16-06-09

16 juni 2008 - een jaar geleden

aran_1_150609Terwijl ik dit begin te schrijven klopt de tijd tot op enkele minuten na met wat hiernaast staat. Alleen zijn we nu een jaar verder....
Een jaar geleden stelde ik mijn fototoestel in om de datum vast te leggen, ik was zinnens om de allerlaatste foto's van Aran te maken. Nu denk ik... alsof dat nodig was, die datum ? Alsof ik het zonder ooit zou vergeten ??? Nooit.
Ik geloof wat geestelijke blogmoeder Oneliveliveit in een reaktie schreef enkele dagen geleden: "het gaat niet over... nooit (en maar goed ook)".

Dit was en is de allerlaatste foto ooit van Aran. 's Anderendaags om 11u had ik een afspraak bij de veearts om haar te laten inslapen. En zo is het gegaan....

aran_2_150609


Wie dit leest en zich een idee wil vormen over Aran, verwijs ik naar deze pagina van mijn blog. 
Sommigen zullen weinig affiniteit hebben met wat volgt, sla het gerust over, ik zou dat begrijpen. Maar voor mij betekent deze herdenking wél wat.

aran_3_150609

Voor de gelegenheid neem ik haar mee op één van haar geliefkoosde wandelingen langs de Schelde. Wandeling is niet volledig juist, want we legden de ongeveer 12 km samen al lopend af. Ontelbare keren, en telkens opnieuw was ze als een kind zo blij als ze zag waar ik met de auto stopte. Aran hield van bekend terrein, net als haar baasje.
De eerste paar honderd meter kwam er van lopen weinig in huis. Altijd weer opnieuw stond Aran als een springveer op de vier poten tegelijk omhoog te springen, al blaffend van geluk. En dit vlak voor mijn voeten; ik ben toch zeker een keer of 5 gevallen over haar. Eén keer kreeg ze nog onder haar voeten ook, ocharme.... Ik had me lelijk pijn gedaan. Wie zou denken dat ze zo kontent was omdat het een buitenkansje betrof: minstens drie keer in de week deden we dit, weer of geen weer.

Eens goed en wel vertrokken, was er voor Aran overal altijd iets te beleven. Snuffelen aan een boom, een fazant opjagen, 100 meter vooruit lopen en als een gekke terugsprinten en recht tegen mij opspringen, kennis maken met een andere hond, ....
aran_4_150609Maar de eerste échte attraktie kwam er als we de weide met de koeien zouden gaan passeren. Aran deed niets liever dan de koeien doen opschrikken. Erg vonden zij dat niet, want steevast liepen ze mee met Aran zover ze konden: bij een koe overwint de nieuwsgierigheid altijd. Het was voldoende dat ik zei "Aran.... de koétjes" en ze vloog als een pijl uit een boog naar de eerstvolgende wei om daar al blaffend de koeien te doen verschieten. Dan stond ze stil en keek naar mij met een blik van "hebt ge dát gezien, dié verschoten nogal een beetje hé". De koeien bleven verschieten, dag na dag, en telkens opnieuw voelde Aran zich voor eventjes de almachtige kuddedrijver.

aran_5_150609Nog wat verder was er - met nadruk op was - een moerasje waar Aran altijd ging drinken onderweg. Daar waar je in het midden de grasplukken wat hoger ziet staan was, volgens de omwonende boeren, sinds mensenheugenis een moeras. Sinds de zomer van 2005 staat het droog, en er heeft nooit nog water in gestaan. Aran verstond er zich niet aan. Vroeger kon ze daar gemakkelijk een dikke 5 minuten pootje baden, plots was dat gedaan. Het heeft minstens twee jaren geduurd eer Aran echt geloofde dat het water weg was, altijd weer ging ze ernaar op zoek.

aran_6_150609Ik besloot vanaf toen maar om een omweg te gaan maken, naar een plaats waar altijd water was. De eerste keer was de verrassing voor Aran heel groot. Een dubbele verrassing: er was weer water onderweg, maar ook: het was diep en verder dan een meter van de kant gaan lukte hier niet, en dat was schrikken. Pootje baden zoveel je wil, maar zwemmen.... neen, liever niet. Twee dagen later, nadat ze weer tot aan het lege moeras gegaan was, deden we opnieuw de omweg: Aran wist het al, na maper één keer... Zodra we de bocht namen naar de waterput, die dan nog zeker 500m verder lag, was madam al weg. Tegen dat ik daar toekwam was ze verfrist en had ze gedronken.

