28-02-09

Echt gebeurd

Naar verluidt echt gebeurd op een examen.

TrouverX

10:30 Gepost door Geert in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) | Tags: humor |  Facebook

26-02-09

De Grote Straf voor Kleine Geert

Of... hoe blijkt dat ik minstens twee engelbewaarders heb.

Een autobiografisch verhaal waar ik reeds eerder in deze blog op aludeerde.
Het dateert uit de tijd dat er nog geen verliesstroomschakelaars waren, ook nog geen automatische zekeringen en dat veel vaders - ook de mijne - een defekte smeltveiligheid niet omwisselden, maar "repareerden" met een koperdraad, zodat ze zeker niet meer zouden springen.

We schrijven anno 1960.
In een enorm groot herenhuis achter de Sint-Pietersabdij in Gent, met uitzicht op De Schelde, woont de familie xxx. Zoals elke zondag weer opnieuw slooft moeder zich uit om voor haar man en vijf kinderen een heerlijke maaltijd klaar te maken. Vandaag mocht kleine Geert kiezen wat er in moeders potten bereid zou worden. Het is voor niemand een verrassing dat Geert voor spaghetti kiest.
Zoals elke zondag weer opnieuw zitten de vierjarige Geert en zijn jongere zusje op het eerste verdiep, in de immense zaal die ze zelf 'de vergaderzaal' noemen, naar de voorbijvarende binnenschepen te kijken. En ook nu weer, hoe kon het ook anders, duurt het niet lang of Geert begint zijn jongere zusje te treiteren. Ofschoon moeder het hem ten stelligste had verboden kan Geert het niet laten. Zoals steeds kan kleine zus het natuurlijk niet halen tegen haar 'grotere' broer, en moet ze al snel het onderspit delven.
Tegen de klok van half twaalf loopt ze in tranen de trap af en zoekt troost bij moeder. Moeder is het eeuwige geruzie van haar twee jongste spruiten meer dan beu en schiet in een koleire. Geert moet het ontgelden en krijgt ditmaal een naar zijn gevoel keiharde straf: onmiddellijk en zonder eten naar boven, in bed.
Terwijl hij in tranen de trap oploopt, op weg naar het vierde verdiep, naar zijn kamer, roept moeder hem nog na dat hij overal moet afblijven. Want ze kent haar jongste zoon ondertussen al een beetje: alles proberen afbreken of openvijzen. Terwijl Geert, op zijn beurt nu ook in een koleire, naar boven loopt, beseft hij nu pas de o zo zware gevolgen van zijn straf: de geur van de spaghetti hangt in de trapzaal, maar zijn bord zal leeg blijven.....
In zichzelf denkt Geert, bijna luidop zelfs: "en nu ga ik ZEKER ergens aan prutsen", en loopt naar zijn kamer. Eigenlijk is kleine Geert een beetje bang in zijn kamer daar zo hoog op het vierde verdiep. Normaal slaapt zijn grote broer in dezelfde kamer, maar nu is er niemand, ook zijn zussen niet in de kamer ernaast.
Kleine Geert overschouwt de kamer, en ze ziet er precies nog groter uit dan anders. In werkelijkheid is de kamer bijna 10 meter lang en 6 meter breed, maar nu ziet ze er dubbel zo groot uit, met in het midden tegen de muur twee bedjes, anderhalve meter van elkaar. Zijn bedje, en dat van grote broer.
Kleine Geert kijkt eerst wat door het venster, maar meer dan wat onnozele mussen die in de klimop tegen de Sint-Pietersabdij hun nest gemaakt hebben, valt er langs deze kant van het huis niet te zien. Moedeloos loopt hij wat door de kamer, er is daar echt niets te beleven. Opnieuw denkt hij aan de heerlijke spaghetti, en opent de deur van zijn kamer, juist op tijd om moeder te horen roepen naar de rest van de familie dat het eten klaar is.
Kleine Geert wordt nu nog nijdiger, en begint de kamer te doorzoeken naar iets om open te vijzen of om aan te prutsen. Moeder had bevolen om nergens aan te zitten, hij zou haar eens een lesje leren! Hoe durfde ze het om kleine Geert zo maar, zonder spaghetti, naar boven te sturen? Hij moest en zou iets vinden om aan te prutsen.
