat Dirk veilig en wel in Brugge geland was, en dat zijn onpasselijk gevoel van de eerste dag geen dieperliggende oorzaken had gehad. Doch dit bericht was niet voldoende om het moreel er volledig bovenop te krijgen. Slechts één iets kon de juiste spirit weer tevoorschijn laten komen: de zon.

En ze zou er 's anderendaags zijn, en niet meer weggaan. Behalve 's nachts natuurlijk. En dat leidde voor het eerst sinds ons vertek tot een foto waar sneeuw en blauwe lucht op te zien was: de lange foto links, wel eigen makelij.

Commentaren

hèhè, wat een avontuur, k vergat bijna te ademen

Gepost door: fotorantje | 06-07-09

Wat heb je eraf geknipt?? Van die lange foto? :-)))
Tjonge...net als fotorantje hieronder heb ik het ook ademloos zitten lezen. Allemachtig veel geluk gehad zou ik denken dat er niks ergs gebeurd is! Echt wel gevaarlijk bezig geweest ja! Jullie hadden wel in spleten of weet ik veel wat kunnen vallen! Maar okee...als je het kunt navertellen is het tóch goed gegaan hè hahahahaaa! Zag pas weer die documentaire op tv van dat boek van Joe Simpson, Over de rand ( heb ik denk ik wel 5x gelezen), en hij volgde ook de sporen van z'n maat toen ie die kwijt was...en die sneeuwden ook vol hahahahaha! Niet zo'n handig systeem! :-)))
En ja...meer mensen zeggen mij dat ik wel een goed oog heb voor hóé de dingen op de foto te zetten! Maar gezelschappen mensen...dat lukt me echt niet!
Groetjessssssssss!

Gepost door: mizzD | 06-07-09

"eens zakte ik zelfs volledig weg. Al goed dat het niet in een rotsspleet was".
Waarmee ik wil zeggen: Je leven is een groot geluk.
Was je in een spleet verdwenen, hadden we nooit iets van jou geweten en had ik zeker geen lettertjes in een reactie geplaatst.
Maar hoe dan ook, met zulk avontuur "voel" je immers dat je leeft, en vanaf toen ging het beter!
Toch???
Is het met opzet in deze warme periode over sneeuw te schrijven?


Gepost door: ank | 06-07-09

Hehe... zéker weten dat diegene er wat afgeknipt heeft...én dat iederéén dat beter kan!! hahahahaa!

Gepost door: mizzD | 06-07-09

Sjeeee Geert... het begint me hier net te hozen...niet te geloven!! Hopelijk bij jou nu ook gauw!!!

Gepost door: mizzD | 06-07-09

Heb er eens mijne tijd voor gemaakt
om de hele geschiedenis te lezen.
En daar had ik geen probleem mee!
doet me een beetje denken aan mijne tijd!
maar dat is later dan die van jou!
haha
gr.
P-TER

Gepost door: P-TER | 06-07-09

Hoi Geert, een hele belevenis, maar toch met een happy end dus ... :-)
Nog een fijne avond!

Gepost door: Ri@ | 06-07-09

HET WAS FIJN JE EENS IN 'T ECHT TE HEBBEN GEZIEN!
BEDANKT VOOR DE FIJNE BABBEL!!!!
groetje!

Gepost door: yvette en tuurke | 06-07-09

Hebben jullie mazzel gehad, want echt veilig lijkt me dit nou ook weer niet...
Maar wel genieten zo.
Sneeuw in de zomer.. Ik verlang er ook nog steeds naar!

Gepost door: Annemarie | 06-07-09

Hallo! Eindelijk hier geraakt,na alle andere blogs,en bezoek tussendoor!
Fijn je eens in 't echt te zien!
was een leuke middag!
Bedankt voor je reactie,maar het klopt hoor!!!
Lies is héél anders dan Rik.
Zij is véél spontaner dan hij. Karaktertrekje,zeker?
Rik is net mijn man,eerder wat bescheiden en stil.
Ik en Lies voeren meestal het woord!!! Hahahahaha!!!!
" Meisjes aan de macht???" zoals Yasmine het zo mooi zong?!
Kweet het niet.
Kan hen ook wel begrijpen,hoor.
Zij weten niet wie jullie zijn.
Volgende keer zal het met mama alleen zijn!!!
Hihi!!!

Gepost door: Elsje | 06-07-09

De commentaren zijn gesloten.