08-04-09

Veldbloemen, of hoe het begon...

veldbloem2Gisteren zag ik langs, of zelfs bijna in de beek die mijn tuin scheidt van een veld waar nog échte koeien lopen (vanaf half april tot oktober) deze bloemetjes staan (aanklikbaar).
Het deed me denken aan vroeger. Naar verluidt kwam ik als klein jongetje dus bijna dagelijks thuis met een boeketje veldbloemen voor mijn moeder.
Toen ik een jaar of 4 was zijn wij dan een korte tijd in de stad gaan wonen, en wanneer we later in ons nieuw gebouwd huis introkken was ik een jaar of 8 en had ik andere prioriteiten dan veldbloemen. Er moest gevoetbald worden op straat - dat kón toen nog - en er moest in het bos gespeeld worden en er moest in bomen geklommen worden, ... De tijd die er buiten dat alles nog overbleef spendeerde ik aan het plagen van mijn jongste zus. Elke minuut werd dus nuttig besteed.

tuin fabiolalaan Maar toch, de liefde voor bloemen zat er in gebakken en is er later weer uitgekomen. Veel te laat weliswaar, want ons moeder hield van haar prachtige tuin (zie foto hierbij - aanklikbaar). Het was, ocharme dat mens, het enige wat haar wat vreugde schonk, samen met haar 5 kinderen natuurlijk.
Veel te laat zeg ik, en daarmee bedoel ik dat ik pas nu goed besef hoeveel plezier ik haar had kunnen doen met wat vaker te helpen in de tuin, of - als ik al eens hielp - met wat nauwkeuriger te werk te gaan. Ik was de vaste grasmaaier. Ooit, toen ik een jaar of 10 was, bleef ik maar aandringen om ook eens met de grasmachine te mogen rijden - dat leek me leuk - en na een aantal weken kreeg ik mijn zin.... De grasmachine is nadien door niemand anders meer aangeraakt, en dat was absoluut minder naar mijn zin. paardebloemJe hebt er geen gedacht van hoe snel gras groeit als je een jaar of 18 bent en daar geen tijd of goesting voor hebt. Maar zo ging dat bij ons.
Ik ben het gras blijven maaien tot moeders dood, ik was toen al 40 jaar. Vooral in mijn jongere jaren nam ik het niet te nauw als er wat bloemen aan de rand van de border over het gras hingen: ik reed daar gewoon over. Tot grote wanhoop, en soms tot immens verdriet van mijn moeder.
Nu weet ik wel beter, ik wou dat ik het kon herdoen. Maar misschien kijkt ze wel mee als ik nu dagdagelijks in de tuin bezig ben. En ze zal zien dat het goed is.

veld_zonder Maar eerst een terug naar de veldbloemen. Het viel me ook op hoe groen de weide aan de andere kant van de beek wel is: geen enkele paardebloem of ander kleurtje te bespeuren. Die hierboven staat aan mijn lkant van de beek. De boer zal weer kwistig geweest zijn met verdelgingsmiddelen. Echte veldbloemen worden zeldzaam, véél te zeldzaam. En we hebben er allemaal schuld aan.
Later is de interesse teruggekomen. Weliswaar niet altijd op het moment dat het nodig was, en dat mijn moeder het had gewild, maar er was vooruitgang: als ik tijd had hielp ik haar geregeld bij de opkuis van de tuin of bij het verplanten van struiken of bloemen. Als ik tenminste de gevels niet moest herschilderen, of de goot moest uitkuisen, of met haar auto naar de garage moest rijden, of .... Soms heb ik de indruk dat het allemaal alleen maar aan mij gevraagd werd, maar ik kan natuurlijk (een klein klein beetje) verkeerd zijn...

Het is pas nadat ik mijn eigen klein tuintje had dat ik zelf de éénjarigen begon te kweken: die voor mij, én die voor mijn moeder. En zo ben ik er langzaam aan weer ingerold.
jul08Na haar dood, ik had pas een andere en heel drukke job waardoor ik in de weekends liever wat rust opzocht, heb ik dan het geluk gehad om achter mijn tuin een tweede perceel te kunnen bijkopen. Een dubbel geluk: ik zou het nu nog voor geen geld van de wereld willen missen, maar als belegging voor later - als ik écht oud ben - kocht ik het op een ideaal moment.
Wellicht volgt ooit nog wel eens een relaas hoe dit stuk samen met wat ik reeds had van tuin, werd omgevormd tot wat er nu is (aanklikbaar).