Vanaf daar ging het dan terug, naar de auto en naar huis. Weinig spectaculair allemaal, maar wie een hond heeft weet wat ik meemaakte toen ik vorige week met de fiets het parcours aflegde om de nietszeggende foto's te maken die je hier zag......

Hieronder, ze ziet er zo braaf uit, en ze wás het ook, maar bovenal was het één van de meest guitige, welgezinde en enthousiaste Hovawarts die mijn zus ooit gezien heeft. En zij hééft er al wat gezien: kijk maar.

aran_7_150609

09:59 Gepost door Geert in Hovawart | Permalink | Commentaren (18) | Tags: inslapen, aran |  Facebook

Commentaren

Geert, Heel begrijpelijk hoor, dat je het parcours een jaar later nog eens hebt afgelegd. Je mist je hond nog steeds en dit helpt jou om het te verwerken.
Ze had inderdaad een guitige, lieve snoet.
Misschien moet je er eens aan denken om bij je zus een puppy te gaan halen ?
Groeten !

Gepost door: Piet | 16-06-09

Dit postje maakt ons serieus stil ... afscheid nemen doet altijd pijn en tja dat vergeet je zo maar niet hé. Ik ben doodsbang om er hier één van de 2 te moeten afgeven, denk dat ik er serieus ziek van zou zijn. Ook al is het voor velen "maar" een hond het is en blijft toch een deel van het gezin hé.

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 16-06-09

jullie hebben het samen heel goed gehad
wat een schat van een hondje
wat een deugniet, zo de koetjes doen schrikken
tuurlijk dat je haar mist
maar als je s avonds naar boven kijkt zal je haar sterretje wel zien twinkelen

Gepost door: fotorantje | 16-06-09

Pfoei... wéér tranende ogen, maar niet van gras! Ontroerend postje Geert...en die nietszeggende foto's..hm ja voor ons misschien, maar voor jou was dit rondje vast heel emotioneel. Ik kwam met Lennox heel veel in een bepaald recretatiegebiedje...ik kwam er onlangs nog vlak langs tijdens een wandeltocht, maar durfde niet een omwegje er doorheen te maken eerlijk gezegd...ik zou het zéker niet droog gehouden hebben...en dat is toch alweer 8 jaar geleden. Het slijt een beetje maar over gaat het nooit nee!
( en ja...ze had echt een enorm lieve kop, jouw Aran! :-) )
Wat jouw reaktie bij mij betreft: ik ben niet de alleengebruiker van de pc hier helaas...en vriendlief vindt het allemaal zo mooi in Vista en heeft nergens last van, dus ja. Ik roei met de riemen die ik heb en het lukt me aardig...zolang Skynet mee blijf werken natuurlijk! :P
En wat 5 juli betreft...kom jij naast me zitten dan? :P:P:P
Groetjesssssssssss!

Gepost door: mizzD | 16-06-09

*snik* geert man wat doe me aan,
ik hou het hier niet droog,
ik wéét gewoon door het lezen van dit log dat wij hetzelfde over onze dieren denken,
hoe aaron is met die koeien zo heb ik er hier ook een:-)
tegen koeien en kraaien :-)
en dat voelt ze zich zó machtig,

man...
kom hier dat ik je in mijn armen sluit,
je bent een heerlijke kerel dat je zó zalig over je gevoel kunt schrijven.

geert, de pijn gaat nooit over...
maar laat de tijd er de scerpe kantjes maar vanaf slijten hé,

een dikke knuffel voor jou
xxx

Gepost door: klaproos | 16-06-09

Kan je ook onze politiek eens onder de loupe nemen, bijvoorbeeld de staatshervorming, als het jou wat zegt ? Of de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. :-))))

:-))))))))))))
zou het helpen denk jij":_))
ik zou zeggen laat de holanders bij belgie gaan horen en andersom, dan en vilvoorde afscheiden :-)
is het opgelost denk jij dan :-))

Gepost door: klaproos | 16-06-09

Ik zal je.. alleen aan die belofte houden als ik écht eenzaam en alleen verlegen in een hoekje zal zitten hoor..! ;-)))

Gepost door: mizzD | 16-06-09

Geert, ze was echt je soulmate !! Wat mooi en ontroerend om te lezen. Maar voor jou zal het opnieuw haar gemis oproepen vermoed ik. Een troost: ze heeft het ongelooflijk goed gehad bij haar baasje, daarvan ben ik overtuigd.

