30-06-09

Groede

Ik heb iets met Nederlanders, voor de gemakkelijkheid zal ik ze hier verder gewoon Hollanders noemen.
Ik ben geboren met een afwijking aan mijn achillespezen (misschien nog andere afwijkingen ook, maar dat laat ik over aan ieders fantasie of opmerkingsvermogen). Die waren wat tekort en daardoor liep ik op mijn tenen. Het zeewater zou daar volgens de dokters goed aan doen, dus tikte mijn vader ergens een afbraak houten huisje op de kop en bouwde dit weer op ergens op een boerderij in Groede - Zeeland. Ons vakantiehuisje Pallieter was geboren.

groede_1

Dankzij de familie De Hulster, de eigenaars van de boerderij, maakte ik hoofdzakelijk kennis met het betere deel van de Hollanders. In hun boomgaard baatten zij een camping uit, maar die was voorbehouden voor kampeerders met een kampeerpaspoort. Een soort bewijs dat je kán kamperen en je aan een hoop regels houdt i.v.m. lawaai, netheid, respekt voor natuur, ... groede_3In ruil daarvoor kreeg je ook meer plaats toebedeeld, en het was daar nooit onaangenaam druk. Aangezien zo'n paspoort in Belgie niet bestond, zaten er uitsluitend Hollanders op de camping.
Elk jaar waren wij daar de ganse maand augustus; zon, regen of wind, ik denk niet dat ik mij daar ooit verveelde. Ook bij minder weer was op de boerderij altijd wel iets te beleven, meerijden met de boer op de pikdorser, het stro binnehalen, ... En ook: niet in het minst omdat je elk jaar wel ongeveer dezelfde mensen terugzag.

groede_2De eerste keer in mijn leven dat ik er door een Hollander werd opgelegd, was ook in Groede. En die Hollanders kunnen dat, op een manier dat je zelf denkt de zaak van je leven te doen. Ik had met de fuik in zee onder meer een tong gevangen, die te groot was voor de emmer. Floep, deed ze telkens, en ze spartelde zich eruit. Een Hollander zag dat en wou mij helpen en bood meteen een tientje voor de tong. Ik ging daar gretig op in, want voor een kwartje kon je al een klein zakje frieten kopen, reken maar uit.... Nu besef ik het: als een Hollander aan een 12-jarige zomaar een tientje betaalt voor een levende verse tong, dan moet die minstens het driedubbele waard geweest zijn. Het was dan ook een enorme kanjer. Die tong bedoel ik.

Ik kende de kust van Cadzand tot Breskens op mijn duimpje. Maar als ik daar nu langs fiets: het is daar niet meer te herkennen. Allemaal heel erg netjes en praktisch met mooie fietspaden op en beneden de dijk, maar ik mis daar Piet de redder, ik mis daar het frietkraam met de dikke vrouw, ik mis daar de duinen met braambessen, ik zie de bunkers niet meer waar we in speelden, ik mis ..... ik mis.... ik mis daar zowat alles. Zelfs het Hertenpark is nog maar een afkooksel van wat het was. Zou de gifspuwende kikker, die niemand ooit gezien heeft maar waar wij allemaal doodsbang voor waren, daar nog zitten ?En wat zou er van Saskia geworden zijn, het meisje uit Beek dat naast ons verbleef en waar ik rond mijn 8 jaar een paar zomers mee optrok ? En Karolien ? En Atse ?