12:05 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (11) | Tags: bloemen, veldbloemen, moeder |  Facebook

Commentaren

Ahja... boeketjes veldbloemen...dat was hier vroeger ook vaste rpik hoor...en al waren de steeltjes nog zo kort, moeder zette ze in een vaasje ( soms dus in een borrelglaasje hahaha!)! Later plukten we vaak seringen....van struiken in het openbaar groen. Dat mocht natuurlijk niet, maar mijn moeder sputterde maar lichtjes tegen...het zijn haar lievelingsbloemen hahaha! De tuin was echter mijn vader domein...en om de één of andere reden kwam daar nooit een seringen struik in...pas veel later heb ik er eens eentje geven voor moederdag, en die bloeit enorm goed! Dus de smoes van mijn vader dat een sering het niet zou doen in die tuin bleek dus inderdaad dát te zijn...een smoes!
Schitterende tuin heb je!
En veldbloemen...die worden hier door de gemeente zelfs weer in de bermen gezaaid...prachtig gezicht in de zomers!
Groetjessssssssssss!

Gepost door: mizzD | 08-04-09

paardebloem we hebben hier ook een verzameling paardebloemen in de tuin, én klaver. Helaas geen klavertje vier.
Vorig jaar heb ik hier en daar een paddestoel betrapt.
Seringen heb ik ook geplant vorig jaar. Hij doet het nu pas goed (een blaadje of twintig), en ik kan écht niet wachten op die geurende bloemen.
groetjes

Gepost door: cindy | 08-04-09

Wat die denkertjes betreft... heb niet het idee dat men het niet waardeert hoor als een eigen mening wordt gegeven...ik heb in ieder geval niet het gevoel dat men mij iets probeert op te leggen. Dan zou ik dat bij degene die ze plaatst ook niet moeten doen hè, dat bedoelde ik eigenlijk! Nu heb ik iemands lol erin een beetje verpest en dat vind ik echt jammer!
Maar een dwarse interpretatie...tja, vaak wel, ik ben niet zo'n zweverig persoon, blijf altijd nuchter met m'n beide benen op de grond...dus zal mijn reaktie op zoiets wel vaker afwijken van de rest! hehe! Maar ik doe mijn eerlijke best..vooral bij bloggers die ik graag mag! :-)
Groetjes weerrr!

Gepost door: mizzD | 08-04-09

Die groene vingers had je dus eigenlijk al heel vroeg. En ze zijn duidelijk alleen maar gegroeid, als ik die foto bekijk van je vijver. Prachtig gewoon...

Groetjes !

Gepost door: Mamapippa | 08-04-09

Wat zal je park tuin in juli er weer geweldig mooi uitzien.

Later als je écht oud bent........
Sommigen mensen blijven eeuwig jong, hoor Geert.

Gepost door: ank | 08-04-09

Het verhaal is niet autobiografisch, maar het is dus wel geloofwaardig? Het is mijn eerste fatsoenlijke verhaal...

Gepost door: Krien | 08-04-09

Als we jonger zijn, gaan we vaak nogal achteloos voorbij, aan voor andere mensen heel belangrijke zaken. En op latere leeftijd krijgen we spijt. Het klinkt zo herkenbaar hé. Maar als moeder ken je je kind wel en vergeef je veel en denk je terug aan de periode toen je zelf jong was. Ik denk dat ze het wel zeer zal waarderen dat je nu in haar voetsporen getreden bent. Ze blijft nog altijd een beetje aanwezig in de mooie bloemen en planten romdom jou.

Gepost door: stefanie | 08-04-09

Hey Geert, als je jong bent, kijk je overal anders tegen aan hé! t Zal wel met de puberteit te maken gehad hebben zeker?!
Jouw tuin/vijver is echt een plekje waar je tot rust kan komen. Het straalt gewoon rust uit!
Groetjes,

Gepost door: Ri@ | 08-04-09

Is dat uq tuin...gewoonweg prachtig...voor morgen een fijne donderdag

Gepost door: Yolanda | 08-04-09

Mooi verhaal, waar veel delen mij doen denken aan mijn eigen jeugd.
En nu nog, denk ik ook dat ik eigenlijk veel te weinig deed voor mijn ouders, ik deed wat moest, maar nu denk ik daar toch anders over.

Gepost door: Roy. | 09-04-09

groeten Op zoek naar wat afbeeldingen van veldbloempjes voor ons kabouterpad kwam ik hier langs. Mooie blog - hartelijke groeten Jot

Gepost door: jot | 15-11-09

De commentaren zijn gesloten.