Gepost door: stefanie | 16-06-09

:-))) Hmm...denk dat je me misschien wel moet redden, juist als ik niét alleen in een hoekje zit...woehahahahaa!

Gepost door: mizzD | 16-06-09

pffffffffff tja ik weet hoe je je nu voelt
het is altijd vreselijk een dier te laten gaan en telkens weer zeg je neen dit overkomt me nooit meer
ehwel neen elke keer er een dier in je leven komt neemt ie een grote plaats in je hart en wil je dit niet loslaten
heb er al veel moetne laten gaan
maar mijn newfy was voor mij het ergste
hij was mijn baby en was dag en nacht bij mij dus ja hem laten gaan was vreselijk
ik weet dat vadrouille ook zo lang niet meer heeft maar geniet van elke moment hoor!
liefs dikke knuf en sterkte !!!!!!
en wat mijn beesteke betreft neen het is een echt beestek heb ze op mijn hand ook gefotografeerd maar was dan helemaal gekruld
hier se! http://nl.wikipedia.org/wiki/Miljoenpoten
ongelovigen thomas!

Gepost door: callemie | 16-06-09

Lieve Geert, Deze dag staat in je hart
maar zeker ook alle dagen daarvoor.

Alle mooie herinneringen
aan je liefste hond Aran
komen vandaag nog eens voorbij....

Een beetje troost mag er zijn
dat Aran het beste plekje
van de hele wereld heeft gehad
daar heel dicht bij jou

En voor altijd in jouw hart!

Liefs,
van mij

Gepost door: ank | 16-06-09

Hoi Geert, met tranen in de ogen las ik je verhaal. Als echte hondenliefhebster begrijp ik je maar al te goed. Koester de mooie herinneringen aan je maatje :-)
Groetjes,

Gepost door: Ri@ | 16-06-09

Ik zit hier (weer) met tranen die in mijn ogen prikken. Die datum vergeet je echt nooit, zelfs al zou je willen ... Ze is een deel van je leven geweest, en ze blijft het ook.
Afscheid nemen doet pijn, zelfs na jaren, koester de mooie herinneringen aan haar, ze blaft je toe vanop de dierenregenboog met een kwispelende staart ...

Dikke knuffel !

Gepost door: Mamapippa | 16-06-09

Een huisdier is als familielid.
Het afscheid komt altijd te vroeg...
je weet stiekem dat het nodig was, omdat Aran anders teveel pijn zou lijden, maar het doet pijn.

Trouwens, jij maakt je log zoals jij dat doet. en als jij op deze manier het verlies een plekje kan geven, dan moet je dat doen!

Gepost door: Annemarie | 16-06-09

Geert , ik kwam je bedanken voor de verjaardagswensen die je me bracht.
Toen ik hier kwam ,ging er een schok door me heen. Het was alsof ik mijn eigen hond zag liggen in zijn mand vlak voor hij insliep. Ik had een gelijkaardige hond maar een kleiner ras.Hij is 18 jaar geworden en juist de avond vòòr we hem gingen laten inslapen omdat het een verlosssing zou zijn voor hem ,sliep hij zachtjes in zijn mand in terwijl toevallig alle kinderen thuis waren. Hij had er precies op gewacht . Twee van hen waren tijdens de week op kot.

Gepost door: magda | 16-06-09

Mijn hond Skipper Is reeds 9 jaar dood. Maar er gaat geen dag voorbij zonder dat ik aan haar denk of haar mis.

En prettige dag gewenst, met VEEL ZON!

Groetjes

Gepost door: Rudi | 17-06-09

Slik.. ik wil er niet aan denken aan de moment dat ik er zelf voor sta.
Het ziet er een schatje uit.

Gepost door: Ellen | 18-06-09

met tranen in de ogen... 't gaat snel... te snel en dat besef je niet als je ze nog bij je hebt...

Gepost door: one life | 18-06-09

De commentaren zijn gesloten.