04-02-09

Mijn allerbeste vriendin is dood.....

Op 16 juni vorig jaar, omsteeks 11u is Aran(neke) bij de veearts ingeslapen. Twaalf jaar, bijna een kwart van mijn leven, bepaalde zij voor een héél groot deel mijn doen en laten. Sinds die dag staat haar ren leeg.
Op enkele weken tijd ging ze fel achteruit, tenminste toch voor ik die haar zo goed kende. Buren en vrienden merkten daar veel minder van, en voor hen was de verrassing dan nog veel groter. De laatste week was ze nog maar alleen zichzelf als ze sliep; als ze wakker was zag ik dat haar hersenen de motoriek niet meer stuurden zoals het moest: met haar kop leek het af en toe wel alsof ze Parkinson had, geregeld trokken er spastische bewegingen door gans haar lijf, en ze viel soms bijna om. Zij en ik voelden dat er iets was, we wisten alleen niet wat.....
Op 14 juni heeft ze dan nog een zeer zware epilepsie-aanval gehad van ruim 15 minuten, zéér angstaanjagend. En de dag daarop heeft ze - voor de allereerste keer in haar leven - al haar eten overgegeven. Er zat dus vanalles mis.
Ik wist al van de veearts dat er op haar leeftijd eigenlijk geen beterschap meer inzat. Een hovawart wordt gemiddeld maar een jaar of 10, zij was 12.

Die dag heb ik dan de moeilijke beslissing genomen om haar geen pijn meer aan te doen.
De eerste foto hieronder werd de laatste avond getrokken, terwijl ze het enige deed wat ze nog goed kon: slapen. Altijd maar opnieuw uitgeput van een ganse dag ..... nietsdoen. 't Was dus geen leven meer.
Later op de avond geraakte ze zelfs maar met moeite tot in de wasplaats, waar ze 's nachts slaapt. Om mij 's morgens weer enthousiast en kwispelend te verwelkomen. Héél erg moeilijk moment (nu nog.....), maar ik wist dat nog ruim voor de middag haar pijp weer volledig zou uitgedoofd zijn.

Over Aran is er nooit, door niemand, op geen enkel moment, één slecht woord verteld.

aran2 aran3 aran4 aran5 aran6 aran7 aran8

18:12 Gepost door Geert in Hovawart | Permalink | Commentaren (7) | Tags: aran, hond, ziek, dood |  Facebook

Commentaren

:-( ... Kan me de pijn die je voelt ... heel goed inbeelden. Een dier is zo trouw, klaagt nooit, voor hen maakt het niet uit hoe jij eruitziet, hoe jij je voelt... Hun trouw en vriendschap én genegenheid naar het baasje toe, is gewoon oprecht.
Dààr kan menig mens een voorbeeld aan nemen ...
Lieve Aran... Rust zacht lief beest...
Met een aaike over je mooie kop
en een pootje van Baron....tot ziens in de hondenhemel ... !
Met liefs.