Piet, de redder. Ach wat een mooi verhaal met een droevig eind. Piet was mijn grote vriend en vice versa. Zodra ik een jaar of 10 was mocht ik van Piet 's morgens vroeg de reddingsboot mee helpen het strand op duwen, ik stond er zelfs vroeger voor op om zeker op tijd te zijn. En ik bleef tot 's avonds om hem weer terug te duwen. Ik mocht 's morgens het zeil eraf halen. En ik mocht de benzinebus dragen. En nog wat later mocht ik 's morgens de motor starten, dat moest elke dag gebeuren om zeker te zijn dat hij het nog deed. Ik was telkens zo fier als een gieter. Niemand mocht in de buurt van die boot komen: het was mijn boot, en ook een beetje die van Piet.
Tot de vrouw van Piet stierf aan kanker. De zomer daarop zag Piet er niet meer zo goed uit: opgezwollen, afwezige blik, verwilderde haardos, soms ook al eens nors. En altijd met een flesje bier in de hand. 's Morgens mocht ik hem niet altijd meer helpen, 's avonds wel, want dan kón hij het niet meer alleen.
En nog een zomer later: waar was Piet ?
Piet was opgenomen in een ontwenningskliniek; zijn strandhuisje werd nu bevolkt door wat jonge snullen die dachten dat ze alles beter wisten. En ik zag hoe ze de boot niet verzorgden zoals Piet het deed, maar naar mijn raad werd natuurlijk niet geluisterd. In het weekend kwam Piet wel naar het strand. Samen keken we naar "ons strandhuisje", waar voor Piet - en al zeker voor mij - geen plaats meer was.
Het jaar daarop was Piet niet meer: hervallen en zich dood gedronken. De dood van zijn vrouw was meteen ook zijn einde.

Dit uitzicht is nog niét veranderd: het strand, de golfbrekers, een boot en in de verte Vlissingen.

strand_groede01

11:06 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (7) | Tags: groede |  Facebook

Commentaren

Hihii... een tong is zo'n beetje de duurste vis die je kunt kopen hè...nu nóg volgens mij! :-)))
Mooie jeugdherinneringen...en wat droevigere...hoor je wel vaker hè, van mannen die zich dooddrinken na de dood van hun vrouw...de vader van één van m'n beste vriendinnen kwam ook zo aan zijn eind...triest!
De oude ANWB-kampeerpas...hahaha kon je cursussen voor volgen ( over hoe je het best de deur van je tent oprolde hahaha) en moest je examen voor afleggen geloof ik...vér voor mijn kampeertijd hoor...maar een ANWB-kampeercard hebben we wél..nog steeds! hahaha!
Ben ooit één keer naar Cadzand geweest, met vriendlief...die rijen houten paaltjes de zee in vond ik erg apart...dat zie je bijna op geen ander Nederlands strand!
En oh ja...niet alle Nederlanders zijn Hollanders hè...we hebben ook Brabanders, Friezen, Geldernaren, Drenten en in Groede voornamelijk Zeeuwen denk ik..!! hahahaha!
Groetjessssssssss!

Gepost door: mizzD | 30-06-09

ach geert,
met een lach en een traan lees ik dit log van je vandaag,
je bent herinneringen aan het ophalen...
dan leef je tweemaal ..
OT, er zit écht een draadje an hoor,
kijk maar goed bij z'n koppie:-)
maak er een fijne dag hé,

Gepost door: klaproos | 01-07-09

Geert, Mooi, hoe je je jeugdherinneringen neerpent. Voor jou is de kust tussen Breskens en Cadzand waarschijnlijk nog steeds een erg dierbare plek.
Groeten !

Gepost door: Piet | 01-07-09

Die tijd van weleer tijden van weleer
zo zijn ze niet meer
zo onbezonnen als je kon spelen
geen seconde om te vervelen
dagen eindeloos lang
nooit was je bang
leven aan het strand was feest
maar die tijden zijn geweest
je gaat terug en wat je ziet
hoe je zoekt, je vindt het niet
die prachtige maanden aan zee
neem je verder in je hart mee
ach... Geert
tijden van weleer
zo zijn ze niet meer



Gepost door: ank | 01-07-09

wat een triest verhaal van de redder
maar anders wel mooie herinneringen

zo'n charmant huisje zou ik wel willen in een bloemekesveld

Gepost door: fotorantje | 01-07-09

Mooi stukje en je weet, Hollanders zijn prima volk hè.....

Gepost door: Danique | 01-07-09

ooh wat een droevig verhaal, ik krijg een krop van in de keel... hoe een mens vol herinneringen kan zitten he...

Gepost door: Blah | 02-07-09

De commentaren zijn gesloten.