Eensklaps wordt zijn aandacht getrokken door de schakelaar die aan een lange draad hangt, tegen de muur aan het hoofdeind van het bed van broer. Kleine Geert gaat op het bed van zijn broer liggen en bestudeert hoe hij zo'n schakelaar kan open krijgen. En hij heeft geluk: er is niet eens een schroevendraaier voor nodig. De peervormige houten schakelaar is gemaakt van twee halve peertjes, die gewoon in en uit elkaar draaien. Hij draait de ene helft los, en legt die voorzichtig op het hoofdkussen. Nu heeft hij een halve schakelaar in zijn handjes, met twee rode en twee blauwe draden, en heel veel koperen stukjes metaal.
Kleine Geert weet heel goed dat hij zeer voorzichtig moet zijn, want zijn vader had hem vroeger al wel eens betrapt toen hij een stopkontakt wou losvijzen. Vader had hem toen een serieus standje gegeven, en Geert had heel goed onthouden hoe gevaarlijk dit wel was. Maar toch wou hij wel eens zien hoe dat werkte. Als hij nu eens heel voorzichtig op de knop duwde, die diende om het licht aan te maken, daar juist naast die twee blauwe draden? Dan zou hij zien wat er vanbinnen in zo'n schakelaar allemaal gebeurt.
Voorzichtig houdt kleine Geert het halve peertje in de rechterhand stevig vast, en probeert met zijn linker wijsvinger op het knopje aan het uiteinde te duwen. En het lukt. Nu, dat is interessant, juist op het moment dat het licht aan gaat, springen daar allemaal kleine vonkjes in het rond. Geert probeert het nog eens, en nog eens, en raakt dan plots met zijn linker middenvinger pardoes de twee blauwe draden.
Het ganse lijfje van Geert davert en siddert; voor zijn oogjes vliegen de sterren in het rond en in zijn hoofdje klinkt een kakofonie van allerlei metalen klanken. Hij weet niet wat er gebeurt. Zijn middenvinger verschroeit en in een reflex pakt hij met zijn rechterhand zijn linker pols vast om zijn hand los te trekken van de draden, want hij blijft er aan plakken. Nu begint ook zijn rechter wijsvinger en zijn rechter duim te verbranden, en de kamer vult zich met een afschuwelijke geur van verbrand mensenvlees. Zijn lijfje begint al langs om meer te daveren, en hij gaat op en neer op zijn bedje zoals een vis die spartelt op het droge. De schokken blijven duren en kleine Geert wordt zodanig door elkaar geschud dat hij op de duur op de rand van het bed ligt, en .... eraf valt. Gelukkig is de draad die uit het hoge plafond komt niet lang genoeg, en arme Geert geraakt er van los.
Roepend en tierend loopt hij in vliegende vaart naar beneden, goed beseffend dat hij heel erg ongehoorzaam is geweest. "Ik ga doodgaan, ik ga naar de hel gaan", roept hij steeds weer, tot hij beneden in de armen van zijn moeder valt. Zijn gezichtje staat vol met brandwonden van de rondvliegende vonken, van zijn rechter wijsvinger is het vlees aan de ene kant over gans de lengte weggebrand tot op het been, en van zijn linker middenvinger is het bovenste kootje volledig verkoold als was het een sigaret.
Wie zou denken dat kleine Geert zijn lesje wel geleerd heeft moet ik teleurstellen: van de brandwonden in het gezicht is er weliswaar niets meer te zien, de rechterwijsvinger ziet er van ver ook weer normaal uit, en ook de linkerhand is genezen, met drie vingers die precies even lang zijn. Maar Geert is nog steeds verzot op spaghetti op moeders wijze, en prutst nog heel vaak, en heel graag aan 'den elektriek', zij het wel met kennis van zaken.

18:15 Gepost door Geert in Uit de oude doos | Permalink | Commentaren (3) | Tags: kleine geert |  Facebook

25-02-09

Ik ben vertrokken

Ondertussen ben ik al vertrokken naar zonniger oorden. Er eventjes tussenuit, wat warmte opslaan, wat energie opdoen, om dan met volle moed de maanden maart en april aan te vatten. Die zijn veruit de druktste in een tuin met veel vaste planten.