Gepost door: klaverke | 04-02-09

Aron Beste
Ik heb met volle aandacht jou artikel gelezen en moet zeggen dat het mij aangrijpt. Het doet inderdaad veel pijn om je liefste huisdier te verliezen. Dit is nu eenmaal voor ieder weggelegd op deze aardbol. De pijn is des te groter als je zelf dient te beslissen over het leven van jou liefste huisdier. Wij hebben op 8 januari jongstleden ook één van onze honden moeten laten inslapen. Ricky was een pincher van 12 jaar die nog vol pit zat maar door de hartziekte waaran jij leed kreeg hij zijn water niet meer kwijt. 18 maanden hebben we dit kunnen oplossen met medicatie die het vocht afdrijven, maar op 8 januari had deze medicatie geen effect meer. Het gevolg daarvan was dat Ricky langzaam aan het stikken was. Hij liep dan ook ganse dagen en nachten te hoesten. Dit was een ware kwelling voor Ricky en ons. Na een bezoek aan de dierenarts op 8 januari liet hij ons verstaan dat er geen toekomst meer was weggelegd voor Ricky en dat hem laten inslapen de enige juiste oplossing zou zijn. We hebben dit dan nog uitgesteld tot s'avonds en zijn dan terug gegaan op deze zware beslissing te laten doorgaan. Hij is als het ware weggegleden in onze armem. Ik ben in tranen uitgebarsten omdat ik hem dit moest aandoen. We hebben samen fantastische jaren meegemaakt, samen naar de hondenschool en samen iedere zondag een agility wedstrijd spelen. Het plezier wat ik met Ricky heb beleefd is niet te beschrijven. Nadat hij is ingeslapen zijn wij naar Lummen gereden en hebben hem laten cremeren. De Urne met zijn asse staan nu bij ons op de kast. Helaas zullen wij zo'n beslissing nogmaals moeten doen omdat wij ook nog Yoecky hebben, zijn broer. Hopelijk mogen wij deze beslissing nog enkel jaren uitstellen.
Op de website zie je Ricky (de zwarte) en Yoecky (de bruine). Helaas staat er nog niet veel op de website, maar hoop dit van zodra ik weer wat meer tijd heb bij te vullen.

Gepost door: André | 04-02-09

Aran verdiend een prachtig gedicht! When God had made the earth and sky,
The flowers and the trees.
He then made all the animals,
The fish, the birds and bees.
And when at last He'd finished,
Not one was quite the same.
He said, "I'll walk this world of mine,
And give each one a name."
And so He traveled far and wide
And everywhere He went,
A little creature followed Him
Until its strength was spent.
When all were named upon the earth
And in the sky and sea,
The little creature said, "Dear Lord,
There's not one left for me."
Kindly the Father said to him,
"I've left you to the end.
I've turned my own name back to front
And called you dog, my friend."

Gepost door: ank | 04-02-09

@Andre. Zelf moeten beslissen over zoiets is inderdaad keihard en vooral nadien blijf je achter met een hoop vragen. Ik wil niet overkomen als zielig, triestig of eenzaam - want dat ben ik pertinent niet - maar ik ga alleen door het leven. En dan is de band met de hond nog anders. Vooral vanuit het perspektief van de hond, want de baas is dan het enige wat hij/zij heeft. Die verantwoordelijkheid t.o.v. Aran heb ik altijd voor 200% opgenomen. En maak maar eens werk van je website, of... start een blog.
@Ank en Klaverke. Bij een hond geen slecht humeur, geen gezaag, geen .... Je weet altijd en overal wat je eraan hebt. En ja, Aran had wel een mooie kop. Maar dat vindt iedereen van z'n eigen hond, en terecht!

Gepost door: It is I, .... | 04-02-09

Groeten O zo bekend - je verhaal over je hond.
Groeten !!

Gepost door: JOT | 07-02-09

Ik heb je blog helemaal bekeken, maar dit postje raakt mij zo erg...
Gewoon omdat ikzelf zo bang ben om onze lieve hond te verliezen. Het is een Collie van bijna 15 jaar oud. Heel hoog bejaard dus. Hij is vorig jaar al 'ns door het oog van de naald gekropen, we dachten toen al dat we hem moesten afgeven. Gelukkig is hij er doorgekomen. Ik weet dat de dag steeds dichterbij komt om afscheid te nemen, en ik weet nu al dat ik de ogen uit m'n kop ga wenen dan ... Ik ben er echt bang voor !

Gepost door: Mamapippa | 18-03-09

@Mamapippa. Ja straks is het al bijna een jaar. En nog heb ik het lastig om haar laatste foto te bekijken. Ik hoop voor jou dat je hond nog lang mag leven, maar we weten allemaal beter: 15 jaar is oud voor een hond. En zelf vond ik de laatste jaren eigenlijk de leukste.
Ondertussen heb ik toch beslist om een nieuwe hovawart in huis te halen.

Gepost door: It is I, .... | 19-03-09

De commentaren zijn gesloten.