26-01-09

Schluss, gedaan, nooit meer .....

Gisterenavond een zeer drastisch en pijnlijk besluit genomen: het is voor mij niet langer verantwoord om nog aan hardlopen te doen, ik maak er definitief een kruis over.
Een meniscusoperatie rechterknie, begin de jaren 90, heeft mij, in de fleur van mijn leven, niet kunnen stoppen om aan sport te doen. Een tweede meniscusoperatie, linkerknie deze keer, eind 2006, heeft mij doen twijfelen of ik toen, op mijn 50-ste, nog zou kunnen terugkeren. Maar de orthopedist zag geen enkele reden om ermee te stoppen, dus was na een viertal maanden ook deze operatie alleen nog een minder aangename herinnering.
Maar nog was het leed niet geleden, half 2008 een derde meniscusoperatie, rechterknie opnieuw. Een ook nu weer kreeg ik te horen dat de operatie 100% geslaagd was, en dat de knie voor de rest nog zéér goed was, dus dan maar opnieuw begonnen. Met veel miserie in 't begin, vooral problemen met de kuitspier.
Sinds begin 2009 was ook dat van de baan, dus trachtte ik langzaam weer op te bouwen naar een 30-tal km per week. De laatste twee loopbeurten "voelde" ik mijn knie, net zoals ik hem voelde vóór ik er door zakte begin juni 2008. En gisterenavond merkte ik dat er vocht inzit. Zomaar. Rotknie ! Waarom ???

Na een paar uurtjes woelen in bed is mijn besluit even logisch als pijnlijk: straks word ik 53, en overal hoor en lees je dat lopen niet goed is voor de knieën, beterschap kan ik eigenlijk niet meer verwachten. O ja, misschien wel, na een nieuw doktersadvies en eventueel een klein 'ingreepke'. Maar fundamenteel zal de zaak niet meer beteren op mijn leeftijd.
Nu kan ik nog alles zonder enige last - behalve hardlopen blijkbaar. Tegen beter weten in blijven volharden tot er - eerder vroeg dan laat - iets voorvalt dat mij ook nog andere mogelijkheden ontneemt, daar pas ik dus voor. Want ik wéét ondertussen dat de jaren hun tol eisen: revalidatie begin de jaren 90 was een kwestie van enkele weken, revalidatie eind 2006 duurde al eerder een 4-tal maanden, half 2008 was het al bijna 6 maanden.
Dus: stop, finito. Ik zoek wel iets anders. Fietsen ? Zwemmen ? Wandelen ? De tijd zal raad brengen.

Had ik deze blog 15 jaar eerder begonnen, dan had iedereen kunnen volgen hoe ik omwille van de jaren uit noodzaak - maar overigens met veel plezier - mijzelf transformeerde van een voetballer tot een loper. Geen jogger, dat klinkt mij te mak. Het mocht dan wel puur en alleen voor 't plezier zijn, altijd en overal moest ik tijden en afstanden opnemen en vergelijken. En, niet te vergeten, proberen te verbeteren.
Mijn gloriejaren liggen al een tijdje achter mij, maar ik ben toch best wel trots op mijn snelste tijd op 20 km: 1u 19min. En zeker de manier waarop:

  • de eerste 5km in +/- 22 min
  • de tweede 5 km in +/-20 min
  • de volgende 5 km in +/-19 min
  • en de laatste 5km in +/-18min.

Die dag, meer dan ooit, ervaarde ik het gevoel dat de runnershigh genoemd wordt.

Dat is nu allemaal gedaan, voltooid verleden tijd .......

12:40 Gepost door Geert in Hardlopen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: meniscus |  Facebook

Commentaren

Kan begrijpen hoe het voelt om een bepaald hoofdstuk te moeten afsluiten. Wees gerust, eerst even verwerken, maar dan volgt er een nieuw hoogfdstuk, wellicht op een heel andere manier, maar daarom niet slechter.
Kopje omhoog en nog een fijne dag,
groetjes,
Ly

Gepost door: pasc en ly | 27-01-09

klein woordje uitleg ;) Hey it is,
Of het erger is weet ik niet, ieder voelt het zijn hé. Bij mij scheelt er iets met de zenuwen in mijn armen (fout tijdens operatie?), met gevolg constante pijn, de ene dag al wat erger dan de andere. Was vroeger in de weer van 's morgens 6u tot s'avonds 23u, knutselen was mijn hobby, vooral met hamer, zaag en beitel. Nu, ben ik blij als ik het huishouden gedaan krijg en af en toe hier een tekstje kan plaatsen (duurt soms een hele dag, omdat alles in stuk en brok moet). Maar na bijna 10 jaar, heb ik er vrede met genomen. En heb leren genieten van andere dingen.
Mis mijn vroegere ik nog wel, maar om blijven treuren heeft geen zin, maakt het alleen maar moeilijker hé.
Maar zoals ik al zei, ieder voelt het zijn hé.
Groetjes,
Ly

Gepost door: pasc en ly | 27-01-09

Welkom Dank voor je reactie, en ik ga je een link geven op mijn weblog-ank.
Problemen met hardlopen kreeg ik ook met knieën. Ik liep zo vaak hard met lara (cirkelblog) Heerlijk! Maar thuis kon ik de trap niet meer op, het werd steeds erger.
Dus ook met veel pijn in het hart heb ik het rennen gelaten, nu is het enkel wandelen en stevig doorstappen, moeilijk als ik van alles zie in het bos. Maar schaatsen (ijs) en skaten doe ik ook, dus......
Wees welkom bij ons... de bloggers!!
ik zal nog op de ander site van je gaan kijken voor je hond.
Ik had voor Lara ook de liefste hand van de wereld, en meteen toen die dood is gegaan na 12 jaar kwam Lara en nu is Lara een nog lievere hond, hoewel ik ook altijd dacht dat dat onmogelijk was! Maar of je hond zo lief is ligt toch vooral aan het baasje. Twijfel niet! Haal zo'n lieverd uit het asiel, daar komt Lara ook vandaan. Lekker om mee te gaan lopen!!!
groetjes
ank

Gepost door: ank | 28-01-09

De commentaren zijn gesloten.