Waar ik zit - of lig - wordt duidelijk door op de foto's te klikken: de Canarische Eilanden - Fuerteventura - Las Playitas - het resort

Canarische eilandenFuerteventura_
Las PlayitasHet resort

08:15 Gepost door Geert in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (3) | Tags: fuerteventura, vakantie |  Facebook

24-02-09

Mijn hart bloedt

Vandaag zag ik verrassend veel joggers en hardlopers. Ik voelde mij eventjes niet goed, mijn hart bloedde. Ofschoon ik recent een (wellicht wijze) beslissing nam omwille van de redenen die je hier kan lezen, ga ik tóch herbeginnen. Ik mis het, ik mis het hardlopen, ik mis de Runners High, ik mis de endorfines.

Ik mis misschien ook een vijs in mijn bovenkamer, maar ik ga herbeginnen. Afspraak half maart.

19:37 Gepost door Geert in Hardlopen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook

23-02-09

Mijn compost fabriek(je)

Zonder zo'n plastieken compostvat, zonder speciale wormen.
En het werkt prima !

Voor meer theoretische (en ook praktische) kennis over composteren kan je terecht op www.vlaco.be, waar je allerlei links vindt van wat er van ver of van dicht verband mee houdt.

Ik zal hier trachten uit te leggen hoe mijn compostfabriekje draait. Alle foto's zijn aanklikbaar en tonen een vergroot en duidelijker beeld.

gehaksel.jpgcompost.jpg

Linkse foto de tuinafval zoals hij op de composthoop terechtkomt (met dank aan mijn nieuwe aanwinst), rechts het resultaat. De wormen die het werk doen komen gewoon vanuit de ondergrond in de tuinafval gekropen en vermenigvuldigen zich daar naar hartelust. Voor alle duidelijkheid: tussen de twee foto's zit er wel een tijdsspanne van een jaartje.

Vroeger werkte ik in 2 afgescheiden kompartimenten, wat het omwerken van de compost fel bemoeilijkte. Tot ik eens ergens iets las over een modulair systeem. Simpel qua opvatting en eenvoudig om zélf in elkaar te steken. Zo kan je het formaat aanpassen aan de beschikbare ruimte.
De modules.
Alle modules zijn identiek, en passen perfekt in elkaar.
De ruimte tussen de planken rondom dient om zuurstof en lucht in de compost te brengen. De wormen en bacterieën die het werk doen hebben dat nodig.
De hoeken aan de onderkant zijn lang genoeg om in de uitsparingen aan de bovenkant te passen. Zodat alles stevig in elkaar zit. Hieronder zie je een volledige module, een detail van een hoek aan de bovenkant, en een detail aan de onderkant (omgedraaid).

compost_modulecompost_module_bovencompost_module_onder



Waarom modulair werken?
Op die manier is het mogelijk om te "stapelen", wat het heel gemakkelijk maakt om met een aantal kompartimenten te werken. Zodat de compost gemakkelijk eens kan gekeerd worden om te beluchten, en vooral: zodat je nooit dieper moet scheppen dan een 20-tal cm. Immers, eens een module leeg, wordt ze weg genomen.
Onderstaande foto's verduidelijken dit.
Op de linkse foto zie rechts nog net een stapel modules met vers tuinafval klaar om een maand of 5 te rusten; daarnaast een kompartiment dat gekeerd wordt naar het linkse kompartiment en van zodra er voldoende is uitgeschept wordt de bovenste module weggenomen, zodat je weer gemakkelijk bij de half verteerd compost kan. En zo belanden we bij de rechtse foto.
Onderste foto: compost klaar voor gebruik, hoeft niet meer bewaard te blijven in de modules.

compost_keren1compost_keren2 compostvoorraad



Nog een aantal tips.
Tijdens het composteringsproces treedt er in lichte mate verzuring op, daarom is het zeker niet slecht om tussen de verschillende lagen tuinafval soms wat kalk te strooien.
Terzelfdertijd mag je daar telkens wat beendermeel aan toevoegen: beendermeel is een compostversneller en voegt wat voedingsstoffen toe.
De bacteriën en zeker de wormen die het proces op gang houden hebben voldoende vocht nodig: de bovenkant mag dus zeker niet afgedekt zijn. Bij mij staat alles zelfs onder de oversteek van een klein tuinschuurtje, zodat er bij regen water genoeg op terecht komt.

Interesse of vragen: aarzel niet om mij te kontakteren.

12:01 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (4) | Tags: compost |  Facebook

21-02-09

Eigen kweek

Ik schreef hier onlangs nog over een aantal bekende en - vooral goede - vaste plantenkwekers.
Maar geregeld doe ik hen konkurrentie aan. Als ik in mijn tuin iets zie dat zich heeft uitgezaaid, dan kan ik het nooit laten om dat in een potje te steken. Je weet immers maar nooit: één en ander reorganiseren, één en ander dat de winter niet overleeft.... Zo heb ik elk voorjaar mijn eigen voorraad.
Vandaag verving ik in een groep Alchemilla (vrouwenmantel) een te oud exemplaar door een gloednieuw. Uit eigen kweek, met eigen grond (compost). Moeilijk ? Neen, er is niets aan.
Wat je hieronder ziet was in september een piepkleine zaailing, en zie eens welk nut een onverwarmde serre in de winter voor zoiets kan hebben: de wortelgroei is niet gestopt en ocharme 5 maanden later heb ik een stevige plant, klaar voor de tuin.
De enige kunst die hieraan gekoppeld is, is het herkennen van piepkleine jonge plantjes in een border. Daar durft het bij "zogenaamd professionele" tuiniers wel al eens mis lopen. Als die je border opschonen ziet hij er heel proper uit, maar je bent wel vanalles kwijt.

alchemilla

18:32 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vaste planten, vermeerderen |  Facebook

Ze zijn daar verdomme weeral...

Nu we eindelijk nog eens een winter hadden met echte vrieskou zou je verwachten - of toch zeker hopen - dat de slakken daar niet goed van zijn.
Maar neen, ík ben er niet goed van, want als vanouds zijn ze weer aanwezig. Nu nog klein, straks veel te groot. En waardoor worden ze groot ? Door van de verse scheutjes van mijn planten te eten, verdomme !!
Links een naaktslakje, rechts een huisjesslakje, beide vandaag gespot. Samen met nog veel soortgenootjes. En eitjes ook.

slakken

15:51 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (4) | Tags: amai |  Facebook

20-02-09

Snoeitips voor struiken

Heel kort enkele snoeitips, want straks gaan weer velen aan het snoeien, met soms averechtse effekten.
Alles belichten is niet mogelijk, daarom enkele vuistregels, die elkaar eigenlijk ondersteunen.

Regel 1
Alles wat bloeit vóór de langste dag: snoeien na de bloei. Want die struik bloeit op takken die het jaar voordien gevormd werden
Bij uitbreiding: alles wat bloeit ná de langste dag: snoeien in het vroege voorjaar, want die struik bloeit op takken die hetzelfde jaar worden gevormd.

Regel 2
Snoei na de bloei, en je kan weinig verkeerd doen.

Regel 3
Als je het niet weet mag je mij kontakteren, misschien weet ik het wél.

19:55 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (2) | Tags: snoeien |  Facebook

19-02-09

Het ongeduld van de natuur - deel 2

(en tevens mijn ongeduld...)
Als vervolg op het bericht van eergisteren, vandaag nog wat planten belichten die ons duidelijk maken dat het niet alleen de sneeuwklokjes en de krokussen zijn die ons wijzen op de aankomende lente.
Ik val in herhaling, maar een aantal streepjes zon met wat warmte zal een boost op gang brengen. Alles, of toch veel, zit klaar.

knop_anemone_blandaanemone_blandaDe anemone blanda is een laagblijvend knolgewasje dat heel leuk en vroeg bloeit en zich gemakkelijk laat kombineren met vaste planten omdat het enige tijd na de bloei verdwijnt tot volgend jaar. De blaadjes komen nu schuchter boven piepen, al houden ze hun kopje nog eventjes in de beschermende grond. Maar binnen enkele dagen zijn die blaadjes niet meer beneden te houden en straks vormen de knolletjes een bloemtapijt dat gemakkelijk verwildert zonder lastig te zijn.

hydrangea_petiolarisknop_hydrangea_petiolarisDe hydrangea (anomala subsp.) petiolaris is het buitenbeentje van de hortensiafamilie. Klik op de foto links om een prachtig exemplaar te zien.
Deze klimhortensia is een zeer geschikte plant voor een schaduwzijde om bvb. een (hoge) noordermuur te bedekken en wordt onvoldoende aangeplant. Stelt weinig eisen aan de grond en vergt nauwelijks onderhoud, tenzij af en toe de vooruitstekende takken wat inkorten, zodat de plant niet te dik wordt.
Vanaf juni bloeit de klimhortensia met grote, crèmewitte, ijle bloemschermen, die licht geurend zijn. De klimhortensia, die bladverliezend is, groeit in het begin nogal traag en het kan drie to vier jaar duren vooraleer hij goed begint te bloeien. In grote tuinen kan hij zelfs gebruikt worden als bodembedekkers, daar waar de takken niets vinden om zich in de hoogte vast te hechten.

Knop_geranium_salomegeranium_salome_Jaar na jaar geraak ik meer in de ban van de geraniums. Net zoals vele van zijn soortgenoten komt ook de Geranium Salome nu al héél voorzichtig naar boven. In plaats van de bloem te beschrijven raad ik je aan om op de foto rechts te klikken. De Ger. Salome is een vrij late bloeier (start pas in juli-augustus) maar bloeit dan wel door tot de vorst invalt. De uitlopers slingeren zich doorheen andere planten en struiken, soms tot een hoogte van bijna een meter, waardoor een prachtig effekt ontstaat.

spirea_japonica_anthony_watererknop_spirea_japonica_anthony_waterer_En tenslotte een eenvoudige struik uit de Spirea familie. Heel vaak aangeplant en ontzettend gemakkelijk in het jaarlijks onderhoud: de Spirea Japonica Anthony Waterer. Bloeit van (mei) juni tot augustus, al komt er niet echt een eind aan de bloei. Want de uitgebloeide schermen blijven hun sierwaarde behouden. Wil je toch licht terugsnoeien, dan is er veel kans op een herbloei. De echte snoeibeurt komt er na de winter: de struik, die tot een meter hoog kan worden, mag dan diep teruggeknipt worden, waarbij het goed is om oude takken binnenin volledig weg te nemen.

Alle foto's uit eigen tuin, tenzij anders aangegeven.

12:59 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (3) | Tags: bomen, struiken, vaste planten |  Facebook

17-02-09

Het ongeduld van de natuur - deel 1

(en tevens mijn ongeduld...)
Ik zei het al eerder: niet alleen de temperatuur is van belang voor het ontwaken van de lente, maar vooral het lengen der dagen, het aantal uren licht dus. Warm of niet, de sapstroom valt stil als de dagen voldoende gekort zijn. Zo ook, koud of niet, de sapstroom komt op gang als de dagen voldoende gelengd zijn.
Een aantal steepjes zon met wat warmte zal een boost op gang brengen. Alles, of toch veel, zit klaar.

knop_cornus_masCornusmasDe eerste die in mijn tuin aan de beurt zal komen om zijn gele bloemetjes te tonen zal de Cornus Mas zijn. De gele kornoelje komt vanaf februari in bloei op naakte twijgen tijdens een zacht intermezzo van de winter, en trekt zich vanaf dan niets meer aan van vorst of sneeuw.

ger_sanguineumknop_geranium_sanguineumOok een aantal vaste planten zitten al bovengronds. Zoals hier de Geranium Sanguineum. Een zeer dankbare bloeier die in mijn tuin van eind april tot oktober bloemen draagt. De kleur ligt tussen roze, karmijnrood, en lila. Tot aan de zomer bloeit de plant rijkelijk, nadien blijft ze nabloeien tot de vorst opnieuw invalt. Terugknippen kan op elk moment van het jaar. Goed wintervast en zaait zich kleurvast uit zonder lastig te worden. In licht mate wintergroen.

knop_magnolia_stellataMagnolia_stellataWie er ook altijd vroeg bij is - vaak té vroeg zelfs - is de Magnolia Stellata. De plant wéét dat haar hagelwitte bloemen in stervorm heel kwetsbaar zijn voor de kou, want de knoppen hebben een heuse pels meegekregen. En toch, zodra het wat zonniger en warmer wordt zijn ze niet te houden. Helaas, één nacht vorst en de witte bloemenweelde verliest bijna al haar glorie.

Morgen of overmorgen meer...


Alle foto's uit eigen tuin, tenzij anders aangegeven.

13:12 Gepost door Geert in Tuin | Permalink | Commentaren (4) | Tags: bomen, vaste planten, struiken |  Facebook